Makaweres fer Unempfindliche - Wolfgang Käser - E-Book

Makaweres fer Unempfindliche E-Book

Wolfgang Käser

0,0

Beschreibung

Des sin lauder Gedichtelcher un Korzgschischde in pälzischer Mundart. Makawer un manchesmol a schun sehr makawer. Dialekt liest sich schwerer, deshalb hämmer e grösseri Schriftart gewählt. Awwer lese mussmer schun kenne. Alla dann viel Schbass an de Frääd.

Sie lesen das E-Book in den Legimi-Apps auf:

Android
iOS
von Legimi
zertifizierten E-Readern

Seitenzahl: 55

Veröffentlichungsjahr: 2016

Das E-Book (TTS) können Sie hören im Abo „Legimi Premium” in Legimi-Apps auf:

Android
iOS
Bewertungen
0,0
0
0
0
0
0
Mehr Informationen
Mehr Informationen
Legimi prüft nicht, ob Rezensionen von Nutzern stammen, die den betreffenden Titel tatsächlich gekauft oder gelesen/gehört haben. Wir entfernen aber gefälschte Rezensionen.



Inhaltsverzeichnis:

Ich hab jo nimmi soooooo lang

Dem Pitter soin Dood

Die Truerredd

E Dutt wo e Dittl gelangt het

De Hicks

De Karl un de Petrus

Rechts frei

De Leicheschmaus

Die Selbschmörderin

Des Jubiäum

Friedhofstraatsch

Dande Lissl

Doodesazeige

Bember hämmer zuem gsaat

Drei Johr

En Schbaziergang iwwer de Friedhof

Daachesmeldunge

Soin letschder Wille

Mil e bissel rhoilännisch

Schdandhaft

Moi Beerdischung

De dridde Sarg

Wer des alles gschriwwe hot

Ich hab jo a nimmi soooooooooo lang

Also iwwerleg ich mir so, was soll ich mache-- odder noch besser, was machen die Annere.?

Fer alles gibt’s heidzudaach Vorsorge, fer alle mögliche Krankheide. Bei uns äldere Männer is die Proschdada, genannt Haferundfahrt sehr beliebt. Awwer Vorsorge fer de Dood? Do gibt’s blos ääns: Länger lewe. Wann ned hodmer Besch ghatt. Die meerschde Leid schderwen jo krank un trotzdem kammer in de Danksachunge lese, dass manche Agehörische dem behandelnde Dokter fer soi Leischdunge danken,!!!

Ich verschdeh des ned. Wann ich zum Frisör geh hawwich die Hoor gschnidde, awwer is schunemol änner gsund vum Dokter kumme? Ich hab zu moim Dokder gsaat, „pass uff moin Freund, Du verdienscht an mir blos so lang wie ich leb. Also gebder Mieh - verschdanne“?

Un wanns zu Ende geht, brauch ich dann a e Iwwerweisung zu emme Beschadder? Abrobos Beschdadder: De Peter Wilhelm, Beschdadder un Journalist hot des Buch gschriwwe: Wer zu uns kommt, hat das Gröbste hinter sich.

Des hawwich zwa noch ned ganz, awwer erkundische derfmer sich jo mol also geh ich hie un frooch mol ganz uverbindlich, was der mid mir mache deed. Also bin ich zu em hie un hab zu dem Mann im graue Azuuch gsaat: „ Herense mol, agenumme ich weer mol dood, was deeden Sie dann mit mir mache?“

„Einen Augenblick bitte, Frau Sounso wird sich um Sie kümmern“ Wie ich die Fraa Sounso gseh hab, hawwich als cleverer Pälzer sofort begriffe, dass des e Verkaafsstradegie is.

Kummt e Fraa in den Lade, werdse vun dem schdaddliche Chef bedient. Is awwer en Mann de evenduelle Kunde, werd die Fraa an die Front gschickt. Zirka 35 Johr, e gud gfilldi Blus un en ned zu lange Rock. Awwer do hot doch kenn Mann Luschd zu schderwe,!

Uff moi diesbezieglichi Frooch, wann des doch bassiere deed, hodse gemäänt:“ Mache Sie sich kä Sorge, des is vollkomme schmerzfrei“ Un dann hodse so uffgezehld, was ich fer Meglichkeide hed. Jetz erschd hoddse mich gebede, mich zu setze. Ich hab nämlich wo ganz annerschd hiegeguggt als wie in ihrn Katalog.

Sie hodmer dann en scheene Sarg gezeigt, innedrin schä ausgeleggt mit so wääsche Kisse un Discher. „Wissense“, hotse gemäänt, „ e bissel Komfor will mer jo in soim letschde Wohnsitz hawwe un dodrin liggd mer johrelang uffem Rigge ohne dassmer Druckschdelle griggt.“ Dodezu deedse mir abiede, weil ich so en nedde Mann weer, noch e besonders schänes Doodehemd je nooch Wunsch mid un ohne Kraache. Un wann ich mich ned glei entscheide wolld, kennt ich des a onlein beschdelle so unner www.Jetzbischdedood.de. Manchmol heddense a e paa Reschdposchde, die verkaafense, meischd im Summer, wann die Leid in Urlaub sin uns Gschäft ned so guud laaft.

„Wannse also im Summer schderwe deeden, hännse jede Menge Verginschdischunge.“ Weil ich do vielleicht e bissel ubegreiflich geguggt hab, hotse mer erklärt: „A des is doch ganz äfach, setzen Se halt im Friejohr Ihr Tabledde ab.“

Ja un dann gebs do jo a noch annere Meglichkeite mid de Beisetzung. Des is jo so e komisches Word. Mer werd doch nirgends wo dezugsetzt.

„Eine Seebeschdaddung mit freier Atlantikwahl“ hodse gsäuselt, wahrscheinlich werd do genuch dro verdient, „wär a empfehlenswert.“

Des hawwich dann nadierlich als johzehndelanger fehement iwwerzeigder un a total begeischderder Nichtschwimmerschbordler abgelehnt. Ja, ob ich selwer ned e paa eigene Winsch hed,“Ooch“, hawich dann gsaat, „eigentlich wolld ich jo verbrennt werre.“

Des deed nadierlich a geh, awwer warum dann des?

„Des is bragdisch“, hawich gsaat, „ich kumm sowieso in die Höll un do kennt ich mich glei an die Hitz gewähne“. So is des noch e zeitlang gange, ich hab mache kenne was ich wollt, ich bin immer noch doo, awwer wie oigangs gsaat Ich hab jo nimmi sooooooooooooo lang.

Hald! Ääns noch. Was die Leid bei de Trauerfeier fer e Lied singe sollten, hotse mich noch gfroocht, ob ich en besondere Wunsch hed. Hajo, die sollen uf mich singe:

Er wa en echte Pälzer Bu,

de stärkscht vun unsre Gass,

hai, wer die Pälzer Buwe kennt,

des is e edli Rass'

Wers heere will:

https://www.youtube.com/watch?v=sFSHx0evB2Y

Dem Pitter soin schennschde Dood

Der Pitter liggt ausgerechnet am Rosenmontag im Schterbe. Un dann sowas in Köln! E schlimmeri Schdroof kanns ned gewe awer der Pitter nimmts gellosse.. „Es kütt wie es kütt“, denkt er bei sich und Angscht verspürt er a ned. „Es is schun immer gudgegange“.

Also macht er kä groß Gedöns. Während uff de Schdroos de Rosenmontagszug vorbeilaaft, wääs die ganz Verwandtschaft net, wie se sich verhalte soll. Die Wohnung ist voller Leit. Es hot ja känner wisse könne, dass de Pitter am högschte Kölner Feierdaach soi Lewe aushaucht.

Schun ein halwes Johr vorher wa die Wohnung ausgebucht.

Mer muss wisse, wer in Köln am Weg vum Zuuch e Behausung in der 2. oder 3. Etasch hot, laad Gäschd oi, die aussem Fenschder gugge derfen. Gege Bezahlung selbschtverschtändlich. So ganz trocken geht’s dodebei a ned zu. Die Schtimmung schwappt schunnemol iwwer. Ausgerechnet heit macht de Pitter schlapp. Sie wolldenen schun in die Abschtellkammer schiewe, aber de Pitter is mit all seiner noch vorhandene Energie degege. Er will unbedingt nochemol ans Fenschter und de Zuuch sehe. Also erfillt mer ihm soin Wunsch, setzten in soin Lehnschtuhl und schtülpt ihm soi geliebte Narrenkappe uff. Wer dann genau hieguggt, kann erkenne, dass em Pitter ab und zu e Trän iwwer die Bagge laaft.

Die Karnevalischte uff de Feschtwägge, die wo ihn am Fenschder ekennen, winkenem zu.

„En schännere Dood kann ich nicht ned hawwe“ denkt sich de Pitter.

Als de Prinzewache vorbeifahrt, hebder leicht de Arm und haucht soi letschdes „Alaaf“.

Soi ganz Lewe wollter ämol Prinz werre, des Geld dezu hot awwer nie gelangt. Noch neddemol zum Bauer odder de Jungfrau hots gereicht. Er wa Gardeoffizier und hot dort bei de Sitzunge mit uffmarschiere derfe.

Jetzt sitzter er unner all denne fremde Leit am Fenschder vun seinere Wohnung. Als uff de Schdroos das Lied vum Jupp Schmitz erklingt, „wir kommen alle alle in den Himmel“ singt de Pitter leis mit und schlooft dann friedlich oi.