Anschäten, Engel! E-Book

Hanns-Eckard Sternberg

• Herausgeber: Books on Demand
• Kategorie: Gesellschafts- und Liebesromane
• Sprache: Deutsch

Seitenzahl: 132

Veröffentlichungsjahr: 2020

Beschreibung

Der Autor erzählt in seinem Büchlein Geschichten und Gedichte aus dem norddeutschen Sprachraum in plattdeutscher Sprache. Es sind kleine Begebenheiten des Alltages. Sie sind in der Vergangenheit und in der Gegenwart angesiedelt. Jede dieser Riemels oder Vertellers enthält eine gehörige Portion norddeutschen Humors, der nicht immer fein im Sinne der hochdeutschen Sprache sein kann. Der Autor verhehlt auch nicht, dass bei einigen Riemels ein gewisser, von ihm hochverehrter Landsmann, namens Rudolf Tarnow, mit in die Tasten des Laptops gegriffen hat. Er wird es ihm wohl nicht allzu übel nehmen.

Leseprobe

Inhalt

Kiek eis in dat Käuhlschapp

As ik taun Schlipsbinner mutierte

De œwervull Dackrönn

Dat Linksdrägen

Passt scho!

Anschäten, Engel!

Biggi, sech fiefhunnert!

De plattdüütsch Nam‘

De Schönheitspickel

Dat achterlastige Prozedere

Dat hett sik nie nich ännert

Dat hülpt süss nich

Mannslüd bi‘m Tüten

(Ost-)Berliner Verköpersch

n.n.z.P.

Herr Perfesser S. mücht Se spräken

De Kåhlenbestellung

Min Navi slöpt

Ein Vörwahlmallür

Wat ehrn Kierl fählt?

Een Kees mit Måden

Klockenschausterie

Spåß bi Siet …

Treck di ut

Fründ Rudi, de kleptomanische Perfesser

Den‘n Stauhl krichst du nich!

De narsch Karpen

De verschwunnenen Moccabohnen

All Johr wedder Arger mit den’n Wihnachtsbom

Dat richtig betonte „R“

De niegen Finster

De Wihnachtskarpen

Kiek eis in dat Käuhlschapp …

Secht doch eines Dachs Hein Prief tau Müter Grabow: „Sech, wi is dat mit din Waschmaschin. Kladdert de up de Tempratur, de in dat Bedeinungspopier binnen ståhn deit, de von de Bugers angäben worden is? Hest dat all eis œwerpräuwt?“ – „Du, dormit war‘k min Brägen doch nich tau Last fallen, ik heff anner Sorgen un Nöte. Dat ward schon henhaugen, wat dor steiht!“ – „Ha, hest di dacht! Von wägen? Dat stimmt ganz un gor nich. Ik heff dat nåmäten. Dat passt üm sech un schriefe 1,5° C nich. Stell‘ di dat vör. Ståts de angäben 95° C kricht min Maschin man blot 93,50° C tau fåten. Du, dat reklamier ik, dat seggt‘k di. So kœnen mi de Herrings, de von dat Wark, nich kåmen. Wenn dor 95° C steiht, möten dat ok 95° C sin!“

Hein wier dörpbekannt as ein, de allens, œwer ok allens, wat he köfft orrer wur he sik ein Deinst nähmen deit, ierst mål antwiefeln deit, dat dat dor allens mit rechten Dingen aflopen künn. Dorœwer let he nich mit sik verhanneln. Un wenn em einer secht: „Hein, nimm dat Läben doch nich so pinnenschietrig akråt. Wenn de Sarg, in den‘n du eis möst, twei Zentimeter lütter is, als verklort un gor betåhlt, wecker helpt di dann? Kannst dor wat dran ännern? Dor warn se di liekers rinner kriegen!“ – „Dor is jå noch min Fru, de ward dat den‘n för mi œwernähmen. Dat’s se mi schüllig.“

Dat hett Müter üm de Mentalität von Hein wüsst un wo dat langführt. He har dat sülfst biläbt, wat Hein allens so dörch den Kopp geistern deit. Taun Bispill, de narsche Kierl hett doch mit allen Iernst secht, as he endlich sin Festnetzanschluss bekåmen hett: „Du, Müter, wecker secht mi, dat dat ok bi di lüd, wenn’k di anrop?“ – „Denn wür‘k jå woll nich rangåhn, du oll Döskopp du, orrer?“ – „Jå, wenn du tauhus büst, dann ward dat woll so sin, œwer wenn du nich dor bist, bimmelt dat denn ok?“ – „Hein, wurüm woll nich?“ Œwer an Heins Gesichtsutdruk künn Müter seihn, dat de allens anner as œwertüücht wier. Dor keem em ‘n Infall. „Bimmel mi doch eis an. Un denn kåm fuurtsten tau uns rümmer lopen. Œwer lech den‘n Hürer nich up! Hest dat verståhn? Ik låt de Dör up un gåh in‘n Stall, bün also nich dor. Dann kannst di œwertüügen. Œwer sech mi denn nich, ik müsst ganz ut dat Hus gåhn un afsluten! Denn riet ik di den‘n Kopp af, dat secht‘k di!“ Dat hett hulpen. Œwer ob Hein ok œwertüücht un dor nich doch noch son Stück Twiefel in em drin wier, dat wier ümmerhen mœglich. Dorüm wull he sik dit mål nich up ein Diskuschon einlaten. „Heuchelst Intress“, dacht he bi sik.

„Wi hest‘ dat denn ruter krägen? Wenn de Maschin arbeiden deit, kümmst doch an nix nich ranner.“ – „Meinst du? Wenn de Trummel so akråt kort för de Hööcht von dat Waschen is, dunn möst du se för‘n Momang anhollen un an ein Snur dat lütt Ruhr taun Mäten von de Tempratur rœwerhollen, also direktemang in den‘n heiten Damp rin. Un denn hest‘ dat ruter! Weits, ik heff ne Maschin, dat sall nu sogar ein Sülfstmarker sin. Von wägen, dat is ein schön Sülfstmarker. De möt dat doch sülfst marken, wenn de Tempratur tau deip is, orrer wat meinst du? Du, dat let mi kein Rauh nich, darœwer möt ik Dach un Nacht nådenken. Dat låt ik nich up mi sitten. Notfalls gåh’k tau Gericht.“

Por Wochen treckten int Land. Dunn dråpen sik de beiden wedder. „Un, wat is nu? Wierst‘ bin Richter?“ Lütt bäten bedrippst antert Hein: „Wier’k.“ – „Un? Lat die doch nicht jedein Wurm eenzelt ut de Näs trecken!“ – „Ik heff verluurn.“ – „Wi keem den dat? Hemm di de Maten von de Justizia nich glöwt?“ – „Dat keem ganz anners. Ik süll ehr doch eis min Prometer wiesen, hemm de gägnerischen Rechtsverdreigers von mi verlangt. Un dat heff ik oll Äsel dunn ok dan.“ – „Woans is dor wat Slichtet bi?“ – „Dat heff ik ok dacht. Œwer dunn hemms min Prometer mit den‘n hinner den‘n Rüggen von de Babensten vun dat Gericht verglieken, un wat sall ik di seggen. Min Tempraturmäter mät dat in den’n Saal twei Grad deiper as de höchstrichterliche Mätmimik. Dor kümmst‘ nich gägen an. Orrer würst‘ du allen Iernstes antwiefeln wolln, dat bi de Richters de Mätinstrumente verkihrt gåhn? Wobi, de Uhr œwer dat hohe Gericht, ik weit jå nich, min güng jedenfalls anners …“ – „Du warst‘ dat œwerläben. Hauptsåk is doch, dat du kein Kosten nich dormit hest hat.“ – „Dat hest‘ di dacht‘, up de Kosten von den‘n Prinzeß, insluten de von de gägnerischen Avkåten, bün ik sitten bläwen. Œwer de Penunse hol ik mi wedder.“ – „Wi wist denn dat anstelln?“, fröcht em dorup Müter. Hein kräg dat Smüstern un keem ganz dichten an Mütern ranner. Denn flüsterte he em in‘t Uhr: „Sast sein, nu verklåg ik den‘n Prometerbuger. De möt mi mit sin Schietmäter den‘n Kråm betohlen. Schließlich hett de dat verkiehrte Dings mit dat falsche Dorstellen von dat Mäten jå in de Welt sett, orrer?“

„Na, wenn dat man gaud geiht“, güng dat Müter dörch den‘n Brägen, as he aftreckte. Un Hein füng an, ein Schriftstück uptausetten un bi den‘n Buger von de Thermometers Schadensersatz wägen den‘n åpensichtlichen Fähler gägenœwer dat Dings von Mäter, dat œwer de Hööft von dat Gericht hängen deit, tau föddern. Dat wier jå nu eindüdig. Dat Mätwark, dat œwer dat Gericht sin Daun har, wier schließlich Gesetz. Dor künn em nu nicks mihr passeren. De Striet wier so gaud as all wunnen.

As sik de beid wedderdråpen, fünn Müter Hein ganz bedräuft in‘ne Eck sitten.

„Wedder verluurn, Hein?“ – „Sowat von Tulleranzbereich, orrer so ähnlich, hemm‘s mi vertellt un dat dat Thermodingsda œwer de Herrschaften von dat Juztizium kein Eichgerät wier, kein ein, dat man gor as Norm anseihn künn usw. … Un ehren klauken Ratschluss und dat Urdeil kennst du jå. Ik sall dat nich so nipp nähmen, hemm‘s mi noch mit up den‘n Wech gäben, un von Prinzip her har ik jå Recht, man blot, dat möt ein nåwiesen kœnen ud dat künn ik un se all gor nich, nå de Faktenlage.“ – „Hest‘ also wedder verlurn? Dat Geld is futsch. Œwer wat sall‘t. Du büst jå gesund. Wäs froh dorœwer un vergät dat ganze Mallür.“ Œwer œwertüüch eis ein, de vun dat Œwertüüchsin œwertüücht is, dat se em all blot wat Böses œwerhelpen willn.

Nielich wier Müter eis wedder up’n Sprung rœwer tau Hein maracht. He bimmelte. De lütt Diern måkt em up kiekt un röpt: „Vating, hier is uns Nahwer Grabow. De will woll wat von di.“ Hein is nich tau seihn. Dat Mäken lut: „Du, Mudding, wur is uns Vadder?“ De antert: „Kiek eis in uns nieget, grotet Käuhlschapp. Dor is hei rinnerkrupen. He wull sik œwertüügen, dat dat Licht ok utgeiht, wenn ein de Dör von buten taumåkt. Ik weit gor nich, wo he bliwt? He ward sik doch nich verkäuhlt orrer gor inklemmt hemm …?“

As ik taun Schlipsbinner mutierte

Dat wier so üm de Tiet nå de Wenn‘. Ik wier düchtig tau Gang, üm mi œwer Wåter tau hollen, heff dit un dat versöcht, hett allens nich so recht funktioniert. As utgebildet Dipl.-Ing., so üm de föftig, wier dat mit eis mit de Arbeid vörbi. Dor tau keem, dat ik noch tauletzt up een Schän tau Gang, in dat Konsumgüterbugen, de gägenœwer de ollbundesdüütschen Mitstrieder keen-een Chance harr. Nich een wull de Dinger hemm, nich de Spur von een Intress weckten se. Wecker wull sik schon dat eegen Tüchs tauleggen, dat dat in de DDR tau köpen geef. Hand up‘t Hart, wecker?

Wi wåhnten anno dunnemåls in Berlin in een grot Miethus, nich wiet af von de Muer. Dor bün‘k tau‘n Schlipsbinner mutiert. Un dat keem so:

Dat Ingenieurpersonal in de Entwicklungsabteilungen in uns ünnergåhn Firma harr sik anwennt, tau de Arbeid dachdäglich mit een fin Twiern orrer mit Jack, œwer ümmer mit‘n Binner tau gåhn. Up de een Siet wür dat von de Chargen dor boben so wünscht, up de anner Siet wier dat ok son’n Stück Afhäbens, denn gägen dat „Prä“ von‘ne Arbeiterklass künn jå ok de klaukst Perfesser nich an. Süss güll de Binner as œwerhålt un dekadent. Un nåh de Wenn‘? Dor wier dat mit eis anners.

Tauierst keem de lütt Kess ut de ünnere Etage bi mi an. Se künn sik all vörher vör Hœg nich hollen, måkte sik binåh in de Büxen. „Min Mudder hett secht, du würst jå ümmer mit een Schlips rümmerlopen, un uns Vadder möt dat jå nun ok, wiel he een Beråder för Stüern warden will, un da sall ik frågen, ob du em nich een Schlips binnen kannst. Wi Mäken kœn‘ dat jå nich. Wi hemm‘schon all’ns versöcht, blot bi all dat, wat uns mœglich wier, wat wie em anbeid hemm, hett he secht, dat dat so bi sin Westkollegen, also Teammitgliedern, nich utsüht. De Slips sünd vör luter Lachen bi min Mudder woll‘n bäten natt worden.“ Un dorbi lepen ehr Trånen œwer ehr nüdlich Gesicht mit ehr twei krüzfidel Ogen.

Nu gaud, dormit wier‘k farig. Duert nich lang, kümmt min Nawersch: „Du, dat is mi een Bauk mit sœben Siegeln, ik mein dat Schlipsbinnen. Dat sall son’n Duweltknoten sin, secht min Knut. Du, min Mann möt jetzt ok … He is von een Bank œwernåhmen worden. Dor möt dat woll sin. Kannst‘ mi nich helpen?“

Willi keem sülfts. Dat lött he sik nich nähmen. So wier he ümmer. Wenn he nie nich wieder wüsst, keem he sülben. „Du, Hans, ik war nu in dat Versicherungswesen bi min Fru instiegen. Dor geiht dat nich mihr åhn Binner. Ik bring dat nich farig, un min Wiefsvolk, Fru un drei Mäken hoch, ok nich. Wi hemm schon allens versöcht. Du kennst jå Rosi un ehr’n Iewer. Œwer hett allens nicks nütz. Du dröchst doch schon all Johr son‘n Binner. Kannst du mi helpen?“

Denn keem de Krup von unnen wedder. Giern keem se nich, hett’s secht. Ehr Öllern hemm meint: „Stiegst‘ noch eis nå baben un bringst‘ em ok de annern fief Binner, ob he de nich ok …?“ Un dorbi schmüüsterte se mi mit ehr groten blaagen Ogen an. Dorbi harr‘k dat Mäken dat wiest, œwer so wier dat jå väl eenfacher un‘d Taudrugen tau de nie erliernte Binnerbinnekunst von ehr Döchting fählte de Öller woll.

Ok de iergistrig Genosse Korl von‘n iersten Sietflœgel keem. De wier tau DDR-Tieden ümmer wat Besünneres, glöfte he. Fohrer bim Magistrat naamst he sik. Fohrer wier he nu wedder, blot bi een von de niegen Chefs. „Wi möten allens niech liern, de hogen Frün‘ ut den‘n Westen eegentlich nicks. Stimmt so nich ganz, wat ik äben secht heff. Dor is blot een Såk, den‘n gräunen Pfeil, den‘n kennen‘s nich. Un heest du di mål eis ankäken, woans se dat mit den‘n Pfeil tauwechkriegen? Lach‘st di dot. Ik weit, von wat ik räd. Ik erläw dat dachdäglich. Œwer nu möt ik mit’n Schlips. Heff‘k min Läwdach nich drågen. Kannst du mi bi den‘n Knoten biståhn?“

De beid Enn‘ hingen em œwer de Schullern un dat Dings ded utseihn, as harr he dat wrungen un dörch‘t Water treckt.

Ball keemen ümmer mihr. Betåhlt hemm‘s mi all nich un ik har ok nicks nåhmen. Ik wier nämlich in Oosten sozialisiert worden un dor wier diss Oort von Nåwerschaftshülp sülftsverständlich. So heff ik Lüd kennenliert, ut de wiederen Nahwerschaft, de ik bet dorhen noch gor nich kannt heff.

So wiet wier‘k noch nich in de Marktwirtschaft ankåmen, as dat ik de niege, bannig grote Marklück erkannt har. De Mark schreech nå Schlipsbinnern. Blot ik heff dat nich mitkrägen.

De œwervull Dackrönn

Fidel güng’t tau an dissen düstern Dach

In Kräuger Warneckes rökerig Krauch.

Dat süffig Bier, dat löpt, as gäw’t nich nauch,

An‘n Stammdisch güng’t tau as in Dubenslach.

Dor seeten Korl Engel, Apteiker Swenn,

Oll Schauster Grothjohann un, hest nich seihn,

Von‘n Honoratschoren, noch mannig ein,

Un rokten un drœnten so vör sik hen.

Man räd, wat man so räd, von dit un dat.

Wie‘d Aust ward un wat kost’ de Buddel Wien.

Wen heit dat söt Fiek’n gråd hüt wedder sin?

Un allens in ehr Mäkelbörger Platt.

Œwer wie dull pladdert’ buten von’t Dack,

As ob de Herrgott hüt sin Waschdach hett,

Orrer sin Engels pinkeln üm de Wedd

In’t Höllfüer. Dat prasselt as ’n Hågelslach.

Den‘n ganzen lang’ Dach wür’d schon wat gäben.

Dat hürt nich up, de Stråt wier düchtig gladd.

Dor helpt keen Schirm, de Twiern wür liekers natt.

Dat wier keen Dribbeln, dat wier’n ståtschen Rägen.

Dat Bier dat löpt, dorbi vergeiht de Wut,

Mit’n por Koems strömt alls de döstig Kähl runner,

Doch bäten låter, dat’s nu keen Wunner,

Möt de Mengelage ok wedder rut.

Korl wier de ierst, de künn nich mihr sitten.

Dat väle Bier dat drückt, de Saft de drängt,

Em is, als wenn dor wat sin Bierbuk sprengt,

Blot rut, dor helpt keen Kniepen noch Bidden.

He steiht up, de Schauster grient schådenfroh,

Korl ward so figilånt, de Koem wier gaut,

He schrammt den Disch, nu nimmt he all sin Maut

Un sitt up de Lang Stråt von Hagenow.

De bannig Drang, de Näwel wiekt kein Toll,

Dat väle Natt, wie nie in dissem Johr.

He kricht’ Schaukeln, söcht ’n Holt, mit natten Hor,

So steiht he, as ein, de meint, sühst mi woll.

He knöpt nu, dat wier swor, de Knöp wiern gladd,

An’ sin Büx rüm, trippelt, weil’t nich fix güng,

He kniept, dat fählt em noch, dat wier son’ Ding,

Rut möt he – de lütt’ Kierl ward letzt Enn natt.

Dat Bier dat strömt, uns Korl wier ornlich vull.

He höllt sik an de Rönn un dröppt sin Faut.

Dat’s ne Wolldåt, nu hett he wedder Maut.

De Rönn kann‘t Wåder kum fåten, as se sull.

In’ Krauch güng’t wieldes kandidel wieder.

Mannigein Kœm lött hüt uns Frünn’ läben.

Hoch dat Bier, måk’t ok geiten ut‘n Häwen.

As de Kräuger markt, dor fählt de Snieder.

„Jå“, secht de Kellner, „dat dun Engelchen,

Ik mein, ne bannig Wiel is dat woll her,

He wankt un stött sik mächtig an de Dör,

Korl wiewaakte mit Hallo nå buten hen.

In‘n Wech stünnen em dorbi Stauhl un Disch,

Dat wier’n krüzfidel Mallür. Wat hemm’ wi lacht.“

„Dor kiek’ nå“, meint de Kräuger, „bi diss Nacht

Un denn Kœm un Bier, dat’s ’n tücksch Gemisch.“

He kiekt nu ut de Dör un up de Stråt,

In’ Stickendüstern wier rein nix tau seihn.

Doch denn: „Süh, dor steiht doch ein mit Dackelbein?

Dor bi de Rönn. Wat is de Nacht blot swart.

Dat möt he sin! De is jå klœternatt.

Wat måkt he blot in Düstern dor so lang?

Hålt sik den‘n Dod.“ Den‘n Kräuger ward so bang,

He röppt: „ Korl, Minschenskind, wie geiht di dat?“

De Rägen in de Rönn löpt un kladdert.