Semillas - Uxía Rodríguez Negreira - E-Book

Semillas E-Book

Uxía Rodríguez Negreira

0,0

Beschreibung

Noa y Xabier han perdido sus respectivos caminos. Noa encuentra el de Xabier, y se lo deja escrito en una botella. Xabier encuentra el de Noa y, por eso, le deja frutas en la guantera. Así se inicia un juego de simbolismos, que acaba con este libro y su mensaje. Ahora solo queda una pregunta por hacer: «Eh, tú, ¿juegas?».

Sie lesen das E-Book in den Legimi-Apps auf:

Android
iOS
von Legimi
zertifizierten E-Readern
Kindle™-E-Readern
(für ausgewählte Pakete)

Seitenzahl: 289

Veröffentlichungsjahr: 2022

Das E-Book (TTS) können Sie hören im Abo „Legimi Premium” in Legimi-Apps auf:

Android
iOS
Bewertungen
0,0
0
0
0
0
0
Mehr Informationen
Mehr Informationen
Legimi prüft nicht, ob Rezensionen von Nutzern stammen, die den betreffenden Titel tatsächlich gekauft oder gelesen/gehört haben. Wir entfernen aber gefälschte Rezensionen.



Semillas

Semillas

Uxía Rodríguez Negreira

© del texto: Uxía Rodríguez Negreira

© diseño de cubierta: Equipo Mirahadas

© corrección del texto: Equipo Mirahadas

© de esta edición:

Editorial Mirahadas, 2022

Avda. San Francisco Javier, 9, 6ª, 24

Edificio Sevilla 2

41018 - SEVILLA - España

Tlfns: 912.665.684

[email protected]

www.mirahadas.com

Producción del ePub: booqlab

Primera edición: febrero, 2022

ISBN: 978-84-19228-14-7

«Cualquier forma de reproducción, distribución, comunicación pública o transformación de esta obra solo puede ser realizada con la autorización de sus titulares, salvo excepción prevista por la ley. Diríjase a CEDRO (Centro Español de Derechos Reprográficos, www.cedro.org) si necesita fotocopiar o scanear algún fragmento de esta obra»

A la Noche, por volverle poeta.

PREFACIO

Hai uns cantos anos / Hace unos cuantos años

Vós fixéstedes algunha vez unha trasnada? Eu si, moitas. Pero hoxe creo que me pasei: mentín ó meu pai.

Veredes, hoxe meu pai tiña que rematar un curso no colexio dos adolescentes. Que mal me caen! Coñézoos de sobra porque agora adestro ó fútbol con eles. Crense superiores, e fan coma os maiores: poñer etiquetas, golpear na mesa e mandar calar.

O caso é que para contarvos esta historia, teño que falarvos do que pasou hai unha semana. Meu pai ía facer o curso ese, mentres miña nai baixaba a Ourense cos meus irmáns. Iso debería significar que eu sería a encargada de quedar na casa, limpar e facer a cea. Non obstante, pedinlle ó meu pai que me deixase ir con el, porque quería investigar como era por dentro aquel lugar chamado «instituto». Meu pai non se negou, por suposto, son a nena dos seus ollos.

Deixoume na biblioteca. Díxome que collese un libro para ler mentres el traballaba na clase de informática.

Aquela biblioteca era enorme en comparación coa que temos no colexio. Pasei moito tempo pensando qué libro escoller. Abrín varios, mais ningún me convencía. Quería algo diferente e curto, para que me dese tempo de acabalo, porque non tiña o carné desa biblioteca e non o podería levar a casa. Tras moito buscar, atopei un que nin sequera tiña forma de libro. Estaba grampado de mala maneira e escrito a man. Pola letra parecía feito por un rapaz. Intentei buscar o nome, pero non o atopei. Quen sería o autor? Aquelo era súper misterioso e quería resolver ese enigma.

Eu non quería roubar ese libro, prométovolo. Pero o meu pai chamou por min, tiña que marchar e... eu non podía deixalo sen rematar. Entendédesme, non si?

Sei o que estades pensando, e non, roubar non é tan malo coma mentir, polo menos se é ó meu pai a quen teño que mentir.

Cóntovos nun intre porque tiven que facelo.

Ese día non cheguei a tempo para facer a cea. Miña nai pilloume lavando as leitugas e enfadouse moito. Berrounos (a min por non facer a cea e ó meu pai por consentilo), pero foi ela quen continuou coa tarefa, dándome así, tempo para ler o primeiro capítulo. Comezaba así:

«As vidas dos individuos son coma pegadas na area, profundas e transcendentes dende os seus puntos de vista; pero para os que veñen detrás, non son máis que foxos borrosos atenuados polas ondas do tempo; e para os que veñen detrás destes, só son un lenzo en branco onde estampar a súa profunda e transcendente pegada.»

Acabei o libro en menos de dous días. Encantoume a trama, como cambiaba de personaxes, facéndome dubidar sobre o seu protagonismo. Normalmente, era evidente quen era o bo, o malo e como ía acabar a historia. Nesta, pola contra, as ideas duns e doutros compartían importancia e diluíanse na area até desaparecer por outras que semellaban mellores. Non había protagonistas, senón unha loita por selo, na que o gañador, para min, era o propio autor do libro. A súa pegada non podía desaparecer, por iso, non só tiven que «roubar» o libro; hoxe tiven mentir.

—Papá, podo volver contigo o instituto?

—Hoxe non podes.

—Porfa, só é para rematar de ler un libro. Porfa, porfa…

Conseguín convencelo, mais o meu plan, desta vez, non é ler. O que quero é deixar na biblioteca un pequeno poema que escribín pensando na pegada que o autor me deixou na alma. Xa veredes, vaille encantar. Ultimamente estou escribindo moitos poemas, pero este é o máis especial, o mellor que escribín polo de agora. Qué ilusión me fai que alguén coma el me lea!

Os adolescentes están saíndo do instituto, e nós entrando. Meu pai pousa a súa ollada nun rapaz en concreto. Fíxome neso porque el non fai desas cousas, sempre vai mirando ó chan, centrado na súa vida.

Deseguida entendo porque o fai. Aquel rapaz distraído viste un sorriso especial, un que nunca antes vira. O rapaz non se decatou de que o estabamos a ollar, sacou o móbil e continuou andando.

Saco o móbil para escribirlle unha mensaxe. Hoxe estou moi contento, moitísimo.

Ah, e tamén me expulsaron de clase. A ver, voume defender un pouco, non é algo moi habitual porque non vou moito por alí, non son un pusilánime coma os meus compañeiros. Eles son coma ovellas que non saen do seu recinto, todas facendo o que lles mandan sen se queixar, gobernadas por unha educación que non satisfai as nosas demandas, e que se centra en que aprendamos a vomitar coñecementos sobre o papel.

A min esas merdas non me van. Sei moitas máis cousas cós rapaces da miña idade, pero os meus mestres néganse a aceptalo. Suspendo porque quero, porque me rebelo contra eles. Estes últimos meses, porén, decidín ir.

Nos recreos, os meus compañeiros veñen ó bar do lado do instituto a xogar comigo ó billar e, alí, entereime de que tiñamos unha mestra nova.

«Ela é diferente», dicían. Así que decidín darlle unha oportunidade. Comprobei que era certo… ó principio. Cos meses, «os de arriba» (tamén chamado o director e os de inspección) e «os de abaixo» (tamén chamados os pais e nais dos alumnos) fórona cambiando pouco a pouco, até que acabou sendo coma os outros.

Aínda así, quíxenlle dar un ultimato, a posibilidade de redimirse do pecado de ser coma os demais. Na súa materia tiña un 4,5. No seu exame tiña un 9, pero no que fixera co profesor anterior…non o tiña, porque non fora a clase. A mestra quería axudarme e díxome que se facía un traballo sobre a xeración Nós, aprobaríame. Que pesada. Non quero falar de persoas mortas fai décadas, déixame falar do presente…

Non obstante, aceptei…pero non foi iso o que lle levei hoxe. Leveille unha copia, a ordenador (por fin aforrei suficiente como para compralo), do manuscrito de prosa poética que estivera a escribir durante os últimos meses, na biblioteca do instituto.

Díxome que non foi iso o que me pedira. Insistinlle en que o lese, e que logo me dixese a súa opinión. Aceptou, pero pediume o traballo sobre a xeración Nós. Con paciencia, repliqueille que non ía facer ese traballo, que lera o que tiña entre as mans, que pagaba máis a pena... e así durante uns minutos ata que me expulsou da clase. Sen motivo ningún. Soamente lle dixen a verdade e… quizais a insultase un pouco. Non estou orgulloso das miñas últimas palabras. A educación é importantísima para min, e así como esixo respecto, sempre o dou. Non xustifico o meu comportamento, pero é que me decepcionou tanto…tantísimo. En fin… Díxenvos ó comezo que estaba moi contento. Pois veredes, e que a sala de castigados estaba baleira, así que fun para a biblioteca, a deixar a copia da miña obra e levar comigo o manuscrito. E sabedes qué? Que non estaba alí. O manuscrito xa non estaba. No seu lugar, vin un poema pouco traballado, que quería transmitir apoio e… admiración?

Está claro; foi a miña namorada, si, tivo que ser ela. Só lle dixen a ela que estaba alí. Tivo que ser ela, ela é a única que ve en min o que realmente son, a única que aprecia o son do meu voo.

Que ganas teño de bicala. Ela é a única que quere entenderme, saber máis de min, apoiar o meu proxecto... Quéroa. Quéroa como nunca quererei a ninguén máis. Ela é e será sempre a única.

Por fin soa o timbre, son libre. Non volverei a pisar esta merda de instituto. Saio feliz, pensado nela.

Só me queda saldo para un sms, como máximo 160 caracteres— penso antes de escribirlle:

«Desta vez vouche escribir o amor na alma. E non me refiro ó sexo unicamente.»

+1+

Presente

Dejaré de mirar por la ventana,

se volverá opaco el cristal,

dejará de tener sentido

permitir al iris brillar,

por imaginar paraísos,

fuera del tacto de mis labios.

Dejaré de protegerme de la lluvia,

de conformarme con medias historias,

tintas o poesías,

si no te puedo vivir,

si no lo puedo sentir,

si no te entregas a mí

como yo lo hago ahora contigo…

Nunca has sido mío,

nunca han sido míos.

Ni los excesos en ti esculpidos,

ni ese despertar en «nosotros» distraído,

ni ese Futuro que nos prometimos.

Pero antes, querido,

Saldré a jugar el partido,

a enseñarte el resultado público,

de mojarme, de ensuciarme, de dar sentido,

a todo lo que no he vivido.

Antes, gritaré al mundo hasta aturdirlo:

«esto, joder, esto es lo que quería desde el principio».

Y si escuchas mi grito

y tu imaginación irrumpe en mi casa…

Romperé las ventanas, ahora opacas,

para que puedas sumergirte en mis entrañas,

hasta que veas,

la belleza de lo que habríamos sido,

sin cristales traslúcidos.

Por fin alguien pudo traerme los postres realfooder que tanto tiempo llevo pidiendo. No me convenció demasiado el sabor, es cierto, pero el hecho de ser sanos les hizo ganar puntos.

En el último bocado, restos de hojaldre cayeron de mi boca, para decorar la mesa del escritorio formando un camino, como si fuera una profecía.

Pensareis que estoy loca, y os lo confirmo: me gusta jugar a ser bruja.

Dentro de ese juego, la gente suele preguntarme mucho sobre el futuro. He leído la fortuna en manos y en cartas, pero al acabar, siempre les digo lo mismo.

La línea de nuestro destino empieza en el presente. Ahí está fuerte y bien definida. Sin embargo, según avanzo para dilucidar el futuro de esta, solo puedo ver como esa misma línea se diversifica en miles de ramitas. Algunas más finas, otras más gruesas. Algunas llenas de frutos, otras… no tanto.

Exactamente igual que un árbol.

Solo una de esas «ramitas» será el futuro. El resto son prototipos escritos que nunca llegarán a ser vividos.

Ahora mismo podría decirte cuál es la rama más marcada, la más poderosa. Pero si te lo dijese, estaría tomando una decisión que afectaría a las tuyas, que podría desencadenar marcando otra rama diferente.

Ninguna rama es definitiva en el ahora. Siempre va a depender de tus decisiones.

Por supuesto, como buena bruja, leo mi línea de futuro casi todos los días y… ¡menudo desastre de porvenir!

Retiro el hojaldre, cojo varios rotuladores y dibujo un árbol en una hoja en blanco, con ramas de varios colores. Una azul ya rota, una verde poderosa, una rosa un poco retorcida, otras cuantas bastante grandes sin color, y una amarilla pequeñita. Muy finita.

Me echo hacia atrás en la silla, saco el anillo que tengo colgado del cuello y lo pongo encima de la mesa del escritorio. Lo miro unos segundos antes de perder la vista entre las letras de la historia que había escrito, en un ordenador cutre, durante los últimos meses. Introduzco el dedo índice en el anillo y juego a darle vueltas. Tengo que tomar una decisión y, por desgracia, soy un maldito caos si la elección depende de un componente emocional que se pone en medio de la razón, y mueve la colita, insistiendo en que le preste atención.

Bueno, ¿a quién quiero engañar? Soy desorden en estado puro, solo hay que echar una ojeada a mi habitación para comprobarlo: cuento tres tazas de café en la habitación, cuatro libretas con apuntes encima de la mesa del escritorio, dos pares de zapas de correr por el suelo... Vamos, que cumplo a la perfección con los estereotipos de los escritores y mi madre me odia por ello. Menos mal que en el terreno laboral asiento algo la cabeza y, hablando de ello, ¡qué pereza me da tener que madrugar mañana!

Cierro los ojos, cruzo los brazos encima de la mesa y apoyo la cabeza en los mismos. Buscando inspiración, leo una frase del Word que tengo delante:

«No te enamoras de un quién, sino de la historia que escribes con él».

Está claro. Es evidente. Mi decisión no puede ser otra diferente:

Escribiendo…

0

Pausa - Izal

VIERNES - 22:30

Saber cómo transformar la sangre en tinta:

el poder del escritor.

Seguir las pistas que deja esa tinta,

hasta descubrir la realidad oculta en ficción:

el del lector.

Afuera llueve y sigue haciendo frío.

Me pongo el pijama más calentito y feo que tengo. Mi planificador mensual parece estar haciéndome ojitos para que le haga caso, pero ya no me importa.

Me meto entre las sábanas de felpa, apago la luz y cierro los ojos.

Ahí viene, empieza lo difícil. Bienvenida de nuevo, ansiedad.

Léeme, por favor, léeme. —Genial, ya empezamos.

¿Sabes cómo me siento? —Ilumíname.

Como un libro que nadie llegó a entender, como si solamente se preocupasen por pasar las páginas rápidamente, echando ojeadas a frases al azar; sin realmente llegar a leerlo, sin llegar a profundizar entre sus líneas, en sus metáforas, en sus laberintos... Como si se quedasen simplemente con las palabras y los hechos, sin mirar más allá de ellos. —¿Y? No eres especial y nadie quiere profundizar en lo cotidiano. Acéptalo, deja de vivir de fantasías, la gente prioriza y tú también deberías—.Las prioridades acabaron por aprisionar lo poco de mí que quedaba dentro de mi cuerpo. —Eres una mujer blanca europea, no eres quién para quejarte—.Estoy cansada, harta, hastiada. —¿Cómo osas quejarte tú, sabiendo la vida que tuvieron que vivir tus antepasados?—.¡Tú qué sabrás! —Oh, sí, lúcete con ese comportamiento adolescente. ¿Nunca vas a madurar?—.No quiero madurar así… —Perfecto, sigue con tu vida como está entonces—.Me encuentro mal. Me pesa el cuerpo, me pesa el alma. No quiero más. No puedo más. Que se acabe ya, déjame volver a tomar el control de nuestra vida. —No puedo, ¡la destrozarás!—.¡Ya está destrozada, joder!, ¿no lo ves? —Deja de decir tonterías, levántate y pasa a luchar, nadie lo va a hacer por ti—.¿Nadie? —No lo hagas, no caigas en el típico cuento de chica conoce a chico…Todo es una ilusión, es falso.

Sin embargo, hace tiempo que empezaste a sentir que alguien ha llegado para clavar sus uñas en los límites que delimitaban tu historia; llegando a romperlos, y por ello, te rendiste...

… me rindo a la calma que me transmite esa luz amarilla intermitente, en la esquina superior izquierda de mi móvil. Tenía mensajes suyos sin leer. Sin encender la luz de la habitación, abro la aplicación.

Xabier:

¿Dónde estás?

Yo:

En cama, ¿dónde si no? Mañana tengo que estudiar y trabajar.

Xabier:

Oh, vaya, supongo que estarás muy ocupada...

Mejor hablamos otro día.

Yo:

A ver, oh, no, ahora dime.

Xabier:

Te iba a decir que acabo de descubrir algo.

Yo:

Ajá.

Xabier:

Resulta que la ventana de tu habitación es mágica, ¿sabes? Si te levantas, coges mucho aire, y lo expulsas formando un vaho que cubra bastante superficie, podrás escribir un deseo y ese deseo se hará realidad.

Yo:

Jaja, se te va.

Xabier:

Pruébalo, ya verás.

Enciendo la luz y me levanto.

Menuda cara, menudo outfit para dormir... menos mal que no tengo que ser sexy para nadie. Okey, ya estoy delante de la ventana, ¿voy a hacerlo? —No—. Bueno, no pasa nada por probar. —Idiota—.¿Cuánto tiempo tengo que retener el aire dentro de mí? —Flipo con el mero hecho de que estemos haciendo esto—.Ya, suficiente. Vale, ahora solo tengo que escribir el deseo. —Al menos pon algo que tenga que ver con aprobar la opo... ¿no lo vas a poner, verdad? ¡Oh, Dios!, es peor de lo que pensaba, borra eso, ¡por favor! ¡Qué vergüenza compartir cuerpo!

Xabier:

¿Ya?

Yo:

Sí, espero que se cumplan tus profecías.

Xabier:

¿Acaso lo dudas? Pero falta algo más...

Yo:

Dime.

Xabier:

Abre la ventana.

Yo:

¿Qué dices? Si está lloviendo…

Xabier:

Solo un poco, venga. Ábrela y mira hacia abajo.

¿Qué hay de malo en que llueva? —Es muy pronto para que lo entiendas—.Lo que tú digas… Mira, la abro, echo un vistazo y vuelta a la cama. No va a pasar nada. Además, todavía es muy temprano. —Ojalá tengas razón—.Bien, ahora subo las persianas, abro la ventana y…

—¡Eeeey! —grita Xabier desde la calle.

—¿¡Qué cojones!?

—¿¡Bajas a jugar!?

—¡Es de noche!

—¡Baja!

Me pongo una bata y bajo a la calle. —¿Cómo?—.Hombre, no le voy a dejar ahí solo. Tiene el pelo empapado, pobre. Todo por hacer la tontería esta. Es tan payaso… y tan mono, y tiene una sonrisa tan bonita.—Lo estás idealizando un poco.—Y, ¡jo!, es que me miraba con una ilusión desbordante. —Eso sí—. Con una energía envidiable. —Correcto—.A pesar de estar todo el día trabajando. Es demasiado bueno. —Que no idealices, ¡pesada!

Bajo al portal en zapatillas y ahí me lo encuentro. Resguardado de la lluvia y sonriendo. Como si la vida no le pesase ni lo más mínimo. Le abro la puerta del portal, entra de un salto y me dedica una mirada traviesa antes de decirme:

—Deseo cumplido, el sex symbol que pediste está entrando por tu portal, ¿qué será? ¿Un striptease quizá?

—No te flipes.

—Entonces… ¿Mejor unas birras y una conversación interesante?

Asiento de lado, como dudando qué responderle.

—Pues venga, sube, cámbiate, y date prisa. Hoy toca un grupo muy bueno, y vas a descubrirlo conmigo.

—Pero…

—Sin peros. Tengo que aprovechar a tope mis últimas horas como persona joven. —Levanto las cejas, incrédula—. Veeeenga.

Sonrío.

—Me voy a poner guapísima. ¡Vas a flipar!

—¡Esa es la actitud! Corre. Aquí te espero.

Vuelvo sobre mis pasos y me cambio. Me pongo lencería sexy por debajo de un pantalón de cuero, y de la última camisa floja que tenía planchada en el armario. Pintalabios rojo, y lista.

Me miro al espejo y me doy cuenta del cambio radical de mi estado de ánimo.

La ansiedad ya no está. Me siento joven, viva y entendida. Me encanta.

Estudio mis movimientos para, tras bajar las escaleras, sonreírle de la manera más irresistible posible.

¡Me en-can-ta!—Maravilloso, mañana toca resaca.

Xabi me está mirando. No hace falta que diga nada. Lo sé. Me está viendo guapa, ¿me atrevería decir que muy guapa?—Guapa estás, de ahí a que te vea atractiva hay un paso.

—Vaya, ¡menudo cambio! —dice finalmente—. Estás… increíble, pero siento decirte que hoy no te voy a dejar que me abandones por un ligue, eh.

Le guiño un ojo y él me tiende la mano, antes de proponerme:

—Por un viaje sin retorno, ¿quieres ver el cielo arder sobre mis pies?

Me río.

—No sé si me gusta más tu parte poética o tu parte payasa. Anda, llévame donde podamos disfrutarnos esta noche.

SÁBADO - 06:30

Nos miramos en el espejo del portal. Estoy horrible: el rímel ya no está en su sitio, el pintalabios ha perdido su color y el maquillaje se ha «evaporado», dejando al descubierto los granitos de mi cara, pero eso no impide que Xabi me pida…

—¿Nos sacamos otra foto? Que quiero un recuerdo de esta noche, y así también podemos estrenar el filtro que tu hermana ha lanzado en Instagram.

Le contesto posando. Sacamos la foto agarrados, haciendo el tonto y yo intentando, claramente, aprovechar al máximo su contacto.

—Salimos graciosos, la voy a subir —dice.

—Pero si tú nunca subes fotos.

—Esta ocasión es especial —me guiña un ojo.

Voy a forzar un poco la maquinaria, voy a mencionar a su novia.—No lo haaagas—.Hemos venido a jugar.

—¿Y Sofía no se va a poner celosa? Es decir, desde que nos conocemos nunca has subido una vuestra. Igual… luego tienes bronca jaja… —Risa nerviosa.

—Meh, no voy a condicionar mis acciones en función de qué cosas le ponen celosa o no. Además, a mí me apetece enseñarle al mundo la suerte que es tenerte en mi vida.

¿Ves? —Solo está siendo amable—. Discrepo, yo creo que hoy sí que sí, hoy nos liamos.—Que nooo, que él no te ve de esa manera—.Pues le entro yo.—No sé qué es exactamente lo que no entiendes de la afirmación anterior. ¡Que a él no le gustas!—.Sí le gusto, ¿no ves que estamos subiendo juntos a casa?, ¿Para qué va a ser si no?—Vale, digamos que le atraes, ¿de verdad quieres hacerlo de esta manera? ¿No se supone que no querías ser un error?—.Eso es cierto, pero... lo deseo, lo quiero.

Subimos juntos las escaleras, yo delante de él, intentado marcar mi culo lo máximo posible mientras las subo.

... ojalá lo esté mirando, me agarre por detrás, me ponga contra la pared y empiece a besarme en el cuello.—Por favor, Noa, deja de pensar cosas que están fuera de tu alcance. Estás siendo patética.

Abro la puerta y me giro para mirarle.

—Bueno, pues esto… —comienzo a decir, sin saber muy bien si invitarle a pasar o despedirle.

Me abraza sin previo aviso. Siento el abrazo. No es un abrazo de despedida, ni de compromiso. Es un abrazo que mata los problemas, que cura el alma. Las almas, las de ambos. El olor de su pelo se mezcla con el del tabaco. Su respirar en mi oreja me hace cosquillas, a un ritmo pausado, controlado. Aunque no pueda verle, sé que tiene los ojos cerrados y la mente en otra dimensión; sé que está disfrutando de estos segundos como si fuesen los últimos juntos. Lo sé, porque yo estoy igual, deseando estirar ese momento un poco más. Sé, también, que alargar ese abrazo solo hará que estemos más incómodos después. Me parece un precio justo a pagar.

Meh, total, nunca se me dio bien controlar el timing.

A él, por la contra, sí. Se separa levemente, y me mira. Me agarra con cuidado por la nuca, acariciándome la mejilla con el dedo gordo de su mano izquierda.

—Noa…

—¿Qué?

—Gústasme —sentencia, en gallego, dándome un beso en la frente.

Oh. Dios. Mío. —No lo flipes aún.

—Quiero decir, me gusta pasar tiempo contigo —rectifica, y se separa, poniéndose a una distancia prudencial—. Perdona, no me expresé bien.

No puede estar pasando esto.—¿Ves? Ahí lo tienes. No le gustas, ya te lo había dicho.

—Vaya, no puedes pasarte al gallego eh, que te confundes. Nadie diría que fue tu lengua habitual. —Bajo la mirada—. Gracias por esta noche, y gracias por tus palabras. A mí… A mí también me gusta… —suspiro— pasar tiempo contigo.

—Estuvo bien lo de las «batallas de historias», deberíamos repetirlo, ¡quiero la revancha!

—Sí, fue un buen comienzo lo de la ventana, pero…

—Hablando de eso, ¿me permitirías entrar a verla? —insiste—. Quiero comprobar si me hiciste caso.

¿Después de dejar claro que solo me quieres como amiga? No.—Gracias.

—Ehhh, no, es que si lo ves se perdería la magia.

Me mira apenado y asiente levemente.

—Respeto tus decisiones —dice metiendo una de sus manos en el bolsillo izquierdo de mi pantalón, para dejar algo dentro.

—¿Qué es esto?

—Ya lo sabes: simbolismo. Este, en concreto, es una forma de decir que tú y yo siempre estaremos unidos.

Joder, joder, joder, ¿Por qué todo es tan difícil? No entiendo nada.—Relaja, no es algo tan importante—. Es un mago de las palabras, del sí-no, del mantenerme atada a una ilusión.—Sí, eso. Ilusión. Deja que se vaya.

—No hables así, parece una despedida —le pido, triste.

—Ah, ¿nos volveremos a ver? —pregunta, consciente de lo ocurriría mañana.

—Será mejor —contesto.

—¿Cómo?

—Que será mejor que solo vernos.

—¿Otra historia?

Asiento con cariño.

—Ahora vete, tienes que descansar —me pide.

No te vayas, quédate.—Deja que se vaya.

—Feliz cumple —le digo, antes de darle un beso en la mejilla y cerrar la puerta, rápida, tras él.

Voy corriendo a mi habitación. Me desnudo sintiéndome imbécil por haberme puesto la lencería más sexy que tenía.

No entiendo nada, no-lo-entiendo.

Algo tuve que captar mal.—¡Lo has captado perfectamente! No quiere estar contigo. Si no, ya estaríais ambos encima de la cama—.No, no, tiene que haber otro motivo.—La realidad es la que es, acéptala—.¡Que le den a la realidad! —Pues no me llames cuando descubras lo que está pasando—.Dios, qué borracha estoy, ¿dónde están mis llaves? Ah, sí, aquí. Desmaquillarse, pijama, cama, comer. —No, comer no, no será bueno para tu estómago—. Comer no entonces. Cama… ventana. Oh, es muy bonita…—No lo es, no lo vuelvas a ver—. La noche ha sido muy bonita, eso no me lo puedes negar—Bueno, eso sí—. Y estoy…—Borracha, sí—.Nada es tan importante. —No, quizá tengas razón—. Voy a apagar el móvil.

Pero no lo apago, en su lugar, me pongo a repasar fotos de nuestras aventuras. Me encanta sacarle fotos sin que se dé cuenta, dejar constancia de la belleza de su pelo ondulado, de sus pecas, de los lunares de su cuello cayendo por su pecho hasta su cadera, de su mirada traviesa, de sus tatuajes de colores en el brazo izquierdo… pero, sobre todo, me gusta inmortalizar su sonrisa. No por ser una sonrisa objetivamente perfecta, sino por lo que transmite: ganas de vivirse feliz, con la persona a la que regala esa sonrisa. Y esa persona, en el momento de captar la instantánea, soy yo. ¿Acaso puede haber mayor halago?

Mi favorita es la foto que le saqué en mi casa, cuando apareció disfrazado de Anakin Skywalker llevando en la mano, a su vez, un disfraz de Padmé Amidala.

—Vamos, me han invitado a una fiesta de disfraces, y quiero que tú seas mi acompañante —dijo, antes de saludarme.

—¿Quién ese ese que te invita?

—Marcos, un colega de Jorge.

Me había asustado un poco el hecho de que se hubiese referido a ellos por su nombre oficial, y no por un mote. Xabi suele ponerles motes a todos.

—¿Quién es Jorge?

—Un conocido.

—¿Conocido?

—A ver, vístete y vente. Hace nada me dijiste que estabas aburrida de la vida. Tal y como yo lo veo tienes dos opciones: aceptar mi propuesta y ver qué pasa, o quedarte en casa y seguir mandándome audios de cinco minutos quejándote de que la vida es una mierda. ¿Qué me dices? Yo te protegeré de los malos.

Obviamente fui. Siempre voy cuando él me llama. No puedo resistirme a su sonrisa y a la luz que transmite. Es imposible evitar que dicha luz reflecte en mí, tentándome a que se la devuelva con más intensidad aún. Y yo accedo gustosa a sus tentaciones. Siempre.

Dejo el móvil a un lado, seguir rememorando nuestra historia no me estaba haciendo bien. Cierro la luz y los ojos. No puedo evitar pensar, con un matiz ligeramente triste que…

Quizá debí haberle dejado entrar… quizá simplemente se puso nervioso y por eso añadió lo de pasar tiempo conmigo. Soy tonta.—No, no mujer… no es eso. Hiciste bien así—.Bueno, ahora lo importante es dormir.—Sí, dormir—.Mañana toca resaca.—Igual no—.Y si toca, tampoco pasa nada.—No, la verdad que no, oye...—.¿Sí?—Que llueve, pero no hace frío—. Es verdad…—Hace horas que no—.No.—Puede que sea bueno que vuelvas a tomar el control.

El móvil vuelve a iluminarse, alertándome de que hay mensajes sin leer.

Joder, ahora no. Ahora ya está en la mesilla. Quiero dormir, ya lo leeré mañana u otro día. O puede que nunca, o...

Bajo la pantallita de notificaciones, sin entrar en la aplicación de WhatsApp:

Xabier:

Eh, no te duermas aún, ¡se me olvido decir lo más importante!

Eh, eh, eeeeeeeeeeeeeeeh, ¡mira el móvil!

¡Eh, tú, mírame!

¿Eh?

1

De las dudas infinitas - Supersubmarina

SÁBADO - 10:00

«Sonríele a la vida,

ella lo hará de vuelta.»

«Mentira a ciencia cierta»,

dije mientras arañaba las puertas

de tu caverna.

«Olvida tus sonrisas,

ella quiere que la muerdas».

Me desperté demasiado pronto. Nunca fui capaz de dormir bien después de salir de fiesta, y menos cuando los rayos de sol entran por la ventana.

Me olvidé de bajar la persiana, mierda.—Sí, te quedaste dormida mirando el deseo que escribiste.

Blanca, mi gata, aún dormía a mi lado cuando me incorporé en la cama con un movimiento brusco.

—Buenos días —le dije a Blanca, cuando vi que mi despertar había precipitado el suyo.

Fui a la cocina, bebí agua hasta saciarme, y me tiré en el sofá donde todavía sigo, siendo consciente de que mi pensamiento de ayer de «me acuesto temprano, me despierto y soy productiva» ha fracasado. Otra vez. Así no voy a aprobar la oposición jamás.

Recuerdo el regalo que me hizo Xabi ayer. Tengo una cajita llena de sus «simbolismos» —espero que él también tenga una con los míos— pero este es diferente, y no quiero tenerlo ahí guardado, sino siempre conmigo. Así que me cuelgo el regalo del cuello, empleando una gargantilla de plata que tenía inutilizada.

El simbolismo es el juego que guía nuestra relación desde el comienzo. Nos llenamos de regalos (en principio absurdos), y nuestra obligación es responder con otros (en principio, también absurdos) que, juntos, envían un mensaje. La partida acaba cuando uno entiende el mensaje completo del otro y actúa en consecuencia.

Es apasionante ver cómo nos entendemos a la perfección. Aunque aún tenemos dos partidas sin acabar, —recuerdo la lluvia de ayer— una de ellas, la del agua.

—¿Una botella de agua? —me había preguntado, en su momento.

Sé que pensó que se refería a un «mójate», y por eso me había propuesto «ver el cielo arder», pero no iban por ahí los tiros. El cielo es la magia. El agua es el amor. Sin la segunda, la salud de nuestro ser estaría comprometida. La necesitamos. Necesitamos que fluya en nosotros, adaptándose a diferentes circunstancias, colándose entre los huecos más pequeños.

Pese a esto, y pese a ser insípida e incolora, en los últimos años el amor (en todas sus formas) me ha causado más mal que bien, consiguiendo así que el agua adquiera un sabor agridulce y un color grisáceo, que llueve en mí. Ya os lo explicaré mejor.

El caso es que el agua y el cielo no siempre están unidos y, en este caso, no debía ceder a mis impulsos de juntarlos. Sé que Xabi también nota que el cielo arde cuando estamos juntos. Pero no debo ceder, no debemos ceder. Antes, Xabi debe aclarar sus aguas.

Entro en el móvil para cotillear quién le ha felicitado el cumple. Lo primero que veo es la foto de los dos que subió ayer a Instagram. Es bonita, temía que no lo fuese y que mi percepción alcoholizada me hiciese verla de otra manera; pero no, es muy bonita, y se nos ve muy felices juntos. El filtro de mi hermana Katia hace milagros.

«Primer regalo de cumpleaños» había escrito Xabi.

Qué tonto. Sonrío. Aunque fuese un gesto muy común, para mí tenía mucha importancia que alguien quisiese «presumir» de mí.

La siguiente story es una que compartió de la cuenta de Sofía, en la que salen los dos, y un «te quiero» enorme escrito. ¡Qué raro! Ninguno de los dos es de darse cariño por las redes, supongo que serían los celos los que propiciaron que ella le felicitase así.

Mini victoria pa’ mí.—Supongo.

Supongo, porque en realidad me siento sucia. La euforia de ayer se está convirtiendo en la típica «resaca emocional» del día después. Las ganas de tentarle, de besarle, de disfrutar de su tacto toda la noche se están evaporando junto con el alcohol, y ahora solo queda vergüenza por desearle.

Los recuerdos de mis intentos de flirteo me atacan a latigazos.

Yo intentando sonreír de manera sexy. ¡Qué vergüenza! Intentando marcar mi culo para que se fijase en él. ¡Qué vergüenza! Mirándole de lado y guiñándole un ojo antes de darle la primera cerveza. ¡Qué vergüenza! Mordiendo mi labio inferior, e intentando acercarme al suyo para besarle. ¡QUÉ PUTA VERGÜENZA!

Suena el móvil, la luz que se ilumina no es amarilla.

Katia:

Ya veo que has estrenado mi filtro eh, zorrón, jaja.

Muy guapos, por cierto.

Hacéis una pareja muy bonita.

Yo:

Soy más pura que una monja, sis.

Muy a mi pesar.

Y no te rías de mí, no hacemos

«una pareja bonita».

Katia:

No me río de nadie. Es la verdad.

Oye, dile a Xabi que hoy no voy a poder ir al cumpleaños.

Tengo una sesión de fotos a la tarde, y a la noche quiero ver a las chicas.

Yo:

Vale, ya le digo.

¿Nos vemos hoy para comer en el pueblo?

Katia:

Ay, sis, de verdad que lo siento.

Es que no tengo ropa para la sesión de fotos, y quiero ir a comprarme algo.

Yo:

¡Pero si tienes el armario lleno!

Katia:

A veces eres como mamá, chica. No voy a llevar ropa vieja para una sesión de fotos. Mis seguidores quieren ver cosas nuevas. De verdad. ¡Cómo os cuesta entenderlo!

Yo:

No te enfades conmigo, mujer, que estoy de resaca emocional y esto es peor que tener quince reglas juntas. Menuda ralladura mental.

Katia:

¿Te llamo y me cuentas?

Yo:

No, no hace falta. Tranqui. Pásalo bien.

Katia:

Igualmente, sis.

Me hago un café con la esperanza de revivir. Me lo tomo sin levantarme del sofá, mientras sigo cotilleando las dedicatorias de los amigos de Xabi, todo esto sin abordar el quid de la cuestión: no le tengo regalo.

Me excusaré en que no pensé que estuviese invitada. Todo ha sido muy rápido, y muy pocas veces he coincidido con sus amigos. Al que más conozco es a Lucas (también apodado Hammer, por sus ideas políticas) y eso simplemente es porque los dos somos opositores, así que compartimos cafés y penas. Bueno, eso y porque Xabi lo trae siempre que quedamos por la tarde, para intentar que nos liemos —y tú aún con la esperanza de que le gustas...—ahora eso no importa, ahora tengo que pensar en hacer algo, no voy a ir con las manos vacías.