Donkere Golven E-Book

Anna Hofman

• Herausgeber: MoreWords
• Kategorie: Abenteuer, Thriller, Horror
• Sprache: Niederländisch

Seitenzahl: 267

Veröffentlichungsjahr: 2024

Beschreibung

Wanneer Marieke ontdekt dat haar rijke vriend Ruben een meedogenloze maffiabaas is, vlucht ze in paniek met hun dochtertje Nova van Napels naar Nederland. Daar krijgt ze een relatie met Tim. Maar ook hij blijkt niet de man te zijn die ze dacht dat hij was. Na een dramatische gebeurtenis, brengen Marieke' s impulsieve beslissingen en acties haar steeds dieper in de problemen, en de veiligheid van Nova komt ernstig in gevaar. "Ze stormen het huis uit, Marieke' s hart bonst in haar keel. Haar ogen flitsen alle kanten op, alert op elke mogelijke dreiging. Ze bereiken de auto en Marieke opent met trillende handen de deur. 'Stap in, snel!' roept ze naar Nova. Nova kruipt de auto in, nadat Marieke de revolver van haar heeft overgenomen en achter de band van haar spijkerbroek heeft gestoken. Ze start de auto en geeft gas. Terwijl ze het huis achter zich laten, ziet Marieke in de spiegel Tim naar buiten strompelen, zijn gezicht een masker van woede en pijn."

Leseprobe

Donkere Golven

Donkere Golven

Anna Hofman

Auteur: Anna HofmanUitgever: MoreWords

Redactie: H. Verhaagh

ISBN: 9789403760483

© 2024 Anna HofmanAlle rechten voorbehouden.

Hoofdstuk 1

Ongeïnteresseerd luistert Marieke naar het monotone nieuws op de autoradio, terwijl ze af en toe een blik werpt op Tim, die achter het stuur zit. Een ongeval op de A58, een schietincident in Rotterdam en een politiek schandaal. Ze hoopt op wat vrolijkere tonen. Haar vijfjarige dochtertje Nova zit rustig op de achterbank, verdiept in een boekje. Ogenschijnlijk onaangedaan door de grimmige berichten. 'De weersvoorspellingen zijn goed, het zal rond de 29 graden zijn de komende dagen, onbewolkt en zonnig, zegt Tim. 'We zullen heerlijk strandweer hebben in Zeeland.' Marieke glimlacht flauwtjes. 'Dan kunnen we met Nova lekker naar het strand. Meer heeft zo'n kind niet nodig.' 'Wij ook niet,' grinnikt Tim. Zijn gespierde armen spannen zich onder zijn shirt. Marieke kan niet ontkennen dat hij er goed uitziet, met zijn atletische bouw die verraadt dat hij eigenaar is van een fitnesscentrum. Ze kent hem nog maar kort, slechts enkele maanden. Hun ontmoeting was toevallig: op een zaterdagochtend in een park in Eindhoven. Ze keek met Nova naar de eendjes, toen een jogger bij hen stopte om zijn spieren te strekken. Het zweet glinsterde op zijn voorhoofd en hij liet zich hijgend op een bankje ploffen. Met zijn blonde haar, blauwe ogen en gespierde lichaam trok hij haar aandacht. Maar haar verleden had haar geleerd om wantrouwend te zijn. Wie was die man? Wat wilde hij? Ze wist dat het misschien paranoia was, maar ze kon het niet helpen. Voorzichtigheid was haar tweede natuur geworden. Tim wierp haar een warme glimlach toe. 'Het is echt prachtig weer voor een uitje naar het park,' zei hij met zijn diepe stem. 'Mijn sportschool opent zo zijn deuren en ik wil graag eerst mijn hardlooptraining afwerken. Zo ben ik de rest van de dag in topvorm.' 'Je hebt een sportschool?' vroeg Marieke, een beetje gerustgesteld. Tim leek gewoon een hardwerkende ondernemer te zijn, geen dreiging voor haar of haar dochter. Geen mogelijke ontvoerder. Tim begon enthousiast te vertellen over zijn sportschool. 'We hebben zelfs lessen voor kinderen,' voegde hij eraan toe. 'Het is belangrijk om ze op jonge leeftijd al te laten sporten. Dat legt een goede basis voor de toekomst.' 'Ik kan heel hard rennen,' verkondigde Nova trots en begon demonstratief heen en weer te sprinten, wat een koddig gezicht was in haar jurkje en sandalen. Tim juichte haar toe alsof ze een wereldrecord had verbroken, waardoor Nova begon te stralen. De sfeer werd wat losser en Marieke begon zich iets meer op haar gemak te voelen, hoewel ze nog steeds op haar hoede was en hoopte dat Tim geen persoonlijke vragen zou stellen. Na wat gepraat nodigde hij hen uit om eens langs te komen voor een kindersportles, met een gratis introductie. Marieke aarzelde even. Een sportschool is een plek vol mensen, en Nova zou opgemerkt kunnen worden. Maar omdat ze Nova een normaal leven wilde geven, zou ze af en toe de risico's moeten accepteren. Ze stemde in met Tims voorstel, zich bewust van zijn blikken die haar duidelijk maakten dat hij haar aantrekkelijk vond. Haar uiterlijk, met haar lange blonde haar, blauwe ogen en knappe gezicht was juist de bron geweest van haar problemen. 'Zie ik jullie dan volgende week?' vroeg Tim. 'Ja, dat is goed,' antwoordde Marieke. Ze keek hem na toen hij rustig joggend het park verliet. 'Mama, ik wil een ander boek!' roept Nova vanaf de achterbank. Marieke draait zich om, graait in de tas tussen de stoelen en haalt een stripboek tevoorschijn over een prinses die haar outfit voor het bal moet kiezen. 'Zijn we er bijna?' vraagt ze aan Tim. Hij schudt zijn hoofd. 'Nog niet. Maar dan hebben we langer plezier van de voorpret, toch?' 'Hmm ...' Marieke sluit haar ogen met een mat gevoel en legt haar hand op zijn dij. Hoewel ze uitkijkt naar de zomervakantie met Tim, knaagt er toch iets aan haar. Nova heeft dezelfde donkere ogen als Ruben. Hij stond bekend als 'De Bull' of 'Bully'. Dat besef kwam te laat. Ze ontmoette hem toen ze achttien was, tijdens een avondje uit met vriendinnen. Ruben was ouder, knap en charmant. Hij benaderde haar, bood haar drankjes aan en bewonderde haar lichaam. Ze genoot van zijn aandacht en volwassenheid. Ze dansten, kusten en wisselden nummers uit. Na die avond voelde Marieke zich verliefd. Ze dacht dat ze haar soulmate had gevonden. Ze gingen regelmatig uit, maar Marieke merkte al snel dat er altijd een schaduw was in de vorm van een grote, stevige man die Ruben overal volgde. 'Oh, dat is gewoon een vriend, Ronald,' zei Ruben luchtig, alsof het volkomen normaal was dat Ronald altijd om hen heen hing. Marieke was zo verblind door liefde dat ze er amper bij stilstond. Ruben woonde in een vrijstaand huis in een chique wijk in Eindhoven. Hij beweerde dat hij zijn fortuin verdiende met bitcoins, zijn broodwinning. Marieke snapte niets van bitcoins; ze was slechts een eenvoudige winkelmedewerkster in een trendy boetiek in het stadscentrum. De eerste keer dat ze zijn huis zag was ze overdonderd. De weelde van de inrichting, de twee glimmende auto's op de oprit. Het terrein was omgeven door een elegant, stevig hekwerk. Voor Marieke, die gewend was aan vriendjes zonder een cent te makken, was dit een andere wereld. Haar ouders werkten hard om rond te komen; zulke luxe konden ze zich niet veroorloven. Marieke schrikt op uit haar gedachten als Tim plotseling hard remt. In een reflex steekt ze haar arm naar achteren om Nova te beschermen, maar het meisje zit stevig vast in haar gordel en lijkt nauwelijks te merken dat er iets gebeurt. 'Idioot!' Tims vloek richting de bestuurder voor hen die onverwacht remt, galmt door de auto. Soms kan hij behoorlijk kortaf zijn. Zo anders dan Ruben, die altijd kalm en zelfverzekerd was. Hij straalde een bepaalde autoriteit uit. Als Marieke iets deed wat hem niet beviel, glimlachte hij weliswaar, maar de blik in zijn bruine ogen maakte haar duidelijk dat ze op haar tellen moest passen. Maar ze vond het niet erg; ze hield van hem en hij behandelde haar over het algemeen goed. Hij kocht sieraden, kleding, bloemen, gedroeg zich beleefd tegenover haar ouders en leek echt verliefd. Maar haar ouders waren bepaald niet enthousiast over hem. Toen ze aankondigde dat ze bij Ruben ging wonen, escaleerde het. 'Je bent nog zo jong, je kent hem nauwelijks. Begrijp je wel waar je aan begint?' Het mondde uit in een ruzie, wat Marieke alleen maar vastberadener maakte om haar spullen te pakken en bij Ruben in te trekken. Naderhand ontdekte ze pas dat Ronald er altijd was. Soms werd hij vervangen door een andere stevige kerel, of waren er zelfs meerdere aanwezig. Ronald sprak zelden met haar. Hij bleef op de achtergrond, en als Ruben met zijn vingers knipte, verdween Ronald als een schaduw. Soms vreesde Marieke dat Ronald stiekem toekeek als ze met Ruben de liefde bedreef, maar Ruben verzekerde haar dat als iemand het lef had om naar hen te kijken, diegene er slecht vanaf zou komen. Marieke slaakt een diepe zucht en werpt een blik op de weg voor haar. Het verkeer wordt steeds drukker. Meer mensen zijn onderweg naar hun vakantiebestemming, naast het normale woon-werkverkeer. Tim wilde vroeg op deze vrijdagochtend vertrekken. Om tien uur kunnen ze inchecken bij het vakantiehuisje in Domburg, maar bij de receptie moeten ze misschien even wachten tot ze de sleutel kunnen krijgen. Het is de eerste keer dat ze zo'n lange tijd continu met elkaar zullen doorbrengen. Ze wonen nog niet samen, al heeft Tim er wel op aangedrongen, maar Marieke reageerde terughoudend. Ze woont met Nova op een zolderetage en Tims rijtjeshuis zou veel comfortabeler zijn, maar toch wil ze de stap niet zetten. Houdt ze eigenlijk wel genoeg van hem? Nova accepteerde hem snel en Marieke beseft dat het beter is voor het meisje om een vaderfiguur in haar leven te hebben. Want met Ruben is alle contact verbroken, en dat moet vooral zo blijven, vindt Marieke. In het begin leek het alsof ze in een droom was beland. Ruben droeg haar op handen. Hij drong erop aan dat ze stopte met werken, want hij zou voor alles zorgen wat ze nodig had. Ook liet hij doorschemeren dat hij graag kinderen wilde. Marieke vond het prima om haar baan op te geven. Haar leven was zo anders geworden. Ruben nam haar vaak mee uit eten en ze gingen regelmatig winkelen. Maar als ze alleen wilde gaan shoppen, moest Ronald altijd mee als haar begeleider. Marieke vond dat vervelend, maar Ruben zei dat hij zijn meisje wilde beschermen en dat ze zich geen zorgen hoefde te maken over Ronald. Aanvankelijk dacht Marieke dat Rubens bezorgdheid voortkwam uit zijn rijkdom. Ze was te naïef om te beseffen wat er werkelijk gaande was. Langzaam begon ze eraan te wennen om altijd een bodyguard bij zich te hebben. Het gaf haar het gevoel alsof ze een belangrijk persoon was. Haar vroegere leven leek ver weg. Rubens familie zag ze nooit. Hij beweerde geen contact meer te hebben met zijn ouders, en broers of zussen had hij niet. Marieke mocht alleen haar ouders bezoeken als hij meeging. Maar ze gingen steeds minder vaak, omdat Ruben het druk had. Hij sprak zelfs over een verhuizing naar Italië. Daar had Marieke wel oren naar; het leek haar een fantastisch avontuur. Toen ze vroeg waarom hij zo graag naar Italië wilde vertrekken, antwoordde Ruben dat het beter zou zijn voor zijn zaken en dat hij er nog meer geld zou kunnen verdienen. Hij had zijn zinnen gezet op Napels. Voor Marieke zou het een droomleven worden, met stranden, zee, winkelen, uit eten gaan, en het bruisende nachtleven. Natuurlijk stemde ze enthousiast in. Het zou sowieso onverstandig zijn om Ruben tegen te spreken, dat had ze al wel gemerkt. Eén keer was ze erin geslaagd om tijdens het winkelen Ronald van zich af te schudden, een klein beetje rebellie. Ze moest er stiekem om lachen. Maar Ruben strafte haar direct; een week lang mocht ze nergens meer naartoe. Op dat moment besefte Marieke dat ze haar vrijheid was kwijtgeraakt vanwege Ruben. Ook al had ze geen plannen om bij hem weg te gaan - ze was verliefd en hield van hem - het zou bijna onmogelijk zijn geweest. Toen Ruben merkte dat Marieke zich een beetje eenzaam begon te voelen omdat ze het contact met haar vrienden had verloren, stelde hij haar voor aan Chiara, de vrouw van een van zijn beveiligers. Chiara, van Italiaans-Nederlandse afkomst, was knap en charmant, met lange donkere lokken. Ze hadden meteen een klik met elkaar. Ze gingen samen winkelen, lunchen, naar de sportschool; alles waar ze maar zin in hadden. Chiara leek het volkomen normaal te vinden dat ze altijd een mannelijke begeleider bij zich hadden. Toen Marieke er een keer over begon, werd ze streng terechtgewezen door Chiara. Het was een onderwerp waar niet over gesproken mocht worden. Ruben reisde naar Italië en bleef een paar weken weg. Na zijn terugkeer, omhelsde hij Marieke en vertelde haar dat hij een prachtige plek had gevonden in Napels waar ze samen zouden gaan wonen. Hij liet haar foto's zien van een witte villa met zwembad en uitzicht op de kust. Marieke kon nauwelijks geloven dat ze daar de vrouw des huizes zou worden. Omdat ze wist dat haar ouders allesbehalve blij zouden zijn met de aanstaande verhuizing, voelde ze er niets voor om hen hiervan op de hoogte te brengen. Dat kon ze altijd nog doen als ze eenmaal in Napels woonde. Het avontuur lonkte, en het doorbrak de sleur van het dagelijks leven. 'Verdorie, file,' zucht Tim, zijn vingers trommelend op het stuur terwijl hij de airco wat hoger zet. 'Ik heb dorst en honger,' klaagt Nova met een pruillipje. 'Kijk eens, lieverd.' Marieke reikt haar een liga en een bekertje fris aan. 'Kunnen we niet even stoppen bij een tankstation?' vraagt ze aan Tim. 'Nova moet ook plassen, en met deze file schieten we niet op.' Tim knikt. 'Bij het eerstvolgende tankstation houden we een pauze.' Marieke voelt aan zijn toon dat hij geïrriteerd begint te raken door het oponthoud. Ze verlangt terug naar het relaxte leven in Italië, naar het leven dat ze kende voordat ze met Nova ontsnapte. Voordat ze wist waar Ruben werkelijk mee bezig was. Na de verhuizing bleek al snel dat de villa eigenlijk een fort was. Er waren meer beveiligers dan in Nederland, en de hekken rondom het terrein waren hoger dan ooit. Chiara en haar man verhuisden ook mee, en natuurlijk werd Ronald niet vergeten. Ruben vond het belangrijk dat de vriendschap tussen Marieke en Chiara bleef bestaan. Hij begreep dat Marieke moest wennen aan het leven in een ander land. Chiara nam haar vaak mee om de omgeving te verkennen, de taal te leren, en te genieten van al het moois dat de streek te bieden had. Maar in plaats van één man, gingen er vanaf dat moment altijd twee mannen met hen mee. Marieke leidde een luxeleven, maar ze voelde zich nooit vrij. Ruben pronkte graag met haar, wilde dat ze er altijd op haar best uitzag. Soms ontving hij mensen die hij klanten noemde. Dan moest Marieke zich even laten zien, vriendelijk glimlachen, een kopje cappuccino met hen drinken. Op het moment dat er over zaken gesproken moest worden, gaf Ruben haar een subtiel knikje dat ze kamer moest verlaten. Toen begon Marieke zich pas echt dingen af te vragen. Ruben was vaag over zijn werkzaamheden. Ja, hij beweerde een fortuin te hebben gemaakt met bitcoin maar waarom dan al die geheimzinnigheid? Vrouwen van andere rijke mannen hadden veel meer vrijheid dan zij. Bovendien, ze was niet eens zijn vrouw. Als Ruben haar ten huwelijk zou vragen, zou ze ondanks alles 'ja' hebben gezegd. Hij behandelde haar als een prinses, verwende haar, legde haar in de watten. Ze was bereid de rest maar op de koop toe te nemen. Eindelijk doemt het benzinestation op in de verte. Tim neemt de afslag om te ontsnappen aan de file en brengt de auto tot stilstand op de parkeerplaats. Marieke neemt Nova meteen mee naar het toilet en koopt daarna in het winkeltje wat broodjes en blikjes frisdrank. Als ze weer buiten komen, staat Tim op de parkeerplaats te praten met een onbekende man. Ze lijken elkaar te kennen, want de man geeft Tim een joviale klap op zijn schouder. 'Marieke, dit is Jordy, Jordy dit is Marieke, mijn vriendin. En dat is haar dochtertje, Nova,' zegt Tim. 'Leuk om je te ontmoeten, Marieke,' zegt Jordy met een vriendelijke blik. Hij heeft golvend bruin haar en bruine ogen en ziet er niet onknap uit. Dan buigt hij zich voorover naar Nova, die hem nieuwsgierig aankijkt. 'Ciao!' zegt ze. 'Jij bent duidelijk al in een vakantiestemming,' lacht Jordy. 'Ik heb gehoord dat je naar zee gaat. Dan zul je vast zandkastelen gaan bouwen.' 'Nee, ik ga zwemmen,' zegt Nova eigenwijs. 'Net als in ...' Marieke drukt snel een tissue tegen Nova's mond en doet alsof ze haar gezichtje moet schoonvegen. Ze wil niet dat Nova nu gaat vertellen over Italië. Marieke heeft Tim verteld dat ze in Italië woonde met haar vriend, dat Nova daar geboren werd en opgroeide, maar verder hield ze haar mond stijf dicht. Ze zag geen enkele reden waarom ze Tim op de hoogte zou brengen van allerlei details. Hoe minder hij weet, des te beter. Ze heeft geen idee wie die Jordy is, en elke keer als ze een vreemde ontmoet die met haar of Tim begint te praten, ontstaat er een lichte spanning in haar lichaam. 'Jordy is onderweg naar hetzelfde vakantiepark als wij,' vertelt Tim. 'Hij zal er een poosje verblijven vanwege zijn werk. Hij is fotograaf en gaat foto's maken voor een brochure. Misschien kan hij wat professionele kiekjes schieten van Nova, ja toch, Jordy?' 'Nee, dat hoeft echt niet,' zegt Marieke haastig. Tim kijkt haar vreemd aan. 'Daar is toestemming voor nodig van haar vader,' voegt ze er snel aan toe. Het is natuurlijk een verzinsel, maar Tim knikt en dringt niet verder aan. Na wat gegeten en gedronken te hebben, stappen ze weer in de auto. De file begint langzaam op te lossen en Tim trapt enthousiast het gaspedaal in. Marieke is naast Nova op de achterbank gaan zitten en doet met haar een raadselspelletje. Nova vroeg vaak naar haar papa toen Marieke haar had meegenomen naar Nederland. Het was hartverscheurend, maar wat had Marieke moeten zeggen? 'Papa is een crimineel, en ik wil niet dat je bij hem opgroeit?' En wat had ze tegen Tim moeten zeggen? 'Ruben houdt zich bezig met fraude, corruptie en drugshandel. Ik ben aan hem ontsnapt, vrees nu voor mijn leven en ben bang dat Nova ontvoerd zal worden?' Op een dag had Ruben de deur van zijn kantoor niet goed dichtgedaan toen hij 'klanten' op bezoek had. Marieke kon horen wat er gezegd werd. Het ging om omkoping van een plaatselijke politiechef, zodat die een oogje zou dichtknijpen betreffende Rubens drugsnetwerk. Ook werd er gesproken over geld witwassen en fraude met bitcoins.Marieke's hart bonkte in haar borstkas toen ze de gesprekken opving. Ze had altijd vermoed dat er iets niet klopte, maar de harde realiteit sloeg haar in het gezicht. Het was duidelijk: ze moest weg, en snel. Ze begon haar ontsnappingsplan te smeden, elk detail zorgvuldig uitgedacht om zo min mogelijk sporen achter te laten. Nova's veiligheid was haar hoogste prioriteit. Tim rijdt door het landschap, terwijl Marieke naar buiten staart, haar gedachten razen als een wilde storm. Ze hoopt dat hun verblijf in Zeeland hen wat rust zal brengen, maar diep van binnen weet ze dat ze altijd op haar hoede moet blijven. Elk onbekend gezicht, elke vreemde blik kan een bedreiging zijn. Ze drukt een kus op Nova's voorhoofd en fluistert zachtjes: 'Mama zal je altijd beschermen.' Hoewel Marieke al vermoedde dat Ruben zijn rijkdom niet volledig legaal had verkregen, schokte de werkelijkheid haar enorm. Haar liefde voor hem bleef sterk, maar de zorgen om Nova overheersten. Het kon niet anders dan dat Ruben zijn dochter in dezelfde gewetenloze wereld wilde trekken. Marieke hield haar mond over wat ze had gehoord, maar de angst hield haar 's nachts wakker. Wat moest ze doen? Na veel piekeren besloot ze dat ze Chiara's hulp nodig had. Hoe kon ze Chiara zover krijgen om haar en Nova te helpen zonder haar vriendin in gevaar te brengen? In de weken die volgden, zocht Marieke voorzichtig naar een opening om met Chiara te praten. Tijdens een lunch op een terrasje in het centrum van Napels begon ze het onderwerp aan te snijden. 'Ik maak me zorgen om Nova's toekomst,' zei ze zachtjes, terwijl ze schuin naar Ronald en de andere bodyguard keek, die een tafeltje verderop zaten. Chiara leek meteen te begrijpen wat ze bedoelde en fluisterde: 'Na het eten gaan we naar het toilet, daar kunnen we praten.' Toen ze klaar waren met hun maaltijd, pakten ze hun handtassen en gingen naar de damestoiletten achterin het restaurant. De mannen bleven ontspannen zitten, want de vrouwen naar het toilet begeleiden behoorde niet tot hun takenpakket. 'Ik vrees dat Ruben plannen heeft met Nova,' zei Marieke met een benauwde blik, terwijl ze in de kleine ruimte stonden. Chiara keek haar ernstig aan. 'Waarom denk je dat?' vroeg ze zachtjes. 'Vanwege de manier waarop hij zijn geld verdient. Stel je voor dat hij Nova ook die richting op wil duwen?' Marieke's hart bonsde in haar keel. Ze nam een groot risico, want Chiara zou haar kunnen verraden. Chiara schudde haar hoofd. 'Ze is zijn prinsesje, en een meisje heeft een ...aparte status. Alleen als ze later zelf aangeeft dat ze in zijn voetsporen wil treden, of laat zien dat ze daar geschikt voor is, dan ...' 'Nee, dat wil ik niet! Ik wil haar beschermen tegen alle risico's van ...Rubens zaken. Ze hoort een normaal leven te hebben. Ik wist niet wat Ruben allemaal uitspookte. Wat kan ik doen?' vroeg Marieke wanhopig. Chiara zweeg. Ze hadden al genoeg gezegd en het was tijd om terug naar buiten te gaan. In de dagen daarna bleef Marieke haar vriendin wanhopig smeken om hulp. Met Ruben wilde ze nergens over praten. Hij zou alleen maar glimlachen en zeggen dat ze zich geen zorgen hoefde te maken. Na veel stiekeme gesprekken wist Marieke Chiara over de streep te trekken. Ze bespraken hun plan en Marieke trof voorbereidingen. Terwijl ze met Chiara en Nova in een kinderspeelparadijs was, begon Chiara plotseling druk met hun beveiligers te praten. Ze zwaaide met haar armen en deed alsof ze boos op hen was. Marieke aarzelde geen moment. Ze pakte Nova bij haar arm en trok het tegenstribbelende kind mee, waarna ze verdwenen via de achteruitgang. Daar stond een taxi te wachten, die hen naar het treinstation bracht. Marieke had al tickets geregeld. Een vliegtuig naar Nederland kon ze niet nemen vanwege alle controles. Nova begreep er niets van waarom ze ineens mee moest in de trein. Ze wilde terug naar het speelparadijs en begon te huilen. Marieke had nooit eerder zoveel stress ervaren. Een gevaarlijke ontsnapping, een lange reis voor de boeg, een huilend kind. Ze stond er nu alleen voor en de tranen sprongen in haar ogen. Ze hield zoveel van Ruben dat de pijn om hem te verlaten bijna ondraaglijk was. Maar het kind ging voor alles. Ruben zou op zoek gaan naar haar en Nova. Ze zouden nergens veilig zijn. 'We zijn er bijna.' Tims stem doet Marieke opschrikken uit haar gedachten. Nova is inmiddels in slaap gevallen en leunt tegen Marieke aan, die het meisje zacht door haar haren strijkt. De auto rijdt de parkeerplaats van het vakantiepark op. Het is er zo druk dat Tim een aantal rondjes moet rijden om een vrije parkeerplek te vinden. 'Zo, onze vakantie kan beginnen.' Opgewekt stapt Tim uit de auto en zet koers richting de receptie. Marieke blijft achter met de slapende Nova en slaakt een diepe zucht. Vakantie. Wat betekent dat eigenlijk voor haar? In Italië had ze alleen maar vakantie, met het zwembad in de tuin en het strand binnen handbereik. Nu leeft ze zonder al die luxe en moet ze de hele tijd over haar schouder kijken. Plotseling gaat ze rechtop zitten, want ze ziet Jordy naar de receptie lopen. Hij blijkt dus ook gearriveerd te zijn. Het is wel heel toevallig dat Tim hem tegen het lijf liep bij het tankstation en dat Jordy onderweg was naar hetzelfde vakantiepark. Marieke beseft dat de vrijheid die ze wilde, vooral voor Nova, in feite een onvrijheid is geworden. Het wantrouwen, het steeds op haar hoede moeten zijn, hoeveel vrijheid heeft ze werkelijk gekregen? De vakantie begint nu, maar de echte rust lijkt verder weg dan ooit. Het duurt lang voordat Tim terugkeert, maar als hij weer in de auto is gestapt, zwaait hij met de sleutel van hun vakantiehuisje. 'Nu is onze vakantie pas echt begonnen.' Nova opent haar ogen en kijkt slaperig om zich heen. 'Zijn we er al, mama?' 'Ja, zullen we ons huisje gaan zoeken?' Tim rijdt het park op en zigzagt door de smalle straatjes. Na een poosje stopt hij voor een kleine, stenen bungalow met veel ruimte eromheen. Marieke is blij dat de huisjes niet te dicht op elkaar liggen en een eigen omheind terras hebben. Ze stelt prijs op een beetje privacy. Als ze hun bagage naar binnen hebben gebracht en de boel een beetje hebben opgeruimd, is het tijd voor de lunch. Marieke heeft wat boodschappen in een koelbox gedaan zodat ze meteen broodjes kan smeren, terwijl Tim de tafel dekt en koffie zet. 'Dit is wat anders dan die zolderetage van jou,' zegt hij. 'Ik snap werkelijk niet waarom je daar wil blijven wonen.' Marieke schuift zwijgend een stoel aan voor Nova en geeft haar een broodje. Ze kan het Tim niet kwalijk nemen dat hij een volgende stap wil zetten in hun relatie. Maar zo weinig als hij van haar weet, zo weinig weet zij van hem. Dat ligt aan haar. Ze probeert onderwerpen die over het verleden gaan zoveel mogelijk te vermijden. In het begin moest Nova soms plotseling huilen, dan miste ze haar vader en wilde ze terug naar Italië. Tim zocht daar niets achter want hij vond het volkomen normaal dat het kind haar vader miste. Omdat hij het verhaal van Marieke geloofde, dat Ruben haar en Nova aan de dijk had gezet, drong hij er niet op aan dat Marieke, in het belang van het kind, weer contact zou zoeken met Ruben. Dat hoefde ook niet. Ruben zal contact met haar zoeken, vroeg of laat zal hij haar vinden en Nova meenemen. Van Chiara heeft ze na haar vlucht nooit meer iets vernomen. Haar vriendin zal een straf hebben ondergaan. Zou ze nog leven? Met een misselijk gevoel slikt Marieke een stukje brood door. Hoe moet ze in hemelsnaam deze vakantie doorkomen? 'Vanmiddag kunnen we gaan zonnebaden aan het strand,' stelt Tim voor. 'Ik wil je graag in je bikini zien.' Hij knipoogt naar Marieke. 'En ik jou in je zwembroek,' grinnikt ze. 'Ik heb ook een bikini!' roept Nova. 'Een roze. Dan kan mama mij goed zien op het strand.' Na de lunch wandelen ze naar het strand, in hun zwemkleding met een shirt eroverheen. Tim draagt de tas met strandspullen, terwijl Nova vrolijk voor hem uit huppelt, niet in staat haar opwinding te verbergen. Marieke herkent dat gevoel maar al te goed. De zilte geur voelt als thuiskomen, ook al weet ze niet waar haar echte thuis eigenlijk is. In Italië, bij Ruben? Of in Eindhoven, bij Tim? 'Kom op, schat,' zegt Tim, die haar weemoedige stemming opmerkt. Hij slaat zijn arm om haar heen en trekt haar tegen zich aan. 'Het is toch heerlijk om wat tijd voor onszelf te hebben en leuke dingen te ondernemen met Nova?' 'Ja, natuurlijk,' glimlacht Marieke geforceerd. Op het drukke strand vinden ze een vrij plekje en spreiden hun handdoeken uit. Marieke trekt haar shirt uit en voelt Tims bewonderende blik. Hij ziet er zelf ook fantastisch uit in zijn zwemshort, wat haar een beetje opwarmt. Ze wrijven elkaar en Nova in met zonnecrème en gaan op hun handdoeken zitten. Nova begint meteen in het zand te graven, op zoek naar schelpen. 'Blijf je in de buurt?' roept Tim. 'Ik zal haar in de gaten houden, dan kun jij een beetje relaxen,' zegt hij tegen Marieke. 'Waar ken je die Jordy eigenlijk van?' vraagt ze, languit op haar rug liggend. 'Eerlijk gezegd ken ik hem helemaal niet,' antwoordt Tim. 'Hij sprak me aan alsof ik een oude bekende was en ik deed gewoon met hem mee.'

Hoofdstuk 2

Tim slaapt, maar Marieke staart in het donker voor zich uit en kan de slaap niet vatten. Ze is nog steeds verbijsterd dat Tim die Jordy helemaal niet kende. 'En dan vraag je zo'n wildvreemde ook nog of hij foto's wil maken van Nova!' barstte ze uit. Ondanks de warmte op het strand had ze het ineens koud gekregen. 'Jordy kan zich toch gewoon vergist hebben? Dat hij mij voor iemand anders aanzag?' reageerde Tim laconiek. 'Ik vond het best grappig.' 'Nou, ik niet.' 'Je reageert overdreven,' zei Tim. Hij zette Nova op zijn stevige schouders en liep met haar een stukje de zee in. De golven waren veel te sterk en te gevaarlijk voor een kind om in te zwemmen, maar Nova leek dat niet erg te vinden. Ze genoot zichtbaar en riep iets naar Marieke, maar door het lawaai van de bulderende golven kon Marieke niet verstaan wat ze zei. Ze bleven de hele middag aan het strand en haalden daarna iets te eten bij de snackbar op het park. Nova was zo moe van de buitenlucht en het water, dat ze 's avonds eerder naar bed wilde dan normaal. Marieke stopte haar zorgvuldig in. Ook al was het overdag warm, aan zee kan het 's nachts flink afkoelen. Ze las Nova een kinderverhaaltje voor, maar lang hoefde ze niet voor te lezen, want de ogen van het meisje vielen al snel dicht. Marieke gaf haar een kus en bleef nog even op het bed zitten. Haar gedachten dwaalden af naar haar moeder. Nadat ze een maand in Italië woonde, besloot Marieke haar moeder te bellen om te laten weten waar ze was. Haar ouders waren allesbehalve blij met het nieuws. Haar vader nam zelfs even de telefoon over om te zeggen dat ze Marieke wilden komen opzoeken om met eigen ogen te zien hoe het met hun dochter ging. Maar dat wilde Ruben niet. Hij stelde voor dat hij een vliegticket voor haar zou regelen als ze haar ouders wilde bezoeken, maar dat Ronald dan met haar mee zou gaan. Daar voelde ze niets voor. Het zou tot nare discussies leiden met haar ouders. Ze zou allerlei vragen krijgen waar ze niet eens antwoord op kon geven. Via Skype en de telefoon onderhield ze contact met hen, vooral met haar moeder, maar het bleef bij oppervlakkige gesprekken. Toen Marieke zwanger raakte van Nova, stond ze opnieuw voor een dilemma. Haar moeder zou erg van streek raken bij het idee dat ze haar kleinkind niet zou kunnen vasthouden, nooit een paar uurtjes zou mogen oppassen, en alleen op afstand zou mogen meegenieten. Ruben liet Marieke zelf beslissen of ze het nieuws over de zwangerschap aan haar ouders wilde vertellen of niet. Maar hij bleef bij zijn standpunt dat hij niet wilde dat haar ouders naar Italië zouden reizen om hun dochter te kunnen zien. Enige tijd na de geboorte van Nova probeerde Marieke hem ertoe te bewegen om samen met de baby een kort tripje te maken naar Nederland, zodat haar ouders hun kleinkind even konden knuffelen. Maar Ruben bleef onverbiddelijk. Met een zucht stond Marieke op van het bed. Het rustige, vredige gezichtje van Nova gaf haar een klein beetje troost. Maar hoe kan ze ooit echt rust vinden als de schaduwen van haar verleden haar blijven achtervolgen? De vrijheid die ze zocht, lijkt ver weg. Het vertrouwen in haar nieuwe leven is nog fragiel, en het verleden is nog steeds te dichtbij. Ze weet niet eens zeker of ze nog steeds afstand wil nemen van het verleden. Marieke' s telefoon, die op het nachtkastje ligt, begint plotseling te zoemen. Het is een vreemd, onheilspellend geluid in de stilte van de nacht. Ze vraagt zich af wie er op dit tijdstip belt. Terwijl haar ogen zich langzaam aanpassen aan het donker, voelt ze haar hartslag versnellen. Ze grist Tims shirt van een stoel, trekt het snel aan over haar naakte lijf, pakt haar telefoon en sluipt op haar tenen de slaapkamer uit, zorgvuldig om Tim niet wakker te maken. In de gang, waar het zwakke licht van de maan door een kier van het raam naar binnen valt, kijkt ze naar het scherm. Tot haar grote verrassing blijkt het Chiara te zijn die haar belt. Chiara, met wie ze sinds haar vlucht uit Napels geen contact meer heeft gehad. Chiara, van wie ze nooit haar nummer had verwacht te zien oplichten in het koude blauw van haar telefoonscherm. Marieke neemt aarzelend op, zich afvragend of ze niet in een vreemde droom is beland. 'Buonasera, Marieke,' klinkt Chiara's stem aan de andere kant van de lijn, glad en zelfverzekerd zoals altijd. Marieke staat aan de grond genageld, haar voeten voelen koud aan op de houten vloer. Hoe komt Chiara aan haar nieuwe nummer? Ze probeert zich te herinneren of ze het ooit gegeven heeft, misschien in een onbewaakt ogenblik van zwakte? Maar niets komt naar boven. Haar mond is droog en ze slikt moeizaam. 'Chiara?' weet ze uiteindelijk uit te brengen, haar stem klinkt hees, alsof ze bang is voor het antwoord dat misschien zal komen.