Dat Leven geiht wieder E-Book

Helma Gerjets

• Herausgeber: Books on Demand
• Kategorie: Gesellschafts- und Liebesromane
• Sprache: Deutsch

Seitenzahl: 77

Veröffentlichungsjahr: 2018

Beschreibung

Dit Book vertellt van Andrea und Stephan mit ehr Kinner Malte und dat Baby Marita. Mehr as en ganz Jahr wird se beobacht, wat so beleevt.

Leseprobe

Wat in dit Book steiht:

Ik bruuk kien Hülp!

Geburtsdag

Terminsaken

Jeder kriggt kien Schellens!

Fröhstück bi d´ Navers

De neei Welt van Tahlen

Waar schall´t hen gohn?

Heidi Klum in Nooddienst

Hochtiedslüden

Dropen up Speelplatz

Liebe auf den ersten Blick

Lug un Trug

Mit Bobbycar ünnerwegs

Oma Leni

Timpis leevsten Platz

Sünnermarten

Winterbesöök

En Leven lang tekend

Leestieden bi Kersenschien

Backen mit Oma

Heiko´s Angebot

Neeijohrskoken backen

Ik bruuk kien Hülp!

„Wat maakt wi bloot mit Oma Grete? Ik wull ja geern, dat se en Huushaltshülp kreeg. Dat will se aver nich. Se behaupt, dat se ehr Wark noch good sülfst up d´ Rieg kriggt. Se wurr richtig düll as ik ehr dat vörschloog. Daarbi meen ik dat bloot good mit ehr!“

Andrea ehr Moder Elfriede seet bi ehr un beklaag sik över ehr egen Moder. Man seeg aver good, dat bi Oma wat passeeren muß. Se weer fröher in ehr Huushollen immer so nau ween. Nu leeg daar Stoff, daar weren Flecken up Grund. Dat weer nich mehr so akuraat, as dat bi Oma immer ween harr. „Kannst du nich maal mit ehr schnacken?“

„Mama, ik trou mi nich maal recht mit mien Kinner daar hen. Ik hebb Angst, dat Malte wat find un in Mund steckt.“ Andrea bang üm ehr beid lütten. „Goh doch maal mit Marita hen. De kannst du up Schoot nehmen oder in ehr Maxi Cosi laten.“ „Dat vertell Oma man. Dat eerst, wat se fraagt is: Waarüm is Malte denn nich mit?“ „Denn hest ja al glieks en Grund ehr to seggen, dat daar so veel rümliggt, wat he bruken kann un in Mund steken kann.“ Andrea wull sik dat överleggen.

Üm Ostern geev Oma Grete Bescheed, dat se an ehr Ogen opereert werden muss. Se harr grauen Staar. Wo schull dat bloot werden? Mussen se denn afwesselnd hen un Oma bedoon? „Nee, mit mi mööt bloot en henfohren na d´ Ogendokter. Wenn ik klaar bün, mööt ik weer afhaalt werden. Dat en Oog wurd mi verbunden, daar mööt ik mi mit schonen. Dat anner kann ik ja mit kieken. Ik bruuk denn mien Ruh in Huus. Klo un Broodschapp finn ik woll alleen un avends kann ik ok alleen in Bedd finnen. Denn mööt ik anner Dag na d´ Kontrollünnersökung. Denn is dat all erledigt.“

Oma Grete wurr opereert un na en Week schnack daar nüms mehr van. Se kunn tomaal weer kieken as en Luchs! Nu reep Oma bi ehr Deern an: „Nu vertell du mi eben, waarüm ji mi nich seggt hebbt, dat dat so schidderg weer bi mi. Nu as ik weer kieken kann, seeg ik dat eerst recht. Wat bün ik doch för en Schwien ween! Andrea drüff mit Malte hier ja gar nich her: daar legen Knööp un Nötenpuul, Nadels un Geld, Kokenkrömels un all sowat up Grund. Stoff weer in all Ecken, so richtig Wullmüüs weihen daar.

Ik bün de ganz Week bloot an schummeln ween. Fraag mi nich, wo faken ik de Staubsaugerbüdel wesselt hebb. Mien Wohnen is en paar Quadraatmeter gröter wurden!“ Nu wurr Oma upklärt, waarüm se en Hülp hebben schull. Dat Omas Ogen so schlecht weren, harr nüms mit rekent. Se hebbt nu aver toseggt, dat se bi Gelegenheit mit anpacken wullen. Un dat wichtigst: Oma schull drupp henwiesen werden, wenn dat maal weer so utseeg.

As eerst wull Andrea nu mit Malte un Marita na deren Uroma up Besöök.

Geburtsdag

Stephan´s Geburtsdag stunn bivöör. Nu maak Andrea sik Gedanken, wenner de Gratulanten kamen schullen. Se wull sik nich weer de ganz Dag oder Avend upregen. Dat geev Minschen, bi de benehmen Glückssaak weer. Andrea harr bibrocht kregen, dat man frünnelk tegenöver annern is, dat man grüsst, wenn man in en Ruum kummt, waar al well is. Ok dat man sik an de Ünnerhollung in en grötter Runn bedeeligt un nich vör sik henstarrt oder bloot mit sien Kinner schnackt. Ehr Ollen leggen daar groten Wert up.

Bi ehr geev dat en Person, daar reeg se sik al över up, wenn se de man sehn de. De weer eenfach bloot pienelk. Dat weer de Froo van ehr Schwager. Stephan un Andrea weer dat en Raadsel, wieso he de överhoopt heiraad harr. Viellicht ut Pflichtbewußtseen? Muss binaahst woll. Dat Öllst weer en Veermaantskind. He laad sik aver gern sülvst bi ehr in, wenn he hör, wat de Pott kook. Denn harr he Sittfleesch oder künnig glieks an: „Kook man wat mehr. Dat schmeckt mi ok!“

He harr doch Familie! Andrea wull hüm ok nich immer mit döör fouern. Nu weren Andrea un Stephan daarto övergohn, dat se Markus, so heet Stephans Bröör, gar nich eerst vertellen, wenn wat besünners anleeg. De Sprachlose, de Naam harr se flink weg hat, muss woll nich de best Kööksch wesen. Egentlich heet se Gunda.

Eenmaal harr se doch glatt brocht, dat se de ganze leve lange Namiddag tegen ehr egen Schwegerollen seten harr un nich en Woord mit ehr wesselt harr. Schnacken kunn se ja, aver bloot mit ehr Kinner oder wenn se verdreiht weer, kunn se ok Markus anblaffen. Stephan un Andrea frogen sik of dat Dummheit weer oder se so ahnsk weer. Se enigen sik bloot de Öllern to nögen.

De Geburtsdag weer bekannt. Well denn keem, de keem. Kook wull Andrea backen un all anner schull ok riekelk in Huus wesen. Se hopen nu dat Markus alleen keem oder ok nich.

Vielleicht lehren de beid aver noch dat dat en Benehmen geev. De Hööpnung starvt toletzt!

Terminsaken

Andrea truck ehr beid Kinner an. Se mussen na de Kinnerdoktor. Malte muss bi ehr blieven. He weer anners glieks weer schidderg. Am leevsten würr se hüm midden up Disch setten, dat he sik nich insau. Stephan un se weren aver blied, dat se twee gesunn leevhaft Kinner harren.

Nu wurr dat Tied, dat se los kemen mit ehr Sack un Pack: Wickeltasch mit Inhalt för beid muss mit un dat Ünnersökungsbook. Wat en Geschleep. Hopentlik kreeg se vör de Döör en Parkplatz.

Mit beid Kinner keem se genau pünktlich to ehr Termin an. Marita schleep un Malte gung schnurstracks in de Speeleck. Bloot woveel Volk seet daar noch in dat Wartezimmer? Dat kunn ja düren. Hopentlik hullt Marita döör. En na de anner Mama verschwund mit ehr Nawass in dat Behandlungszimmer, keem woll noch maal weer un luur weer. Ennelk wurr Andrea mit ehr Lütten upropen. Nu muss Marita ünnersööcht werden. Gewicht, Grött, Reflexe, Blood – wat de all wöten wullen. Sogaar ehr natten Windel nehmen se mit. Kunnen de daar ok ut lesen? Marita much de Doktor woll lieden un lach hüm blied an. Se fung sogaar an to vertellen. De stolte Mama kreeg blot goods to hören. Ehr lütt Deern entwickel sik good.

Nu bruuk se noch en Termin för Malte för de nächste Ünnersökung. Denn wurr dat nödig Tied, dat se na Huus kemen. Marita wuss genau, wenner ehr Mahltieden weren. De Tied nah mit groot Treden. Un weer ok noch Fieravendverkehr! Hopentlik kemen se good vöran. De Lütt wurr al unruhig. Ehr Nulli wull se nich mehr.

Wat weer dat denn för en Autofohrer? De stopp midden up Bundesstraat af. Harr de en Panne? Nee! De wull de Bus van de Parkplatz vörlaten! Kunn man dat glöven? Wat dach de sik? Achter Andrea hupen de Autos al. Marita fung al düchtiger an to blarren. Nix nütz wat. Nuckel flog in hogen Bogen ruut. Speeltüüg wull se nich. Kien Musik un good Woorden hulpen un denn noch sowat.

Andrea muss düchtig an sik hollen, dat se nich utfallend wurr. Se weer al de ganze Tied an överleggen. Dat Kennteken van dat Auto keem ehr so bekannt vör. Well weer dat mit so en merkwürdigen Fohrstil? De weren ja en Verkehrshindernis. Fehl blot de Hoot up Kopp un de Klorull up Ablage.

Nu mussen se de ganz Tied mit dat blarrend Kind in Auto achter de olle Bus an zuckeln. Överholen gung nich bi de Gegenverkehr üm disse Uhrtied. „Mama, Marita weint so? Waarüm?“ „Och, mien Jung! Se hett so en Hunger. Geev ehr man noch eben weer ehr Nulli, oder viellicht speelt se ok mit dien Fingers. Dat maakt se anners doch gern. Ik seeg to, dat wi na Huus kaamt.“

Nu fohr de Autofohrer nich maal 70 Stünnenkilometer. Nu blink de ok noch un wull in de Stroot, waar se wohnen.

Dat kunn nich angohn! Dat fehl ehr noch to ehr Glück! Dat Auto vör ehr weren Tant Else un Unkel Peter! Nu geev dat noch Visit. As eerst muss nu aver Marita versörgt werden. „Moin ji beiden! Dat is aver nett, dat ji uns besöökt. Ik mööt graad för Marita en Buddel maken. Se hett düchtig Hunger. Kaamt graad rin.“