2,99 €
Wolfgang Hunsdorf, geboren in Köln ist ne "echte Kölsche Jung". Groß geworden in Köln-Kalk und Köln-Deutz hat er die Kölsche Sproch mit der Muttermilch aufgesaugt und lebt bis heute die Kölsche Mentalität in vollen Zügen. Seine Änekdötchen, die allesamt den Urkölschen Bewohner seiner Vaterstadt wiederspiegeln beruhen alle auf wahre Begebenheiten. Trotzdem oder gerade deswegen wird sich jeder in der ein oder anderen Geschichte wiederfinden und sagen können: "Eja, jenau dat es mir och ald passeet". Die vermeindlichen Grammatik- oder Orthografieregeln der "Akademie för uns Kölsche Sproch" oder des bekannten Adam Wrede findet der Leser nicht kontinuierlich. Wolfgang Hunsdorf schwaad wie im de Schnüss jewachse es und so hat er auch seine Geschichten zu Papier gebracht - Eben echt Kölsch!
Das E-Book können Sie in Legimi-Apps oder einer beliebigen App lesen, die das folgende Format unterstützen:
Seitenzahl: 97
Veröffentlichungsjahr: 2021
Wolfgang Hunsdorf
Kölsch Levve
Rümcher, Leedcher un Verzällcher
© 2020 Wolfgang Hunsdorf
Verlag und Druck:
tredition GmbH, Halenreie 40-44, 22359 Hamburg
ISBN
Hardcover:
978-3-347-20133-0
e-Book:
978-3-347-20134-7
Das Werk, einschließlich seiner Teile, ist urheberrechtlich geschützt. Jede Verwertung ist ohne Zustimmung des Verlages und des Autors unzulässig. Dies gilt insbesondere für die elektronische oder sonstige Vervielfältigung, Übersetzung, Verbreitung und öffentliche Zugänglichmachung.
Verzällcher
E jemötlich Fröhstöck
Zo spät
Schuppe
E Kölsch Wunder
Em Sunesching
Dat Jespenst
Dr Husmeister
„So ein Tag“
Zwei Kölsche en Wien
De Käjeltour
Die Saach met dä Bomb
En dr Oper
Ne Husmann
Et Schöckelpääd
Weihnachtszick
Veränderunge
Leedcher
Kölsch Levve
Ming Kölle
Fasteleer
Butterfly
Ne schöne Draum
Rümcher
Et neue Jebess
Ne Kölsche
Danke
Kölsch Levve
Rümcher, Leedcher un Verzällcher
vum
Wolfgang Hunsdorf
Verzällcher
E jemötlich Fröhstöck
Et jitt doch nix Jemütlicheres als wenn am Sunndachmorje de Familich zosamme beim Fröhstöck en dr Köch setz. En dr Woch hät mer jo doför nur en de Ferie Zick. Deshalb freut sich de janze Familich op dr Sunndach.
Su wor et och bei de Familie Schmitz us der Wiggejass. De Mamm wor am Sunndach zoeesch opjestande, se wor dat jo jewennt, denn en dr Woch wor se morjens och dr Eeschte, se moht jo doför sorje, dat dr Papp und die zwei Pänz - et Nies un et Hermännche - pünktlich us de Feddere kome; do hat m´r kein Zick för e jemeinsam Fröhstöck. En dr Woch jov et dann Jemötlichkeit, wenn se all us däm Huus wore un de Mamm sich endlich en jode Tass Kaffee jönne kunnt.
Sunndachs wor dat anders. Do wood ens en schöne Deschdeck op dr Desch jelaat, et jode Kaffeeservice opjedeck un em Oven wooten sujar Brüdcher opjebacke. Ävver an däm Sunndach, vun däm ich verzälle well, wor alles anders.
Wie üblich wood och dismol widder jezänk wä zoeesch en et Badezemmer durf. Bes dat dat entschiede wor, jov et em Kinderzemmer en Kesseschlacht. „Ich riesse dingem Bär e Uhr av!“ reef et Nies. „Dann schnigge ich Dinger Popp de Zöpp av!“ reef drop et Hermännche. Su jingk dat hin un her. Ävver noh enem herrschaftliche Brüll vum Vatter soßen de Schmitzens dann doch zesamme am Desch. Dat Hermännche wullt met singer fünf Johr sing Fröhstöcksei selvs köppe. Hä nohm sing Kindermetz un wullt met enem jroße Schwung däm Ei dr Kopp avschlage. Dat dät natürlich esu joot fluppe, dat jejenüvver däm Papp dat halve weichjekochte Ei op et Hemb, de Botz un dann op de Ääd feel. Dat et jetz met dr Rau am Desch vürbei wor, kunnt mer sich jo denke; dat Jeschrei vum Papp wor jross. Als hä opstunt, troot hä dann och noch mem Schluffe op dat Ei. De Schängerei wullt jrad widder losjonn, als de Mamm ihn beruhije kunnt. Sei däht de Eier all köppe un jetz kunnt doch eijentlich nix mih passeere.
No wor dat Hermännche ene luusije Fetz, dä nix wie Blödsinn em Kopp hatt. Et es jo klor, dat Jeschwister sich jähn zänke, eesch rääch, wenn se Jung un Mädche sin. Do hä jo ne „jrosse Jung“ wor, wullt et Hermännche sich natürlich och sing Brüdche selvs schmiere. Noh däm Malheur met däm Ei wullt de Mamm dat eijentlich nit esu jän, ävver hä sullt et jo och ens liere, also hatt se nix dojäjen. Dä kleine Fetz hatt ävver ald widder Blödsinn em Kopp. En dat Brüdche hat hä bovven e Loch jebohrt un dat Wiesse erusjepiddelt. Hä meint dann, hä dät dat Brüdche wie ene Hotdog esse. De Mamm soch ald de Biesterei kumme, wenn he jetz och noch Marmelad en dat Brüdche dät. Ävver statt Marmelad dät et Hermänchen singe Dume en dat Brüdche un fing ahn domet Hännesche ze spelle. Am schönste wor et för inn, wenn hä jetz domet singer Schwester vür de Muul am hanteere wor. Immer dann wenn et Nies zobiesse wullt, wood dat Brüdche zoröckjetrocke un et Herrmännche kunnt sich dann vür Laache kaum noch halde. Su jingk dat en janze Zick. All däten se sich amüsiere, nur et Nies wood innerlich immer wödijer. Dann wor et dat Spillche satt. Et hatt en jünstije Jelejenheit avjepass: Dä Kopp schnell noh vürre, de Muul op, un zojebesse - wor eins. Et hatt singem Broder för luter Woot durch et Brüdche en dr Dume jebesse.
M´r kunnt jetz nit mih sagen, wä lauter am schreie wor. De Mamm, de Papp ov et Hermännche. De Mamm wor direk opjesprunge un ress dobei de Deschdeck met erav. En Tass Kaffee kippten op dat jode Sunndachskleid, dem Papp feel et Marmeladejlas op sing neue Botz un et Hermännche wor wäjen singem Dume am knaatsche. Nur et Nies dät ruhig wigger esse. It hatt esu öndlich zojebesse, dat de Dume am bloode wor. „Dat bes do selver schuld, do fiese Möpp“. Dat wor alles wat et sagen kunnt obwohl ihm singe Broder och leid dät. Dr Papp wullt opstonn, doch durch dat Ei, dat jo noch op dr Ääd loch, kom hä en et Rötsche un schon soss hä nevven däm Stohl met dä neue Botz op däm Ei. De Botz wor am eechte Dag joot enjeweiht. Nur joot, dat et Reinijunge joov. De Mamm leev su schnell sei kunnt en et Badezimmer, öm us däm Verbandskästje för dä Jung ene decke Verband ze holle. De Mamm un et Hermännche hatten sich flöck widder beruhig. Alles wor noch ens joot jejange un soch halv esu schlemm us. Och dr Papp soch jetz, dat Schänge keine Zweck mih hatt, denn et wor jo nix mih zo ändere. För singe Blödsinn hatt dä Jung jo jetz Strof jenoch. Nur et Nies wor jot dovunjekumme. It wor en aller Ruh schon et zweite Brüdche am esse.
De Köch, die de Mamm am Samsdach jo jrad eesch jeputz hatt, soh us wie noh „de Schlacht vun langs de Wäng“. Weil et jo am Beste vun däm janze Thiater dovon jekumme wor, half et Nies dann de Mamm beim Oprüme. !
Et jitt even nix jäjen ne jemötliche Sunndagmorje zo Hus am Fröhstöcksdesch. Zo sagen bliev noch, dat et vun jetz ahn Sunndachs kein Brüdcher mih jov, nur noch Jraubrud!
Zo spät
Et wor ens widder su ene Dag, an dem mer morjens am Beste em Bett jeblevven wör. Om Klo kein Papier mih, beim Fröhstöck an d´r heiße Tass de Muul verbrannt, de Schnürrehme jerisse un dann wor et och noch am räne…!
Et Pitterche wor en dr letzte Minut no de Schull ungerwäss. Nur jot, dat de Schull direk öm de Eck wor. Su schnell hä kunnt rannt hä no de Schull un hatt dobei allerdings dat ahle Mütterchen üversinn, dat jrad jetz met ihrem Hüngche Jassi jon moht. Ob dä Jung jetz die Oma üvversinn hatt ov dä lebendije Handfäjer em Wäch wor, kunnt keiner sage. Et Pitterche es jedenfalls met dä ahl Frau zosammejestosse. Hä hät sich direkt entschuldigt, ävver dat Mütterche helt ihn fess. „Ich könnte dir ja jetzt eine Ohrfeige geben.“ „Dat es leider nit möglich“ saht dä Klein, „Ming Mama hätt nämlich immer jesaat, ich sullt vun fremde Lück nix ahnnemme.“ Kaum jesaat hot hä och schon de Schell vun de Schull bimmele. Do hät et Pitterche sich schnell losjeresse un es en de Schull jelaufe. Ohne zo spät zo kumme hät dat noch grad su jeklapp.
Schuppe
Et Kättche wunnten met singer Eldere en dr Vringsstroß un wor jrad en et zweite Schulljohr jekumme. Jän jingk et met singer Mamm enkaufe, denn dobei jov et immer jet Interessantes zo sin un av un zo feel och ens e Kamellche dobei av.
Wie all Pänz hatt et Kättche e Hätz för Diere. Et dät sich et janze Johr drop freue, wann et en de jrosse Ferie met de Eldere en dr Zoo jingk. Dr janze Dag nor Diere luure, dat wor et Jrösste! Wie jän hätt dat Klein selvs e Dierche jehatt… En singer Schullklass hatten e paar Fründinnen en Katz, ene Hungk, ne Hamster ov ene Wellensittich. Ein Mädche hatt sujar e Pony. Et Kättche wullt nit jrad e Pony han, ävver e klein Dierche moot doch möglich sin. !
Schon off hatt et de Mamm un de Papp jefrog, ob et nit ene Hungk ov en Katz han künnt. Dat Beddele hät nix jenötz, de Eldere wullten kein Dier. „En Katz muss jo och ens drusse Müüs fange jon, nur en dr Wunnung föhlt sich su e Dier doch nit wohl. Met nem Hungk muss mer drusse erömtobe künne, un met ihm Jassi jonn. Dat jeiht de eeschte Zick joot, ävver noh e paar Woche han ich de Arbeit met däm Dier“, saht de Mamm. Dozo kom noch et Foder, de Spillsaache un wat söns noch all nüdig wor. Dofür sullt et Kättche selvs sorje, ävver et Täschejeld wor dofür einfach vill zo winnich. Et moot en andere Lösung her.
Et Kättche wör kein jewitz kölsch Mädche jewääs, wenn et nit schon en Lösung em Kopp jehatt hädden. Wann et met dr Mamm en dr Vringsstroß enkaufe jingk, komen se immer an enem Jeschäff vorbei wo mer Diere kaufe kunnt. Immer moot de Mamm för däm Finster stonn blieve, domet et Kättche Vüjel, Meerschweinche ov Hamstere luure kunnt. Als et dann eines Dags en dr Eck e Aquarium stonn soh, wor im klor: Dat wor et! Jäjen Fesch em Aquarium kunnt keiner jet han. Se maaten keine Krach, hatten keine Auslauf nüdig un die paar Wasserflüh als Foder wören mem Täschejeld zo bezahle.
Däm Kättche sing Eldere woren nit jrad bejeistert, ävver domet se endlich ihr Rauh hatten, wood e klein Aquarium met enem Joldfesch jekauf. Doch esu ene Fesch zo halde wor jarnit esu einfach. En dat Aquarium moot Sand op de Ääd un jet Jrönes för dr Sauerstoff. Wie jetz alles noh Hus transporteet wor, jov et kein jlöcklicher Kind wie et Kättche. De Äujelskess wor ovends uninteressant, dat hat et noch nie jejovve un, des Naaks dät et nur noch ahn dä Fesch denke. Ene Name hatt dä Fesch ald am eeschte Dach: Neptun sullt hä heiße, dat dät doch jot passe för ene Fesch.!
Am nächste Dag kunnt et Kättche en dr Schull kaum stell setze, endlich wor de letzte Stund öm. Jetz schnell noh Hus, Meddag jejesse, Hausaufjabe jemaat un endlich wor Zick för et Aquarium. Die eeschte paar Dag jingk alles wunderbar, ävver noh ener Woch soch dat anders us. Dä Joldfesch schwomm nur noch em Kreis hin un her, nohm kein Fooder mih un dann kom wat kumme moot: Dä Fesch schwomm boven om Wasser un wor duut. „Dä wor sicher krank“, saat de Mamm. Deshalb jingk et Kättche met däm dude Fesch en dat Deerejeschäff un wullt dä Fesch ömtuusche. Dä Verkäufer schöddelten nur dr Kopp, ävver wie hä dann die unjlöckliche Auge vum Kättche soch, dät et ihm leid un hä jov im ne neue Joldfesch un e paar jode Rotschläch met op dr Wääch. Su sullt et Sauerstoff en et Wasser dun. Su en Sauerstoffpump wor für dä Panz vill zo düer. Et jov secher och andere Möchlichkeite domet dat Wasser sprudele dät. De Fesch em Rhing un em Meer hatten sujet doch och nit. Koot üverlaat un schon wor de Lösung jefunge. Dä neue Joldfesch kräät jetz en janze Flasch Sprudelwasser en sing Aquarium. Däm „Neptun 2“ dät dat trotz allem nit esu richtich jefalle un et Kättche daach dran, dat dä Mann em Dierejeschäff jesaht hat, dat su ene Ömzoch vum Jeschäf in en „neu Wunnung“ för dä Fesch richtije Stress wör. Et künnt e paar Daag duure, bes dä sich do dran jewennt hädden.
