Remedium E-Book

Tomasz Kozłowski

• Herausgeber: Wydawnictwo Psychoskok
• Kategorie: Gesellschafts- und Liebesromane
• Sprache: Polnisch

Veröffentlichungsjahr: 2018

Beschreibung

Intrygująca, obyczajowo-przygodowo-historyczna opowieść z elementami fantasy. Przeniesiemy się do czasów Młodej Polski. W aurze tajemniczości będziemy poznawać wyjątkowa historie, w której nie brakuje wątków miłosnych i nieoczekiwanych zwrotów akcji. Główny bohater to modernistyczny malarz, Franciszek Okrumża. Pragnie on nakreślić wizerunek kobiety, która pojawia się w jego snach. Czy aby na pewno tylko w snach? Kim jest tajemnicza Aniela? I dlaczego obraz Okrumży miałby uleczyć jej poważny defekt? To pełna niezwykłej treści historia dzieła, które ma niesamowitą moc  

Leseprobe

Tomasz Kozłowski

Remedium

Wydawnictwo Psychoskok

Tomasz Kozłowski „Remedium”

Copyright © by Tomasz Kozłowski, 2018

Copyright © by Wydawnictwo Psychoskok Sp. z o.o. 2018

Wszelkie prawa zastrzeżone. Żadna część niniejszej publikacji nie

 może być reprodukowana, powielana i udostępniana w 

jakiejkolwiek formie bez pisemnej zgody wydawcy.

Redaktor prowadząca: Renata Grześkowiak

Korekta: Marianna Umerle, Marlena Rumak

Projekt okładki: Robert Rumak

Ilustracje na okładce: konradbak, potas – Fotolia.com

Skład: Jacek Antoniewski

Skład epub i mobi: Kamil Skitek

ISBN: 978-83-8119-246-0

Wydawnictwo Psychoskok Sp. z o.o.

ul. Spółdzielców 3, pok. 325, 62-510 Konin

tel. [phone], kom. 695-943-706

http://www.psychoskok.pl/http://wydawnictwo.psychoskok.pl/ e-mail:[email protected]

Prolog

We wrześniu przebywałem w Warszawie. Zbierałem materiały dotyczące malarstwa przełomu dziewiętnastego i dwudziestego wieku, dlatego chętnie wybrałem się na aukcję malarstwa młodopolskiego. Spodziewałem się zobaczyć mało znany obraz Tetmajera Spotkanie, ze zbiorów prywatnych. Ciekawostką aukcji miało być wystawione wyposażenie pracowni malarskiej tamtej epoki, oczywiście oryginalne przedmioty: sztalugi, pomoce geometryczne, pędzle, palety, farby i tym podobne. Pierwsza część aukcji taka sobie. Tetmajera nie było, a to, co wystawiono do sprzedaży, to trzeci, czwarty garnitur – prawie amatorszczyzna. W przerwie kupiłem kawę: w jednorazowym kubku, rozpuszczalną… w pierwszym domu aukcyjnym – równie dobrze mogliby u Wierzynka rozłożyć ceratę na stole. Cóż, Warszawa to nie Kraków. Z parzącym w palce kubkiem stanąłem w holu, za filarem, za to z takim widokiem za oknem: podwórko z kontenerami na śmieci i domy z okresu późnego Gomułki, a może wczesnego Gierka – ot, polskie epoki w architekturze.

Stoję, piję, patrzę, słucham. Z jednej strony filaru starzec z dziewczyną na wózku rozmawiają przyciszonymi głosami, z drugiej strony jakaś para przymierza się do poważnych aukcyjnych zakupów:

– Te farby są niesamowite, jak z bajki, tyle lat i nie wyschły, a jakie kolory! Teraz takich nie ma – mówi mężczyzna.

– Braciszku, stare, wyblakłe farby. Nie wyschły, bo na pewno dodali oleju orzechowego dla podniesienia wartości – odparła kobieta. – Uwierz, znam się na tym. Po stu latach nawet olejne farby nie nadają się do malowania.

– Joanno, tymi farbami namalowałbym ciebie i byś wyzdrowiała, czuję to.

– Brakuje mi dwóch centymetrów nogi. Co, domalujesz mi je? Nie żartuj. Obiecałeś dołożyć się do operacji, chcesz teraz wydać pieniądze na farby?

– Oczywiście, operacja, ale… te farby są czarodziejskie! – To była ostatnia iskierka nadziei, pragmatyzm siostry go zgasił.

Poczułem się głupio, przysłuchując się tak osobistej rozmowie rodzeństwa. Dyskretnie przeszedłem za następny filar. Czarodziejskie farby – hmm – słyszałem już gdzieś taką historię, a może czytałem? 

1799

To było gdzieś między Olsztynem a Olkuszem. Pewien szlachcic, Alojzy Chynowski herbu Rogala, piastował w powiecie olkuskim stanowisko asesora, jednak jego ulubionym, a przy okazji intratnym zajęciem, było malowanie portretów sąsiadów, dworzan i wszystkich, którzy z nawiązką pokrywali koszta farb i pracy – taka fucha osiemnastowiecznego urzędnika ziemskiego. Talent malarski odziedziczył po bracie babki, znanym i wziętym malarzu tamtej epoki Tomaszu Dolabelli.

Druga żona asesora zmarła przy porodzie, zostawiwszy mu ukochane dziecię, Jadwinię. Leciwy już wtedy Alojzy, szósty krzyżyk dźwigał, w córce ulokował wszystkie swoje uczucia. Jadwiga odwzajemniała mu się w dwójnasób. Kiedy córka zamieniła się z podlotka w atrakcyjną panienkę, ojciec zaczął rozglądać się za godną partią dla niej. Jesienią roku 1798 przyszła zaraza czarnej ospy. Umierało mnóstwo ludzi, a Jadwinia, zamiast skryć się w zamku, biegała po okolicznych wsiach, ratować chore dzieci. O ironio, nie zaraziła się ospą, ale zapadła na płuca, pluła krwią – teraz antybiotykami wyleczono by ją bez problemu, lecz wtedy… Zmarła na początku grudnia, dzień przed Świętym Mikołajem. Asesor tak rozpaczał, że w jedną noc posiwiał i postarzał się o kilkanaście lat, zamknął się na zamku, nie przyjmował nikogo, zaniedbał urzędnicze obowiązki. Przestał malować. Odciął się od świata. Żył jak odludek, samotnik.

Rok po śmierci Jadwigi, jakoś na początku grudnia, do wrót zamku zapukał wędrowiec, a może pielgrzym. Stary początkowo nie chciał go wpuścić, ale zbliżała się noc, tężał mróz – pozwolił mu przenocować. Nakarmił, ogrzał, dał ciepłe odzienie. Dziwna to była postać: wielka siwa broda, cera ziemista, zapadnięte oczodoły wydawały się puste, na głowie kaptur, którego nie zsuwał nawet przy posiłku. Był niczym mag ze średniowiecza, Merlin od króla Artura. Na drugi dzień nieznajomy, odchodząc, wręczył Alojzemu pudło z farbami i rzekł:

– Dzięki nim odzyskasz, co utraciłeś, a kochasz nad życie.

Asesor zrazu nie rozumiał, chciał wyjaśnień, jednak wędrowiec dziwnie szybko odszedł i zniknął w śnieżnej szarości dnia.

„Farby? Skąd on wiedział, że malowałem? „Odzyskasz, co ukochałeś”? Bzdury!” – pomyślał.

W nocy Alojzy miał sen. Po raz pierwszy od śmierci przyśniła mu się córka. Była taka radosna, powiedziała:

– Tato, ja wrócę do ciebie, ty znów będziesz malował, będzie jak dawniej.

Potem pobiegła do ogrodu. Zniknęła. Starcowi wydawało się, że kuleje.

Zbudził się wczesną porą, długo przed świtem. Pomimo chłodu cały był zlany potem – ten sen: dziwny, niepokojący, ale też dający niezrozumiałą nadzieję, radość. Rano szlachcic nie zjadł śniadania, nie wypił kawy, jak w amoku pobiegł do pracowni, a tam – wszystko zakurzone, farby zaschnięte, spękane zagruntowane płótna. Odnalazł jedno podobrazie w całkiem dobrym stanie i wystarczająco duże, żeby zmieściła się cała postać córki – chciał ją namalować w naturalnej wielkości.

„Czy pamiętam jej twarz, postać, figurę? Jakie miała nogi, jaki strój, włosy? Miała kruczoczarne, gęste loki spadające na ramiona. Jak zakręciła głową, to widać było tylko czarną burzę włosów. A twarz? Oczy?… Nie, nie potrafię, nie dam rady, tak dawno nie malowałem” – myśli kłębiły się w jego głowie, ogarniały wątpliwości, powracały emocje, wspomnienie Jadwini. Siadł, ręce mu drżały. Płakał, może to trwało chwilę, może godzinę, w końcu uspokoił się na tyle, by ustawić krosno z płótnem na sztaludze.

– Farby, gdzie są farby? Wędrowiec dał mi te farby gdy wychodził, czyli w sieni zamku, potem zaniosłem je… Nie zostawiłem w sieni. – Próbował odtworzyć tamten moment. Ruszył biegiem. Z pracowni do głównej bramy było daleko. W sieni panował półmrok, prawie ciemno – wydawało się, że dnia nie ma, słońce nie wzeszło, było szaro, znowu padał śnieg. Asesor znalazł lampę, zapalił, rozejrzał się po sieni. – Nie ma nic, żadnych farb, pakunku. – Domknął drzwi, bo wiatr je uchylił w nocy, nawiał śniegu, który wcale nie stopniał. Mróz w sieni był taki sam, jak na dworze.

– Gdzie zaniosłem te farby? Starzec na pewno dał mi je w sieni – powiedział to dziwne zdanie i wyszedł. – Zaraz… wybiegłem za nim, szukałem go na podwórcu, aż do bramy! Tak, tam! – przypomniał sobie. Wyszedł na dwór tak, jak stał, w samej koszuli. Nie czuł mrozu. W jednej chwili znalazł się przy bramie. Tu też ich nie było. Czuł, że są gdzieś blisko, lecz nie przy wrotach. Wrócił.

– Studnia, przecież położyłem pakunek na cembrowinie studni! A jeśli?… Nie, wiatr nie mógł ich zwiać, choć jest śnieg, ślisko, mogły się zsunąć. – Zachowywał się tak, jak gdyby od tych farb zależało życie jego córki. Cały spocony z emocji dobiegł do studni na środku podwórca. – Jest pakunek, jest! Dzięki, Boże! – Alojzy chwycił farby. Do końca obawiał się, że mogą wpaść do studni. Wrócił do zamku. Dopiero teraz poczuł chłód. Aż zatrząsł się z zimna, jednak nie poszedł do ciepłej, ogrzanej kuchni, ale od razu do pracowni. Na stole rozpakował zawiniątko. Farby były w drewnianym pudle, w sześciu dziwnych szklanych słoikach. Nigdy takich nie widział. Przypominały greckie amfory w miniaturze, każdy słój zamknięty wielkim, szerokim korkiem. Kolory wyraźne, szczególnie czerwień i zieleń Veronesa.

– Są zaschnięte. Czym je rozpuścić? Mam olej lniany. Może je ogrzać lub wlać nafty? Gdzieś w komodzie powinny być jeszcze żywice i terpentyna. – Jego umysł pracował jak dawniej, kiedy malował.