9,99 €
Wolfgang Hunsdorf, geboren in Köln ist ne "echte Kölsche Jung". Groß geworden in Köln-Kalk und Köln-Deutz hat er die Kölsche Sproch mit der Muttermilch aufgesaugt und lebt bis heute die Kölsche Mentalität in vollen Zügen. Seine Änekdötchen, die allesamt den Urkölschen Bewohner seiner Vaterstadt wiederspiegeln beruhen alle auf wahre Begebenheiten. Trotzdem oder gerade deswegen wird sich jeder in der ein oder anderen Geschichte wiederfinden und sagen können: "Eja, jenau dat es mir och ald passeet". Die vermeindlichen Grammatik- oder Orthografieregeln der "Akademie för uns Kölsche Sproch" oder des bekannten Adam Wrede findet der Leser nicht kontinuierlich. Wolfgang Hunsdorf schwaad wie im de Schnüss jewachse es und so hat er auch seine Geschichten zu Papier gebracht - Eben echt Kölsch!!
Das E-Book können Sie in Legimi-Apps oder einer beliebigen App lesen, die das folgende Format unterstützen:
Seitenzahl: 113
Veröffentlichungsjahr: 2022
© 2022 Wolfgang Hunsdorf
Satz & Layout: Richard Hunsdorf
Fotografien von: Richard Hunsdorf
Lektorat: Wolfgang Hunsdorf
Verlagslabel: Vringsbröck-Records
ISBN Hardcover: 978-3-347-67670-1
ISBN E-Book: 978-3-347-67676-3
Druck und Distribution im Auftrag des Autors:
tredition GmbH, Halenreie 40-44, 22359 Hamburg, Germany
Das Werk, einschließlich seiner Teile, ist urheberrechtlich geschützt. Für die Inhalte ist der Autor verantwortlich. Jede Verwertung ist ohne seine Zustimmung unzulässig. Die Publikation und Verbreitung erfolgen im Auftrag des Autors, zu erreichen unter: tredition GmbH, Abteilung "Impressumservice", Halenreie 40-44, 22359 Hamburg, Deutschland.
ALD WIDDER E BOCH
- Kölsche Schwaderei -
Für Emil
Inhalt
ENE NEUE MINSCH
FRÖHJOHR
SUMMER
HERBST
WINTER
PIPPI
DE VIOLIN
NE BÖCHERWURM
DR KAKTUS
DR ANZOG
ÖMZOCH
KLOBRILL
JEWIDDER
WEETSCHAFSPHILOSOPHIE
CORONA
OPJEKLÄRT
FLUHMAAT
Ömmerjönchererjöncher
URLAUB
JEWONNE
MEDIZIN
Leedcherdcher
STRIGGEREI
AUTOKAUF
DE ROKOKOKOMMOD
RA BÄÄH!
ET KNÖCHELCHE
KÖLSCHE GYMNASTIK
EPILOG
ENE NEUE MINSCH
Do ben ich, dä neue Minsch, un ne echte kölsche Jung. Lang moot ich waade, bes ich op de Welt kunnt, ävver jetz ben ich endlich do! Ich hatt et bei minger Mamm bisher janz joot. Ich kunnt maache wat ich wullt, hatt immer zo esse un zo drinke un broot mich öm nix zo kömmere. Ich hatt ming eije Zemmer, wat mer em Laufe dr Zick vill zo eng woot. Un de Mamm hatt verdamp schwer an mir zo drage. Su wor sei un ich fruh, als ich endlich op de Welt kumme kunnt.
Jetz jingk em Spidölche dat jroße Thiater los: alles an mir wood jenau ungersök ob och alles an mir dran un ich jesund wor.Dr Papp hatt hebei fliessig jeholfe, denn hä moot jo met dr Nas dobei sin . All woren se fruh, dat alles en Odenung wor un ich endlich bei dr Mamm om Buch lieje kunnt.
Als kleine Minsch kann mer jo noch nit spreche, wenn mer also jet han will, ov einem jet nit pass, muss mer schreie un knaatsche, de Eldere künne dann roode, wat mer jrad will. Ich dät öndlich schreie un Radau maache, denn noh däm janze Spill hatt ich schwer Kohldamp. De natürliche Milchbar vun dr Mamm wor jeschlosse, also moot ich mich ahn et Fläschelche jewenne. Für et spädere Levve, etwa beim Fröhschobbe, wor et secher keine Fähler ich kunnt dann wenigstens ohne Probleme et Kölsch us dr Fläsch drinke. Schlofe, drinke un de Windele voll maache, domet krääch ich ming Ziclk eröm. En dr Naach han ich dann dafür jesorch, dat nit nur ich, sonder och de Mamm un dr Papp öfters wach wooten. Wenn ich schon nit schlofe kunnt un Hunger hatt, brooten die Zwei och nit zo schlofe.
Wie ich noch nit op dr Welt wor, hät dr Herrjott jot op de Mamm un mich opjepass, dat mir jesund woren un alles sing Odenung hatt. Jetz wor ich secher, dat dr Herrjott mir ene Schutzengel jescheck hatt, dä et janze Levve op mich oppasse moot un mir helfe sullt, dat et mir joot jingk. Sinn kunnt mer dat Kälche nit, ävver ich hat et em Jeföhl, dat hä do wor. Tuusche wullt ich met däm secher nit, den bei su enem kölsche Fetz hät dä bestemp jenoch zo dun un kein ruhije Minut.
Kaum op dr Welt schon hat ich Stress met dr Verwandtschaff. Omas, Opas, Verwandte, Fründe, all wullten se mich beluure, befummele, op dr Ärm nemme un met mir erümhanteere. Als neue Minsch hät mer et nit einfach un ich wor fruh, dat se nit och noch us minger Fläsch drinken wullten, doch die wor nur für mich allein, un ich hatt och nie jet üvvrig jelosse. Noh enem haade Dag wor ich fruh, als ich endlich widder en mingem Bettche schlofe kunnt.
Noh e paar Dag Spidölche jingk et endlich noh Hus. He wor et natürlich vill schöner als em Krankenhus. E eijen Zemmer, e herrlich jroß Bett, un alles dät noh minger Muul springe,wann ich nur e Tönche vun mir jov. Ich hatt ming Eldere fass em Jriff. Spreche kunnt ich jo noch nit, doför dräume ich en dr Naach. Wat, dat weiss ich nit, ävver wann mer des Naaks laach, kann dat jo nur jet Schönes,jet Löstijes sin, su wie sich dat für ene kleine Kölsche Jung jehööt. Trotzdem ben ich secher, dat ich och ens em Draum ahn de Zokunf jedaach han. Wie maach et Levve su weede? Weede mr all jesund blieve, passiere kein Unjlöcke? Vill Minsche künne sich nit mih an et Dräume erinnere, su weiss ich och nit, ob ich vill Joodes ov vill Schlächtes jedräump han. Zom Jlöck bruchen ich mir dodrüver kein Sorch zo maache, do ben ich jo noch vill zo klein für. Ich freue mich leever do drüver wann baal dr Summer kütt, un ich bei schönem Wedder en mingem Kinderwagen jefahre weede; do jitt et immer widder jet Neues zo sinn. Ming Eldere un ich jenessen jeden Dag, denn de Zick verjeiht schnell un nix kütt mih zoröck.
Jede Minsch op dr Ääd kritt jo och en e Name. Dä kritt mer vun singe Eldere un es e Jeschenk, dat mer et janze Levve behält, immer bliev un nit kapott jeiht.Wie ich esu en mingem Bettche log, hat ich üvver manche Name nohjedach. Et moot en e Name sin, dä nit jeder hatt un nit us enem Film ov vun enem Prominente kom, dä kein Minsch kannt. Koot moot hä sin un mer sullt nit met enem Spetzname zo verändere sin. Lang hatt ich üvverlaaat; am allerbeste hatt mir dr Name Emil-Johann jefalle. Weil ich jo e Stöck vun minger Mamm un vun mingem Papp ben wor ich mir secher, dat denne Zwei dä Name och jefallen dät; un jenau esu es et dann och jekumme. Ich ben dä neue Minsch und dä neue Minsch heiss Emil – Johann. Emil es dä Name für mich janz allein un Johann hess dr Opa vun minger Mamm un vun mingem Papp; „Niemols jeit mer su janz…“
FRÖHJOHR
Endlich wor dr Winter joot üvverstande, un em Fröhjohr soch de Welr vill schöner us. Et wood widder heller un en dr Natur grönten un blöhten et üvverall. De Minsche woren joot dropp un freuten sich, dat se widder drussen en dr Sunn setze kunnten.
Dä schönste Mont em Fröhjohr es dr Mai; deshalb jitt et en däm Wonnemont och de meeschte Huhzigge. Su wor dat och beim Nettche un beim Klöös. Die Zwei woren ald baal e Johr verlob un hatten jetz endlich en Wunnung meede künne, wat jo en Kölle nit einfach es. Wie dann dr Fastelovend eröm wor, mooten se sich langsam üvverläje, wie se dä „schönste Dag em Levve“ fiere wullten. Polterovend un Junggesellenabschied sullt et nit sin. Dat wor immer en düre Anjelegenheit un en jrosse Sufferei für de Fründe, dat Brautpaar hatt do nit vill vun, nur anschließend de Rechnung. Morjens sullt et eesch nom Standesamp jonn un donoh dann en de Kirch. He sullt dä Pastur en schön feierliche Mess halde, un dann wullten se met dr Verwandtschaf un de beste Fründe jet joot esse jonn.
Natörlich wullt et Nettche e wiess Kleid han, dat wor allerdings nit esu einfach. Als Mann kann mer sich kaum vürstelle, wat dat für e Thiater es, wann de Braut met dr Mutter un dr Schwiejermutter in spe e Brautkleid kaufe sullten. Dat jingk vun einem Jeschäff en et andere. Wullt et Nettche e koot Kleid han, wor de Mamm für e lang Kleid. Met Schleier, ohne Schleier, met ov ohne Spetze, met Hoot ov Kränzche…, dat sin echte Probleme. Die drei Wiever woren am schwade, am schänge un maaten ne Krach wie samsdags beim FC de janze Südkurv. Wie dann die Verkäuferin met ener Flasch Prosecco kom, wor de Stimmung jerettet un e Brautkleid jekauf. Met de Schoh wor et och nit anders. Sullten se nur schön ussinn ov sullt mer och noch drin jonn künne, met huh ov flache Afsätz. Koot jesaat, et hät bal en Woch jeduert bes et Nettche alles hatt.Dobei durf mer dä Bräutijam nit noh singem Jeschmack frogen,denn dä durf dat Brautkleid vür dr Huhzick nit sin.
Dä Klöös hatt et do schon einfacher: Ne schwatze Aanzog un de Lackschoh woren en ener Veedelstund jekauf, de Saache sohen en jedem Jeschäf glich us. Am leevste wör hä jo zosamme met singem Fastelovendsverein em Lappeanzog nohm Standesamp jejange, ävver hä wullt sich jo nit am eeschet Huhzicksdag ald met dr Familich zänke. Weil beim Klöös alles esu flöck jejange wor, moot hä sich och noch öm ene Huhzickstermin om Standesamp un beim Pastur kömmere, un en dr Weedschaff et Esse ussöcke. Et Brautpaar wor jedenfalls fruh, als endlich alles erledig wor un dr Huhzicksdag kumme kunnt.Für all Brautpaare es dr Huhzicksdag unvergesslich, ävver bei dä Zwei woot et janz anders, wle sie et sich vürjestallt hatten.
En dr Kirch soßen de Huhzicksjäs schon parat un wie de Orjel anfing zo spille,kom dann et Nettche un dr Klöös met ihre Eldere un de Trauzeuje en de Kirch. Die Zwei woren wirklich e herrlich Paar, nur dä Brautstruss vum Nettche wor jet ärch klein usjefalle. Et Nettche woss, dat dr Klöös jejen Blome allergisch wor, ävver su ne kleine Blomestruss jingk noch jrad esu. De Streuengelcher däten och nit stüre, denn die streuten jo nur de Blömcher, ävver söns…
Vum Klöös singer Allergie woss dr Pastur nix. Hä daach, dat et doch e schön Bild wör, wenn hä de Bank für et Brautpaar nevven dr Maialtar stellen dät, dat passten doch joot zosamme. Dä Maialtar woot dann noch met besonders vill Blome jeschmück, et wor e richtig Blomemeer. Wie jetz dat Brautpaar soch, wo se sich hinsetze sullten, woot dä Klöös blass öm de Naas. Als et Nettche ihn dann ahnstuppen däht, kunnt hä nit mih zoröck. De Trauung kunnt jo nit esu lang dure, ävver de Mess wor wohl et jrösste Problem, un dann och noch en lang Prädig…! De eeschte paar Sätz woren jo noch en Odenung, met vill Möh kunnt dr Klöös et Nesse zoröckhalde,ävver wie dr Pastur ihn dann frogen dät ov hä et Nettche hierode wullt, moot hä esu stark nesse, dat hä nit „jo“ sagen kunnt. De Blötenpollen hatten jewirk, en dr Kirch dät dat Nesse schalle wie ene Donnerschlag.De Mamm dach ald, die Deck vun dr Kirch wör eravjekumme. Dr Orjanist hatt Angs öm sing Orjelspiefe un däm Pastur wor für luter Schreck et Jebettboch us dr Hand jefalle. Durch et Nesse wor däm Nettche dr Brautkranz verrötsch un am Altar hatt dr Klöös de Kätze usjeblose. Trotzdem jingk de Trauung dann wigger un dat Nesse wor esu vill wie „jo“. Wie dr Pastur dann saht: „Sie dürfen die Braut jetzt küssen“ dät et Nettchen sich dat nit jefalle losse. „Dat jitt et nit, wann dä mich bütz, sabbelt dä mir et janze Kleid voll. Mem Bütze muss dä waade bes zo Hus!“
Wie noh dr Trauung de Messa anfing, hät sich dat junge Ehepaar en de Kirch en de letzte Bank jesatz, wigg weg vum Maialtar un de Blome. Av un zo moot dr Klöös wejen däm Brautstruss noch ens nesse,doch dat kunnt hä einijermassen un- gerdröcke. Peinlich wor nur noch dr Schluss. Als dr Pastur dr Säjen jov un reef „Gehet hin in Frieden“ reff de janbze Jesellschaff „Jesundheit“, denn ausjerechnet jetz kom widder ne Nessanfall. Dr Klööss wor fruh, wie hä met ener decke rude Nas endlich met singer Frau us dr Kirch jon kunnt.
En Stund späder stund dr Pastur immer noch vür däm Maialtar. Wäjen dr Huhzick hatt hä dr Mutterjoddes besonders vill Blömcher hinjestallt; et wor ene Döff wie en enem Blomejeschäff. Hätt hä dat vürher jewoss, hätt hä bestemp statt Blömcher ene Kaktus dohin jestallt. Jetz natten de Blome kein Blöde mih, die woren bes op e paar Ausnahme „vom Winde verweht.“
Em Lokal wor alles bestens orjaniseet. Et Esse dät jot schmecke, de Jetränke leeven wunderbar un dr Weed hatt noch flöck künstliche Blömcher op de Desche jestallt, wat keinem opjefallen wor.Alles wor su wie et sinn sullt, ävver wie dann de Musik spillten „Vielen Dank für die Blumen“, wor et däm Klöös doch zo vill, hä moot sich ene jrosse Schabau bestelle
De Huhzick vum Nettche un vum Klöös wor noch lang et Tagesjespräch, denn en Huhzick es jo bekanntlich unverjesslich.
SUMMER
