De Mann ut'n Schattenriek E-Book

Swen Moritzen

• Herausgeber: Books on Demand
• Kategorie: Fantasy und Science-Fiction
• Sprache: Deutsch

Seitenzahl: 171

Veröffentlichungsjahr: 2022

Beschreibung

De Tollsens kunn man op'n eersten Blick för een ganz normale Familie hollen. Wat de Navers aver nich weeten doot is, dat betop Vadder Andres all de annern Hexen sünd. Ümmer wedder mööt se böös fahrliche Aventüürs dörmaaken. So uk ditmaal: Unverwarrns warrt dat lüttste Kind, Bonke, vun en Spöökenwesen mitnahmen. Nu maakt de Familie een wille Jaagd op ehr Reis dör vergahn Tieden. Warrt se Bonke wedderfinnen?

Leseprobe

Swen Moritzen is in Slesvig-Holtsteen groot worrn. Vun lütt an harr he bannig geern Määrken vörleest kregen (Afsünners de Määrkens ut Skandinavien un de plattdüütschen Wisser-Määrkens hett he nienich noog vun kregen kunnt.)

Hüütigendaag vertellt he sülm geern Määrkens un Geschichen.

He leevt mit sien Fruu, veer Kinners un twee Kanink in Ostholtsteen.

Wiedere Bööker:

... un de jüngs hett Hans heeten ISBN 3-8334-2738-8

De Eensam Hude ISBN 3-8334-2738-8

(1.Deel vun de Nourka-Trilogi)

Veraat in Farriswoold ISBN 9783839108062

(2.Deel vun de Nourka-Trilogi)

Troolsteen un Tiedenstroom ISBN 9783844816440

(3.Deel vun de Nourka-Trilogi)

Bahnstieg Blaa ISBN 9783734790560

Een Bus vull Hexen ISBN 9783741239939

Inhaltsverzeichnis

Kapittel een: De bruukte Dag

Kapittel twee: De Nevelmann

Kapittel dree: Andres eerste Droom

Kapittel veer: de tweete Droom

Kapittel fiev: Istedt 1850

Kapittel söss: Slaaveri

Kapittel söben: Op na Haitabu

Kapittel acht: Een Tuur op'e Treen, oder Brummelbeern un wedder Brummelbeern

Kapittel negen: Op'n Slavenmarkt

Kapitel teihn: Toll Mauritzen

Kapitel ölben: As Speelmannslüüd op Reisen

Kapittel twölf: Op'e Neelswarft

Kapittel dörteihn: De Bruutkost

Kapittel verteihn: De eerste Droom warrt wohr

Kapittel fiefteihn: De tweete Droom

Kapittel een De bruukte Dag

De Kinners hett, de kriegt ehr as Lohn. Ps.127,3

Buten weer dat noch pickenswartendüüster, as de veer Johrer oolde Bonke dör dat stille Huus schrökel. Endlich harr he sien Maal vör sik: Mit'n -Rummsdismeet he de Döör op, knipps dat Lüch an un bölk: „Momme, opstahn, Frukkost!"

„Och, Bonke! Ik will nich." süüch Momme un schuuv mit fahrige Hänn de langen Hoor ut'n Gesicht. Bonke leet avers nich na: „Mom-me! Op-stahn! Fruu-kost!" trofreden schökel he ut'e Döör un baller se achter sik to. Nu keem dat neegste Opper an'e Reeg. Een ni'e Döörklink worr daal drückt: „Oskar, Frukkost!"

Oskar plier mit roode Ogen op sien Armbandklock. „Man, Bonke!" schreeg he mit överslaan Stimm: „Dat is eers halvig söss!" De lütte Bonke scheer sik nich sünnerlich. In't Gegendeel. Fuurts trippel he na Oskars Bedd un tehr sien öllern Broder -Swubbs- de Deek weg! „Op-stahn!" schreeg he so luut, dat he an'n heelen Liev bever.

„Nee!" Oskar sprüng ut dat Bedd, un stier em graadut an. Denn wenn he sien leefsten Töver, den Sweev-Töver, an. In'n neegsten Ogenblick flüch Bonke in'e Höögde.

„Ik wüll nich!" schreeg Bonke un spaddel mit Arms un Been in'e Luff. Oskar grien un leet den Rietenspliet eenfach ut sien Stuuv herutflegen. In'e Deel leet he em op'n Footborrn quuksen un baller de Döör to.

„Oskar, du büst dumm!" bölk Bonke un reev sik den Achtersten. Vull Brass un mit Traans in'e Ogen tramms he den düüstern Gang henlank. Ditmaal stüür he de Slaapstuuv vun sien Öllern an.

He smeet de Döör op un leet se gegen den Kleederschapp ballern. Denn sprüng he in dat Bedd: „Mamaa! Oskar hett mi haut!" „Ach, mein Bonke-Schieter!" nöel Chresdje, hojahn un nöhm ehrn Jüngsten in'n Arm. „Ich will noch schlafen. Draußen ist es noch dunkel. Komm und kuschel noch ein bisschen mit mir."

Dat weer nu gaarnich na Bonkes Mütz. „Is nich Nacht, Mama! Dat is Morrn!" denn dreih he sik to Vadder Andres un rüddel em an'e Schuller. „Papa! Gah duschen! Frukkost!" „Mmh!" brumm Andres wat in Druus un dreih sik üm. Aver Bonke leet nich na. He krawwel ut'n Bedd un knipps dat Lüch an.

„Nee, Bonke!" süüch Andres un trock sik de Deek över't Gesicht. De hüpp op sien Vadder rüm, as weer de een Sprungmatt. Vertwievelt dreih sik Andres na Chresdje üm: „Bidde, stah du doch op. Ik heff 'n echt harte Week achter mi."

„Nö!" see se kortaf. „Glaubst du meine Woche war anders?" Mit toen Ogen dreih se sik -swubbs- üm un trock de Deek so hoog, dat Andres vun ehr blots 'n poor Hoor sehn kunn.

„Ümmers ik." brumm he un quäl sik ut dat Bedd, söök mit de Fööt na sien Puschen, trock sik den Morgenrock över't Nachhemp un slarr mit Bonke na Köök.

Wiltdes Andres den Teeketel op'n Heerd stell un de Morgengrütt kaak, haal sik Bonke dat Glas mit de Kroonsbeern ut'n Köhlschapp. Denn verswünn he daarmit na Stuuv un baller dat Glas so dull op'n Disch, dat Andres dat bet na Köök höörn kunn.

As Andres mit de dampen Grütt un den Tee in'e Stuuv keem, leeg sien Söhn lingelank op'n Footborrn un speel mit sien Iesenbahn as weer nix wess.

Mit'n deepen Süüchen leet sik Andres op sien Stohl fallen. „Tominns hett sik dat oolt Drievert nu wedder inkregen." dach he un schenk sik een Teeköpp in. He greep na dat Glas mit den bunten Grüttlöpeln un nehm sik een blaaen Löpel. Wenn Andres avers dacht harr, dat he nu in Freden sien Grütt eeten kunn, denn harr he sik bannig snieden. In'n neegsten Ogenblick keem Bonke na Disch tribbelt, kladder op sien Kinnerstohl un angel sik dat Glas mit de Löpeln.

„Dissen nich Papa!" ques he un drück sien Vadder een rosanen Löpel in'e Hand.

„Nee, Bonke, ik will nich!" see Andres basch un steek den Löpel wedder in dat Glas torüch. Bonke trock em op't Ni'e herut. „Du schasst aver!" bölk he un steek em in Andres Grüttschötel.

Andres süüch. „Nu eet dien Grütt.", see he un nipp an sien Köppen. Leeder güng de Stahoj nu eers richtig loos. In dat Glas weer keen eentige rode Löpel. „Papa! Ik will een rooden!"

„Deit mi leed, mien Söhn, de sünd all schietig. Nimm een anner Farv." gnarr Andres un schüff sik Kroonsbeern op sien Grütt. „Wüll nich!" ques Bonke. „Daar is keen Help.", gnarr Andres.

„Nee! Ik wüll een rooden! Papa, ik wüll een rooden, bidde!" ques Bonke mit hoogroden Kopp un buller solang, bet Andres nahgeev.

„Un do heet dat, Kinners sünd een Segen." schaffudder Andres, as he in'e Köök den Löpel afwusch.

Mit 'n: „Nu itt un wees tofreden!" baller he den roden Löpel för Bonke op'n Disch. Bonke greep mit'n glücklich smüüstern na de Kroonsbeern.

„Ich bin jetzt auch da!" reep Chresdje ut'e Deel, wo se graad bi weer un sik de langen Hoor bössen dee.

„Allerbest! Denn kann ik mi je endlich antrecken gahn!" reep Andres torüch un schütt sik 'n ni'e Teeköppen in. „Blots in Nachthemp is mi dat op'e Duur 'n beten to koolt."

„Ich weiß gar nicht, was du willst." see Chresdje kandidel, schreed op sien Lehnstohl to un leeg ehre Hänn op sien Schuller. „Du haßt es doch, wenn es so heiß ist. " suuster se em in't Uhr un geev em denn een Söten.

„Wi hebbt Harst." brumm Andres un nipp an sien Teeköppen.

„Na, dann zieh dich schnell an. Ich muss nämlich noch in die Stadt auf den Markt fahren. Wir haben nicht mehr viel im Haus und du weißt ja, was Bonke so alles anstellt, wenn er alleine in der Stube ist."

„Jaja." süüch Andres. „Ik heff wul 'n bruukten Dag afkregen." Un he schull recht behollen.

Sodraa he sik frisch maakt un antrocken harr, harr sik Chresdje op dat Fohrraad swungen un weer na Stadt radelt. Andres güng na Köök un möök dat Geschirr vun'n verleden Dag rein. He buu för den quäsen Bonke een Iesenbahn op un geev em een poor smucke Glaslöpers, de he mit sien Waggongs wegfohren kunn.

Bonke weer reinweg ut'e Tüüt.

„Nu gah ik mien Piep smöken. Wenn de ut is, speel ik noch 'n beten mit." Gottloff nicköpp de lütte Rietenspliet. Sodennig verswünn Andres in sien "lütt Rökerböhn". Dat weer een lüürlütt, windig Dackkamer mit'n Dackluuk, in de man graad een Disch un een Stohl rinpass. Hier kunn he in heele Rauh sien Piep smöken un sien Drömerien nah hängen. Disse Stünnstied, de solang weer as de Knösel brenn, weer för Andres de schöönste Tied vun't Wekenenn. Mit'n wohlig Süüchen streek he de Been ünnern Disch ut, steek sik de Piep an un kreeg een Määrkenbook to Hand. Vundag weer dat Glück nich op sien Sied. As de Piep gradeben in vullen Gang weer, geev dat 'n luut - Rumsdi-. Ünner Andres Fööt warrn de Deelbredder bevern un Schriege hallen dör't heele Huus.

Andres rallöög un tramms mit de Piep in'e Hand na nerrn.

„Verdammignochmaalto! Wat is nu al wedder loos?" Dat eerste, wat he seeg, weer Bonke, de mit hoogroden Kopp vör Oskars Döör as'n Pogg op un daal jump.

„Oskar hett mi haut!" stammer he mit bevern Ünnerlipp un wies na de Döör. Andres drück de Klink daal, aver de dore Döör wull nich opgahn.

„Oskar, maak fuurts de Döör op!" schimp Andres un stemm sik mit Macht daargegen.

„Maak ik nich!" buller Oskar vun binnen torüch.

„Bonke maakt mi hier allns twei!"

„Maak fuurts op, segg ik!" Andres kunn dat höörn, wodennig Oskar achter de Döör noch wat daargegen stell.

„Dat letzt maal, maak op!" schreeg Andres mit överslaan Stimm. „Nee!" schull dat torüch.

In dissen Ogenblick keem Momme ut sien Stuuv herutslarrt. „Wat is denn hier al wedder loos?" Sien Vadder weer so in Brass, dat Momme sien Fett uk noch weg kreeg. „Wat hier loos is? Kann man nich eenmaal an Dag sien Piep smöken ahn dat ji an't Strieden sünd? Oskar hett Bonke wul een schallert un nu lett he keen in sien Stuuv rin!"

„Un wat heff daar ik mit to doon?" see Momme wat stinkig.

„Nix. Aver wees so good un kiek mal na, wat dien Broder vör de Döör stellt hett." bee Andres sien öllsten Söhn, denn dat dör de Muur gahn weer een vun Momme sien besten Töverknööfs.

„Mutt dat sien?"

Eegens harr Momme keen sünnerlich Luss nich to, avers he kunn dat den Ooln ansehn, dat de op tachtentachentig weer. Sodennig puust he sik de langen Hoor ut'n Gesicht un güng dör de Wand na Oskars Stuuv. Toeers kunn Andres beide schafuddern höörn. Denn warrt dat rumpeln un de Döör güng op. För em stünn Oskar.

„Kannst du mi nu seggen, worüm du Bonke slaan hest?"

„Dat heff ik ja gaarnich." nöel he. Andres kunn em dat ansehn, dat dit lagen weer.

„Ik will nich, dat he in mien Stuuv speelt."

„Un worüm nich?"

„He maakt mi ümmers allns twei. Un ik will nich, dat he mit mien Speeltüüch speelt!"

„Denn muttst du solang mit Bonke speeln." wenn sik Andres an Momme. Man dat weer nu gaarnich na sien Mütz. „ Worüm ümmers ik?" schreeg he sien Vadder an.

„Du büst good! Eegens doo ik ümmers mit Bonke speeln. Un wenn nich ik, denn Oskar. Nu büst maal an'e Reeg! Wenn de Piep ut is, löös ik di af!" Mit 'n Blick, as wull he den Ooln an'e Sied bringen, verswünn Momme eenfach dör de Wand na sien Stuuv. Bonke jump as'n Pogg op un daal. „Ik wüll nich mit Momme speeln! Ik müch mit di speeln, Papa!"

„Wenn ik mien Piep ut heff, speel ik mit di." versöök he em to begööschen. Mit natte Ogen seeg Bonke sien Vadder an. „Bidde, Pappa, bidde speel mit mi." Andres wüss, dat he verluurn harr un puus dör den Boort.

„Worüm heff ik mi soveel Kinners anschafft?" süüch he swaak un güng mit sien Lüttsten na Stuuv. Bonke strahl över't heele Gesicht.

„Na, wie ist der Vormittag so gelaufen?" wull Chresdje weeten, as se torüch weer. „Fraag nich." gnarr Andres boorbietsch. „Ik heff nichmaal mien Piep smööken kunnt." „Das tut mir leid." see se sachtmöödig un pack de Inkoopbüdel ut. „Übrigens ist heute Abend der große Laternenumzug durchs Dorf."

„Oh nee! Dat uk noch!" reep Andres vertwievelt. Chresdje nicköpp. „Leider doch. Du weißt ja, dass Bonke sich die ganze Woche schon darauf gefreut hat. Da musst du durch."

Kapittel twee De Nevelmann

Ach, kunn ik doch mien Kummer op'e Waagschaal leggen, un weer mien Hartleed daarbi dat Gewicht. Hiob.6.

„Lapüüster, Lapüüster, buten is dat düüster." süng Andres luut mit. Bonke heel an'e een Hand sien Vadder un an'e annern Hand sien eerste sülmklütert Lateern un strahl över't heele Gesicht.

Toeers weern de beiden op'n Karkenbarg gahn, un harrn sik dat Sankt Martin Speel vun den öllern Kinnergaarnkinners ankiekt. Achteran güng dat mit den Speelmannstog un de Füüerwehr dör dat Dörp.

De heele Tiet över harr de Lütte sien Lateern anstiert un weer nich vun Andres Sied rückt. As de Speelmannstog dat Lapüüsterleed speel seeg he blots kort op, denn weern de Ogen wedder op sien Lantüch un denn na vörn richt, wo man de Blinklampen vun dat vörweg fohrn Schandarmauto sehn kunn.

De Speelmannstog speel een Lateernleed na't anner. Nich afsünners schöön, avers luut.

„Sowat höört to'n echten Lateernümtog numaal to." dach sik Andres.

Sinnig worr dat eers, as se op'n Weg na Huus weern. Rundüm weer dat muusenstill un düüster.

Blots dat hendaal seilen Loof kunn man russeln höörn. De Luff weer klamm un rüük na Water un Eer. Dat eentig Lüch güng vun Bonkes Lantüch ut.

Do güngen se, de Tied un de Welt harrn se achter sik laaten. Jedeen befünn sik op sien eegen Droomsteern. Blots mit 'n warmen Händedruck weern se mit'nanner verbunnen.

Dör'n korten Tucken, dat vun Bonke sien Hand keem, worr Andres ut sien Dröömeri rieten.

„Bonke, wat is?" fröög he verwunnert. Bonke keek sien Vadder mit groote Ogen an un wies mit de Lantüch na de Wegsied. 'n poor Schreed vun'n Weg af, stünn in'n Bökenholt een Mann mit 'n lütten Jungen. Düüster weer dat un doch kunn man se goot sehn. Vun den beiden güng so'n witte Schemmer ut. Man dat weer nich dat eentigst, över dat sik Andres verjaag. De Frömde gliek em binah as een Ei dat anner. Dat leet, as seeg Andres sien eegen Spegelbild. De Kleedaasch vun den Frömden weer na de Mood vun ümbi sössteihnhunnert. De flassblonde Jung weer in Bonke sien Öller.

Dat frömde Kind lach un doch kunn man de Stimm nich höörn. De Mann keek liekers fründlich un wünk.

Ehr Andres dat klook kreeg, harr Bonke em loos laaten un schrökel stracks op den frömden Jung to.

„Bonke, hollt!" reep Andres un leep em fuurts achterher. Bonke dreih sik in'n Loop na sien Vadder üm, gludder un leeg noch 'n Tacken to. „Bonke, bliff stahn!" Andres streek de Arms ut. Een Schreed noch, denn harr he den opsternaatschen Söhn an'n Kanthaken. Opmaal spöör he een Foot twischen sien Been. - Rumsdi- baller he mit dat Gesicht bats na Eer. As he sik wedder oprappelt harr, stünn för em een Mann mit swarte Hoor un Boort. He weer liekers so ooltmoodsch kleed. De Mann grifflach, avers Andres kunn nich een Toon höörn. „Wat schall dat!" bölk em Andres an un wull sien Söhn nahlopen. Do spöör he twee deegte Hänn op sien Schullern. Ahn sik lang to besinnen dreih sik Andres üm un stööt den Keerl vun sik weg, denn leep he Bonke na.

In'e Twischen weer Bonke bi den Mann un dat Kind ankaamen. De anner Jung nöhm Bonke freidig an'e Hand un de Mann wünk Andres hastig to. Dat leet, as reep he na em. Dat witte Licht, dat vun den beiden Frömden utgüng worr melkig. As dör een Nevelsleier kunn Andres sien Söhn sehn, de sien Hänn na em utstreek. As he na Bonkes Hand griep, verlösch de Schemmer. De Frömden un Bonke weern verswunnen.

„Bonke!" schreeg Andres mit överslaan Stimm. Blangen em stünn de swarthoorig Mann un griesmuul. Denn verswünn he liekers.

„Bonke!" Andres Stimm hall dör'n düüstern Holt. Aver he weer un bleev alleen.

*

„Andres, was ist los?" Chresdje verfeert sik nich slecht as ehr Mann, witt as'n Laken, un mit Schrienen in't Gesicht in'e Stuuv rinstörmt keem.

„Bonke is weg!" see he mit bevern Stimm un kämp mit de Traanen.

„Was meinst du mit weg?" As vun'n Dunner draapen, seeg Chresdje em an un leet dat Knüttüüch fallen. „Ist er dir im Gedränge verloren gegangen?"

„Nee, dat nich..." see Andres. „He is vör mien Ogen verswunnen." „Ich hole die Kinder. Zusammen werden wir ihn schon finden." Chresdje wull graad vun'n Stohl opspringen, as Andres ehr beide Hänn op'e Schullern leeg.

„Wi warrt em uk alltosamen nich finnen."

„Wie meinst du das nun wieder? Mensch, Andres, was ist genau passiert?"

„Is wat?" fröög Stine verwunnert. Oskar un Momme keemen liekers anlopen un deen ehre Öllern anstiern. Dat Vadder sik fix över jichtenseen Lüttkraam arger un rümpulter, weern se al lang wennt. Dat Mudder luut wörr, keem eegens nich oft vör.

„Bonke ist verschwunden." see Chresdje knapp. „Oh nee!" süüch Momme un wisch sik 'n Hoorsträhn ut'n Gesicht.

„Schüllt wi na em sööken?" fröög Stine un weer al op'n Sprung na Deel.

„Dat hett keen Sinn nich!" reep Andres vertwievelt.

„He is dör 'n Töver verswunnen."

„Du meinst, Bonke ist von Zauberern in eine andere Welt entführt worden?" see Chresdje liesen.

Andres nicköpp un vertell sien Familie so kort as't güng, wat sik todragen harr.

„Vielleicht kann ich was unternehmen." see Chresdje toletz mit faste Stimm. Denn iel se na Deel un haal ehrn Töverkraam. „Mama, wat hest du vör?" wull Stine weeten.

„Ich will zu Thorgeir und Heimirr gehen. Ihr wisst ja, dass sie die einzigen sind, die Leute von einer Welt in die andere befördern können. Wenn irgendwelche Zauberer Bonke in eine andere Welt verschleppen wollen, kommen sie nicht an den beiden vorbei." Andres nicköpp un stier mit natten Ogen sien dorvun ielen Fruu na.

Stine güng to ehrn benauten Vadder un straakel em de Schullern: „Wees nich truurig. Mudder warrt em finnen."

„Wiss warrt se dat." begöösch em Momme liekers.

„Mudder is'n goode Hex." Andres keek sien Kinners dankbor an un süüch. Alltohoop wörrn se em mit Fragen bestörmen un he vertell.

Toletz deen sik Momme un Oskar op dat Soofa smieten. Alltohoop weern se mit ehrn Gedanken bi Bonke. In wat för 'n Welt weer he bloots rinsliddert, wied af vun sien Familie? Un wat för Ängs müss he wull jüst in dissen Ogenblick utstahn?

Eegens wull Andres nich för sien Kinners weenen. Aver he keem daar nich so recht gegenan. Ümmer wedder wisch he sik mit 'n Armau över de natten Ogen.

Momme kau op'e Ünnerlipp, Oskar ruusch, as wörr he op Nadeln seeten, op'n Soofa hen un her un befummel dat raffhangen Enn vun dat Dischdook. Wo mennigmaal de Stubenklock slaan harr, kreeg keeneen mit. Se seeten eenfach daar un luurn op 'n Wunner.

Middernacht weer al lang vörbi, as dat in'e Deel pulter un Chresdje, noch in'n Mantel un wat ut'e Puust in'e Stuuv rinkeem.

Mit een Slaag weer de Still vörbi. Se all sprüngen vun ehrn Stöhl op un deen na Chresdje loopen.

„Hast du Bonke gefunden?" fröög Oskar. Momme brumm: „Döösbartel! So gau kann uk Mama em nich opspöörn!" Chresdje schüttköpp.

„Leider nicht." see se wat mööd. „Heimirr und Thorgeir hatten heute keine Fahrgäste. Sie haben aber versprochen, aufzupassen."

„Woso maakt wi uns nich sülm op'e Söök?" wull Oskar weeten.

„Das hat keinen Sinn." süüch Chresdje un straakel em över de Hoor. „Wir müssen warten, bis wir einen genauen Anhaltspunkt haben. Mit etwas Glück können uns Heimirr und Thorgeir bald helfen."

Kapittel dree Andres eerste Droom

Een Wuurt- dat keem to mi ganz liesen, ganz in Stillen. Keen Minsch wörr't wies, in't Uhr wörr't liesen to mi seggt. Hiob.4.12

Disse Nacht kunn keeneen vun de Familie Tollsen richtig slaapen. Andres dee sik ümmer wedder vun de een Sied na de annern dreihn un Chresdje ween still för sik hen. Wat laater harr se sik an em rankuschelt un weer toletz doch noch toslaapen. Andres leeg rügglinks op'n Bedd un stier de düüster Slaapstubendeek an. In't Huus weer dat boomstill un pickenswart. Mit'nmaal weer Fiddelmusik to höörn. Toeers as ut'e Feern. Andres dach, Stine weer op den appeldwatschen Infall kaamen, middenmank in'e Nacht op ehr Fiddel to speelen. Denn keem daar uk noch 'n Kuntrabass to. In'n heelen Huus weer dat Scharren vun Schöh un Stebeln to höörn, gröhlen Manslüüd un krieschen Fruunsminschen. Dat rumms un pulter un rüük na Alkohol, Sweet un Tallilichten!