Lever he as ik! E-Book

Matthias Stührwoldt

• Herausgeber: Quickborn
• Kategorie: Gesellschafts- und Liebesromane
• Sprache: Deutsch

Seitenzahl: 96

Veröffentlichungsjahr: 2013

Beschreibung

Matthias Stührwoldt ist einer, der zupackt und nicht lange sinniert, wie er unter der Last des Alltags leiden könnte. Und genauso schnitzt er selbstironisch seine plattdeutschen Geschichten aus dem bäuerlichen Alltag und hat dabei doch immer die ganze Welt auf dem Kieker. Hier schreibt einer, der den Eindruck macht, als wäre er mit sich und der Welt im Reinen - jedenfalls im kleinen Ganzen!

Leseprobe

Matthias Stührwoldt wurde 1968 geboren und lebt mit seiner Frau und seinen fünf Kindern im schleswig-holsteinischen Stolpe. Er ist Bauer und Schriftsteller zugleich und bewirtschaftet einen 107 ha großen Biohof. In seinen fantasievollen Kurzgeschichten und Erzählungen beschreibt er sein Leben und seinen Alltag auf dem Land mit unerschütterlichem Humor. Seine hochdeutschen Bücher und Hörbücher heißen »Verliebt Trecker fahren«, »Schubkarrenrennen« oder aber »Nützt ja nix« und »Ein Bauer erzählt« (alle erschienen im ABL Verlag GmbH, www.bauerstimme.de). Plattdeutsch ist von ihm bisher als Buch und Hörbuch »Schnack vernünfti mit mi …« im Quickborn-Verlag erschienen.

Matthias Stührwoldt

Lever he as ik!

Alle Rechte, insbesondere der Vervielfältigung, der Übersetzung, der Dramatisierung, der Rundfunkübertragung, der Tonträgeraufnahme, der Verfilmung, des Fernsehens und des Vortrages, auch auszugsweise, vorbehalten.

Die plattdeutsche Schreibweise des Autors wurde unverändert übernommen.

ISBN 978-3-87651-410-9

© Copyright 2011 by Quickborn-Verlag, Hamburg

Umschlagfoto: Katrin Schmitt

Datenkonvertierung: CPI – Clausen & Bosse, Leck

Titti haam!

Mien Mudder hett mi lang stillt, aver ok nich so lang, as se in uns Dörp vertellt. Dar gifft dat nämlich dat Gerücht, dat mien Mudder in de grote Paus jümmer in de Stolper Grundschool komen is, üm mi de Bost to geven. Dat stimmt aver nich. Nich mol dat stimmt, un manche Lüüd vertellt sogor, Mudder weer noch nah Plön föhrt, üm mi to foddern, as ik al int Gymnasium weer. Aver dat is Quatsch, quatscher as Quatsch.

Mudder weer veel fröher dröög. Wiss, se hett mi noch stillt, dar weer ik al över anderhalv Johr olt. Aver denn möss ik int Krankenhuus, ik harr een Bruch un möss operiert warrn. So keem ik nah Kiel in de Klinik. Mien Öllern hebbt mi dar afgeven, un denn weern se weg un ik dörpte ehr nich mehr sehn. Darmols kunnen de Mudders noch nich mit in de Krankenhüüs. Dat harr sowieso nich gahn, Mudder möss ja melken. So dörpten Mudder un Vadder mi af un to dörch de Spegelschiev ankieken, ob ik noch ant Leven weer, aver ik dörpte se nich sehn, sünst harr ik ja dat Blarren anfungen un harr womöglich nich wedder opholen.

Ik kann mi dar nich op besinnen, aver dat weern wohl de schlimmsten Daag in mien Leven. Mit een Mol weern mien Öllern weg, un ik wüss nich, worüm. Un ik kreeg keen Muddermelk mehr. Eens kann ik ju vertellen: Dat weer een ganz kolen Entzuch. De Krankenschwestern wulln mi foddern, aver ik lang blots jümmer nah ehre Bosten hin un blarr: »Titti haam! Titti haam!« Ik kann dar nix vör, so hett dat nu mol in unse Familie heten. Un de Krankenschwestern kunnen oder wullen mi nix geven. Ik weer meist verhungert.

Un as mien Öllern nah dree Weken endlich keemen, üm mi aftoholen, dar heff ik mi erst so dull an Mudder klammert, dat se mi nich mol antrecken kunn. Un denn entsinn ik mi an ehre Bost, un ik pack dat Ding ut un dock mi an un fang an to sugen – aver dar weer nix mehr bin. Mudder weer dröög, un ik möss anfangen to eten. Dat heff ik denn ok doon, wo man sehn kann. Widerwillig twars toerst, aver ik harr ja keen annere Wahl.

Weer ik darmols nich int Krankenhuus komen – wokeen weet, villich harr Mudder mi hüüt jümmer noch stillt …

Schleden föhren achtern Trecker

Mien Öllern hebbt in ehr Leven jümmer arbeit. Wiss, se harrn bestimmt ok ehren Spoß, aver de meiste Tiet hebbt se arbeit. Mien Broder un ik, wi harrn dat goot in uns Kinnertiet; uns Öllern hebbt uns goot versorgt, aver Tiet harrn se nich veel för uns. Ton Bispeel hett mien Vadder uns nie nich trocken, he op den Trecker, wi op de Schledens. Dat geev dat bi uns nich. Een Trecker weer to arbeiten dar, nich ton Spoß hebben.

Schleden föhren achtern Trecker, dat heff ik erst kennen lehrt, as ik bi Marc Hinsch ton Geburtsdag inlaadt weer. Dat weer in Winter; dar leeg Schnee, un Hinschi harr op de Inladungskort schreven, ik schull een Schleden mitbringen. Op de Geburtsdagsfier weern wi villich teihn Jungs, all mit een Schleden, un denn hett Herr Hinsch all de Schledens tosamen tüdelt un achter sien lüttsten un öltsten Trecker bunnen; dat weer een Schlüter mit villich veertig PS, un he hörte op den Nomen »Oma«. Un denn güng dat los.

Wat weer dat för een Spoß! Herr Hinsch is all de lütten Feldwege afföhrt, mit Vullgas. Dat weern bi Oma villich 25km/h, aver för uns weer dat gau noog. Un wenn dat um de Kurv güng, denn schleuder de Rottensteert ut Schledens achter Oma rüm; dar möss man oppassen, dat man nich vun den Weg afkeem. An spoßigsten, aver ok an schworsten weer dat för den letzten Jung op den letzten Schleden, de föhr jümmer den gröttsten Bogen un möss jümmer gegenan lenken, üm mich in Knick to landen un sik dat Muulwark in de Dornen op to rieten. Jeder wull mol letzter ween, un so tuschen wi eenmol ganz dörch, bit de erste de letzte weer un ümgekehrt, un as wi opletzt wedder bi Hinsch op den Hof ankeemen, dar weern wi koolt un hungerig. Aver bi Hinschi int Huus weer dat warm, un dat geev Koken un Kakao. Dat weer so schön, wo wi langsam wedder warm worrn sünd, bi Hinschi opn Geburtsdag vör villich dörtig Johren.

Nu, hüttodags, bün ik Buer un Hinschi is Immobilienmakler in Köln oder so. Wiet weg jedenfalls. Herr Hinsch is al lang doot, aver wo he uns trocken hett, darmols, op den Geburtsdag vun sien Söhn, dat heff ik nich vergeten. Un ok wenn ik oft veel to doon heff op den Hof un den ganzen Zeddel vull mit Arbeit – wenn Schnee liggt, nehm ik mi jümmer de Tiet, de Kinner to trecken, ik op den Trecker, se op de Schledens. So hört sik dat, un so veel Spoß mutt ween.