Inhoud
Colofon 2
Hoofdstuk 1 3
De Hotelschool 3
Hoofdstuk 2 6
De belangrijke gasten 6
Hoofdstuk 3 10
Logeerpartij 10
Hoofdstuk 4 15
Op weg naar Spanje 15
Hoofdstuk 5 19
Ons hotel 19
Hoofdstuk 6 23
Naar de stad 23
Hoofdstuk 7 27
Onderweg naar het restaurant 27
Hoofdstuk 8 32
Naar de geheime locatie 32
Hoofdstuk 9 41
Onverwacht nieuws 41
Hoofdstuk 10 48
Begin van een nieuw leven 48
Hoofdstuk 11 56
Onverklaarbare gebeurtenissen 56
Hoofdstuk 12 64
Krachtentraining 64
Hoofdstuk 13 71
De dag voor het bal 71
Hoofdstuk 14 77
Het galabal 77
Hoofdstuk 15 86
Date met prinses Ashley 86
Hoofdstuk 16 94
Date met prinses Rosalinda 94
Hoofdstuk 17 105
Date met prinses Mary-Kate 105
Hoofdstuk 18 114
Date met prinses Emma 114
Hoofdstuk 19 123
Date met prinses Alexandra 123
Hoofdstuk 20 136
Luna, verwendag 136
Hoofdstuk 21 144
Groepsdate samen met mijn familie 144
Hoofdstuk 22 155
Ontvoering, deel 1 155
Hoofdstuk 23 163
Ontvoering, deel 2 163
Hoofdstuk 24 168
De ontsnapping 168
Hoofdstuk 25 173
De daders worden gestraft 173
Hoofdstuk 26 181
Trouw en kroning 181
Colofon
Alle rechten op verspreiding, met inbegrip van film, broadcast, fotomechanische weergave, geluidsopnames, electronische gegevensdragers, uittreksels & reproductie, zijn voorbehouden.
© 2020 novum publishing
ISBN drukuitgave:978-3-99064-829-2
ISBN e-book: 978-3-99064-830-8
Lectoraat:M. Moors
Vormgeving omslag:Kdshutterman,
Irina Kharchenko,
Tony Marturano | Dreamstime.com
Omslagfoto, lay-out & zetting:novum publishing
www.novumpublishing.nl
Hoofdstuk 1
De Hotelschool
Ik ben Miguel, 15 jaar oud en woon in Knokke. Ik leid een normaal leven: ik ga naar school en werk in het weekend en in de vakantie in een restaurant in de buurt. Ik wou altijd al kok worden en daarom heb ik voor mijn studie voor de hotelschool Ter Groene Poorte gekozen die in Brugge is gelegen.
Vandaag moest ik vroeger opstaan voor school, normaal sta ik om zeven uur op om de trein van acht uur te nemen naar Brugge, maar doordat ik vandaag praktijkkeuken heb en met mijn vrienden nog heb afgesproken voordat school begint, stond ik vandaag een uurtje vroeger op zodat ik de trein van zeven uur dertig kon nemen.
Ik word wakker van de wekker op mijn gsm. Zuchtend en nog vermoeid doe ik mijn wekker uit, sta op en ga naar beneden voor het ontbijt. Ik kom in de woonkamer en zie dat mijn moeder mijn kokskledij en mijn stadskostuum aan het strijken is. “Goedemorgen,” zegt mijn moeder tegen me als ze merkt dat ik de woonkamer ben binnengekomen. “Goedemorgen,” zeg ik al gapend.
Ik loop door naar de keuken en neem een pan uit de kast. Ik zet de pan op het vuur, neem twee eitjes en bakboter uit de koelkast. Vervolgens neem ik peper, zout, dragon en rozemarijn uit de kast. Ik kluts de eitjes in een kom en voeg de kruiden erbij. Als mijn omelet klaar is, neem ik twee boterhammen, leg deze op een bord en leg de omelet tussen de boterhammen. Ik neem nog een tas koffie mee samen met mijn bord naar de woonkamer en ik ga ermee op de zetel zitten om mijn ontbijt op te eten terwijl ik naar het nieuws kijk. Het gaat over een overeenkomst van de koninklijke familie uit Spanje, die vijftig jaar geleden is gemaakt. Het interesseert me niet echt en daarom luister ik er maar met een half oor naar.
Na mijn ontbijt ga ik naar de badkamer om een douche te nemen. Na mijn douche poets ik nog mijn tanden, ik neem een propere boxershort en T-shirt uit mijn kast, trek deze aan en loop vervolgens terug naar de woonkamer om daar mijn stadskostuum aan te trekken want dat is door mijn school verplicht. Als ik ben aangekleed neem ik mijn kokskledij en receptenboek, stop deze in mijn rugzak en vertrek naar de trein.
Als ik in Brugge ben aangekomen, ga ik naar het jongerencafé aan het station, genaamd de Santa Fé, want daar had ik afgesproken met mijn vrienden. Ik kom binnen en ik zie onmiddellijk mijn beste vriendin Liesbeth staan. Zij zit in dezelfde klas maar we zitten ook in dezelfde praktijkgroep. Liesbeth heeft roodoranje haar en sproeten over haar hele gezicht, wat haar heel goed staat. We begroeten elkaar met een kus op de wang.
We bespreken het menu dat we moeten klaarmaken tijdens onze praktijkles. We staan vandaag in het schoolrestaurant. Hier kunnen mensen van buiten de school komen eten, weliswaar moeten ze ervoor betalen zoals in ieder ander restaurant. Uiteraard betalen ze minder dan in een ander restaurant, dit doet de school zodat de leerlingen kunnen leren met klanten om te gaan. Na het bespreken van het menu en nadat we koffie hebben gedronken is het tijd om naar school te gaan.
Als we op de speelplaats zijn aangekomen, gaat de eerste bel en lopen we naar de rij waar we op de leerkracht moeten wachten, bij het tweede belsignaal komt de leerkracht eraan en lopen we samen naar de kleedkamers waar we ons in de gepaste kledij moeten omkleden. Na het omkleden lopen we onmiddellijk door naar de keuken. Als iedereen van mijn groep er is bespreken we samen met de leerkracht het menu, zo kan hij zien of je de les hebt voorbereid en daarna verdeelt hij de taken. Vandaag ben ik de chef van dienst dus moet ik zorgen dat alles vlekkeloos verloopt tijdens de voorbereidingen maar ook tijdens de dienst. Maar als chef ben je ook verantwoordelijk voor het maken van de sauzen. Vandaag wordt er risotto met bos-champignons geserveerd dus ben ik daar ook verantwoordelijk voor, maar deze wordt à la minute gemaakt.
Net voor elf uur komt de leerkracht die lesgeeft in de praktijkzaal, de keuken binnen en komt onmiddellijk naar mij toe. Hij meldt mij dat de service en het eten tot in de puntjes in orde moet zijn omdat er blijkbaar belangrijke gasten komen eten maar meer informatie krijg ik niet. Nadat ik deze informatie heb gekregen was het tijd voor ons om te gaan eten dus liet ik iedereen vertrekken nadat ik zei dat ze kwart voor twaalf terug in de keuken moesten zijn.
Hoofdstuk 2
De belangrijke gasten
Na het eten keren we terug naar de keuken en ik spreek mijn medeleerlingen toe voordat de service begint.
“Ik heb voordat we gingen eten van meneer Plesear gehoord dat er deze middag belangrijke gasten komen lunchen en daarom moet alles vlekkeloos verlopen. Ik zal telkens van alles proeven en ik zal de borden dresseren. Verder wens ik ieder van jullie een toffe service toe en als er vragen zijn aarzel dan niet om ze te stellen. Ook als er een probleem is kom dan gerust naar me toe. Bedankt voor jullie aandacht, je kan aan het werk gaan. Deze middag hebben we vijftig gasten die binnen twee uur geserveerd moeten zijn en daarna hebben we de zes belangrijke gasten.”
De service begint en onmiddellijk komen de eerste gasten al toe. We serveren een viergangenmenu waarvan de eerste drie vanuit de keuken komen en de laatste, namelijk het dessert, moet de zaal bereiden. Het dessert is sabayon van kriekbier. Het eerste voorgerecht is een garnalencocktail met een groentenkrans, het tweede voorgerecht is een ceviche van zeebaars en als hoofdgerecht serveren we gegrilde Canadese kreeft en risotto met bos-champignons.
De service verloopt vlekkeloos, wat me verbaast maar me toch een opgelucht gevoel geeft, want normaal loopt er altijd wel iets mis doordat er een paar speelvogels in mijn groep zitten. Gelukkig hebben ze voor een keer naar me geluisterd. Ik denk dat het vooral komt doordat de leerkracht hen had verwittigd dat als ze niet naar me zouden luisteren en ik dan ook met klachten bij hem zou komen ze automatisch zouden gebuisd zijn voor de les.
Blijkbaar hadden die belangrijke gasten mij speciaal uitgekozen om de chef van dienst te zijn wat ik als een grote eer moet beschouwen. Na die woorden was ik uiteraard verward, want ik vroeg me natuurlijk af waarom juist ik werd uitgekozen, maar zelfs de leerkracht kon daar geen antwoord op geven.
De belangrijke gasten zijn nu ook aangekomen, dat kan ik zien door de glazen deur die van de keuken naar de zaal leidt. Ik zie dat er eerst twee mannen in een zwart kostuum binnenkomen en beiden hebben ze een oortje in hun oor maar ze hebben ook beiden een zwarte zonnebril op. Daarna komen er een man, vrouw en een tienjarige meisje binnen die heel sjiek gekleed zijn. Na hen komt er nog een man in een zwarte kostuum met een zonnebril en een oortje in zijn oor binnen. Volgens mij zijn de mannen in hun zwarte kostuum de bodyguards, dus moeten de andere drie mensen wel heel belangrijk of beroemd zijn.
Ze eten hetzelfde menu als de andere gasten deden deze middag, want een ander menu was er toch niet voorzien voor hen. Als alle gerechten zijn geserveerd laat ik mijn medeleerlingen naar de speelplaats gaan voor een half uur zodat ze zich kunnen ontspannen na de service. Ik blijf in de keuken want dat was mij opgedragen, wat raar is want normaal mag iedereen na de service genieten van het half uur om te ontspannen.
Als ik al vijf minuten sta te wachten in de keuken op een verklaring waarom ik in de keuken moest blijven, komen de twee leerkrachten de keuken binnen.
“Dat was een superservice die je hebt geleid. Iedereen was zeer tevreden over het eten, zelfs de belangrijke gasten waren in de wolken. Zij zijn nochtans zeer hoogstaand culinaire gerechten gewoon dus met deze willen we je melden dat je dan ook al je punten dubbel en dik hebt verdiend. Ze waren zo tevreden dat ze je eigenhandig willen bedanken en je dan ook nog even willen leren kennen,” zeggen men leerkrachten tegen mij.
Ik ga met mijn leerkrachten mee naar de zaal, maar ik word onmiddellijk tegengehouden door een van de bodyguards. “Even wachten, ik zal je eerst fouilleren. Ik moet zeker weten dat je geen wapens bij je hebt,” legt de ene bodyguard uit. Ik zeg dat het goed is want ik heb toch geen wapens bij me. “Waarom zou ik wapens bij me hebben, ik ken die mensen zelfs niet,” zeg ik tegen de man. Hij zegt dat ze dat altijd moeten doen als voorzorgsmaatregel.
Als ik eenmaal ben gefouilleerd mag ik doorlopen tot bij de tafel waar de gasten zitten.
“Goedemiddag, is alles naar wens geweest?” vraag ik zoals het hoort.
“Zeker weten, het was uitstekend. Maar ga toch zitten en drink iets samen met ons,” zegt de man tegen me en dus ga ik maar zitten. Mijn leerkrachten zitten ons iets verderop met open mond aan te kijken alsof ze in shock zijn.
“Bedankt, maar zou ik u mogen vragen wie jullie eigenlijk zijn, ik heb niet veel informatie gekregen,” vraag ik de man. De man die recht tegenover mij zit doet een teken naar de zaalleerkracht dat hij moet komen, wat hij ook onmiddellijk doet.
“Had u nog iets gewenst?” vraagt de leerkracht.
“Jazeker, ik had nog graag een koffie gehad, een rozenbottelthee, een cola en geef deze jongeman ook iets,” zegt de man tegen mijn leerkracht.
Meneer Plesear kijkt mij aan. “Voor mij ook een koffie, meneer,” zeg ik en mijn leerkracht knikt en loopt dan weg.
Als meneer Plesear de drank op tafel heeft gezet, zegt de man: “Bedankt, kunt u er nu enkel nog voor zorgen dat we niet gestoord worden en als u zelf ook de zaal wilt verlaten?” De leerkracht knikt even en verlaat dan de zaal.
De man wendt zich terug tot mij en begint te praten.
“Om terug te komen op je vraag van net. Ik ben Angelo De La Rivierra, koning van Spanje. Dit zijn mijn vrouw Sophia en onze dochter Luna.”
Ik kijk verbaasd. “Het spijt me, sire, dat ik onbeleefd was.” Ik sta op en maak een buiging zoals het hoort.
“Ga maar terug zitten, je behoeft je niet te verontschuldigingen want je wist het niet,” zegt de koning. Ik ga weer zitten. Daarna vraagt hij of ik me nu ook even wil voorstellen wat ik natuurlijk ook doe.
Nadat ik me heb voorgesteld vraag ik aan hem waarom ze mij hadden uitgekozen om de chef van dienst te zijn.
“Daar hebben we zo onze redenen voor, maar daar willen we het nu niet over hebben,” antwoordt hij op mijn vraag. Ik knik, ik hoor geluid vanuit de keuken komen waardoor ik me omdraai en zie dat mijn medeleerlingen ons zitten aan te staren vanuit de keuken. Liesbeth kijkt me met grote ogen en een vragende blik aan, ik doe tekens naar haar dat ik het wel later zal uitleggen.
Na nog zo’n tien minuten te hebben gepraat met de vorst van Spanje moeten ze vertrekken zodat ze op tijd bij hun vliegtuig zijn. We nemen afscheid en ik loop terug naar de keuken als de koninklijke familie het pand eenmaal heeft verlaten. In de keuken zijn mijn klasgenoten al bezig met de afwas en de opkuis van de keuken.
Hoofdstuk 3
Logeerpartij
Als de les gedaan is mogen we ons terug in ons stadskostuum omkleden. Ik en Liesbeth zijn de eersten die richting de kleedkamers lopen. Opeens draait ze zich naar me toe, ze bekijkt me met een vragende blik in haar ogen.
“Wat is er?” vraag ik haar.
“Ooh, niets hoor,” zegt ze sarcastisch. “Alsof jij dat niet weet, of moet ik het aan de belangrijke gasten gaan vragen,” vervolgt ze. Ik kan mijn lach nog maar net inhouden als ze vervolgens ook nog eens met haar ogen draait.
“Leg ik zo wel uit, als we samen nog iets gaan drinken in de Santa Fé,” stel ik haar gerust.
We komen bij de deur van de jongenskleedkamer, Liesbeth loopt iets door naar haar eigen kleedkamer en gaat naar binnen. Ik ben natuurlijk eerder dan zij omgekleed en ik wacht op haar buiten het gebouw, na vijf minuten komt ze al naar buiten. Onmiddellijk bedenk ik dat ze veel sneller klaar is dan anders, normaal moet ik nog minstens een kwartier op haar wachten dus moet ze wel heel nieuwsgierig zijn naar wat ik te vertellen heb.
Ik laat haar nog maar even wachten en begin over iets anders.
“Ik ben blij dat het eindelijk vakantie is. Het is zo lang geleden we alle vier nog eens samen op vakantie zijn geweest.” Liesbeth, Pieter, haar vriendje, en Eline, mijn vriendin, en ik gaan voor de vakantie samen op reis naar Spanje. Hoe ironisch is het eigenlijk, wij gaan naar Spanje op reis en vandaag heb ik de koninklijke familie van Spanje ontmoet.
“Dat is waar, ik kan ook niet wachten om met mijn vrienden en mijn vriendje, waar ik overmorgen drie jaar mee samen ben, op reis te gaan,” zegt Liesbeth.
“Ik en Eline zijn namelijk al morgen één jaar samen.”
“Blijf je vanavond bij me logeren? Pieter en Eline komen ook dus kunnen we nog eens een logeerpartij houden want dat is ook al weer negen maanden geleden dat we dat gedaan hebben,” vraagt ze aan me.
“Is goed, maar dan moet je wel even mee naar mijn huis om mijn spullen op te halen, dan kunnen we van bij jou onmiddellijk vertrekken naar het vliegveld,” antwoord ik haar.
Pieter is trouwens achttien jaar en twee jaar ouder dan Liesbeth, hij zou ons normaal morgenochtend komen ophalen om samen naar het vliegveld te vertrekken.
In de Santa Fé aangekomen duwt ze me tegen de muur aan.
“Nu ga je me vertellen wat dat allemaal was op school, wie waren die mensen?” vraagt ze me ongeduldig.
“Ik zal het je vertellen, maar we gaan even afgezonderd zitten zodat niemand ons hoort,” zeg ik en wijs naar een tafeltje in de hoek achter in het café.
We gaan zitten nadat we ons drinken hebben gehaald aan de bar, ik een koffie en Liesbeth een warme chocomelk. Het is nog tamelijk fris buiten voor de tijd van het jaar, het is namelijk al 29 april en het is nog maar 10 graden buiten.
“Ga je het me nog vertellen of moet ik het uit je sleuren?” Ik schrik even van haar uitval, dit gebeurt maar heel zelden dus besluit ik om haar niet verder te plagen en gewoon uit te leggen wat er aan de hand was op school en wie die mensen zijn. Ze kijkt me met grote ogen aan als ik alles heb uitgelegd maar toch wil ze weten waarom ik werd uitgekozen om chef van dienst te zijn.
“Ze hadden er hun redenen voor hebben ze gezegd, maar wilden er niet verder op ingaan,” beantwoord ik eerlijk haar vraag.
Toen de koffie en chocomelk op waren, besloten we om eerst naar mijn huis te gaan om mijn spullen op te halen. Bij mijn huis aangekomen gaan we naar binnen en roep ik door het huis naar mijn moeder dat ik thuis ben.
“Ik ga vanavond bij Liesbeth logeren, dat is gemakkelijker om morgenochtend naar het vliegveld te vertrekken,” vervolg ik roepend door het huis.
“Is goed, maar ik wil nog wel even afscheid van je nemen,” antwoordt mijn moeder.
“Kom hier,” zeg ik als mijn moeder eraan komt en ik geef haar een knuffel.
“O ja, voor ik het vergeet, Neckermann heeft gebeld. Er was blijkbaar een overboeking gemaakt op de vlucht en hotelkamers dus hebben ze jullie een upgrade gegeven. Je kan gewoon je instapticket tonen aan de balie en ze zullen automatisch de upgrade zien. Dit geldt ook voor het hotel, dan gewoon je naam en je krijgt de upgrade van de kamer, alles staat op jouw naam maar telt ook voor je vrienden,” legt mijn moeder alles uit. Het is typisch voor haar om zoiets bijna vergeten te vertellen. We nemen afscheid en lopen naar Liesbeth haar huis.
Bij Liesbeth thuis aangekomen gaan we naar binnen. Liesbeth haar vader komt ons begroeten en vertelt dat Pieter en Eline al op ons in haar kamer wachten. We knikken en bedanken haar vader dat we hier mogen logeren.
“Ik neem nog eerst iets te drinken maar als je wilt mag je al naar mijn kamer gaan. Ik bestel ondertussen de pizza’s en we kijken dan een film,” zegt Liesbeth waarop ik knik en al naar haar kamer toe ga. Als ik voor haar deur sta, hoor ik zacht gegiechel dus open ik zacht de deur want ik wou hen doen verschieten.
Mijn ogen worden groot en ik kan het na twee seconden kijken niet langer aanzien, het dringt tot me door wat zich net voor mijn ogen aan het afspelen was en ik word er woest door.
Ik haal een klein doosje uit mijn rugzak, doe het doosje open en zie de ketting die ik voor Eline had gekocht voor ons éénjarig samenzijn. Het is een zilveren ketting met daaraan een zilveren hart-hanger. Op het hartje had ik de datum waarop we samen waren, en ook op die dag hadden we onze eerste zoen gedeeld, laten graveren. We zouden morgen een jaar samen zijn.
“Je hoort het goed, we zouden een jaar samen zijn, maar door wat ik net heb gezien ga ik het uitmaken. Het is uit!” roep ik door de kamer. “Wat dacht je, dat ik er nooit achter zou komen dat je me bedriegt en dan nog met mijn beste vriend,” vervolg ik en gooi het doosje met de ketting naar haar toe. Ik draai me om en net voor ik de deur uit ga zie ik dat ze het doosje oppakt van de grond. Ik loop verder naar buiten om daar af te koelen en er een sigaret te roken.
Even later komt Liesbeth ook naar buiten en vraagt aan me wat er aan de hand is.
“Het is uit tussen Eline en mij,” antwoord ik emotieloos, want mijn hart is gebroken.
“Hoe komt dat opeens?” vraagt ze aan me. Ik denk er even over na of ik het haar al dan niet moet vertellen, ik besluit om het maar niet te vertellen want zij en Pieter zijn veel langer samen dan ik en Eline en ook omdat ik weet hoe gelukkig ze is met hem. Voor mij is haar geluk alles wat telt want ze is net als een zus voor me.
“Ik wil het er niet over hebben,” besluit ik maar te zeggen.
“Wil je dat ik haar wegstuur?” vraagt ze me meelevend. Ik schud mijn hoofd en blijf voor me uit staren.
De bel gaat, we lopen naar de deur, nemen de pizza’s aan nadat we ervoor hebben betaald en lopen ermee naar haar kamer.
“Zullen we dan maar die film bekijken?” vraagt Liesbeth in het algemeen.
Als ik dan ook de kamer binnenkom, kijk ik Eline even emotieloos aan. Ik zie dat ze tranen in haar ogen heeft maar ik beheers me vervolgens. Ik ga op mijn matras zitten en staar voor me uit terwijl ik mijn pizza opeet. Na de film besluiten we om maar te gaan slapen, ik loop naar de badkamer om mijn tanden nog even te poetsen en ga daarna slapen.
Hoofdstuk 4
Op weg naar Spanje
De volgende ochtend gaat de wekker al om vijf uur dertig. Vanaf dat ik wakker werd had ik onmiddellijk zin in de vakantie totdat ik me terug bedacht wat er zich de avond voordien had afgespeeld en zag het daardoor niet meer zitten.
Eline en ik zouden in dezelfde kamer verblijven, weliswaar had ik ervoor gezorgd dat er twee bedden in de kamer zouden staan omdat we niets wilden overhaasten. Ze was er nog niet klaar voor om de volgende stap in onze relatie te zetten en om eerlijk te zijn was ik daar ook nog niet aan toe. We zijn tenslotte nog maar vijftien jaar en beiden nog maagd.
We staan met z’n allen op, Liesbeth kijkt me aan en komt dichterbij als ze ziet dat ik gebroken ben.
“Het komt allemaal wel goed,” zegt ze doelend op de vakantie.
“Ik weet niet of ik het wel aankan om de hele tijd met haar samen te zijn. We slapen tenslotte nog altijd op dezelfde kamer,” zeg ik tegen haar.
“Als het niet lukt, laat het me weten. Dan kunnen jij en Pieter nog altijd jouw kamer delen en ik de mijne met Eline.”
“We zien wel,” antwoord ik haar terug. Ik lig nog altijd liever met Eline op een kamer dan met die zogenaamde beste vriend van me, die z’n handen niet van mijn lief kon houden, dacht ik.
Nadat we ons hebben klaargemaakt, lopen we naar beneden met onze koffers en zetten deze in de inkomhal. We lopen door naar de keuken en ik begin de tafel voor ons te dekken. Liesbeth had gevraagd of ik dat al kon doen want ze was iets in haar kamer vergeten en had Pieters hulp nodig om er te zoeken.
Liesbeth:
Nadat ik en Pieter in de hal kwamen, draai ik me om naar Pieter en hij bekijkt me met een vragende blik.
“Weet jij wat er tussen Eline en Miguel is gebeurd? Want ze passen zo goed samen en leken ook gelukkig met elkaar,” vraag ik aan Pieter.
“Ik zou het niet weten, ik weet enkel dat Miguel gisteren je kamer binnenkwam, naar Eline riep dat het uit was en een doosje voor haar neergooide gegooid met daarin een ketting,” antwoordt Pieter op mijn vraag.
Ik geef Pieter nog een kus en neem hem vervolgens terug mee naar de keuken. Daar aangekomen zie ik dat Miguel de tafel al heeft gedekt. Miguel en Eline zitten beiden in stilte te eten, je kan de spanning tussen hen al voelen als je de keuken binnenkomt.
Ik kijk naar Eline en zie dat ze in haar gedachten is weggezonken. Rond haar nek hangt een zilveren ketting met daaraan een hartje. Op dat hartje kan je duidelijk zien dat er iets op gegraveerd staat, maar ik sta te ver weg om het te kunnen lezen. Ik kijk naar Pieter en wijs naar de ketting. Hij knikt meteen begrijpend dat ik bedoel of dat de ketting is die Miguel voor haar neer had gegooid.
Eline:
Ik word wakker uit mijn gedachten en merk dat Pieter en Liesbeth ook al terug in de keuken zijn.
“Mooie ketting,” zegt Liesbeth met een grijns op haar gezicht.
“Dank je,” antwoord ik haar voor ik naar mijn handen kijk omdat ik de tranen alweer voel opkomen. Ik denk terug aan gisteren. Ik wou Miguel nooit pijn doen en die kus betekende niets voor me, ik wilde zelfs niet dat Pieter me zou kussen. Ik had hem sneller van me af moeten duwen en al zeker niet mee moeten doen in de kus. Nadat Pieter mijn nek had gekust, had ik erom gegiecheld en toen kuste hij me weer op mijn lippen en ik kuste hem terug. Ik hoorde iets achter me, keek op en zag daar Miguel met een gebroken blik, die veranderde in een woeste blik, staan. Toen besefte ik het pas en duwde Pieter van me af. Miguel schreeuwde tegen me en gooide deze mooie ketting voor me neer.
Nadat ik Liesbeth tegen Eline hoor zeggen dat ze een mooie ketting om heeft, kijk ik langzaam naar de ketting en zie dat het de ketting is die ik naar haar had gegooid. Het betekent veel voor me dat ze hem om heeft want ik hou nog altijd van haar. Ik schrik van die gedachte want hoe kan ik nog van haar houden nadat ze me heeft bedrogen?
Als iedereen heeft ontbeten, vertrekken we naar het vliegveld. In de wagen herinner ik me wat mijn moeder gisteren tegen me zei dus zeg ik in het algemeen dat ik nog een verrassing heb, zelfs Liesbeth weet hier nog niets vanaf. Zij was op dat moment even naar de wc.
We komen aan bij het vliegveld, we stappen uit en lopen samen naar de check-in balie. We tonen onze vliegtickets, de vrouw achter de balie belt iemand op.
“Andrew , je moet onmiddellijk komen, ze zijn er.” Na die woorden verbreekt ze de verbinding en richt haar aandacht terug op ons. “Even geduld, er komt zo dadelijk iemand en die zal jullie verder helpen.”
“Is er een probleem?” vraag ik haar, waarop ze enkel haar hoofd schudt.
Na vijf minuten te hebben staan wachten komt er een man aan in een wagentje met daarachter een kar. Hij stopt bij ons en stapt uit. Hij komt recht op mij af.
“Bent u Miguel?” vraagt hij aan me, waarop ik ja antwoord.
“Aangenaam, ik ben Andrew. Bent u op de hoogte van de upgrade?” vraagt hij vervolgens en ik knik. ”Stap maar in het wagentje, ik zet jullie koffers even in het wagentje en breng jullie vervolgens tot bij jullie vliegtuig. Binnen dertig minuten zullen jullie opstijgen,” zegt hij en wij doen wat hij zegt. Na zo’n tien minuten staan we voor het vliegtuig, onze bagage wordt onmiddellijk aan boord gebracht.
“Dat is een privéjet!” roepen we alle vier verwonderd.
“Natuurlijk,” antwoordt Andrew, “dat is het minste wat we konden doen.” We zien bij de jet twee stewardessen en twee piloten staan, als ze me zien maken ze een buiging. Ik ga er niet op in en word naar binnen begeleid. Eenmaal binnen komt een van de stewardessen naar me toe.
“Zouden u en uw vrienden plaats willen nemen en uw gordels willen dichtgespen, we zullen zo vertrekken.” Ik knik naar de stewardess en we doen wat ze vraagt.
De jet ziet er zeer sjiek uit, er staan vier enkele zetels waar we in moeten zitten voor het stijgen en landen. Daarachter staan twee grote zetels voor tijdens de vlucht, er is ook nog een bar en een grote flatscreen aanwezig in de jet.
Na tien minuten zijn we opgestegen en vliegen we al boven de wolken. Ik en mijn vrienden zitten in de grote zetels naar een film te kijken. De stewardess komt naar ons toe en vraagt of we iets willen drinken. Pieter en ik vragen om een koffie, Liesbeth een latte macchiato en Eline een warme chocomelk.
Na twee uur vliegen landen we in Spanje, we stappen uit de jet en bedanken de crew. We worden terug opgehaald door een wagentje met daar een karretje achter en worden naar de voorkant van het vliegveld gebracht samen met onze bagage.
Daar aangekomen worden we opgewacht door een witte Hummer limousine met chauffeur. “Die zal jullie naar het hotel brengen,” zegt de man die ons ernaartoe had gebracht, we knikken en bedanken de man.
De deuren worden geopend door een knop op een bakje, de deuren gaan omhoog open. We stappen met z’n allen in en onze mond valt open van verbazing. Er zijn twee lange zetels die in de lengte van de wagen zijn geplaatst, daarnaast is er nog een bar, neonlichten en een tv.
We gaan zitten, genieten van de luxe en na een uur rijden zijn we bij ons hotel aangekomen. Deze upgrade is gewoonweg super, ik ben benieuwd of onze kamer ook zoveel luxe zal hebben.
Hoofdstuk 5
Ons hotel
Als we bijna bij het hotel zijn, zegt de chauffeur dat we even aan onze linkerkant naar buiten moeten kijken, dan kunnen we al de achterkant van het hotel zien. Het is echt prachtig, we zien twee grote zwembaden en daaromheen staat het vol met bomen en grote grasvlakten.
“Dit is het hotel waar jullie zullen verblijven,” zegt de chauffeur en we knikken. We zijn vandaag van de ene verbazing in de andere gevallen.
“Dit is pas een upgrade die ze altijd mogen geven,” zeg ik tegen mijn vrienden. Die knikken instemmend.
Eenmaal aangekomen bij het hotel lopen we naar binnen en zien de receptie in het midden van de hal staan met aan iedere kant ervan de liften. We lopen naar de receptie om in te checken. We worden naar onze kamer begeleid die voor zes personen is. De vrouw aan de receptie zei dat we de presidentiele suite hebben gekregen.
Op de hoogste verdieping aangekomen, worden we begeleid naar de suite. We komen de suite binnen, we staan nu in de woonkamer. In de woonkamer zien we dat er vijf deuren zijn. Na iedere deur te hebben geopend merken we dat er vier slaapkamers zijn met elk een eigen badkamer en een inloopkast. De vijfde deur is om naar een zwembad te gaan dat ook in de suite is inbegrepen.
“Hoe nice is het wel niet dat we ons eigen zwembad hebben. Lang leve de overboekingen en upgrades die je erdoor krijgt. Deze reis zullen we nooit vergeten,” zegt Pieter tegen ons.
We gaan elk naar onze kamer, Liesbeth en Pieter slapen samen op een kamer, Eline heeft haar eigen kamer en ik heb ook een eigen kamer.
Ik had de grootste kamer toegewezen gekregen door iemand van het personeel. In mijn badkamer staat een bad, douche en een bubbelbad, de rest had enkel een bad of een douche in hun badkamer. De man die ons naar de suite begeleidde had me verteld dat deze kamer door de persoon die de upgrade had geregeld aan mij was toegewezen, wat ik nogal raar vond. De suite en voornamelijk mijn kamer waren heel sjiek.
Onze bagage wordt op onze kamer gebracht, dus besluiten we om maar eerst alles uit te pakken, daarna gaan we naar de stad. In de stad gaan we iets eten en daarna gaan we terug naar het hotel want iedereen is moe van de reis.
Als Eline de woonkamer in komt, want op haar moeten we altijd wachten, kunnen we eindelijk vertrekken naar de stad. Als we onze suite uit zijn lopen we verder naar de liften. De lift bevindt zich nog op het gelijksvloer en wij bevinden ons op de elfde verdieping dus dat wordt even wachten tot hij bij ons is. Hoe dichter de lift bij onze verdieping komt, hoe meer mensen erop wachten. Ik ben namelijk claustrofobisch, dus ik ga even uit de drukte staan en kijk uit het raam naar het prachtige landschap. Mijn vrienden roepen me als de lift eindelijk op onze verdieping is aangekomen.
“Ik neem de volgende wel,” zeg ik tegen hen. Eline fluistert iets tegen Liesbeth en die knikt goedkeurend. Na twee minuten zie ik dat de liftdeuren sluiten en de lift gaat met de menigte omlaag. Ik draai terug om, om naar buiten te kijken. Ik merk op dat het hier echt prachtig is en ik hier wel zou kunnen wonen maar dan wel liefst met mijn familie erbij.
Als ik een hand op mijn schouder voel, schiet ik uit mijn gedachten. Ik kijk om en zie dat Eline daar staat. Ik kijk haar recht in haar ogen aan en zie aan haar blik dat ze spijt heeft, waarschijnlijk voor wat er tussen ons is gebeurd.
“Kunnen we erover praten?” vraagt ze met een bibberende stem.
“Natuurlijk, ik ben benieuwd wat voor excuus je hebt,” antwoord ik haar.
“Ik heb geen excuus en ik zal er ook geen bedenken want je verdient de waarheid. Je bent altijd zo lief voor me geweest, zelfs nu na wat er is gebeurd heb je zelfs niets aan Liesbeth verteld.”
“Ik wou eerst alles op een rijtje zetten en jullie versie van het verhaal horen,” zeg ik tegen Eline.
“Mijn oma is eergisteren opgenomen in het ziekenhuis en ze is er erg aan toe, ik wou je er niet mee lastigvallen. Pieter had opgemerkt dat er iets was en heeft me getroost. Voor ik het wist had hij me gekust, nadat hij me in mijn nek had gekust en daarna weer op de mond. Toen heb ik hem terug gekust. Ik weet dat dit nooit had mogen gebeuren en voordat ik het echt doorhad waar we mee bezig waren, had je het al gezien. Je werd boos, wat begrijpelijk is, en liep toen weg. Ik wou je het uitleggen dat ik spijt had, jou dat nooit wou aandoen en dat die kus dan ook niets betekende voor mij. Ik hou enkel van jou,” legt ze me de hele situatie uit.
“Ik hou ook nog altijd van jou, ook al wou ik je haten voor wat je hebt gedaan. Ik kon het niet, maar ik heb tijd nodig om het je te vergeven en voor je mijn vertrouwen hebt teruggewonnen,” vertel ik haar. “We zullen maar beter naar beneden gaan want ze zullen op ons staan wachten. Ik zal Liesbeth niets vertellen, maar als ik te weten kom dat Pieter haar nog eens zoiets aandoet, komt ze het onmiddellijk te weten,” vervolg ik.
Eline knikt en drukt op de knop van de lift. Na een paar minuten komt de lift op onze verdieping en we stappen in.
“Ik wil niet dat het ongemakkelijk is tussen ons, we kunnen misschien terug vrienden proberen te zijn en we zien dan wel hoe het tussen ons zal verlopen. We zijn tenslotte hier samen op vakantie,” zeg ik tegen haar.
“Dat zou geweldig zijn,” antwoordt ze me en na die woorden gaan de liftdeuren open, we zijn op het gelijksvloer aangekomen.
We verlaten de lift en lopen naar de receptie om onze sleutel van de suite af te geven.
“Buenos dias, señor,” zegt de receptiebediende.
Ik kan gelukkig toch een beetje Spaans. “Buenos dias, ik wil onze sleutel teruggeven, ik en mijn vrienden zijn later op de avond terug.”
“Uw vrienden hebben dat al meegedeeld, uw limousine staat vooraan het hotel. Als je ergens heen wilt dan kun je er altijd gebruik van maken, je hoeft enkel naar de receptie te bellen en mee te delen rond hoe laat je er gebruik van wilt maken,” legt de receptiebediende ons uit en wij bedanken hem daarvoor.
