Minge Ühm E-Book

Udo Slawiczek

• Herausgeber: Books on Demand
• Kategorie: Gesellschafts- und Liebesromane
• Sprache: Deutsch

Seitenzahl: 158

Veröffentlichungsjahr: 2022

Beschreibung

Minge Ühm mein Onkel Er war immer mein Anti-Vorbild: ein Leben lang unselbständig und eigenbrötlerisch, gleichzeitig großsprecherisch und selbstüberschätzend, und in seinen letzten Jahren ein dahindämmernder Pflegefall. Und doch ein Mensch, der unter anderen Umständen ein besseres Leben hätte genießen können und auch verdient gehabt hätte. Das Schicksal wollte es anders. Und so ist dies die Geschichte eines Mannes mit einem vom Kern her freundlichen Gemüt, der seine Fähigkeiten im Beruf mit Herz und Hand ausleben konnte, es aber nie schaffte, sich aus der Umklammerung einer überfürsorglichen Mutter zu lösen und daran innerlich verödete, ohne das jemals sich oder anderen einzugestehen. Ich erzähle diese Geschichte in kölscher Mundart, weil ich hoffe, dass sie dadurch für die Leserschaft in milderem Licht herüberkommt. Im Anhang befindet sich eine Übersetzungshilfe.

Leseprobe

Et jit jo in jeder Famillisch ejne, dä e betzje us d’r Art schläht. Dä e betzje komisch es, sich jet vun dä andere avkapselt, oder beim Fiere met d’r Verwandschaff domm Zeuch verzällt, jrad wenn dä Alkohol en et Spill kütt. Dä halt trotzdäm dobei es, weil mer sich de Verwandtschaff nit ussöke kann. Su ejne es dä Helmut, ne Broder vun minger Mamm, un domet also minge Ühm. Dä es op ejne Art, ens direk jesaat, e Arschloch, un anders beluurt ävver och ne ärme Kääl. Un et jitt zwei Saache, für die ich‘em ze danke han.

Dä hätt mer ens et Lävve jerett. Do kann ich mich selvs nit mieh dran erinnere, ming Oma hät mer dat späder ens verzallt.

Domols hammer all em Huus vun minger Oma jewonnt, unge dä Helmut un ming Oma, ovve ming Eldere un ich. Do wor ich noch klejn, wie dat met minge Eldere usenander jing, wor ich etz vier Johr alt.

Ja jedenfalls wullte ming Eldere wohl ens usjonn un woren anscheinend ze kniestisch, ejne ze bezahle, dä op mich oppasse sollt. Villeich han se och jraad kejne jefunge. Un do han se mich ejnfach an et Bett fassjebunge.

Wie et kohm, wejß kejner, villeich han ich mich em Schloof verheddert, jedenfalls han ich mich dobej bal stranguleet. Nu hatte mer domols nur ej Badezemmer, bej uns ovve, un minge Ühm wollt an dem Ovend dann noch en de Bütt un kütt su bej uns am Schlofzemmer vobej, un do muss hä wohl jet jehoot han. Do hät hä dann ens no mir jeluurt un hätt mich dann

lossjebunge, un wenn dä nit jewese wör, dann wör et met mir ald am Eng jewäse.

Selvs es hä mer nie domet jekumme.

Wie et met met minge Eldere usenander jing, wor ich met minger Mamm en dä Wunnung jeblevve un do wor minge Ühm för en lang Zick de ejnziste Mann em Hus. Do hatt ich dä zoeez wie su‘n Art Ersatz-Pap ahnjesinn, wat hä ävver nie wor un och nit sin kunnt. Ävver hä wor minge Pate un jov sich in dä Roll och jroßzüjisch, un dodurch jit et noch jet, wat ich‘em nit verjesse wäde. Wie ich 13 Johr wood, hatt ich mer zum Jebootsdaach en Kamera jewünsch. Nix düres, en Knippskess met 3 Symbole für Sunn, Wolke un Rähn, für 30 Mark. Ming Mamm wullt mer die ävver nit bezahle. Ich künnt jo ihre Apparat han, wenn ich ens e Bild maache wullt, hätt se jesaat. Dat wor en noch billijere Kess, wo janix zom enstelle dran wor.

Minge Ühm es dann enjesprunge un hät mer die Kamera jekouf. Un ich han schnell jemerk, dat mer dat fotojrafiere Spaß mäht, un dat ich och Talent doför han un jet Anerkennung krije. Ej Johr späder jov et em ZDF ne Fotowettbewerb, do han ich met Belder vun dä Kamera ne Preis jewunne. Un met de Johre han ich met dem fotojrafiere och vill erläv un och e betzje Jeld verdeent.

Vill vun dem, wat ich jetz he süns vun mingem Ühm verzälle, es nit schön. Ävver allejn wejen dä 2 Saache wid hä emmer jet jot han bej mir. Un e betzje dejt hä mir och Lejd, dä hätt e besser Lävve han künne, unger andere Ömständ.

Ming Mamm wor met zwei Bröder jruß jewoode un et jüngste vun dä drei Pänz. Dä Äldste, Karl-Heinz dät dä hejße, han ich nie kennejeliert. Minge Opa wor nämlich ald aach Johr dud, eh ich op d’r Welt kohm, un do jov et ärch Zänkerei mem Erve.

Dä Karl-Heinz wor jo eijentlich nur ne Halvbroder, dä wor vun de eetzte Frau vum mingem Opa, die moss su öm 1932 jestorve sin. Drej Johr späder hätt minge Opa dann widder jehierot, dat wood dann ming Oma. Die kohme beide vun St. Goar un hatte ihr rheinhessische Sproch emmer bejbehalde.

Minge Opa wor och esu ejne, dä nit jähn no’m Dokter jingk. 1952 es hä dann op d’r Ärbejd zesammejeklapp, wäje Blindarm, un do wor et ze spät un hä es jestorve, met 54. Dä Karl- Heinz wor do 21, jrad verhieroot un broot natürlich Jeld.

Dat wor nur paar Johr no’de Währung, ming Jroßeldere hatte domols jrad ez et Huus jebaut un ming Oma hat dann natürlich nix wie ne Houfe Schulde am Hals jehatt. Ävver vum Jesetz her kunzte do nix maache, wenn einer säht, ich will mi Jeld, dann mösse die andere sinn, wie se dat jerejelt krieje.

Ming Oma hatt dat dann och hen kräje, hatt ävver dann noch bes en de 1970er dodran avzebezahle, un deshalv wullt die nix mieh met däm Karl-Heinz ze dun han. Un dä hatt met singer „Stiefmamm“ und dä „Stiefjeschwister“ och nix mieh am Hoot.

Ich wejß noch, als Panz ben ich met minger Oma öm de Ierzte röm ald ens met en et Dörp jejange. Dann jingk et zoeez op de Poss oder de Sparkass, de Rente avholle. Dann jäjenöver en de Vege jet enkoufe. Un op’m Wääch noh Hus dann noch en de Polsterej, ne Fuffzijer für de Bette, de Sessel un et Sofa avbezahle, die se ze Aanfangs ens ahnjeschaff hatte.

1941: ming Oma (Sophie), ming Mamm (Helga), Karl-Heinz, minge Ühm (Helmut), minge Opa (Karl)

1950, de Jrundsteinlejung für et neue Huus: Helmut, Karl-Heinz (vürre), Helga, Sophie, Karl. Dä Mann hingerm Karl-Heinz kenne ich nit, dat weed ejne vun de Siedlungsjemeinschaff gewäse sin.

Ming Oma, die wor 45, wie dä Opa jestorve es, hat ävver dann nie mieh jet met nem andere Kääl anjefange un sich ihre eijene Jung, dä Helmut, bej sich jehalde. Un dä hät dat och all die Johre met sich maache loße. Dä hatt dann jo och Kossjeld avjejovve un met dofür jesorch, dat de Oma dat Huus halde kunnt. Un kraht vun der de Klamotte jekouf, lohd sich morjens et Hemp erusläje, kraht jekoch un och süns alles jemaat un hat nie su richtich probeet, sich ens selvs en Frau ze sööke. Dä hät och janit jewoß, wie hä dat anstelle sullt.

Die zwei han sich dann su richtich metenander injeijelt. Fründe hatten die fass jar kejn. Un och met d’r Verwandschaff han se net vill am Hoot jehatt.

Die hatte unge em Hus jewonnt un ich vun klejn ahn ovve, zoeetz met minge Eldere, noh de Scheidung dann met minger Mamm, späder dann widder met dä ihrem neue Tuppes un dann noch ens en Zick allejn.

Zwei Mann han zweschedren och ens met em Huus jewonnt. De Oma broot jo Jeld für de Hypothek un do hatt se e Zemmer an ne Monteur vermeet, dä Hermann. Dä wor vun Wiesbade un hatt he en dä Jäjend vill op Baustelle ze dun jehatt. Die eezte Zick wor dä Hermann für mich mieh sujet wie e Phantom. Dä wor jo ald do, eh ich jebore ben. Dä kohm ävver ovends eez spät eren, wenn ich ald en et Bett moht, un eh ich morjens opstund, wor dä ald widder ungerwähß. Wenn en Baustell jet wigger fott wor, es hä och ens do en e Hotel jejange. Un wahrscheinlich hät hä av un zo och ens e Fisternöllche jehatt un es dann naaks bej der jeblevve. Am Wochengk es hä suwiesu mietsdens noh Hus jefahre.

Dat weed öm 1954 jewäse sin, irjendswo zwesche Koblenz un Mainz.

Do hatt hä sich ens met singe ahl Fründe us d’r Schull jetroffe: Horst, Willi un Karl-Hermann. Ich schätze esu öm 1958.

Jewahr woode, dat do noch ejne em Huus wonnt, ben ich nur, weil do emmer e Zemmer avjeschlosse wor un ich dann jesaat kräht, do kannste nit eren, do wonnt dä Hermann.

Dat moss dann noch bestemp e halv Johr jeduurt han, eh ich dä dann doch ens em Flur ze Jeseech kräje hatt. Dat wor an nem Samstach, do wor et‘em secher ovends vürher ze spät jewoode für noh Hus ze fahre. Wat biste groß geworde, mejnt hä dann. Dä weed mich jo fröher ald ens jesinn han, wie ich klejner wor, do kann ich mich ävver nit dran erinnere.

Dat jingk e paar Johr su, bes hä woanders en neu Arbejd ahnjenumme hatt, un dann wor hä widder fott. Neu vermeede wullt un broot ming Oma donoh nit mieh, un minge Ühm hät dat Zemmer dann ömjebaut. Vürher hatte’se et jrößte Zemmer jo als Wonnköch, wo jekoch, jejesse un Fernseh jeluurt wood. Un minge Ühm hatt dann us dem Fremdezemmer die neu Köch jemaat, un die ahle wor dann nur noch et Wonnzemmer.

Dä andere wor dä Dieter, dat wor ne Son vun minger Oma ihr Schwester Anni en de DDR. Vun do wor dä öm 1963 eröm

Och esu 1958 eröm, vür’em Huus met Verwandschaff: vun räächs Onkel Heinrich, ne Broder vun minger Oma, sing Dochter Christine, Helga, die nächste wejß ich nit (künnt en Schwester vun minger Oma sin), Oma Sophie, Helmut, Tant Loni (die Frau vum Heinrich).

Dä Heinrich hatt en Frechen jewonnt un wor fröher och ald ens me’m Fahrrad vorbej jekumme. Irjendswann hatt ming Oma ens Krach met däm Loni kräje, woröm wejß ich nit. Un vun do ahn hatt ming Oma met dänne kej Wördche mieh jewäßelt. Wenn ne andere vun de Verwandschaff ens in die Jäjend kohm, mohte die sich entscheide, wä se vun dä zwei besöke jingke, eez dä ejne un dann die andere wor nit dren. Övver 20 Johr jing dat esu.

Dä Heinrich wor 5 Johr ähler wie ming Oma un es e paar Johr vür dä jestorve. Do wor se dann beleidisch, dat se kejn Kaat kräje hatt. Hengerm Sarg herjeloufe wör se süns. Fridde jov et met der eez no’m Dud.

avjehaue un kunnt de eezte Zick bej uns ungerkumme. Ich mejn mich ze entsinne, dat mer all zesamme en de ahle Wonnköch vür’m Fernseher jesesse un jesinn hatte, wie dä Kennedy ömjelaat woode es.

Vun däm Dieter moss dat och herjekumme sin, woröm ming Oma et nit han kunnt, we’mer am Fernseh jet nohstelle wullt. Dä moss ens probiert han, ne DDR-Sender erenzekrije. Dat kunnt natürlich nit klappe, su wick üvver de Jrenz kohme die jo nit, un met däm Jerät vun minger Oma krahtsde noch nit ens et Dritte ren. Un an Satellitte dofür wor jo noch nit ze denke. Donoh jov et jet Spell, dat widder neu enzestelle. Vun do ahn durftste do nix mieh dran erömdriehe.

Manchmol sohß ming Oma vür’m Fernseher, un et Bild wor vill ze duster oder dä Kontrass wor vill ze huh. Wor die oder minge Ühm villeich ens irjendswie dran jekumme.

Dieter

Wenn de dann sahts, do stemp jet nit me’m Bild, saht die emmer: “Dat senn Die“. Sullt heeße, dat lööch am Sender. Ejnzich minge Ühm hätt’se dann dran drieje loße. Dä hät dovür och nit lang met der erömdiskutiert.

Am Bund es hä vorbej jekumme. Se han’en nit jehollt, hä wor nur TG 3.

Singe „Lappe“. Sujar für Motorrad un Auto. Jefahre es hä ävver nur ens e Moped.

Dä Dieter hät dann flöck Arbejd em Dörp jefunge, bej ner klejne Maschinebaufirma. Späder kunnt hä bejm Siemens ahnfange un hät do ne bessere Poste kräje, moht dovür ävver noh München ömtrecke. Do hatt hä dann ejn vun do unge jehierot, un mer han nit mieh vill vun däm jehoot.

Ich jläuv, minge Ühm wor am Engk e betzje falsch met däm. In dä Zick hatt dä ald die Jarasche am Huus jebaut und ä Hoff neu jelaat. Un wie dat met dä Jarasche ahnstund, hatt dä Dieter krank jefiert. Jezänk jov et deswäje nit, ävver minge Ühm hät secher jedaach, dä Dieter hät’em dobej helfe künne.

Jehulfe hät’em dann ne Kollesch vum Bau, dä Carlo. Dat wor ne Sizilianer un für mich de eezte Usländer, dä ich kenne jeliehrt hat. Wor ne nette Typ, un esu hatt ich fröh jeliehrt, dat mer och met fremde Lück uskumme kann.

Ming Oma wor also nit de Schlaueste, vür allem, wenn et öm et technische jing, un dä Helmut wor für die dann et Genie und dä Alleskünner. Wenn ich ens jet jemaat han, ejal wat et wor, kohm die off dozo met dem Sproch, en ihrem rheinhessische Jargong, „Loss dat doch de Helmut mache“. Un dä hätt sich dann met d’r Zick och für ne Mr. Superschlau jehalde, wullt alles besser wesse un hät ov üvver andere herjetrocke. Esu vill wie hä vun sich jemejnt hatt, hät dä ävver och nit drop jehatt.

Dat kann jo vun Vorteil sin, sulang mer dofür de Kurasch hät, sich an jet dran ze jevve. Ne Schlaue üverlät ald ens hin un her un fängk dann doch nix ahn, weil hä sich nit traut. Do wor minge Ühm anders drop. Dä hät ejnfach lossjelaat, un wenn et nit direk jeklapp hatt, hät hä ens koot erömjeschannt un dann jet anderes probeet, bes et irjendwie jeflupp es.

De wieße Mürerklamotte, jet ze baue un en Fläsch Bier dobej, dann wor hä in singer Welt.

18.12.1959, als Trauzeuje bej d’r Huhzick vun minge Eldere. Dä andere wor minge Opa Poldi (Leopold), dä Pap vun mingem Pap. Un ich wor em Buch vun minger Mamm och ald dobej.

Ävver wenn ens ne andere jet nit jewoss hatt, oder jet verkiert jemaat hät, hätt dä dich direk für blöd erklärt. Als ov hä selvs alles vun de Wieje ahn jewoss hät.

Do wejß ich noch, wie ich Panz wor, kohm irjendwie die Red üvver Autokennzeiche. Un ich hatt jrad e Auto met „M“ en d’r Stroß jesinn un han jadaach, dat wör vun Mainz. Weil vun do jo domols de ejnziste Karnevalssitzung em Fernseher leef. Do hatt hä mich dann beliehrt, dat dat us München wör, ävver en nem Ton, dat mer sich wie’n Doof Noss vürkohm.

Un wenn däm ens jet nit jepass hät oder jet verkeet jeloufe es, fingk dä direk ze brölle ahn. Dat broot noch nit ens jet richtisch dramatisches ze sinn. Do wullt hä ens de Flur neu striche un ich sullt de Färv dovür besorje. Domols hatte’mer noch e klejn Geschäff em Dörp met Färv un Tapezierkrom, do ben ich dann hen. Un han ävver et verkierte jehollt. Do wor et dann ald widder su wick. „NUR MET IDIOTE HÄTT MER’T HE ZE DUNN, NUR MET IDIOTE!!!“ Die Nohbere we’re dat met jehürt han, esu hätt dä römjebröllt.

Ich wor dann direk zoröck en dat Lädche un han die Färv anstandslos ömjeduusch kräje, mer kannt sich jo, dat wor üvverhaup kej Problem.

21.10.1960, als Pate bej minger Täuf. Met dobej: Oma Sophie, Opa Poldi, ming Mamm, Oma Marie un Tant Ingrid, en Schwester vun mingem Pap, als Patin.

Donoh wood noch jefiert: v. r. met Ingrid, ihrem Mann Klaus un mingem Onkel Hans, dä Broder vun mingem Pap. Hans un Ingrid wore Zwillinge.

Mer künnt et jo met d’r Angs krije, wenn su ne Brocke vun nem Kääl ahnfängk eröm ze brölle. Op jede Fall kütt mer sich eez ens wie de letzte Doof vür. Ävver dä wor jo op’m Bau, un zomindstens domols wor dat do de normale Ömjangston. Noh 10 Minutte wor dat widder verjesse, un die Aat hät dä dann och zo Hus nit avlelaat. Ejentlich hatt dat janit esu vill ze bedügge. Un wie ich metkraht, wie blöd dä sich selvs bej andere Jelejenheite ahnstelle dät, jov ich do och nix mieh vür.

Wemmer’m richtisch Contra jov, hät hä och klejn bej jejovve. Dat hatt ich ald fröh erus. Ich wor su 7 Johr ald, do wor ich bej nem Schullfrüngk zom Jebootsdaach enjelade. Et wood jet spät, noh aach Uhr ovends, et wor ävver Summer un noch hell. Trotzdem, wie ich hejm kohm, hätt dä widder ahnjefange römzebrölle un es wie ne Jorilla op mich ahnjestürmp. Für mich soh dat en däm Momang us, als wullt dä mich kapott schlare. Do ben ich op’m Avsatz kehrt un avjehaue. Dä es noch jot 200 Meter henger mer her, ävver ich han en avjehängk.

Un dann ben ich dä Ovend irjendwo erömjehange un han nit jewoss, wat ich maache sullt. Irjendwann wood et duster. Dann kohm ich bei de Schmier vorbej un ben do eren. Han jesaat, dat ich mich nit mieh no Hus traue däht. Un die Schupos han mich dann em Striefeware no Hus jefahre un han mingem Ühm en Verwarnung verpass.

Dat Thema wor dann erledisch. Ich wejß bis hück nit, ov dä tatsächlich vür hatt, mich ze zerschlare. Ävver vun do ahn hät hä sich bej mir nix mieh jetraut – un hätt et nur bejm Römbrölle beloße.

1967, bej uns em Jaade.

Kittelschööze-Parade: 1969, och em Jaade. Met minger Mamm, Tant Anni us de DDR un Oma Sophie.

Noh d’r Volksschull, met 14 Johr, hatt hä en Liehr als Mürer anjefange, bejm Bauwenz. Dat wor ne jroße Unternehmer, die hatten domols och et Vereinsheim vum FC jebaut, dat wor mingem Ühm sing eetzte Baustell. Do moht hä dann haupsächlich Zementsäck schlejfe un et Schalungsholz uswäsche, wenn se widder en Deck jetrocke hatte, hätt hä mer späder ens verzallt. Ävver su konnt ich immerhin saare, ich han ne Ühm, dä hät bejm Bau vum FC-Heim metjearbeet.

En däm Berof hät hä sich dann jot ahnjestellt, un ald met 18 Johr, ej Johr noh d’r Lier, wor hä bejm Bauwenz ald Polier jewoode. Do es hä vill erömjekumme op Baustelle en Wiesbade, Düsseldorf un wat wejß ich noch.

Do moss mer bedenke, domols wood mer jo eetz met 21 volljährisch. Dä hätt sich also selvs kej Auto koufe oder ene Meetvertraach ungerschrieve künne un hät op d’r Baustell ald de Lück eröm kommandeet.

Ävver ich nemme ahn, dä wullt leever selvs de Truffel schwinge, wie op ander Lück oppasse. Su manche ahle Mürer hatt sich secher och nit jähn vun su nem junge Fend erömscheuche loße. Un minger Oma hät dat och nit jepass, dat dä su vill von zu Hus fott wor. Jedenfalls hät hä dann ophehoot bejm Bauwenz un es dann emmer nur bej sun klejne Krauter in der Nöh arbejde jejange, widder nur als normale Mürer. Do han ich’en off schänge un lamenteere jehüürt, weil die nit su jod bezahlt han un‘em anjeblich och ald ens jet öm e Dejl vum Lohn jeprellt hatte. Un wenn et em zovill wood, es hä dann zom nächste Krauter jewähßelt un dat Spell jing vun vürre loss.

Es dat jet ze laache -?

Wat dä unger Humor verstund, do kunnt süns mietstens kejne andere drüvver laache.

Wie ich klejn wor, un et jov ens jet extra op d’r Desch, wie ne Kooche oder sujet, hatt dä emmer Spaß, mich ze provoziere. Hätt dann emmer zo mir jesaat: „Du kriss nix.“ Un hätt sich dann kapott jelaach, wenn ich mich dodröver opräjen daht.

Un sujet hät hä fröher als Wetz verzallt:

Ne Mürer setz en d’r Weetschaff und säht zum Köbes: „Mer han hück ne neue Lierjung kräje.“ – „Jo?“ – „Ija. Ich han en direk zerschlare.“ – „Woröm dat dann?“ – „Ich wullt dem Jung en Freud maache.“