Njaboga nymfa E-Book

Beata Mičerlichowa

• Herausgeber: Domowina
• Kategorie: Krimi
• Sprache: Deutsch

Seitenzahl: 252

Veröffentlichungsjahr: 2014

Beschreibung

Spreewald-Krimi: In einem Spreewälder fließ entdeckt ein Liebespaar bei einam Picknick die nackte Leiche einer rothaarigen jungen Frau. Die überlastete Brandenburger Kripo-Behörde bittet ihre Berliner Kollegen um Amtshilfe bei der Aufklärung des ominösen Falles. Widerwillig reist daraufhin ein junger Westberliner Kommissar erstmals in den Spreewald.

Leseprobe

Pśestajił Marcus Kóńcaŕ

Nad tšugu jo se libotał pówětš w połudnjejšej górcośe. Módry plastikowy cołn jo plěł z tšuganim mjazy dłujkimi zelenkojtymi wódnymi rostlinami, ako su se kólebali hejnak cyby. W rogožynje su bincali śamnomódre bogowe kóniki, zazdaśim mimo pógibowanja, ze swójimi se šćanjecymi kśiłkami. Młody pórik w cołnje jo juž pśed dlejšym casom swójej padli wótpołožył a se dał góniś. Wón jo z palcom dotyknuł jeje tyło nad śańkim slobranym rjeśazkom a jo wobglědował, kak jo se jej mešk stajał. Južo cełej dwa mjaseca stej byłej mjazytm gromaźe a pśecej hyšći jo dosegało kužde małutučke dotyknjenje, aby ju rozžaglił.

„Pśestań“, jo groniła z rozćěgnjonym głosom, „abo coš, až se pśewalijomej?“

Wón jo ju wobejmjeł wót slězy a jej šepnuł do wucha: „By ga to było tak zlě?“

Wóna jo musała se smjaś. Dopołdnja w hotelu by jeju skóro śpina źowka załapiła, ako stej padnułej pó snědanju hyšći raz do šyrokeje póstole ze swětłozelenym nawlacenim, pśed kótarymž jo se na zachopjeńku tšošku bójała, dokulaž jo wuglědało tak oficielnje, ceło hynac ako te wuske lěgadła w studentskem domje, źož stej se doněnta lubowałej. Wón jo był akle jeje tśeśi pśijaśel, ale na rozdźěl k tamnyma jo to měnił napšawdu spšawnje z njeju. Wón jo był wšen ryžaty za njeju. Howac ga teke njeby jej naraźił dwójodnjowny wulět do Błotow, a samo śpu w pšawem hotelu jo skazał.

Teke něnto stej byłej jogo ruce zasej pód jeje t-shirtom. „Pójź, daj nama něźi wustaś!“, jo jej śicho, pśisamem pšosecy šepnuł do wucha.

Wóna jo se wobrośiła k njomu a jogo wopóškała. Cołn jo se mócnje zahympał. „Hej“, jo groniła, „až k brjogoju pak dejałej hyšći pśiś. Co měniš k tej łuce tam napšawo za móstom?“ Dalej slězy źe jo był wiźeś pókóńc cyglanego doma, ale tšawa jo była wusoka dosć a gusta rogožyna jo šćitała wóny flack pśed narskimi wócymi z mósta. Pśi wulězenju by se wóna skóro wobsunuła do tšugi. Wón jo śěgnuł ju k sebje na brjog a jo zawupytnuł, kak jo se wóna ned k njomu pśilagnuła. Wón njejo se wěcej wzeł cas, aby cołn pšawje pśicynił, ale jo chyśił powrjoz jano zlažka pśez kołk, a jo se dał z njeju padnuś doslědka.

Kake źowćo jo se jano pópadnuł, wóna jo była wjelicna klasa a zewšym nic nykata. Južo zasej jo se jomu jeje kśěło. Znojowe parlicki na jeje nadroma su hyšći wěcej jogo póžednosć wuwabili.

Wóna jo jomu gubu zaźaržała a groniła: „Śicho!“ Ale pótom jo była ta, ako jo bywała głosna. Wón jo jej źaržał ruku pśed nos, do kótarejež jo se wóna zakusyła. Stej byłej ceło pśeznojtej, ako jo było mimo. Wón jo lažał hyšći poł na njej. Wóna jo jomu duła do włosow a to jo chłoźiło napšawdu jogo coło.