0,79 €
Mehr erfahren.
- Herausgeber: Marco Cornelissen
- Kategorie: Gesellschafts- und Liebesromane
- Sprache: Niederländisch
Na zijn eerdere "ontsnapping" uit het apenverblijf, weet Jimmy opnieuw te ontsnappen.
Dit keer blijft hij in de dierentuin en gaat hij op zoek naar andere dieren die hier verblijven. Hij beleeft allemaal avonturen met leuke, lieve, maar ook gevaarlijke dieren. Van tevoren had hij nooit gedacht dat hij kon vliegen, kon zitten op andere dieren, vies eten zou gaan proeven of verzorgers in de maling kon nemen. Uiteindelijk komt hij tot de conclusie dat hij toch het beste af is bij zijn familie en vriendje Max.
Maar eenmaal terug vraagt hij zich af of hij dit allemaal wel echt heeft meegemaakt...
Das E-Book können Sie in Legimi-Apps oder einer beliebigen App lesen, die das folgende Format unterstützen:
Veröffentlichungsjahr: 2020
Ähnliche
Marco Cornelissen
Table of contents
Hoofdstuk 1. De olifanten
Hoofdstuk 2. De kamelen en dromedarissen
Hoofdstuk 3. De krokodillen
Hoofdstuk 4. De tijgers
Hoofdstuk 5. De pinguïns
Hoofdstuk 6. De dolfijnen
Hoofdstuk 7. De giraffen
Hoofdstuk 8. De neushoorns
Hoofdstuk 9. De nijlpaarden
Hoofdstuk 10. De zebra's
Hoofdstuk 11. De kangoeroes
Hoofdstuk 12. Weer thuis
Hoofdstuk 1. De olifanten
Binnen in het apenverblijf zit Jimmy een beetje zielig voor zich uit te kijken. Wat is binnen zitten toch saai! Hij kijkt naar zijn beste vriendje Max die een banaan afpelt en opeet.
Jimmy moet gapen. ‘Goh, waarom mogen ze niet naar buiten? Een aap kan heus wel tegen een beetje kou!’
Hij denkt even terug aan zijn ontsnapping uit de dierentuin, nu bijna een maand geleden [1]. Hij wilt dat hij nu weer kan ontsnappen, hij wilt weten hoe de andere dieren in de dierentuin zich vermaken met dit weer. Langzaam doezelt hij weg….
Hij doet zijn ogen open en kijkt naar buiten. De sneeuw ligt er nog steeds. Zijn blik gaat naar de deur en hij denkt toch echt dat deze op een kiertje staat! Niemand van zijn familie of vrienden heeft dit blijkbaar in de gaten, want ze zijn te druk met eten, rusten of praten.
Jimmy staat op en loopt naar de deur waar de verzorger altijd door naar binnenkomt, kijkt nog eens achterom en ziet dat er niemand op hem let. Als hij zijn voeten in de sneeuw zet voelt hij niet de kou daarvan, maar er blijft wel een voetstap achter als hij doorloopt. ‘Raar,’ denkt hij. Hij duwt zachtjes tegen de deur. WOW! De deur staat inderdaad op een kier, dus kan hij naar buiten! Hij stapt naar buiten, kijkt eens goed om zich heen, maar het is erg rustig en leeg. ‘Waarschijnlijk is het geen weekend, anders was het wel drukker geweest,’ denkt hij.
Waar zal hij als eerste naartoe gaan? Hij weet niet welke dieren er nog meer in de dierentuin zitten. Voor zijn neus staat een bord met allerlei pijlen en hij kijkt er eens goed naar.
De pijl met ‘olifanten’ wijst naar rechts; ‘tijgers’ wijst naar links en rechtdoor moet je voor ‘safari’ en ‘waterverblijf’.
De olifanten lijkt hem wel wat, waarom weet hij niet en dus loopt hij naar rechts. Na een paar minuten komt hij uit bij een lege plek en ziet alleen maar een muurtje, net te hoog voor hem. Hij pakt de bovenkant van de muur en klimt naar boven. Eenmaal bovenop het muurtje ziet hij een grote kuil met allemaal grijze en bruine dieren. “Dit zijn dus olifanten,” zegt hij hardop. “Rare beesten. Ik denk dat ik maar eens kennis met ze ga maken.”
Hij springt van het muurtje richting een boom en slingert zo verder naar beneden. Hij huppelt op de olifant af die met zijn achterwerk naar hem toe staat.
“Goedemiddag,” zegt Jimmy tegen de olifant.
De olifant schrikt zich een hoedje, stampt wild met zijn poten op de grond en Jimmy moet uitkijken dat hij niet geplet wordt.
“Pardon,” zegt hij als de olifant eenmaal rustig staat. “Het is niet de bedoeling om u te laten schrikken.”
“Je moet een olifant ook niet van achteren benaderen…”
“…Jimmy,” zegt Jimmy.
“Jimmy, dat is vragen om ongelukken,” antwoordt de olifant. “Ik heet Olivier. Wat ben jij en wat kom je hier doen?"
“Ik ben een aap. Ik verveelde me in mijn verblijf en wilde eens weten welke dieren hier nog meer leven. Toen bleek dat de deur niet op slot zat, besloot ik om er eens op uit te gaan. Zeg Olivier, waarom heb je twee staarten?” en wijst naar de slurf.
Olivier schatert het uit van het lachen.
“Dat is geen staart gekkie, dat is een slurf. Zoals je kunt zien zitten er twee gaten in, dat zijn de neusgaten. Zo kunnen we ruiken waar voedsel is. Aan het eind zit een soort ‘vinger’ waarmee we het voedsel kunnen vastpakken en stoppen het dan in onze mond,” en wijst met de slurf naar de mond, die er net onder verborgen zit. “Ook gebruiken we de slurf om water te drinken of om water op te slurpen en dan over ons heen te gooien, als een soort douche. En als we last hebben van de zon of insecten, pakken we zand op en gooien dat over onze rug. Als laatste dient hij ter bescherming als we ruzie hebben met andere dieren, we kunnen er dan mee slaan. Met een beetje fantasie zou je kunnen zeggen dat de slurf een hele lange neus met een bovenlip is,” en ze schieten allebei in de lach.
“En wat eten jullie allemaal?” wilt Jimmy weten.
“Normaal eten we gras en bladeren, maar als we andere dingen te pakken kunnen krijgen, eten we die ook. Soms gooien mensen namelijk pinda’s of vruchten naar ons en waarom zouden we die dan laten liggen? En jij, lust jij ook gras of bladeren?”
Jimmy haalt zijn schouders op. “Weet ik niet Olivier. Ik heb het nog nooit geprobeerd. Wil je mij helpen met het pakken van bladeren? Dan neem ik een hapje en weet ik meteen of ik het lekker vind.” “Jij kunt toch goed slingeren en in bomen klimmen? Waarom moet ik je dan helpen?”
“Weet ik, maar ik wil wel eens zien hoe zo’n slurf werkt. Dus Olivier…help me eens een slurfje.”
Olivier pakt Jimmy met zijn slurf en zet hem op zijn rug.
“Hé Olivier, ik kan er echt nog niet bij,” zegt Jimmy met een lach op zijn gezicht. “Kun je me nog een beetje hoger tillen?”
