Het Stille Rood E-Book

Anna Hofman

• Herausgeber: Mijnbestseller.nl
• Kategorie: Abenteuer, Thriller, Horror
• Sprache: Niederländisch

Seitenzahl: 239

Veröffentlichungsjahr: 2024

Beschreibung

Emma is een jonge vrouw die op het punt staat haar droom van een leven als digital nomad te gaan verwezenlijken. Maar haar opwinding over het naderende avontuur verandert al snel in een angstaanjagende zoektocht naar de waarheid wanneer haar geliefde oma bruut wordt vermoord. Samen met Jake, haar driepotige asielhond, ontdekt Emma een geheim uit het verleden. Ze wordt geconfronteerd met ellende en verraad terwijl ze worstelt door een web van leugens en verborgen geheimen. "Buren staan in kleine groepjes bij elkaar, figuren in witte pakken lopen in en uit de woning en politieagenten houden de nieuwsgierigen op afstand. Met een onwerkelijk gevoel staart Emma naar het tafereel. Een eindje verderop staat Jesse in het licht van de felle schijnwerpers te praten met een agent. Hij draagt een badjas en daaronder ziet Emma een stukje van een blauwe pyjamabroek. Ze wacht tot hij klaar is en dan klampt ze hem aan. 'Wat is er gebeurd?' vraagt ze met een trillende stem."

Leseprobe

Het Stille Rood

Het Stille Rood

Anna Hofman

Copyright: 2024 Anna Hofman

Coverfoto: Pixabay/Engin Akyurt

ISBN: 9789403738260

© Anna Hofman© Alle rechten voorbehoudenHet Stille Rood is fictie en alle overeenkomsten met bestaande personen en gebeurtenissen berusten louter op toeval.

Hoofdstuk 1

'Heb je al iets besloten?' vraagt Denise. Haar stem probeert boven de opzwepende muziek uit te komen, maar dat is zo goed als onmogelijk. Emma gebaart naar een vrij tafeltje achterin het café, ver verwijderd van de dansende menigte, waar ze gemakkelijk kunnen praten zonder te hoeven schreeuwen. Denise bestelt nog een paar drankjes en laat zich dan naast Emma op een stoel ploffen. 'Nou?' dringt ze aan. 'Ga je Jake uit het asiel halen?' Emma, een beetje aangeschoten van de drankjes en het dansen, ziet Jake voor zich, de driepotige asielhond met zijn zwart-bruine vacht en grappige flaporen. 'Mijn moeder is het er niet mee eens,' zucht ze. 'Waarom niet?' 'We hebben ruzie sinds ik vertelde dat ik een poosje als digital nomad wil gaan leven en andere landen wil verkennen met een hond als reisgezelschap.' 'Je bent drieëntwintig!' roept Denise uit. 'Je kunt toch zelf bepalen wat je doet?' Emma glimlacht zwakjes naar haar beste vriendin. 'Ook al was ik veertig, ze vindt het gewoon niet leuk. Op zich begrijp ik het wel. Ze is bang dat me iets kan overkomen en bovendien doen we vaak leuke dingen samen, zoals winkelen en evenementen bezoeken. Dat zal ze gaan missen.' Denise tikt haar glas tegen dat van Emma. 'Jij zult je daar weinig van aantrekken. Ik ken je, je zult gewoon met die hond naar het buitenland vertrekken.' Lachend brengen de vriendinnen een toost uit. Op zaterdagavond wil Emma uit de band springen. Dan voelt ze zich vrij en ongebonden. Maar de laatste tijd lijkt Denise minder enthousiast om mee te doen. Wat vind jij ervan dat ik naar het buitenland vertrek en het feit dat we onze stapavonden zullen missen?' vraagt Emma. 'Het zou zo leuk zijn geweest als we samen konden reizen.' Denise haalt haar schouders op. 'Jij hebt werk dat je overal kunt doen zolang je een computer hebt. Ik werk in een winkel en binnenkort ben ik zelfs floormanager.' 'Wat goed! Daar drinken we op.' Emma bestelt nog een paar drankjes. Het is waar wat Denise zegt. Ze kan haar werk overal uitvoeren, maar ze wil daarnaast ook een blog bij gaan houden over haar reisavonturen. Als ze dat slim aanpakt kan het zelfs geld opleveren. 'Mijn oma vindt het geweldig,' vertelt ze. 'Ik heb haar computerles gegeven, en ze heeft een seniorentelefoon zodat we gemakkelijk contact kunnen houden. Ze wil veel berichtjes en foto's ontvangen.' 'Ze zal je missen,' zegt Denise. Ze schudt haar lange, bruine haar en lijkt met haar gedachten ergens anders te zijn. 'Zullen we nog even naar een rustig cafeetje gaan en dan naar huis?' stelt ze voor. Emma kijkt op haar horloge. Meestal dansen en drinken ze tot in de vroege uurtjes. 'Vind je de mannen hier niet leuk?' vraagt ze plagerig. 'Ik ben gewoon een beetje moe,' antwoordt Denise afwerend. 'Oké.' Opgewekt pakt Emma haar tas en staat op. Omdat ze Jake de volgende dag zal ophalen is het niet erg om wat vroeger in bed te kruipen. De vriendinnen verlaten de luidruchtige uitgaansgelegenheid en zoeken een cafeetje op. Hoewel het daar ook druk is, staat de muziek er een stuk zachter. Ze wachten tot er twee barkrukken vrijkomen en bestellen frisdrank. 'Sorry, maar ik kan niet meer met je uitgaan. Vanwege mijn nieuwe functie moet ik op de zaterdagen, na sluitingstijd van de winkel, nog van alles regelen,' zegt Denise plotseling. 'Maar omdat je binnenkort toch vertrekt zul je het niet erg vinden, toch?' Emma kijkt haar verbaasd aan. Het lijkt een smoes te zijn. Ze had juist het plan opgevat om haar laatste zaterdagavond in Nederland met Denise te vieren en te feesten zoals vanouds, maar ze besluit om haar mond erover te houden. 'Ik heb nog geen datum vaststaan voor mijn vertrek,' zegt ze alleen maar. Een oudere man naast haar legt zijn arm om haar middel. 'Ga je met me mee naar huis?' fluistert hij in haar oor. Met een blik vol afkeer duwt Emma hem van zich af. Denise lacht. 'Wie weet wat je misloopt.' 'Ik val niet op oudere mannen. Maar als jij interesse hebt, ga dan gerust je gang,' zegt Emma een beetje sarcastisch. 'Nee, ik heb al andere plannen.' Nieuwsgierig kijkt Emma naar haar vriendin. 'En dat zeg je nu pas?' 'Ik maakte maar een grapje. ' Denise springt van haar kruk. 'Zullen we gaan?' Daar maakt Emma geen bezwaar tegen. De sfeer is anders dan normaal. Misschien heeft Denise er moeite mee dat hun vriendschap zal veranderen als Emma vertrekt en gedraagt ze zich daarom een beetje vreemd. Ze verlaten het café en wandelen naar de taxistandplaats. Vanwege het natte herfstweer hadden ze geen zin om te fietsen, wat Emma eigenlijk wel goed uitkomt omdat ze zich een beetje duizelig voelt. Denise wilde nieuwe cocktails proberen, maar die bleken behoorlijk sterk te zijn. 'Zijn we nog steeds beste vriendinnen?' vraagt Emma, terwijl ze tegen elkaar leunen op de achterbank van de taxi. 'Ja, natuurlijk! We zullen elkaar alleen wat minder vaak zien.' Dat antwoord stelt Emma gerust. Ze kent Denise al sinds de middelbare school en ze zou het jammer vinden om haar te verliezen. Natuurlijk heeft ze nog andere vrienden en vriendinnen, maar met Denise heeft ze altijd de meeste lol. Als Denise is afgezet bij het huis waar ze samenwoont met haar oudere zus tot ze een eigen appartement kan betalen, rijdt de taxichauffeur naar het adres van Emma. Hij stopt bij een net uitziend appartementengebouw met vijf etages. Van haar salaris als webdesigner kan ze de huur betalen en in haar levensonderhoud voorzien. Ze twijfelt nog over het opzeggen van de huur vanwege haar aankomende vertrek naar het buitenland. Misschien is het verstandiger om het appartement aan te houden, zodat ze bij haar terugkeer niet zonder een dak boven haar hoofd komt te zitten.

Op de tweede verdieping steekt ze de sleutel in het slot en loopt meteen door naar de badkamer, waar ze een plens verkwikkend koud water over haar gezicht gooit. Ze bekijkt zichzelf in de spiegel. Haar ontembare, korte blonde lokken springen alle kanten op. Impulsief had ze haar lange haar laten afknippen. Ze wilde eens wat anders proberen. Natuurlijk had haar moeder commentaar; 'Wat heb je in hemelsnaam gedaan?' Maar oma Neeltje vond dat ze er pittig uitzag met het nieuwe kapsel en dat haar blauwe ogen extra leken te sprankelen. In de keuken maakt Emma een espresso en laat zich op de bank vallen. Een fonkelnieuwe hondenmand met een comfortabel kussen heeft een plekje in de hoek van de woonkamer gevonden, omringd door een verzameling speeltjes. En in de keukenkast staat een voorraad hondenvoer. Als kind had ze een hond waar ze gek op was en ze verheugt zich erop om samen met Jake op avontuur te gaan. Na haar breuk met Daan is een hond het gezelschap dat ze nodig heeft. Daan benauwde haar. Hij was het huisje-boompje-beestje type en ze ontdekte dat het haar ongelukkig maakte. Hij zou een nomadisch bestaan verafschuwd hebben. Hij verlangde juist naar zekerheid. Haar ouders waren dol op hem, juist omdat hij zo'n degelijke man leek. Emma werpt opnieuw een blik op de hondenmand. 'Ben jij degelijk, Jake?' vraagt ze lachend. Binnenkort zal hij haar zelf antwoord kunnen geven.

Hoewel het asiel op zondag zijn deuren gesloten houdt voor bezoekers, wordt er voor deze keer een uitzondering gemaakt. De medewerkster vertelt aan Emma dat ze dolblij is dat hij eindelijk een geschikt baasje heeft gevonden. 'Ik heb alle benodigdheden in huis gehaald. Ik ben van plan om binnenkort rond te gaan reizen met mijn camper en Jake mag mijn vrolijke metgezel zijn,' zegt Emma opgetogen. 'Dat klinkt geweldig, maar dan heeft hij eerst een rabiësvaccinatie nodig. Het duurt drie tot vier weken voordat je met hem mag reizen.' Daar had Emma geen rekening mee gehouden. Ze herpakt zich snel en laat haar teleurstelling plaatsmaken voor begrip. 'Dat geeft niets. Ik kan die tijd gebruiken om hem beter te leren kennen en nog wat praktische zaken te regelen.' Met een mix van opwinding en blijdschap wacht ze tot Jake uit zijn hok is gehaald. Ze had twee keer een date met hem bij het asiel en geen moment twijfelde ze eraan of hij wel de juiste hond voor haar was. Jake lijkt haar meteen te herkennen want hij maakt een vrolijke sprint naar haar toe. 'Hij kan alles met zijn drie poten, je zult nauwelijks verschil merken in vergelijking met andere honden,' zegt de medewerkster.Jake's voorpoot moest geamputeerd worden vanwege een kwaadaardige tumor, maar zijn glanzende vacht en vrolijk kwispelende pluimstaart getuigen van een goede gezondheid. 'Ga je met me mee, spannende avonturen beleven?' vraagt Emma lachend. Jake kan niet wachten om op de achterbank van de auto te springen en te beginnen aan zijn nieuwe leven. Emma besluit om eerst langs haar oma te rijden. Die is ook dol op viervoeters en het is een mooi idee om Jake meteen aan haar voor te stellen. Ondanks dat Neeltje sinds het overlijden van opa wat meer alleen is, weet ze zich aardig te redden. Autorijden zit er alleen niet meer in en ze heeft wat last van haar heupen. Gelukkig helpt Ellen Westenberg, Emma's moeder, met het poetswerk en de boodschappen. Zo kan oma Neeltje in haar vertrouwde huis blijven wonen. Behendig parkeert Emma de auto voor de deur van de charmante rijtjeswoning uit de jaren dertig met een erker en glas-in-lood ramen. Ze doet Jake aan de riem en vol verwachting loopt hij met haar mee naar de deur. Het duurt even voordat de deur wordt opengedaan. Neeltje is op de respectabele leeftijd van drieëntachtig jaar niet meer zo vlot als vroeger. Vanwege de ijzige, harde wind en het regenachtige weer zat ze natuurlijk lekker bij de kachel genesteld. 'Kijk eens wie ik bij me heb!' lacht Emma als de deur eindelijk openzwaait. 'Ach, je nieuwe hond. Heb je hem net opgehaald?' Neeltje buigt voorover om Jake een aai te geven. Hij likt zachtjes haar hand en springt niet tegen haar op. 'Wat een lieverd is het toch.' De woonkamer is heerlijk warm en knus. In een hoek staat een kast vol met porseleinen beeldjes. Ellen moppert soms dat het afstoffen een hele klus is, maar Neeltje is gehecht aan haar verzameling. Elk beeldje herinnert haar aan vakanties met opa en heeft een speciale betekenis. Ze vertegenwoordigen een aanzienlijke waarde. 'Ga maar zitten,' zegt Emma. 'Ik zal thee zetten.' Jake snuffelt en verkent elk hoekje en gaatje van de kamer. Hij zal zich voorlopig niet vervelen. Terwijl Emma twee kommen thee maakt, hoort ze Neeltje tegen Jake praten en er verschijnt een glimlach op haar gezicht. Ellen zal het nodige commentaar hebben wanneer ze de hondenharen moet opzuigen. Even later gaat Emma naast Neeltje op de bank zitten. 'Hoe ver ben je met alle voorbereidingen voor je reis?' vraagt Neeltje. 'Ik heb al veel uitgestippeld en mijn werkgever is akkoord. Maar ik heb nog geen camper. Ik zag er eentje te koop, een omgebouwde bus, maar het is iets boven mijn budget. Dus ik moet nog even verder zoeken,' vertelt Emma. 'Hoeveel kom je tekort? Ik kan het verschil voor je bijpassen,' zegt Neeltje resoluut. Met een verraste blik kijkt Emma haar oma aan. 'Nee, dat kan ik echt niet aannemen,' sputtert ze tegen. 'Bovendien zou mam het nooit goedkeuren dat je mijn reis gaat sponsoren. Ze is er al zo op tegen dat ik wegga.' 'Ik mag dan wel oud zijn, maar ik beslis nog steeds zelf wat ik met mijn geld doe. Jij bent mijn enige kleinkind. Ik geloof in het geven met een warme hand, niet met een koude. Ik zal straks het geld naar je overmaken en je hoeft het aan niemand te vertellen.' Jake is klaar met snuffelen en gaat voor Neeltje staan met zijn ogen vol aanbidding op haar gericht. 'Zie je wel? Hij vindt het een geweldig idee.' Neeltje kriebelt hem over zijn kop. Met een vlotte beweging springt Jake op de bank en nestelt zich tegen haar aan. Emma moet lachen om de triomfantelijke blik van haar oma. 'Jullie spannen tegen mij samen, het ...' Haar woorden worden onderbroken door het geluid van de bel. 'Dat zal de nieuwe buurman zijn,' zegt oma. 'We hebben van de week kennisgemaakt en hij zou wat boodschappen voor me meebrengen die je moeder vergeten was.' Verbluft ziet Emma toe hoe haar oma opstaat en zo snel als ze maar kan naar de voordeur gaat. Het is vast een interessante buurman. Jake springt van de bank als hij een vreemde stem hoort. Emma pakt hem bij zijn halsband. Wie weet houdt de buurman helemaal niet van honden. Als een jonge vent met een gebruinde huid, donker haar en kolenzwarte ogen de kamer binnenkomt, valt haar mond open. Geen wonder dat oma zo'n haast had om de deur te openen. Voor zo'n aantrekkelijke man wil je dat graag doen. 'Dit is Emma, mijn kleindochter,' zegt oma. 'En dat is Jake.' Ze wijst naar de hond. 'Ze heeft hem net uit het asiel gehaald. Emma, dit is Jesse Nienhuis, mijn nieuwe buurman.' Jesse zet zijn boodschappentas neer en schudt Emma's hand. 'Leuk je te ontmoeten,' zegt hij met een diepe stem. Jake snuffelt aan zijn spijkerbroek en begint te blaffen. 'Sorry,' zegt Emma. 'Hij moet nog wennen.' Ze pakt de boodschappen en neemt Jake mee naar de keuken, waar ze de spullen opbergt. Dan steekt ze haar hoofd om het hoekje. 'Wil je ook thee?' vraagt ze aan Jesse. 'Nee, ik heb helaas geen tijd,' antwoordt hij beleefd. 'Ik moet ervandoor.' Hij neemt afscheid van Neeltje en loopt naar de voordeur. Emma schiet voor hem langs en opent de deur. 'Heeft oma je betaald voor de boodschappen?' vraagt ze. 'Och, dat komt de volgende keer wel.' 'De volgende keer? Ga je haar vaker helpen?' vraagt Emma met een wantrouwende blik. Ze kent de man per slot van rekening amper. Jesse schiet in de lach. 'Ik werk als fysiotherapeut in een verpleeghuis. Natuurlijk zal ik je oma helpen als ze iets nodig heeft. Daar ben je toch buren voor?' 'Ja, natuurlijk,' haast Emma zich te zeggen. 'Het is fijn dat je een oogje op haar houdt, vooral omdat ik binnenkort naar het buitenland ga.' Ze meent een zweem van teleurstelling in zijn blik te zien. 'Ah, dus we zullen elkaar niet snel weer zien.' 'Ik ben nog niet weg.' 'Oké, nou, tot ziens dan maar.' Hij steekt zijn hand op en trekt de deur achter zich dicht. 'Vind je het geen knappe jongen?' vraagt oma grinnikend als Emma weer naast haar komt zitten. 'Hij ziet er goed uit. Maar je moet niet zomaar onbekenden binnenhalen. Wat weet je nu eigenlijk van hem?' 'Dat hij leuker is dan Daan,' zegt oma ad rem. Daar kan Emma weinig tegenin brengen. Daan zou niet snel boodschappen doen voor een oude buurvrouw. Het zou zijn strakke dagindeling in de war gebracht hebben. Maar Emma twijfelde nooit aan zijn betrouwbaarheid. 'Ik heb Martin al lange tijd niet meer gezien,' merkt oma op terwijl Emma zich klaarmaakt om naar huis te gaan. 'Eerst deed hij vaak klusjes, maar het staat nu op een laag pitje.' 'Pap? Hij schijnt het druk te hebben met zijn werk. Maanden geleden al zou hij enkele klusjes voor mij komen doen, maar tot op heden is het nog steeds niet gedaan.' 'Je zou het aan Jesse kunnen vragen,' stelt oma met twinkelende ogen voor. 'Probeer je me te koppelen?' lacht Emma. 'Vergeet het maar. Kom, Jake, dan kun je kennismaken met je nieuwe huisje.' Neeltje loopt een beetje stijfjes met haar mee naar de voordeur. Emma geeft haar een knuffel en moet daarvoor diep bukken want ze steekt een flink stuk boven haar kleine, enigszins gezette oma uit. 'Het geld voor de camper zal ik naar je overmaken,' zegt Neeltje. 'Dan kun je op avontuur gaan, samen met Jake.' 'Dankjewel, oma,' zegt Emma ontroerd. Als ze in de auto is gestapt en Jake vanaf de achterbank hoort hijgen, ziet ze Jesse voor het raam van het naastgelegen huis staan. Hij zwaait, ze steekt haar hand op en rijdt weg.

Hoofdstuk 2

Omdat Emma thuis kan werken, hoeft ze op maandagochtend de deur niet uit. 's Nachts werd ze wakker van Jake die zijn kop nieuwsgierig onder de dekens stak en luidruchtig begon te snuffelen. Ze moest lachen en stak haar hand uit om hem te aaien, waarop hij met een speelse sprong naast haar op het bed belandde en snel in slaap viel. Tijdens het ontbijt kwam hij naast haar zitten met een hoopvolle blik die Emma niet kon weerstaan. Lachend gaf ze hem een stukje kaas en hij at het gretig op. Rond lunchtijd gaat de bel. Het blijkt Denise te zijn en Emma laat haar verrast binnen. 'Hoef je niet te werken?' vraagt ze. 'Nee, de winkel is gesloten. Ik wilde zien of de hond er al is,' antwoordt Denise. Jake springt op en begint te blaffen en te kwispelen. Hij lijkt blij te zijn met het onverwachte bezoek. 'Sst,' zegt Emma met een gevoel van ongemak. Ze weet dat ze eigenlijk geen hond in haar appartement mag hebben, en ze hoopt maar dat niemand het zal melden aan de huisbaas. 'Leuke hond,' zegt Denise. 'Al ziet hij er wel een beetje zielig uit met die drie poten. Waarom heb je niet een gewone hond genomen?' 'Het is helemaal niet zielig,' zegt Emma verontwaardigd. 'Hij kan alles wat andere honden ook kunnen.' 'Jullie zullen op straat wel veel aangestaard worden,' meent Denise. 'Ik heb hem vanochtend uitgelaten en ik kreeg alleen maar positieve reacties.' Emma geeft Jake een speeltje en hij sleept het naar zijn mand. Gelukkig houdt hij zich weer stil. Denise gaat naar de keuken om een espresso te maken. 'Ik kan wel wat koffie gebruiken,' zegt ze. 'Na alle drank van zaterdagavond heb ik nog steeds een kater.' 'Zoals je zelf al zei was het de laatste keer dat je met mij op stap bent geweest.' Emma begrijpt zelf niet goed waarom ze een beetje vinnig reageert, maar haar vriendin lijkt zich er niets van aan te trekken. 'Heb je de camper gekocht die je zo graag wilde hebben?' vraagt Denise, als ze met haar koffie op de bank is gaan zitten. 'Nee, ik heb hem gereserveerd en zaterdag ga ik alles definitief regelen. Mijn oma heeft geld gegeven, zodat ik genoeg bij elkaar heb om de camper te kunnen betalen. Daarna ga ik mijn auto verkopen,' legt Emma uit. 'Je bent al flink op dreef. Wat doe je met je flatje?' 'Daar heb ik nog geen beslissing over genomen.' Emma pakt een glas water en gaat tegenover Denise zitten. 'Heb je een nieuwe vriend?' vraagt ze plots. 'Hoe kom je daarbij?' vraagt Denise die op haar hoede lijkt te zijn. 'Nieuwsgierigheid. Zoiets kan heel snel gaan en ik blijf graag op de hoogte.' Emma weet door een luchtige toon aan te slaan haar werkelijke gevoelens te verbergen. Er is iets met Denise, maar ze kan haar vinger er niet precies opleggen. Denise glimlacht vaag. 'Als ik nieuws heb op dat front ben jij de eerste die het hoort.' Na de koffie neemt Denise afscheid en kan Emma een wandeling maken met Jake. Het is een koude, grijze dag en de zon doet vruchteloze pogingen om zichzelf te laten zien. Jake scharrelt rond en snuffelt aan alles wat hij tegenkomt. Op een grasveldje laat Emma hem achter een frisbee aanrennen zodat hij zijn energie kwijt kan. Omdat haar ouders in de buurt wonen besluit ze om er naartoe te wandelen, in de hoop dat haar moeder thuis is. Dan kunnen ze even bijpraten en natuurlijk wil ze Jake ook even voorstellen. Ellen werkt alleen s' ochtends op een telefonische helpdesk. De twee-onder-een-kap woning van haar ouders maakt een nette indruk, maar toch iets minder netjes dan voorheen. Ook thuis lijkt haar vader weinig zin meer te hebben om te klussen. De tuin oogt wat verwaarloosd, met ongesnoeide struiken en groene aanslag op de tegels. Ellen kan niet alles doen; ze heeft ook al de zorg voor haar moeder, oma Neeltje. Emma tikt op het raam en drukt daarna op de bel. Ellen doet open en kijkt met een norse blik naar Jake, die haar hand wil likken, maar ze trekt haar hand vlug terug. 'Is het nodig om die hond mee te nemen?' 'Kom op, mam! Het is toch leuk om even kennis te maken? Of wil je niet weten met wie ik op reis ga?' 'Ik ben pas thuis van mijn werk en ik moet nog lunchen. Heb je ook zin in een boterham?' vraagt Ellen, die Jake compleet negeert.

'Ja, ik heb ook nog niet gegeten.' Terwijl Ellen in de keuken de tafel dekt, zet Emma een bakje water neer voor Jake, maar hij heeft meer interesse in de koelkast. Als Ellen het deurtje opendoet, steekt hij gretig zijn snuit naar binnen. Geërgerd duwt Ellen hem weg, maar Emma moet erom lachen. Emma neemt haar moeder tersluiks in zich op. Het valt haar op dat Ellens halflange, bruine haar doffer is geworden en haar hartvormige gezicht lijkt een beetje ingevallen. 'Gaat alles wel goed met je, mam?' vraagt Emma. 'Gisteren ben ik bij oma geweest. Met haar leek alles prima in orde.' 'Oma wordt ouder en heeft meer hulp nodig. Als jij weg bent zal ik er vaker naartoe moeten.' Emma gaat zitten en Jake maakt van de gelegenheid gebruik om onder de tafel te kruipen en zijn kop op haar voeten te leggen. Zijn genegenheid geeft haar een warm gevoel. 'Oma heeft een nieuwe buurman, Jesse. Het is een knappe, jonge vent. Hij wil haar graag helpen als het nodig is.' 'Is hij soms op haar geld uit?' vraag Ellen kortaf. 'Hoe kom je daarbij? Hij werkt in een verpleeghuis en is begaan met ouderen. Waarom reageer je zo wantrouwend?' vraagt Emma, die haar eigen wantrouwen alweer vergeten is. Ellen plant haar ellebogen op de tafel en kijkt Emma doordringend aan. 'Ik zag oma's bankafschriften op tafel liggen. Van de ene op de andere maand stond er twintigduizend euro extra op haar rekening.' Emma verslikt zich in een stukje brood en hoest even. 'Ze kan spullen verkocht hebben, ze ...' Met een kletterend geluid schiet het mes uit haar handen. Oma die geld schonk voor de camper en zei dat niemand er iets van hoefde te weten. Ze rilt. 'Waarom kijk je in haar bankafschriften? Daar heb je toch niets mee te maken?' 'Ze lagen gewoon op tafel toen ik aan het stoffen was. Ik zag niet veel want ze nam ze snel weg,' zegt Ellen grimmig. 'Het gaat ons niets aan, en trouwens, wat heeft het met de buurman te maken? Hij heeft haar toch geen geld afhandig gemaakt? Integendeel, volgens jou is er juist een bedrag bijgekomen, dus maak je niet zo druk. Oma is nog heel goed bij de pinken en ze hoeft aan niemand verantwoording af te leggen.' Als Ellen is gaan zitten legt Jake zijn kop op haar schoot. Met een afwezige blik aait ze over zijn flaporen. Tot Emma's genoegen lijkt de hond geen probleem meer te zijn, want Ellen heeft duidelijk iets anders aan haar hoofd. Net als Denise, beseft Emma. Iedereen is bezig met zijn eigen zaken en zelf vormt ze daarop geen uitzondering.

Tijdens de lunch lukte het Emma om haar moeder af te leiden en ze babbelen over koetjes en kalfjes. Daarna ging ze terug naar huis om nog een paar uur te werken en 's avonds maakte ze met Jake een lange wandeling. Ze snoof de koele lucht op en voordat ze naar bed ging maakte ze een lijstje van alle benodigdheden die mee moeten in de camper. Midden in de nacht schrikt Emma wakker met een onheilspellend en benauwd gevoel, alsof iemand haar keel dichtknijpt. Aan het voeteneinde van het bed ligt Jake die haar met halfopen ogen aankijkt. Hijgend stapt ze uit bed en schenkt in de keuken met trillende handen een glas water in. Ze vraagt zich af of ze een nare droom heeft gehad. Beelden van Denise, Ellen, Jesse spoken als schimmen door haar hoofd. Na enkele slokken water kruipt ze terug in bed, maar ze laat het bedlampje branden om te waken over de duisternis. Jake rekt zich loom uit en komt dan naast haar liggen. Ze slaat haar armen om hem heen en voelt een warm, troostend gevoel door haar lichaam trekken. 'Misschien komt het omdat we samen op reis gaan,' fluistert ze in Jake's oor. 'Er lijkt niemand blij voor me te zijn, behalve oma.' De tijd kruipt voorbij, maar de slaap wil niet meer komen. De wekker wijst al zes uur aan als haar telefoon gaat. Met bonzend hart grist Emma het toestel van het nachtkastje. Wie belt haar op zo'n onmogelijk tijdstip? Het blijkt Ellen te zijn, die amper te verstaan is want ze huilt en snikt, terwijl ze wanhopige pogingen doet om iets te zeggen. 'Mam! Wat is er aan de hand? Haal even diep adem.' Ongerust staat Emma op en ijsbeert met het toestel aan haar oor door de slaapkamer. 'Je moet komen ... Ziekenhuis ... Het is ... Het is ...' Ellen begint opnieuw te snikken. 'Ben je ziek?' vraagt Emma die geen touw kan vastknopen aan de onsamenhangende woorden van haar moeder. 'Oma! Je moet ... ' De verbinding valt weg. Emma belt haar moeder terug, maar krijgt geen gehoor. Haastig kleedt ze zich aan, haalt een koud washandje over haar gezicht en kamt snel haar haren. Als ze uit de badkamer komt, staat Jake al bij de deur met een blik die haar vertelt dat ze hem maar beter mee kan nemen. Emma pakt haar tas, rukt haar jas van de kapstok, doet de riem aan Jakes halsband en rent naar de lift. Eenmaal in de auto besluit ze om eerst poolshoogte te nemen bij het huis van oma. Een oude vrouw kan natuurlijk best een keer ziek worden, maar waarom doet Ellen zo hysterisch? Als ze de straat in rijdt ziet ze auto's met knipperende blauwe zwaailichten. Vanwege een blokkade kan ze niet verder rijden. Ze zet de auto aan de kant, maant Jake dat hij op de achterbank moet blijven zitten, en met een loodzwaar gevoel in haar benen loopt ze naar het huis van oma. Buren staan in kleine groepjes bij elkaar, figuren in witte pakken lopen in en uit de woning en politieagenten houden de nieuwsgierigen op afstand. Met een onwerkelijk gevoel staart Emma naar het tafereel. Een eindje verderop staat Jesse in het licht van de felle schijnwerpers te praten met een agent. Hij draagt een badjas en daaronder ziet Emma een stukje van een blauwe pyjamabroek. Ze wacht tot hij klaar is en dan klampt ze hem aan. 'Wat is er gebeurd?' vraagt ze met een trillende stem. Hij pakt haar arm stevig vast alsof hij bang is dat ze zal vallen. 'Ik was naar een verjaardagsfeestje geweest en kwam vannacht laat thuis. Er brandden lampen in het huis van je oma en de voordeur stond op een kier. Ik vond het vreemd op dat tijdstip. Voordat ik op het punt stond om in bed te stappen, besloot ik om toch maar even een kijkje te gaan nemen.' Hij slikt moeilijk. 'Toen trof ik je oma aan op de vloer in de woonkamer ...' Emma voelt de grond onder zich wegzakken, maar Jesse's stevige greep houdt haar overeind. 'Is ze ...overleden?' vraagt ze toonloos. 'Nadat ik haar heb aangetroffen heb ik direct een ambulance en de politie gebeld. Ze had nog een zwakke polsslag, maar ik weet niet ...' Jesse's stem sterft weg. Emma legt haar hoofd tegen zijn stevige schouder en probeert te bevatten wat er gebeurd kan zijn. Ze voelt de warmte van zijn lichaam en het biedt in ieder geval een beetje troost. 'Had oma haar nachtgoed aan? Is ze onwel geworden? Waarom is er zoveel politie?' vraagt ze na een poosje. 'Het is beter dat je met een rechercheur praat,' antwoordt Jesse zacht. 'Nee, ik moet naar het ziekenhuis. Mam is daar, ze heeft me nodig.' Met tranen in haar ogen maakt Emma zich los uit zijn greep. 'Zal ik je brengen?' vraagt hij nog, maar ze is al onderweg naar de auto.