HET ECHTE VERHAAL VAN EEN Hoofd Beveiliger E-Book

Cees de Vries

• Herausgeber: novum pro Verlag
• Kategorie: Gesellschafts- und Liebesromane
• Sprache: Niederländisch

Seitenzahl: 422

Veröffentlichungsjahr: 2017

Beschreibung

Cees de Vries heeft na zijn diensttijd ruim dertig jaar ervaring als beveiliger. Dit boek verhaalt de tijd die hij beleefde als hoofd beveiliger. Eerst in Winkelcentrum Hoog Catharijne in Utrecht en daarna in het Mediapark in Hilversum. Tot zijn pensioen heeft hij risicoanalyses gemaakt voor ontruimingsplannen voor diverse opdrachtgevers. Hij is na zijn diensttijd, waarover hij in zijn debuut Laatste schot van een Huzaar schreef, begonnen als hondengeleider in de beveiliging op Hoog Catharijne. Na het behalen van zijn beveiligingsdiploma's is hij bevorderd tot groepsleider (wachtcommandant). Hij heeft zich hard gemaakt voor het verbeteren van de beveiligings-cao. Daarna is hij als unitmanager gaan werken bij het Mediapark in Hilversum. Hij heeft ruim dertig jaar ervaring in de beveiliging en het nodige beleefd waarvan in dit boek verslag gedaan wordt. Hij hoopt met zijn boek een bijdrage te leveren aan de discussie over het nog steeds toenemend geweld tegen werknemers met een publieke taak zoals politie, brandweer, ambulancepersoneel, verkeersregelaars en particulier beveiligingspersoneel.

Leseprobe

Inhoud

Colofon

Inleiding

Voorwoord

Inleiding

Hoofdstuk 1

Hoofdstuk 2

Hoofdstuk 3

Hoofdstuk 4

Hoofdstuk 5

Nawoord

Bronnen

Bijlage(n)

Colofon

Alle rechten op verspreiding, met inbegrip van film, broadcast, fotomechanische weergave, geluidsopnames, electronische gegevensdragers, uittreksels & reproductie, zijn voorbehouden.

© 2017 novum publishing

ISBN drukuitgave: 978-3-99048-478-4

ISBN e-book: 978-3-99048-479-1

Lectoraat: Sandra Braakmann

Vormgeving omslag: Burlaka Alexey | Dreamstime.com

Omslagfoto, lay-out & zetting:novum publishing

Foto’s binnendeel:Foto 1©Hondengeleiders HC eigen foto C.de Vries; Foto 2©Foto Mercedes Bens, gemaakt voor personeelsblad Randon Beveiliging, Foto Rene van den Bilt.; Foto 3©Foto personeelsavond gemaakt door onze eigen fotograaf Dijkstra bv.; Foto 4©Foto Amsterdamse poort Foto J.de Boer medewerker Randon Beveiliging; Foto 5©Foto Amsterdamse Poort Foto gemaakt door onze eigen fotograaf Ge Dijkstra en zonen; Foto 6©Mercedes Benz eigen foto C.de Vries.; Foto 7©Kranten knipsel Amsterdamse Poort Foto Algemeen dagblad.; Foto 8©Knipsel uit personeelsblad ‘Spreekbuis; van de omroepen.; Foto 9©Brandweergroep van Randon Beveiliging, Foto gemaakt door onze huis fotograaf van Randon Beveiliging Ge Dijkstra en zonen; Foto 10©Meldkamer NOB Brandweer / beveiligingsgroep Randon Beveiliging Foto gemaakt onze huisfotograaf Dijkstra bv; Foto 11©Studio 21 Nelson Madela gemaakt door onze huis fotograaf van Randon Beveiliging Ge Dijkstra en Zonen.; Foto 12©Studio 21 Bom zoek team, eigen foto C.de Vries; Foto 13©World Press gala Foto, gemaakt door collega Inspecteur R.J.W. Meij.; Foto 14©Kranten knipsel Hennie Huisman uit de Telegraaf; Foto 15©Meldkamer NOB eigen foto C.de Vries.; Foto 16©Gebluste brand in een lift Vidiocentrum eigen foto C.de Vries; Foto 17©Geblokkeerde nooddeur in het Decorcentrum eigen foto C.de Vries; Foto 18, 19, 20©Algemeen Dagblad

www.novumpublishing.nl

Inleiding

Beveiligen is: controleren, signaleren, rapporteren.

Vaak moet je als beveiliger een keuze maken: zal ik wat ik gesignaleerd heb nu wel of niet rapporteren?

Of wordt het:

Horen, Zien en Zwijgen.

De beveiligingsemployé komt tijdens zijn werkzaamheden soms in situaties terecht waar hij niet wil zijn.

Situaties waarbij hij niet zeker weet of hij deze situatie wel of niet moet rapporteren, of hierover moet zwijgen.

Het is moeilijk om als ingehuurde beveiliger negatief te rapporteren over een bedrijf of opdrachtgever die jou heeft ingehuurd.

Als een beveiliger een malversatie van een directeur of bedrijf negatief rapporteert, loopt hij de kans ontslagen te worden. In elk geval zal hij van het object worden verwijderd. Of wordt hij uitgemaakt voor klokkenluider, met alle gevolgen van dien.

Als beveiligingsemployé kun je in jouw avond-/nachtdienst erotische situaties tegenkomen van het personeel of andere hooggeplaatste personen op het te beveiligen object die het daglicht niet kunnen verdragen.

De kunst is, hoe ga je met deze situaties om?

Wanneer moet je nu wel en wanneer moet je iets niet rapporteren?

Het is moeilijk om hiervoor een duidelijke richtlijn aan te geven.

Iedere beveiligingsemployé heeft zo zijn eigen normen en waarden wat seksualiteit betreft, dat verschilt per persoon. Alleen al uit geloofsovertuiging van verschillende nationaliteiten in de beveiliging, wordt hier verschillend over gedacht en op gereageerd.

Wat bij de ene beveiliger door de beugel kan, is bij de andere beveiliger onbespreekbaar of komt hij/zij in gewetensnood.

Je zult als beveiligingsemployé bij dit soort erotische ontdekkingen moeten afwegen: wat ga je wel en wat ga je niet rapporteren?

Is het wel de moeite waard om iemand persoonlijk of zijn gezin te beschadigen? Denk daarover na voor je een beslissing neemt.

Gebruikte afkortingen

AP Amsterdamse poort

AR Algemene reserves

BHV Bedrijfshulpverlening

BV Bevelvoerder

Code 1 Vuurwapengevaarlijk

CP Commandopost

EOD Explosieven Opruimingsdienst

HB Hoofdbureau van politie

Lis Loge ingang Sumatralaan

MB Mercedes-Benz

OR Ondernemingsraad

PG Parkeergarages

WA Waarschuwingsadres

WCDT Wachtcommandant in de meldkamer

Voorwoord

Het heeft heel lang geduurd voor de wet voor de beveiliging werd veranderd. Eindelijk werden op 23 november 1983 de eerste examens afgenomen voor het Basisdiploma beveiliging. Nu kan niemand meer ongediplomeerd het beveiligingsvak uitoefenen.

Daarnaast bestaan er nog een aantal andere examens en diploma’s, zoals het Vakdiploma, het Kaderdiploma, het examen voor Particulier onderzoeker, Evenementenbeveiliging en Winkelsurveillant.

De regeling is later weer veranderd en bijgesteld op 3 maart 1999, in de Wet particuliere beveiligingsorganisatie en recherchebureaus. De Wet op de weerkorpsen, in de wandelgangen door beveiligers ook wel de NSB-wet genoemd, is hierbij komen te vervallen.

Door politie wordt streng toegezien op beveiligingswerkzaamheden van een beveiligingsemployé en de bedrijfsvoering van het beveiligingsbedrijf waar je te werk bent gesteld. De sanctiemiddelen van de politie op de beveiliging zijn nu duidelijk. Bij overtreding van de Wet particuliere beveiligingsorganisaties en recherchebureaus kan het legitimatiebewijs of de vergunning van het beveiligingsbedrijf worden ingetrokken.

Inleiding

Tijdens mijn periode als wachtcommandant in Hoog Catharijne heb ik een zwartboek geschreven over de misstanden in de beveiliging en over het politieoptreden in Hoog Catharijne. Het optreden van de beveiliging en politie in Hoog Catharijne verdiende in die jaren absoluut geen schoonheidsprijs.

Het zwartboek over misstanden en discriminatie wat ik over de beveiliging heb geschreven, werd me niet in dank afgenomen door mijn directie.

De chef beveiliging in Hoog Catharijne kon mijn ‘zwartboek’, vooral over het hoofdstuk discriminatie, als klokkenluider niet waarderen.

De arbeidsverhouding met mijn direct leidinggevende werd hierdoor ernstig verstoord en vertroebeld.

De tegenwerking die ik elke dienst in mijn dagelijkse werkzaamheden ondervond met mijn inspecteur namen nare vormen aan. Het was niet prettig werken meer. Na acht jaar werkzaamheden op Hoog Catharijne had ik het ook wel een beetje gehad en wilde wat anders gaan doen in de beveiliging.

Na mijn HC-periode ben ik druk gaan solliciteren, dat viel eind jaren zeventig niet mee tijdens de crisis.

Op een gegeven moment kreeg ik een reactie op mijn sollicitatiebrief van een nieuw opgericht beveiligingsbedrijf. Zij hadden een kaderlid nodig die ervaring had in het beveiligen van een winkelcentrum.

Het nieuwe beveiligingsbedrijf had net twee overnames achter de rug. De eerste overname was Safety meldkamer, een beveiligingsbedrijf in Utrecht. Ook hier zochten ze kaderleden voor.

De hondenbrigaden in HC, toen had men nog respect voor de beveiliger in uniform.

Het tweede beveiligingsbedrijf wat even later werd overgenomen, was het Gooise beveiligingsbedrijf in Hilversum. Het beveiligde diverse objecten in Hilversum, zoals het Mediapark en winkelcentrum ‘Hilvertshof’. Het beveiligingsbedrijf verzorgt ook invaldiensten, bij de eigen NOB bedrijfsbeveiliging op het Mediapark en bij diverse omroepen in Hilversum.

Ik zag de nieuwe uitdaging van Randon Beveiliging wel zitten. In het nieuwe beveiligingsbedrijf hing een heel andere werksfeer dan bij de NVD (die later is overgenomen door een groot landelijk beveiligingsbedrijf). Geen strepen en balken en sterren op de epauletten van de uniformen meer. De directeur hanteerde de spreuk: de beveiligingsemployé van Randon Beveiliging dient burger onder de burgers te zijn. Dit beveiligingsbedrijf is dienstverlenend en serviceverlenend ingesteld, is een onderdeel van Randstad Holding.

Mijn vorige werkgever NVD, was juist gespecialiseerd in repressief optreden in zijn taakuitvoering, zoals de strenge bewaking van de kerncentrale in Dodewaard en winkelcentrum Hoog Catharijne, waar veel repressief opgetreden moest worden: tegen junks, criminelen en daklozen. Het nieuwe beveiligingsbedrijf richt zich meer op bedrijven, waar dienstverlening en brandpreventie op de eerste plaats komen. Aan het uniform kun je niet zien wie de hoogste in rang is. In uniform is iedereen gelijk met dezelfde uitmonstering op de schouders. Dit voorkomt matennaaierij en vooral het haantjesgedrag om er een streep bij te krijgen, wat de dienst uitvoering niet ten goede komt.

Hoofdstuk 1

Nadat ik was aangenomen bij mijn nieuwe werkgever werd ik geplaatst als groepsleider/planner bij Mercedes-Benz-importeur Benelux aan de Atoomweg in Utrecht. Een groot bedrijf met een centraal onderdelenmagazijn voor de Benelux, zeer aantrekkelijk voor het inbrekersgilde.

In de avond en nacht worden regelmatig auto’s door de dienstdoende beveiliger uitgegeven aan bekende BN’ers en artiesten, dat is onderdeel van ons werk. Vips krijgen een Mercedes in bruikleen mee. De reclameslagzin van Mercedes-Benz luidt: sterren rijden met een ster! De bestuurders van deze auto’s komen van heinde en verre om hun auto op te halen bij de portier die de in bruikleen uitgegeven Mercedes uitschrijft en vermeldt in zijn dienstrapport.

Het is voor de portier belangrijk om goed op te letten dat hij niet een verkeerde Mercedes meegeeft aan een verkeerd persoon. Je moet goed opletten dat de goede persoon zich meldt om de Mercedes aan mee te geven. Een auto met een ster is voor je er erg in hebt zo verdwenen. Er kwamen regelmatig personen die van deze regel op de hoogte waren, met valse voorwendselen aan de poort om een Mercedes op te halen.

Een collega van mij, die totaal niet van wielrennen houdt, kreeg op een avond Peter Post in zijn portiersloge op bezoek. Die kwam de ploegleidersauto van Panasonic ophalen, die net een grote servicebeurt had gehad voor de aanvang van de Tour de France. Joop de portier vroeg aan de heer Post of hij zich kon legitimeren. Peter Post vroeg: ‘Waarom? Ken je mij niet?’

‘Nee,’ zei mijn collega! ‘Uw naam zegt me niets.’

Peter Post was totaal overdonderd met dit antwoord van de portier, over het feit dat er een persoon op de wereld bestond die nog nooit van Peter Post had gehoord. Peter Post zei tegen mijn collega: ‘Heb je een ogenblik, ik ben zo terug.’

Even later keerde Peter Post terug in de portiersloge met een gigantisch grote doos vol met cadeaus van ‘Panasonic’. Met daarin een horloge, een kleine radio, wielrenpetjes, T-shirts met reclame van Panasonic en nog veel meer reclameattributen zoals sleutelhangers.

Het bureau in de portiersloge stond helemaal vol met reclamemateriaal van Panasonic. Mijn collega kon er niet overheen kijken, zoveel!

Peter Post zei: ‘Als je spullen over hebt, geef je die maar aan je collega’s. Nu weet je tenminste wie Peter Post is en vooral niet meer vergeten!’

Mijn collage Joop was helemaal verbouwereerd, maar wilde toch het paspoort van Peter Post even zien. Peter post liet heel sportief zijn legitimatiebewijs zien, zodat Joop mijn collega het legitimatiebewijs kon inschrijven in zijn dagrapport voordat hij de auto meegaf.

De auto-importeur was het eerste bedrijf dat ons beveiligingsbedrijf als klant in beveiliging kreeg. Mijn directeur Henk Verbeek heeft persoonlijk daar zelf de eerste nachtdienst dienst gedraaid, bij de overname van de beveiliging. Bij het ingaan van het contract precies om twaalf uur op 1 januari, heeft onze directeur de beveiliging overgenomen van ‘Hogenboom bewaking bv’. Een HB-beveiliger heeft in deze nacht onze directeur persoonlijk ingewerkt.

Een nieuwe groep beveiligers van Randon Beveiliging zijn bij MB goed ingewerkt door een oud-werknemer van Hogenboom bewaking die in dienst was getreden van Randon Beveiliging.

Het gebeurde weleens, als een nieuwe beveiligingsemployé net was ingewerkt, dat die de lichtknop niet kon vinden van hal 6 om het licht uit te doen in het centraal magazijn. Die zat vergeleken met andere secties op een heel bijzondere plaats gemonteerd. Het lichtknopje was moeilijk te vinden als je niet goed was ingewerkt, dit moest je echt goed weten.

Vaak gebeurde het om een uur of één in de nacht dat onze directeur Henk na een bezoek aan onze meldkamer in Utrecht over de snelweg A1 langs kwam rijden. Hij was dan onderweg naar zijn huis in Hilversum.

Vanuit zijn auto keek hij richting MB en keek of alle lichten in het centraal magazijn uit waren. Als Henk nog licht zag branden in het centraal magazijn dan riep hij direct de beveiliger op via zijn mobilofoon en vertelde dat er nog licht brandde in hal 6 van het centraal magazijn.

Onmiddellijk reageerde de nieuwe portier via zijn mobilofoon dat hij het lichtknopje niet kon vinden van hal 6.

De portier kreeg via zijn portofoon instructies van de directeur, waar het lichtknopje zat van hal 6 om het licht uit te doen. De directeur wenste hem nog een fijne wacht toe. Henk Verbeek wist als geen ander waar de lichtknoppen zaten in het centrale magazijn van MB.

Menig nieuwe beveiligingsemployé die net was ingewerkt op MB was stomverbaasd als directeur Henk Verbeek zich meldde midden in de nacht via zijn mobilofoon. Ook als het licht uit was, meldde de directeur zich regelmatig. Als hij langskwam op de snelweg, wenste hij de portier een goede wacht toe!

Dit object straalde een enorme rust uit vergeleken bij Winkelcentrum Hoog Catharijne. Drie collega’s uit mijn groep van Hoog Catharijne hebben bij ons beveiligingsbedrijf gesolliciteerd en zijn aangenomen. Het nieuwe beveiligingsbedrijf breidde zich snel uit. In Diemen werden twee beveiligingsbedrijven ‘Siebelt en Beuk beveiliging’ overgenomen. Ook de mobiele surveillance bleef niet achter, vooral in Amsterdam-Zuidoost in de Bijlmer. Op het hoofdkantoor van Randstad zaten wij in een zijvleugel met ons kantoor in gebouw ‘Wildenborch’ op de begane grond. Hier werd een nieuwe meldkamer gebouwd volgens de laatste, nieuwste wettelijke eisen.

Tijdens mijn bezoek aan het hoofdkantoor van Randon Beveiliging om mijn urenlijsten in te leveren, heeft het in de afgelopen nacht erg hard gesneeuwd. De mobielsurveillancedienst was net klaar met de nachtsurveillance. Een van de jongens die naar huis wilde, kreeg zijn oude auto niet gestart. Opeens stopte een grote zwarte BMW naast zijn auto, de bestuurder in krijtstreepjespak stapte uit en vroeg aan de mobielsurveillant wat er aan de hand was. ‘Mijn auto start niet mijnheer, te zwakke accu denk ik,’ zei de mobielsurveillant.

‘Heb je een sleepkabel bij je?’ vroeg de bestuurder van de BMW. ‘Ja, die heb ik,’ zei de mobielsurveillant en pakte zijn sleepkabel achter uit de kofferbak. De man in het krijtstreepjespak nam de sleepkabel over, knielde op zijn knieën in de sneeuw en bevestigde de sleepkabel onder aan beide auto’s. ‘Nu instappen,’ zei de man, en vergeet niet je contact aan te zetten, dan zal ik je even aantrekken met mijn auto.’ Even later sloeg de motor aan van de auto van de mobielsurveillant, die nu naar huis kon. Hij bedankte de man die zijn auto had aangetrokken, borg zijn sleepkabel weer op en vertrok naar huis.

Wij zagen dit tafereel vanuit ons kantoor gebeuren en de planner zei tegen mij: ‘Weet jij wie die man in dat krijtstreepjespak is?’ ‘Ik zou het niet weten,’ zei ik.

‘Nou, dat geloof je misschien niet, het is meneer Frits Goldschmeding hemzelf, de oprichter van Randstad, die met zijn knieën in de sneeuw lag om die mobielsurveillant op weg te helpen. De bedrijfsfilosofie van Randstad is: dat leidinggevende alles in het werk moeten stellen om medewerkers zo snel mogelijk op weg te helpen. Dit is toch een heel andere mentaliteit dan bij mijn vorige werkgever. Je zag in Randstad parkeergarage ook geen borden met ‘gereserveerd voor directie’ iedereen is hier gelijk. Dat was bij mijn vorige bedrijf wel anders.

Bij auto-importeur MB was het heerlijk werken, je kon tijdens je nachtdienst lekker studeren en om de twee uur een rondje lopen. Je had met leuke vriendelijke klanten en medewerkers te maken, dat was een wereld van verschil met mijn beveiligingswerk in Hoog Catharijne met al die randfiguren, drugsgebruikers en dealers.

Maar ook op dit object maak je vreemde dingen mee.

Om 18.00 uur sluiten wij vanuit de portiersloge de elektrische deuren van de receptie en showroom aan de overzijde van de portiersloge. Na het sluiten van de showroom en de hoofdingang van MB moet iedereen zich melden bij de beveiliging in de portiersloge om via het uitgangshek het MB-terrein te kunnen verlaten.

Op een avond tijdens mijn dienst kwam directeur verkoop even bij me langs in de portiersloge en vertelde dat ik de deur van de showroom omstreeks 20.00 uur moest ontgrendelen en open moest doen. De verkoopdirecteur vertelde dat de Zangeres Zonder Naam omstreeks die tijd de showroom komt bezoeken met haar man.

Het zou prettig zijn als de zangeres zo door kan lopen naar de showroom. Zij komt samen met haar man een Mercedes uitzoeken. Iemand van de verkoopafdeling is in de showroom aanwezig om haar te begeleiden.

Vanuit mijn portiersloge hield ik strak de deuren van de showroom in de gaten. Opeens stopte een hofauto met twee motoragenten voor de slagboom, uit de auto stapte: ‘Prinses Christina’ met haar man, ze liepen op de glazen deur van de showroom af. Beide liepen zo hard dat zij dreigde door mijn glazendeur van de showroom heen te lopen. Ik kon nog net op tijd de elektronische deur ontgrendelen. Ik was behoorlijk verbolgen op de verkoopdirecteur, die had mij wel even kunnen vertellen en inlichten, dat Prinses Christina met haar man op bezoek zouden komen.

Een dergelijk bezoek komt niet elke dag voor. Wist ik veel dat Prinses Christina binnen het verkoopteam van MB Zangeres Zonder Naam wordt genoemd.

Dezelfde verkoopdirecteur had in die tijd veel succes bij nieuwe jonge secretaresses van MB. De verkoopdirecteur had een nieuwe jonge secretaresse aangenomen, een prachtige mooie jonge vrouw, het evenbeeld van Brigitte Bardot. Zij had hetzelfde geblokte jurkje aan als ‘Brigitte Bardot’ in haar glorietijd, met rode lakschoentjes (een plaatje).

Op een avond tijdens mijn sluitronde liep ik door de showroom en hoorde dat de wc van de showroom bleef doorspoelen. Enkele dagen geleden heb ik in deze wc een verstopping en een overstroming gehad. Ik dacht: nee, toch niet weer hé, deze ellende!

Ik liep naar het toilet, waar het spoelend geluid vandaan kwam en deed de deur van de wc open.

Tot mijn grote verbazing zie ik de nieuwe secretaresse voorovergebogen staan boven de wc-pot met gespreide benen. Haar slipje was naar beneden getrokken, het rode kanten slipje hing scheef op haar hielen. Zij hield zich voorovergebogen stevig vast aan de doortrekstang van de wc, ze stond met haar naar achteren gerichte mooie strakke billen gericht naar haar belager.

De verkoopdirecteur had de achterzijde van haar van haar jurk omhooggedaan.

Vanuit deze houding verwende de verkoopdirecteur met zijn enorme stijve penis zijn secretaresse. Zo te horen en te zien, genoten ze hier beiden intens van.

Ik voelde mij vrij ongemakkelijk met deze ontdekking en het zien van dit tafereel en deed snel de wc-deur dicht en wenste beiden een plezierige voortzetting.

Drie kwartier later meldde de secretaresse zich bij mij in de loge, om zich af te melden en uit te laten schrijven op de overwerklijst. Ik vroeg haar naam. Opeens zei ze met stampende voeten: ‘Meneer de beveiliger, heb ik zo weinig indruk op u gemaakt?’ Met een rood hoofd liet ik haar vertrekken, nadat ik haar had uitgeschreven op de overwerklijst.

Later kwam ik de verkoopdirecteur tegen op televisie, hij was met die secretaresse inmiddels getrouwd, had twee prachtige dochtertjes bij haar en was de nieuwe directeur van MB in Brazilië geworden.

Onze jongens werkten graag bij Mercedes-Benz. Toen één van de jongens ging trouwen, kreeg hij een mooie witte Mercedes-Benz mee als trouwauto.

Ook mochten beveiligers vaak in het weekeind een nieuwe Mercedes meenemen, die net nieuw waren uitgekomen om deze een weekeind uit te proberen voor concurrentievergelijking. Zij moesten hun bevindingen rapporteren bij de verkoopleider. De beveiligers van ons bedrijf hebben het goed naar hun zin op dit object. Intussen heb ik meer objecten erbij gekregen als groepsleider. Ik persoonlijk draaide niet veel diensten meer bij MB. Ik verzorg alleen nog de planning en maak hun roosters en begeleid het beveiligingspersoneel.

Op een avond ging mijn semafoon af. Ik belde naar de meldkamer om te vragen wat er aan de hand was: ik moest met spoed MB bellen.

Onmiddellijk belde ik naar het object. De dienstdoende beveiligingsemployé meldde dat hij onder zijn bureau zat terwijl hij mij telefonisch te woord stond. Ik vroeg wat er in godsnaam aan de hand was. Hij vertelde angstig dat er op hem geschoten werd, vanaf de overkant van de snelweg. Hier lag woonwagenkamp de ‘Huppeldijk’. Ik heb onmiddellijk de politie gebeld voor code 1, die snel ter plaatse zal komen. Zelf ben ik direct naar MB gegaan om onze beveiliger bij te staan en op zijn gemak te stellen. De beveiliger was ontzettend geschrokken door die schietpartij.

Gelijk met de politie in kogelvrije vesten was ik ter plaatse, de politie heeft onmiddellijk de omgeving afgezet en is direct begonnen met sporenonderzoek. In de dakpost van de portiersloge en bij de grote reclamester op het dak van het hoofdkantoor heeft de politie enkele kogelinslagen gevonden en enkele kogels veiliggesteld. De halve nacht is de politie bezig geweest met sporenonderzoek.

Later hoorde we van de politie dat een woonwagenbewoner aan de overkant van de snelweg onenigheid heeft gehad met een verkoopdirecteur. Een woonwagenbewoner heeft geprobeerd om zijn meningsverschil met de verkoopdirecteur kracht bij te zetten door enkele kogels met zijn geweer af te vuren op het grote kantoorgebouw van de auto-importeur.

Uitgifte auto’s door een beveiligingsemployé

Het gebeurde vrij regelmatig dat een beveiligingsemployé door de directie naar boven werd geroepen om het kantoor van raad van bestuur te beveiligen. Ze moesten voor de deur staan en zorgen dat niemand onuitgenodigd binnen kon lopen. Regelmatig kwamen bij de directie en voorzitter van de raad van bestuur bedreigingen binnen van mensen die het niet zo nauw nemen met de wet- en regelgeving. Auto’s die MB importeert, zijn zeer geliefd en gewild bij taxibedrijven en onderwereldfiguren. Deze categorie autogebruikers lossen hun meningsverschillen en problemen over het algemeen op een andere manier op dan wij normaal gewend zijn in de beveiliging. Vaak liep zo’n bezoek uit in geschreeuw en in een handgemeen om verhaal te halen bij de hoofddirectie. Dat kon niet worden toegestaan!

Het gebeurde regelmatig dat een dealer zijn verkoopkwantum niet haalde, wat door de importeur was opgegeven. Als de geplande verkoopcijfers van auto’s niet gehaald werden door de dealer, en dat na een aantal keren, heeft de dealer een groot probleem. Dit kon voor de raad van bestuur een reden zijn om het dealerschap op te zeggen.

Als de dealer zijn dealerschap kwijtraakt, wordt de autodealer dat persoonlijk meegedeeld door de hoofddirectie van MB op het hoofdkantoor van de importeur. De dealer wordt dan persoonlijk ontvangen door de voorzitter van de raad van bestuur in aanwezigheid van een (uit de kluiten gewassen) beveiligingsemployé.

Bij MB heb ik een goede beveiligingsgroep aan het werk, die van alle markten thuis zijn en hun mannetje staan. Meer dan de helft van de beveiligers zijn afkomstig van de beveiligingsdienst in HC. Het winkelcentrum is een ideaal object om beveiligers repressief goed op te leiden.

Als groepsleider had ik 29 beveiligers te begeleiden en te plannen. Op het einde van de middag kreeg ik een melding binnen van de meldkamer of ik contact op wilde nemen met een beveiliger van MB. De beveiliger bij MB vertelde mij door de telefoon dat hij gechanteerd werd door een medewerker van een schildersbedrijf, die bij MB onderhoudswerk verrichtte aan het grote centrale onderdelen magazijn van de importeur.

Ik was vlak bij hem in de buurt en ben direct daar naartoe gereden. Bij mijn aankomst zag ik dat de beveiliger de schilder in zijn loge had neergezet, betreffende diefstal van verf.

De beveiliger had van de facilitymanager MB opdracht gekregen om elk voertuig die het terrein van MB verlaat te controleren op de passeerbewijzen van meegenomen goederen. De beveiliger vond bij de schilder vijftig kilo verf in zijn auto, zonder passeerbewijs van zijn directe chef of facilitymanager van MB.

De schilder trok direct de grote broek aan en zei tegen de beveiliger: ‘Ik heb jou een week geleden drie kilo verf meegegeven om je keuken thuis te schilderen, daar hoor je mij toch ook niet over!

Als jij hier werk van maakt, dan vertel ik aan de directie van MB dat jij ook verf mee naar huis hebt genomen. Je kunt je baan bij MB beveiliging verder wel vergeten als je mij aanhoudt voor diefstal.’

Ik vroeg aan de beveiliger of het waar was wat die schilder vertelt. De beveiliger vertelde dat op een dag de schilder aan hem vroeg of hij zijn brood tijdens zijn pauze in de portiersloge op mocht eten. ‘Dan hoef ik mij niet om te kleden,’ zei de schilder. Je mag niet in vuile werkkleding in het bedrijfsrestaurant eten van MB, vanwege de klanten en directie die daar ook eten.

‘Dat vond ik goed,’ zei de beveiliger, ‘de schilder at in een hoekje van de portiersloge zijn brood op. Tijdens het eten vroeg ik aan de schilder, heb jij voor mij een goede tip om te voorkomen dat mijn plafond in mijn keuken steeds afbladdert na het schilderen. Ik heb mijn keukenplafond al twee keer geschilderd en elke keer bladdert de verf er weer vanaf. Wat moet ik hier in godsnaam aan doen en wat voor verf moet ik hiervoor gebruiken?’

De schilder zei: ‘Ik zal je drie kilo verf meegeven, dat is fantastisch spul en dat bladdert absoluut niet.’ Na de lunch haalde de schilder drie kilo witte verf op uit zijn werkplaats en gaf dat aan de beveiliger. De beveiliger vroeg hoeveel geld de schilder van hem kreeg. Die zei: ‘Helemaal niets, service van de zaak!’

Bij de eerstvolgende controle op passeerbewijzen betrap ik de schilder op vijftig kilo verf zonder passeerbewijs in zijn auto. De verf wilde hij gebruiken voor zijn privéklussen. Ik heb hem aangehouden voor diefstal en nu wil hij me chanteren, vanwege de drie kilo verf, die ik een paar weken geleden van de schilder belangeloos heb mee gekregen.

Achteraf dacht ik: hoe heb ik zo stom kunnen zijn om verf van de schilder aan te nemen? Door het aanpakken van die verf kan ik mijn beveiligingswerk niet goed meer uitvoeren. En vraag aan jou als groepsleider om hulp, hoe kan ik dit nu oplossen, ik kan de schilder toch ook niet laten gaan als of er niets is gebeurd?

Onmiddellijk heb ik de telefoon gepakt en de facilitymanager MB gebeld. Deze nodigde ons drieën uit voor een gesprek in zijn kantoor. De portier op het achterterrein die zijn dagdienst er net op had zitten, nam even de dienst over van de avondportier aan de voorpoort.

Samen zijn we naar de facilitymanager gegaan, en heb de hele zaak uitgelegd aan de facilitymanager van MB. Hem verteld hoe onze beveiliger argeloos en naïef in de fout was gegaan om wat verf voor zichzelf aan te nemen van de schilder die hier in opdracht van MB aan het werk is.

Onze beveiliger heeft de verf aangenomen, zonder de consequenties hiervan te in te zien. Ik vind het een pluspunt voor de beveiliger dat hij mij als groepsleider direct heeft laten bellen om te vragen wat hij hiermee aan moet.

Gelukkig heeft de beveiliger de schilder met vijftig kilo verf niet laten vertrekken van het MB-terrein.

De facilitymanager waardeerde dat de beveiliger zijn werk goed heeft gedaan en met zijn eigen probleem eerlijk voor de dag is gekomen. De facilitymanager zei tegen de beveiliger: ‘Laat dit voorval een goed leermoment voor je zijn, voor je het weet, kun je als beveiliger niet goed je werk meer uitvoeren.’ MB deed geen aangifte van diefstal van de schilder, maar zorgde er wel voor dat de aangehouden schilder niet meer op het terrein mocht komen van MB. Even later kon de beveiliger de dagportier aflossen en zijn werk in de avonddienst weer vervolgen. Hij was blij dat hij gewoon zijn werk kon blijven doen, zoals het hoorde.

Het was in 1985, een roerig jaar voor de katholieke geloofs­ge­meenschap. De paus zal een bezoek brengen aan Utrecht en nog enkele andere steden. Over de komst van de paus waren de meningen verdeeld. Veel katholieke gelovigen waren blij met de komst van de paus en veel gelovigen waren hier op tegen. Als buitenstaander weet ik niet hoe het meningsverschil precies in elkaar zat.

Wel ben ik als groepsleider van de beveiligingsdienst bij Mercedes-Benz eindverantwoordelijk voor het beveiligen van de pausmobiel op het terrein van MB.

Tijdens het bezoek van de paus heeft Mercedes-Benz een pausmobiel beschikbaar gesteld voor de paus. De pausmobiel wordt elke avond na gebruik bij MB teruggebracht en wordt gestald voor het grote centrale onderdelen magazijn, recht tegenover de portiersloge.

Op deze manier kon de beveiliger de pausmobiel goed in de gaten houden. De pausmobiel trok veel aandacht onder het MB-personeel, iedereen wilde er even in zitten, maar dat was verboden. De beveiliging moest hier op toezien.

Tijdens mijn piketdienst op een zondagmorgen ben ik eerst even langs MB gegaan om de pausmobiel te controleren, kijken of alles in orde was voor ze de pausmobiel kwamen halen. De pausmobiel zal vandaag gebruikt worden voor een rondrit door de stad Utrecht.

Ik wilde zeker weten of de pausmobiel tiptop in orde is, als hij wordt opgehaald. Stel je voor dat er iets misgaat, dan is de ellende voor de beveiliging niet te overzien.

Ik reed met mijn dienstauto van de beveiliging ‘Lage weide’ (industrieterrein) binnen. Het was nog vroeg op zondagmorgen, om 08.00 uur zal er afgelost worden. Ik wilde beide beveiligers nog eerst even spreken.

Toen ik de Atoomweg opdraaide met mijn dienstauto hoorde in de verte muziek. Ik deed mijn raampje van mijn dienstauto verder open om beter te kunnen luisteren. Ik geloofde mijn oren niet. Ik hoorde luid en duidelijk het Popie Jopie lied, wat Spaan en Vermeegen hadden gemaakt als satire op het bezoek van de paus.

Ik stopte bij de slagboom van Mercedes-Benz en schrok mij te pletter: aan de andere kant van de slagboom reed de pausmobiel voorbij, met achter het stuur een beveiliger en in de pausmobiel staande een beveiliger met een grijze deken om zich heen. Voorstellende de paus die met een pleeborstel tijdens het rijden de gebouwen van MB inzegende onder luide muziek van Spaan en Vermeegen.

Dit kon natuurlijk niet, ik ben onmiddellijk uit mijn auto gesprongen en heb die gasten met de pausmobiel tot stilstand gemaand en beide beveiligers hun huid volgescholden. Ik riep: ‘Zijn jullie nu helemaal van de pot gepleurd, met deze stunt krijg ik een hoop geouwehoer als dit ontdekt wordt!

Kom uit die pausmobiel vandaan en snel.’

Ik zei: ‘Zijn jullie nu helemaal gek geworden, elk ogenblik kan de pers voor de deur staan als de pausmobiel wordt opgehaald.’ De pers wil de pausmobiel van binnen fotograferen wat niet was toegestaan. Maar ze bleven het proberen, de journalisten!

De pausmobiel was net op zijn plaats gezet toen de eerste journalist zich al meldde voor het maken van een fotosessie. Ze bleven maar aandringen om op het terrein te mogen komen, wat niet werd toegestaan.

Na een uur kwam de directiechauffeur van de raad van bestuur de pausmobiel ophalen voor het maken van een rondrit door Utrecht. Ik was blij dat het voertuig van het terrein was.

Achteraf moest ik wel lachen om de humor van beide beveiligers, maar die ongein moet je niet hebben met de pers in de buurt.

Na enkele dagen vertrok de paus weer naar Rome, de pausmobiel ging mee naar Italië, dit was een cadeau van MB aan de paus. Job, de directiechauffeur, zat bij ons in de portiersloge te wachten en zijn koffie op te drinken, hij moest de voorzitter van de raad van bestuur van MB naar Schiphol brengen.

Job de chauffeur zat nogal te mopperen op zijn directeur die nogal lang op zich liet wachten. Job zei: ‘Zo direct komen we te laat voor het vliegtuig en moet ik jakkeren om op tijd op Schiphol te komen. Vorige keer heb ik een flinke bekeuring gehad, die ik zelf heb moet betalen. Ik was met die bekeuring naar mijn directeur gestapt om te vragen of MB die bekeuring voor mij wilde betalen, het bedrag was ƒ 300 gulden.

Wat denk je wat de directeur tegen mij zei: jij bent toch chauffeur, je zorgt maar dat ik op tijd bij het vliegtuig ben, anders moet je een ander beroep kiezen. Daar kon ik het mee doen.’ Ik zei tegen Job: ‘Wat een klootzak is die man, daar ben je lekker mee!’

Net nadat Job zijn laatste slok koffie op had, kwam de directeur de showroom uit om naar Schiphol gebracht te worden.

Even later vertrokken zij vol gas naar Schiphol.

We hebben veel nieuwe beveiligers ingewerkt die we nodig hebben in verband met uitbreiding van ons beveiligingsbedrijf. Veel afgezwaaide dienstplichtige militairen solliciteerden bij ons beveiligingsbedrijf.

Veel sollicitanten gebruikte de beveiliging als springplank naar een echte baan waarvoor ze opgeleid waren. Zoals automonteurs, die solliciteerden als beveiliger bij de beveiligingsdienst van Mercedes-Benz. In de hoop dat ze via een interne sollicitatie als automonteur in dienst kunnen komen bij Mercedes-Benz. Dat gebeurde ook bij de omroepen. Enkele beveiligers zijn na enkele jaren dienst als beveiliger in opleiding gegaan voor assistent-tv-regisseur, of studiomedewerker.

Een beveiliger die al enkele jaren bij een omroep werkt met volle tevredenheid als beveiliger zal meer kans maken om bij een omroep aangenomen te worden in een nieuwe baan. Hij werkt daar al enige tijd, ze weten wat ze aan de beveiliger hebben.

Tijdens een interne sollicitatie procedure hebben beveiligers het voordeel dat ze bekend zijn bij personeelszaken van het desbetreffende bedrijf. Zij maken de meeste kans om aangenomen te worden.

Ons beveiligingsbedrijf breidt zich steeds verder uit en groeit enorm na overnamen van drie kleine beveiligingsbedrijven in de regio. Toen ik in dienst kwam, waren we met vijfenveertig medewerkers en nu waren we de tweehonderd gepasseerd.

Als groepsleider kreeg ik er steeds meer taken bij en kreeg een leaseauto ter beschikking om mijn objecten te bezoeken. Mijn objecten zijn uitgebreid met winkelcentrum ‘Hilvertshof’ en enkele omroepen zoals de TROS en de AVRO.

Het Gooise beveiligingsbedrijf dat wij hebben overgenomen heeft een aantal hondengeleiders in dienst. Die kunnen ingezet worden bij grote evenementen en tijdens grote ongeregeldheden, zoals in het winkelcentrum Hilvertshof, dat veel last heeft van hangjongeren en drugsgebruikers.

Tijdens koopavonden hadden we veel overlast van jongelui bij de roltrappen in het midden van het winkelcentrum. Het was een echte hangplek voor jongeren die veel overlast veroorzaakten aan winkelende passanten. Veel winkeliers beklaagden zich hierover. Bij de toiletten werden veel drugs gebruikt. In overleg met de politie hebben we de lampen in de toiletten vervangen voor speciale blauwen neonlampen, waardoor junks moeilijk hun aderen in hun arm kunnen vinden om daar een injectienaald in te steken.

Regelmatig brak er geweld uit, veroorzaakt door tasjesdieven, die oude vrouwtjes beroofden onder het winkelend publiek. Ik had net twee nieuwe medewerkers ingewerkt, een van hen was een ex-marinier, zijn contract van vier jaar zat er op. Zijn contract werd door defensie niet verlengd. Marinier Mertens was op het einde van zijn contract met de krijgsraad van defensie in aanraking gekomen.

Marinier Mertens had een heel kort lontje. Tijdens zijn diensttijd is hij getrouwd met een heel mooi blond meisje, de mooiste van de klas, met enorme grote borsten. Zij was voor haar trouwen de koningin op het woonwagenkamp Beukbergen in Huis ter Heide. Na dat ze getrouwd waren, kregen zij van defensie een woning toegewezen in Soesterberg. Zij woonden in een rijtjeshuis naast een leuke behulpzame buurman die zijn ogen niet van mevrouw Mertens af kon houden.

Mevrouw Mertens was nogal opzichtig en hoerig gekleed, flirtte met iedere man en daagde mannen in haar omgeving uit om wat stouts met haar te doen.

Marinier Mertens zijn vrouw flirtte regelmatig met haar buurman als haar man voor oefening in Noorwegen of in de Cariben was. Haar man was dan een paar maanden weg van huis.

Toen haar man met de andere mariniers op oefening was, daagde mevrouw Mertens op een mooie zonnige dag haar buurman uit om wat stouts te doen. Ze was in alle staten van geilheid, ze kon niet langer wachten tot haar man weer thuis was om stevig met haar van bil te gaan.

Het liep helemaal uit de hand, beiden belandden in het bed van mevrouw Mertens. Toen beiden bezig waren en hun hoogtepunt bereikten, tijdens een hevige vrijpartij, hadden ze niet in de gaten dat haar man thuiskwam. Precies op dat moment kwam marinier Mertens zijn huis binnen, vervroegd terug van een oefening. Onder aan de trap hoorde hij zijn vrouw schreeuwen van genot en ook dat zij naar de buurman riep dat ze klaarkwam.

Marinier Mertens gooide zijn plunjebaal op de grond in de gang en rende met grote stappen de trap op naar boven, naar zijn slaapkamer! Hij gooide hard de slaapkamerdeur open, raakte totaal buiten zinnen bij het zien van zijn vrouw die wild van achteren genomen werd door zijn buurman. Verblind door woede greep Mertens zijn buurman vast en rukte hem wild van zijn vrouw af en gooide hem spiernaakt dwars door het slaapkamerraam heen. Het gebroken glas vloog in de rondte, vanaf één hoog naar beneden. De buurman brak door de val zijn rechterbeen en had overal wondjes van het gebroken glas op zijn lichaam.

Hij lag spiernaakt en gewond tussen de dahlia’s in zijn voortuin.

Onmiddellijk hebben omstanders de politie gebeld en snel een deken gehaald en om de schouders van de spiernaakte buurman gelegd. Terwijl de ambulance en de politie onderweg waren, is marinier Mertens woedend het huis van de buurman in gelopen en heeft de huiskamer van de buurman helemaal kort en klein geslagen van kwaadheid. Mertens was helemaal de weg kwijt en niet toerekeningsvatbaar meer!

Het enige wat nog heel was in huis, was het peertje in de lamp, die boven de tafel heen en weer slingerde in de huiskamer.

Het duurde lang voordat de politie ter plaatse was. De politie van Soesterberg kwam niet opdagen, die had de melding doorgegeven aan de Koninklijke Marechaussee omdat Mertens marinier was. Bij aankomst van de KMar verzette marinier Mertens zich hevig en gooide twee marechaussees uit de woning van de buurman.

Na komst van versterking van de KMar hebben ze marinier Mertens na een paar harde ferme klappen met een gummilat geboeid afgevoerd naar de marechausse kazerne in Soesterberg. Later moest marinier Merten, voor de krijgsraad verschijnen. Hij is door de krijgsraad veroordeeld, heeft hiervoor voorwaardelijk gevangenisstraf gekregen met een boete. Het is een marinier niet toegestaan om iemand zwaar lichamelijk letsel toe te brengen. Marinier Mertens is hiervoor oneervol uit de militairendienst ontslagen, zijn contract als marinier werd niet verlengd.

Na zijn diensttijd heeft marinier Mertens nadat hij was gescreend en goedgekeurd was door de politie, bij ons beveiligingsbedrijf gesolliciteerd. Mertens is aangenomen als winkelsurveillant in winkelcentrum Hilvertshof. Of dat een verstandig beslissing is geweest, laat ik maar even in het midden, daar waren de meningen achteraf over verdeeld. De meeste collega-beveiligers mochten Mertens wel, hij was voor de duvel niet bang, ook niet voor bekende criminelen die in Hilversum wonen.

Zijn collega-winkelsurveillant was een ex-dienstplichtig luchtmachtmilitair, zij vormden een geducht koppel die voor niemand bang waren.

Tijdens hun ronde kwamen ze in contact met enkele hangjongeren bij de roltrappen, die bier stonden te drinken, wat niet toegestaan is in openbaar winkelgebied. Enkele raddraaiers onder wie enkele broertjes Van Dijk, weigerden om weg te gaan bij de roltrappen en dreigden met een kapotgeslagen bierflesje de beveiligers aan te vliegen.

Beide surveillanten grepen onmiddellijk het kapotte bierflesje uit hun handen en zetten beide broertjes direct buiten het winkelgebied. En een gaf hun een waarschuwing dat ze vandaag niet meer welkom zijn in het winkelcentrum Hilvertshof.

Voor marinier Mertens was deze actie een fluitje van een cent om deze gasten buiten de deur te zetten, hij hield wel van een robbertje vechten.

De surveillanten gingen verder met hun ronden door het winkelcentrum. Vlak bij de uitgang aan de ‘Groest’, kwamen ze na een kwartier surveilleren de raddraaiers weer tegen in het winkelcentrum.

Collega Mertens riep: ‘Wat hebben wij afgesproken, wij willen jullie vandaag hier niet meer zien.’

Onmiddellijk werd de raddraaiers gesommeerd het winkelcentrum opnieuw te verlaten. De surveillanten kregen een grote bek van de hangjongeren en werden door hun bedreigd en weigerden weg te gaan. Mertens sommeerde ze nog één keer om weg te gaan, anders ‘zullen wij jullie even helpen buiten de deur te zetten’.

De groep bleef weigeren om naar buiten te gaan.

Winkelsurveillant Mertens wachtte geen moment, pakte onmiddellijk de grootste raddraaier beet, en smeet hem het winkelcentrum uit. Een andere knaap weigerde ook weg te gaan, die pakte opeens een groot slagersmes achter uit zijn broekband vandaan en maakte een stekende beweging naar ex-marinier Mertens.

Beveiliger Mertens greep onmiddellijk de jongeman bij kop en kont en schopte het slagersmes uit zijn handen, gooide hem hardhandig buiten het winkelcentrum op de openbare weg en sloeg hem ter plaatse in elkaar.

De stadsbus op de Groest moest hiervoor stoppen.

De jongeman heeft geen schijn van kans gehad om Mertens te kunnen steken. Daarna schopte onze beveiligingsemployé de man van het mes zeker twintig meter over de Groest heen, totdat hij levenloos op de rijbaan bleef liggen. Zijn collega moest hem tot bedaren brengen. Terwijl de jongeman van het mes levenloos op straat bleef liggen, gaf collega Mertens hem nog een stevige trap na tussen zijn benen en riep: ‘Je moet nooit een marinier met een mes bedreigen, onthoud dat goed!’

De omstanders, die zich om het slachtoffer bekommerden, spraken er schande van dat de beveiliger door bleef schoppen terwijl het slachtoffer niet meer bewoog. De politie was snel ter plaatse, onze medewerker werd direct aangehouden voor het toebrengen van zwaar lichamelijk letsel. Ik werd als leidinggevende op het politiebureau uitgenodigd. De beveiligingspas van onze beveiliger werd door de politie ingenomen, hij mag voorlopig niet meer als beveiliger aan het werk van de politie tot de kantonrechter hierover een uitspraak heeft gedaan.

Voor mij zat er niets anders op om onze medewerker direct te schorsen voor onbepaalde tijd, ook bij ons bedrijf is het niet toegestaan om iemand zwaar lichamelijk letsel toe te brengen en voor eigen rechter te spelen.

Na twee maanden moest ik medewerker Mertens begeleiden naar de rechtbank, tijdens de rechtszitting moest ex-marinier Mertens uitleg geven wat hem bezield heeft om het slachtoffer zo zwaar toe te takelen. De rechter vroeg aan ex-marinier Mertens of hij zich bedreigd had gevoeld door de stekende beweging van het slachtoffer met het grote slagersmes.

Onze beveiligingsemployé Mertens zei tegen de rechter: ‘Wat dacht u edelachtbare? Die man kwam echt niet op mij af om mijn haren te kammen.’ De toeschouwers in de rechtszaal schoten in de lach, de rechter riep orde … orde! De rechter schorste de zitting, de uitspraak volgde over veertien dagen.

Na veertien dagen luidde het vonnis van de kantonrechter dat de beveiligingspas van ex-marinier Mertens voor de tijd van twee jaar wordt ingetrokken, waarvan één jaar voorwaardelijk, met een proeftijd van twee jaar.

Het was een vrij zware straf.

Zo’n zware straf had ex-marinier Mertens niet verwacht, hij heeft deze zware straf waarschijnlijk te danken doordat hij zijn buurman tijden zijn diensttijd van één hoog het raam heeft uitgegooid van zijn woonhuis toen hij zijn buurman had betrapt met zijn vrouw in bed. De meningen over de zware straf waren verdeeld onder het beveiligingspersoneel.

Na de uitspraak van de rechter hebben we afscheid moeten nemen van beveiliger Mertens. Collega’s zijn hem een tijdje later tegengekomen als portier bij de deur van een grote discotent, waar hij clandestien werkte. Hier was hij beter op zijn plaats dan als winkelsurveillant.

Toch bleef het in het winkelcentrum onrustig tijdens de koopa­vonden. Tijdens het werkoverleg van het beveiligingspersoneel kwamen veel klachten binnen over ongeregeldheden tijdens de koopavonden. Zij wilden tijdens de koopavond meer beveiligers op de winkelvloer hebben. Dit probleem probeerde ik bij mijn vestigingsmanager aan te kaarten, maar ik moest eerst zorgen voor een degelijk rapport om de klachten te onderbouwen. Er zat niets anders op om zelf het uniform aan te trekken en mee te lopen. Tijdens mijn meeloopdienst in uniform meldde ik mij bij de groepsleder in de verpozingsruimte. Een van de winkelsurveillanten riep: ‘Je komt als geroepen. Ik kom net van het beheerkantoor waar ik op mijn sodemieter heb gekregen van de facilitymanager Hilvertshof. Wij hebben al maanden last van een alcoholist, die zich regelmatig vervelend ophoudt bij de roltrappen midden in het winkelcentrum. Deze man staat regelmatig in het winkelcentrum tegen de etalageruiten aan te plassen en te schreeuwen naar passanten en geld te bedelen met een grote fles jenever in zijn hand.

Regelmatig hebben wij deze man buiten de deur gezet. Diverse keren hebben wij aan het management gevraagd deze man een winkelverbod op te leggen.

Hier werd afwijzend op gereageerd. Wel kreeg de beveiligingsdienst klachten van de winkeliers waarom deze man niet verwijderd werd. Het was dweilen met de kraan open, de man bleef steeds terugkomen en deed zich te goed aan de jenever met alle gevolgen van dien, en liet regelmatig in beschonken toestand zijn geslachtsdelen zien aan het winkelend publiek.’

Collega’s beveiliger was het ineens zo zat, zijn verloofde die bij Dirk van den Broek werkte in Hilvertshof had zich bij hem beklaagd waarom zij daar niets aan deden.

De beschonken man heeft aan haar ook zijn geslachtsdelen laten zien toen zij achter de kassa zat, ze was hier totaal niet van gediend.

Mijn collega liep na de klacht van zijn verloofde het winkelcentrum in, pakte de fles jenever af van de man en liep daarmee de expeditiekelder in, gevolgd door de alcoholist die achter zijn jeneverfles aan holde.

Beneden in de expeditiekelder aangekomen, liep mijn collega naar de vuilcontainer en sloeg de jenever fles stuk op de rand van de container. Woedend werd die man en sloeg mijn collega midden in zijn gezicht.

Mijn collega heeft de man ter plaatse in elkaar geslagen en hem buiten Hilvertshof geschopt. Een voorbijganger heeft zich hierover beklaagd bij het management van Hilvertshof, dat dit geen stijl was. Even later moest de beveiliger boven komen op het beheerkantoor, waar hij vreselijk op zijn donder heeft gekregen.

Na dit incident vroegen de winkelsurveillanten zich af waarom het bij sommige grootwinkelbedrijven wel was toegestaan om een winkelverbod uit te schrijven. En waarom dat niet is toegestaan in winkelcentra. Ik zal dit tijdens de volgende werkbespreking aan de orde brengen bij het management.

Wij zijn snel verdergegaan met onze ronde. Al heel snel kwam ik met de gebroeders Van Dijk in aanraking. Geen onbekende familie in Hilversum, zij zorgden regelmatig voor opschudding in het winkelcentrum. Op een koopavond werden twee van mijn beveiligingsemployés door vier grote Surinaamse mannen gemolesteerd. Opeens kwamen de twee broertjes Van Dijk op de Surinamers af en sloegen deze grote mannen met veel geweld naar buiten. Dit ontaardde in een gigantische vechtpartij, waar de politie en hondengeleider van de beveiligingsdienst aan te pas moesten komen.

De broertjes Van Dijk riepen na afloop van de vechtpartij: ‘Die vuile zwarten moeten met hun vuile vieze poten van onze bewakers afblijven. Die zijn van ons, die slaan we zelf wel in elkaar als dat nodig is.’ Maar op deze hulp zat de beveiliging niet te wachten.

Op een dag werden we door een winkelier gebeld dat hij een aanhouding had van een winkeldiefstal van een jongen. Een van onze jongens heeft de jongen opgehaald en meegenomen naar de verpozingruimte en de politie gewaarschuwd om hem aan de politie over te dragen. Het jochie was een jaar of elf, zeer recalcitrant. Het bleek een kleinzoon te zijn van Opa Van Dijk, de ons bekende familie. Dat jochie had een draai om zijn oren gekregen, van één van de beveiligers, toen hij de beveiliger stevig tegen zijn scheenbeen aan had geschopt.

Tijdens die klap was het jongetje tegen de punt van de brandkast gevallen, had hierdoor een wond aan zijn hoofd die hevig bloedde. Het zag er erger uit dan het in werkelijkheid was.

De jongen werd afgevoerd door de politie, de winkelier deed aangifte en de beveiliging ging door met zijn werkzaamheden.

Opeens: we zaten net aan de koffie kwam een man van middelbare leeftijd met veel geweld de verpozingsruimte binnen. In zijn hand had hij een doorgeladen pistool.

De centralist gaf direct code 1 door aan de politie, die onmiddellijk ter plaatse kwam. Ook een hondengeleider van ons bedrijf was onderweg.

Het was de oude opa Van Dijk, die tekeerging en vroeg wie zijn kleinzoon had geslagen. De beveiligingsbeambte in kwestie deed een poging om uit te leggen dat zijn kleinzoon tegen zijn scheenbeen had geschopt, wat behoorlijk pijn deed.

Op dat ogenblik kwamen de politie in kogelvrije vesten en onze hondengeleider binnen. Zij arresteerden onmiddellijk oude opa Van Dijk, namen zijn wapen in beslag en namen hem mee naar het hoofdbureau van politie.

Onze beveiligingsemployé en ik zelf moesten mee naar het bureau om aangifte te doen. Op het bureau van politie ging het er hevig aan toe, uiteindelijk zijn we eruit gekomen. Met opa Van Dijk is afgesproken dat als een kleinkind van hem in de fout gaat met bijvoorbeeld een winkeldiefstal, dat wij hem mee zullen nemen. Daarna zal opa Van Dijk hier persoonlijk van in kennis worden gesteld. Dan kan opa Van Dijk zelf zijn kleinkind ophalen en eventueel straffen. De oudere zonen van Van Dijk waren het niet eens met deze afspraak en wilden wraak nemen en verhaal halen op de beveiliger die dat jochie geslagen had.

Enkele weken later werden wij door een winkelier gebeld dat hij een aanhouding had in de grote speelgoedzaak. Ter plaatse hebben we een jongetje aangetroffen en meegenomen naar beneden, in de verpozingsruimte neergezet in afwachting op de politie.

Het bleek een kleinzoon van Van Dijk te zijn. We hebben onmiddellijk de oude Van Dijk gebeld. Die was op zijn fiets heel snel ter plaatse, pakte van zijn bagagedrager een stuk ijzer en kwam daarmee de verpozingsruimte binnen.

Hij greep zijn kleinzoon vast en gaf hem een vreselijke klap met dat stuk ijzer. Twee beveiligingsemployés zijn ertussen gesprongen, hij zou zijn kleinzoon op deze manier doodslaan en dat kon niet de bedoeling zijn.

Even later kwam de oude Van Dijk weer bij zinnen en bedankte de beveiliging dat ze ertussen gesprongen waren. Hij gooide het stuk ijzer weg en nam zijn kleinzoon al vloekend en scheldend mee achter op zijn fiets naar huis. Wij hebben nooit meer een kleinzoon of kleindochter van de familie Van Dijk aan hoeven houden.

De beveiligingsemployé, die de kleinzoon van Van Dijk een klap had gegeven hebben we laten werken op het Mediapark. De zonen Van Dijk waren nog steeds op zoek naar onze collega. De broer van onze collega werkte ook bij ons bedrijf in de vestiging Utrecht. Hij leek als twee druppels water op zijn broer, onze collega in Hilvertshof, ze konden wel tweelingen zijn.

In zijn vrije tijd stond onze collega uit Utrecht clandestien aan de deur van een discotheek in Hilversum om een centje bij te verdienen als uitsmijter. Op een avond kwamen de gebroeders Van Dijk op bezoek bij de disco en zien onze collega uit Utrecht staan. De gebroeders Van Dijk bedachten zich geen moment en sloegen onze collega ter plaatse het ziekenhuis in.

Ze hadden de verkeerde beveiligingsemployé het ziekenhuis ingeslagen, het was zijn broer. Een grote rel brak uit. De zaak werd tot de bodem uitgezocht door de politie. Hieruit kwam naar voren dat de beveiligingsemployé geen toestemming had gekregen van de politiecommissaris om dienst te verrichten als beveiliger voor de discotheek.