Rock Weekend 2 (Nederlands) E-Book

Achim Schäffer

• Herausgeber: tredition
• Kategorie: Gesellschafts- und Liebesromane
• Sprache: Niederländisch

Seitenzahl: 297

Veröffentlichungsjahr: 2025

Beschreibung

Een Duits-Nederlands weekend vol verhalen, muziek en verlangen – nu in het Nederlands vertaald! Het weekend in het Rock it! op Texel volgt een strak muzikaal ritme: op vrijdag Alternative en Punkrock, op zaterdag pop- en rockklassiekers, en op zondag de meer ingetogen klanken. Generaties, culturen en levenspaden kruisen elkaar op magische wijze. In Rock Weekend 2 duikt Achim Schäffer – als DJ, barman en manusje-van-alles – opnieuw onder in herinneringen, grappige anekdotes en diepgaande reflecties over liefde en verlies. Maar ook het heden laat hem niet los. Want op je 55ste kan het leven plots verrassende wendingen nemen... En alsof dat nog niet genoeg is, gebeurt er elke avond van alles in het Rock it!: van Marjoleins chaotische gezinsleven tot bizarre blind dates, nostalgische jeugddromen en het ontroerende optreden van de 'Rock-Rentner'. En dan is er natuurlijk nog Lieke – de knappe, piepjonge serveerster. Deze Nederlandstalige uitgave is geen letterlijke vertaling, maar met hulp van AI een bijzondere, levendige uitwerking van het originele Duitse boek – met oog voor culturele nuances, taalgevoel en het unieke karakter van een Duits-Nederlands verhaal. Laat je meeslepen door de energie, de humor en de warme melancholie van dit boek – een ode aan muziek, aan het leven en aan alles wat ons verbindt.

Leseprobe

Rock it, Texel!

Achim Schäffer

Rock Weekend 2

Rock it, Texel!

(Nederlands)

© 2025 Achim Schäffer

Website: www.rockweekend.net

Vertaald naar het Nederlands door Achim Schäffer en AI.

ISBN

Softcover

978-3-384-58440-3

E-Book

978-3-384-58441-0

Druck und Distribution im Auftrag des Autors:

tredition GmbH, Heinz-Beusen-Stieg 5, 22926 Ahrensburg, Deutschland

Das Werk, einschließlich seiner Teile, ist urheberrechtlich geschützt. Für die Inhalte ist der Autor verantwortlich. Jede Verwertung ist ohne seine Zustimmung unzulässig. Die Publikation und Verbreitung erfolgen im Auftrag des Autors, zu erreichen unter: tredition GmbH, Abteilung "Impressumservice", Heinz-Beusen-Stieg 5, 22926 Ahrensburg, Deutschland.

Kontaktadresse nach EU-Produktsicherheitsverordnung:

[email protected]

Ich träume

von triumphalen Siegen mit meinen Fußballmädchen.

Vom nächsten Urlaub in Spanien.

Von meinen Lieben zu Hause.

Ich bin immer für euch da.

Und natürlich lande ich irgendwann

im Rock it!

Rock it, Texel! – Playlist

Spotify

Apple Music

Inhalt

Cover

Rock it, Texel!

Titelblatt

Urheberrechte

Rock it, Texel! – Playlist

Vrijdag

Freaky-Friday-Playlist:

7seconds: 99 Red Balloons

Another Joe: T-Bird Tattoo

The Sisters of Mercy: Nine While Nine

Ride: Paralysed

Suede: Personality Disorder

Tears for Fears: My Demons

Emily Davis And the Murder Police: Same Old World

The Mysterines: The Last Dance

The Lathums: Lucky Bean

Volbeat: Lonesome Rider

Måneskin: Gossip

Rancid: Prisoner Song

The Black Pacific: I Think I’M Paranoid

Linkin Park: The Emptiness Machine

Anti - Flag: Imperialism

The Offspring: Behind Your Walls

Red Hot Chili Peppers: The Drummer

The Baboon Show: Reason to Go On

Body Count: The Winner Loses

Fugazi: Waiting Room

Faith No More: Midlife Crisis

New Model Army: A Liberal Education

Motörhead: 1916

Mumford & Sons: The Cave

Good Charlotte: I Just Wanna Live

The Hives: Won‘t Be Long

Kaiser Chiefs: Press Rewind

Phoenix: Lisztomania

Kasabian: Algorithms

Hard-Fi: Hard to Beat

Green Day: One Eyed Bastard/ The Interrupters: As We Live

Jaya the Cat: Here Come The Drums

Primal Scream: Love You

Madsen: Keiner

Kettcar: München

Slime: Religion

Pisse: Fahrradsattel

NOFX: The Idiots Are Taking Over

Pennywise: Bro Hymn

The Misfits: Skulls

Ramones: Psycho Therapy

Mano Negra: Out of Time Man

Bad Religion: Whisper In Time

Bad Religion: You

The Dead Milkmen: Punk Rock Girl

Social Distortion: The Story Of My Life

Iggy Pop: The Passenger

Blink 142: What’s my Age Again?

Ton Steine Scherben: Rauch-Haus-Song

Zaterdag

Saturday-Night-Playlist:

Depeche Mode: Black Celebration

Killing Joke: Love Like Blood

Ministry: Revenge

OMD: Electricity

Weezer: Sweet Dreams

Trans X: Living On Video

Animotion: I Engineer

Shannon: Let The Music Play

Run-DMC & Jason Nevins: It's Like That

Beasty Boys: Fight For Your Right

Twisted Sister: We’re Not Gonna Take It

Def Leppard: Rock Of Ages

Skid Row: 18 And Life

Status Quo: In The Army Now

Madonna: La Isla Bonita

Lionel Richie: All Night Long

Bløf: There Is A Light That Never Goes Out

Doe Maar: Smoorverliefd

The Bangles: Walk Like an Egyptian / Markus: Ich will Spass

Katrina And the Waves: Walking on Sunshine

Transvison Vamp: I Want your Love

The Sisters of Mercy: Jolene

The Cure: A Forest

Billy Idol: Dancing With Myself

Joan Jett & the Blackhearts: I Love Rock’n’Roll

Van Halen: You Really Got Me

Bon Jovi: It’s My Life

The Clash: Should I Stay Or Should I Go

Leila K: Ca Plane Pour Moi

Blondie: Call me

Placebo: Daddy Cool

Lenny Kravitz: Are You Gonna Go My Way

4 Non Blondes: What’s Up?

Cyndi Lauper: Time After Time

Mike Oldfield: Moonlight Shadow

Irene Cara: Flashdance

Peter Schilling: Major Tom (Völlig losgelöst)

Geier Sturzflug: Pure Lust Am Leben

Rick Springfield: Celebrate Youth

Elton John: I’M Still Standing

Madness: Our House

Queen: I Want To Break Free

Zondag

Chilly-Sunday-Playlist

Crimson Glory: Lost Reflection

Scorpions: Crossfire

Saxon: The Broken Heroes

The Alarm: X

Tocotronic: Denn Sie Wissen, Was Sie Tun

Nick Cave & the Bad Seeds: The Wild God

Wolf Alice: The Last Man On Earth / Cigarettes After Sex: Apocalypse

Kristin Hersh: Your Ghost

Johnny Cash: Hurt

Die Toten Hosen: Nur Zu Besuch

Manchester Orchestra: I Know How To Speak

The Dead South: In Hell I’ll Be In Good Company

The Gaslight Anthem: History Books

Bruce Springsteen: No Surrender

New Model Army: Marrakesh

Pulp: Dogs Are Everywhere

Marillion: Jigsaw

Fischer-Z: Cruise Missiles

Manfred Mann’s Earth Band: Redemption Song

Pavlov’s Dog: Julia

Patti Smith Group: Frederic

Soul Asylum: Runaway Train

Magnum: Sacred Hour

Journey: Wheel In The Sky

Dire Straits: Sultans Of Swing

The Police: Message In A Bottle

Talking Heads: Psycho Killer / Garland Jeffreys: Hail Hail Rock ‘n’ Roll

Tom Petty: Free Fallin’

Leningrad Cowboys: Those Were The Days

Slade: Far Far Away

Styx: Boat On The River

Uriah Heep: Lady In Black

The Bates: Nights In White Satin

Meat Loaf: Two Out Of Three Ain’t Bad

Westernhagen: Wir waren noch Kinder

Billy Joel: Piano Man

Marianne Faithfull: As Tears Go By

Cat Stevens: The First Cut is the Deepest

Chris De Burgh: The Head and the Heart

John Lennon: Imagine

Rock Weekend 2 (Nederlands)

Cover

Titelblatt

Urheberrechte

Freaky-Friday-Playlist:

John Lennon: Imagine

Rock Weekend 2 (Nederlands)

Cover

1

2

3

4

5

6

7

8

9

10

11

12

13

14

15

16

17

18

19

20

21

22

23

24

25

26

27

28

29

30

31

32

33

34

35

36

37

38

39

40

41

42

43

44

45

46

47

48

49

50

51

52

53

54

55

56

57

58

59

60

61

62

63

64

65

66

67

68

69

70

71

72

73

74

75

76

77

78

79

80

81

82

83

84

85

86

87

88

89

90

91

92

93

94

95

96

97

98

99

100

101

102

103

104

105

106

107

108

109

110

111

112

113

114

115

116

117

118

119

120

121

122

123

124

125

126

127

128

129

130

131

132

133

134

135

136

137

138

139

140

141

142

143

144

145

146

147

148

149

150

151

152

153

154

155

156

157

158

159

160

161

162

163

164

165

166

167

168

169

170

171

172

173

174

175

176

177

178

179

180

181

182

183

184

185

186

187

188

189

190

191

192

193

194

195

196

197

198

199

200

201

202

203

204

205

206

207

208

209

210

211

212

213

214

215

216

217

218

219

220

221

222

223

224

225

226

227

228

229

230

231

232

233

234

235

236

237

238

239

240

241

242

243

244

245

246

247

248

249

250

251

252

253

254

255

256

257

258

259

260

261

262

263

264

265

266

267

268

269

270

271

272

273

274

275

276

277

278

279

280

281

282

283

284

285

286

287

288

289

290

291

292

293

294

295

296

297

298

299

300

301

302

303

304

305

306

307

308

309

310

311

312

313

314

315

316

317

318

319

320

321

322

323

324

325

326

327

328

329

330

331

332

333

334

335

336

337

338

339

340

341

342

343

344

345

346

Vrijdag

Freaky-Friday-Playlist:

7seconds: 99 Red Balloons

Another Joe: T-Bird Tattoo

The Sisters of Mercy: Nine While Nine

Ride: Paralysed

Suede: Personality Disorder

Tears for Fears: My Demons

Emily Davis And the Murder Police: Same Old World

The Mysterines: The Last Dance

The Lathums: Lucky Bean

Volbeat: Lonesome Rider

Måneskin: Gossip

Rancid: Prisoners Song

The Black Pacific: I Think I’m Paranoid

Linkin Park: The Emptiness Machine

Anti - Flag: Imperialism

The Offspring: Behind Your Walls

Red Hot Chili Peppers: The Drummer

The Baboon Show: Reason To Go On

Body Count: The Winner Loses

Fugazi: Waiting Room

Faith No More: Midlife Crisis

New Model Army: A Liberal Education

Motörhead: 1916

Mumford & Sons: The Cave

Good Charlotte: I Just Wanna Live

The Hives: Won‘t Be Long

Kaiser Chiefs: Press Rewind

Phoenix: Lisztomania

Kasabian: Algorithms

Hard-Fi: Hard To Beat

Green Day: One Eyed Bastard

The Interrupters: As We Live

Jaya the Cat: Here Come The Drums

Primal Scream: Love You

Madsen: Keiner

Kettcar: München

Slime: Religion

Pisse: Fahrradsattel

NOFX: The Idiots Are Taking Over

Pennywise: Bro Hymn

The Misfits: Skulls

Ramones: Psycho Therapy

Mano Negra: Out Of Time Man

Bad Religion: Whisper In Time

Bad Religion: You

The Dead Milkmen: Punk Rock Girl

Social Distortion: Story Of My Life

Iggy Pop: The Passenger

Blink 142: What’s My Age Again

Ton Steine Scherben: Rauch-Haus-Song

7seconds: 99 Red Balloons

„Vind je niet dat we op dit moment grotere zorgen hebben?“

De discussie met de ouders van de tegenstanders dreigt te escaleren. Begrijpelijk – in de topper van de O13-meidencompetitie staat het vlak voor tijd 6-1 voor ons. Nu krijgen de tegenstanders een penalty vanwege hands.

Duidelijk hands, daar gaat het niet om.

Maar in de uitwedstrijd hadden we een bijna identieke situatie. Toen schreeuwden hun ouders het uit:

„Eerste wedstrijd van het seizoen!“

„Dat wist ze toch niet!“

Een 12-jarig meisje dat al jaren voetbal speelt…

Onze scheidsrechter gaf toen geen penalty.

Uitslag: 0-0.

En nu geeft hij hem wél, hoewel hij volgens de ouders iets te lang twijfelde.

„Een half jaar geleden dachten jullie daar heel anders over!“ roep ik geïrriteerd.

„Arrogante winnaar!“ denken zij.

„Slechte verliezers!“ denk ik.

Bijna had ik het hardop gezegd.

Jeugdvoetbal – de wekelijkse chaos.

Niets bijzonders.

Maar boven alles hangt die ene vernietigende uitspraak: „Vind je niet dat we op dit moment grotere zorgen hebben?“

Ja, verdorie, natuurlijk hebben we grotere zorgen. Gisteravond is Rusland Oekraïne binnengevallen. Gebombardeerd.

Met raketten beschoten.

Ze marcheren het land binnen.

Ongelooflijk. Onwerkelijk. Oorlog in Europa.

Natuurlijk herinner ik me nog de bloedige burgeroorlog in voormalig Joegoslavië in de jaren 90.

Natuurlijk was Rusland de laatste jaren steeds agressiever.

Natuurlijk hebben ze de Krim ingenomen.

Niets is meer ‘natuurlijk’.

Hier begint plotseling een land een oorlog tegen een ander land. Ik wil me niet eens voorstellen hoe het zou zijn als wij ineens bedreigd, gebombardeerd, beschoten zouden worden. En ineens staat de wereld op zijn kop.

Zeitenwende!

De discussie langs de zijlijn van de voetbalwedstrijd is snel afgelopen. Het doet er ook helemaal niet toe. Bovendien hebben ze de penalty nog gemist ook. Terecht!

Wij winnen met 6-1 en leggen de basis voor het kampioenschap.

Eindelijk!

De lange, frustrerende coronapauzes waren meer dan genoeg.

Nu breekt onze beste tijd aan.

The best is yet to come!

Wij genieten.

Dat mag tenminste!

Vrijdagavond open ik de avond in het Rock it, Texel! met de 99 Red Balloons-punkcover van 7seconds. Toen Nena in 1983 doorbrak met het Duitse origineel, stond de wereld nog in het teken van de Koude Oorlog en nucleaire wapenwedloop.

Toch leek een echte oorlog toen voor ons kinderen ver weg. Nena bezong een bijna kitscherig horrorscenario: iedereen raakt in paniek en aan het einde weet niemand meer hoe het allemaal begon.

Wanneer? Waarom? Waarvoor?

En nu?

Opeens is oorlog werkelijkheid.

Weten ze in Rusland eigenlijk waarom en waarvoor?

Wat weten wij?

Waar leidt dit toe?

Gaat Rusland nu Oekraïne veroveren?

En dan Moldavië?

Georgië?

Roemenië?

En Estland, Letland, Litouwen, Finland, Zweden?

En Polen?

En wat gebeurt er met ons?

Kunnen we zoals altijd mooi buiten dit soort zaken blijven?

Misschien lossen de Amerikanen het op.

Dit.

Oorlog.

Luchtalarmen.

Mensen vluchten naar bunkers.

Mensen vluchten naar metrostations.

Mensen vluchten ergens heen.

Mensen raken gewond.

Mensen sterven.

Mensen!

Waarom? Waarvoor?

Misschien komt er een antwoord als de laatste raket gelanceerd, de laatste tank vernietigd, de laatste ballon geknapt is.

Over 99 jaar?

Na 99 geknapte ballonnen, geknapte dromen.

Na 99 gemiste kansen.

„Vind je niet dat we op dit moment grotere zorgen hebben?“

Ja, natuurlijk. Maar de aarde draait nog steeds door.

Nicht einfach.

Weiter.

Leben.

Another Joe: T-Bird Tattoo

Canadese punkrock uit de jaren ’90.

Na een pauze van meer dan twintig jaar bracht Another Joe in 2023 een nieuw album uit dat absoluut de moeite waard is. Ready or Not combineert energie met catchy melodieën. Het nummer T-Bird Tattoo past perfect bij de vrijdagavondvibe van het Rock it.

Ik hou ervan.

Ik hou van mijn kroeg en ik hou van mijn nieuwe leven.

Toen het serieus werd, moest ik vorig jaar een duidelijke keuze maken. Halverwege je 50ste hebben zulke beslissingen nogal wat impact. Ik stond op het punt mijn oude leven achter me te laten.

Een nieuw begin.

Vol risico.

Herzentscheidung.

Maar uiteindelijk won, zoals zo vaak, toch weer het verstand. Nu ben ik mede-eigenaar van het Rock it, Texel!

Een muziekcafé.

Ik kom vaak in het weekend langs, zorg voor de playlists en spring bij waar nodig. In de zomer blijf ik soms een paar weken achter elkaar. Actieve ontspanning, zo noem ik dat. Tot nu toe werkt het perfect. De afwisseling, het kleine avontuur, de nieuwe ideeën en uitdagingen doen me goed.

Tegelijkertijd bleef er in mijn dagelijkse leven veel hetzelfde. Dat was belangrijk voor mij.

Dat is typisch Duits.

Geen risico’s nemen.

Geen radicale beslissingen.

Niet te veel opvallen.

Bij rood licht wachten.

Altijd een coronatest in de kast.

Altijd je gordel om.

Altijd goed verzekerd.

Vollkasko-Mentalität.

Rundum-Sorglospaket.

En oh ja, altijd aan de gevolgen denken!

Die beroemde German Angst.

Ik sta in de kleine DJ-hoek achter de bar en draai muziek tot middernacht. Niet langer - dat is genoeg voor mij, en voor de meeste leeftijdsgenoten in het Rock it is dat ook prima. Vandaag, op Freaky Friday, staat punk en rock centraal. Later neemt Jeroen het over. Jeroen is zeker dertig jaar jonger dan ik. Student. Hij kan de nacht tot dag maken voor zijn leeftijdsgenoten, de twintigers.

Perfecte verdeling.

Het Rock it ligt midden in het kleine centrum van de voetgangerszone, vlak bij de duinen.

Een ideale locatie: in het hoogseizoen hebben we altijd gasten, de hele dag door. Buiten staan een paar kleine tafels aan de straat. Dan is er de glazen serre, waarvan we bij goed weer het dak openen. En ten slotte is er het eigenlijke café. Links vooraan staat een grote statafel. Rechts de danshoek, zo’n 20 vierkante meter om los te gaan. Verder naar achteren rechts de lange bar, links wat hoger gelegen zitjes.

En we gaan los!

Je merkt hoe het Rock it zich minuut na minuut vult. Zoals altijd een bont gezelschap. Tot nu toe zijn er pas tien mensen binnen, vooral jonge Britten.

Hoe ze hier op Texel terecht zijn gekomen?

Vrijdagen beginnen vaak traag, maar uiteindelijk halen we altijd ons gemiddelde.

Het motto Freaky Friday klopt helemaal.

Soms dwalen mijn gedachten af bij een nummer. Dan vind ik mezelf weer terug in intense momenten uit mijn jeugd, in kleine dagelijkse ergernissen, of in existentiële vragen waarop ik nauwelijks antwoorden weet.

Benieuwd wat de avond vandaag brengt!

The Sisters of Mercy: Nine While Nine

Op Freaky Friday mag alles, zelfs iets geks.

Black Planet, een biografie over The Sisters of Mercy, heeft me behoorlijk geraakt.

Hoe kun je jezelf zo in de weg zitten?

Andrew Eldritch, zijn artiestennaam, lijkt of leek een heel aardige kerel te zijn. Maar in de jaren ’80 raakte hij steeds verder verstrikt in speed, alcohol, nicotine en vooral in zijn eigen destructieve neigingen. Tussen deze consequente zelfvernietiging enerzijds en zijn ongelooflijke muzikale genialiteit anderzijds, leek de opname van hun album First and Last and Always lang een onmogelijke opgave. Eldritch kon gewoon niet leveren - en veranderde bovendien steeds meer in een wereldvreemde kunstfiguur. Met de gothic-fase had hij sowieso al grotendeels afgerekend.

Grappig om te lezen dat Andrew Eldritch een enorme Motörhead-/Lemmy-fan was. Het ging zelfs zo ver dat Lemmy hem na een mislukte show - en die waren er in hun bandgeschiedenis nogal wat - opdroeg om terug te gaan en nog een toegift te spelen.

Eldritch luisterde naar Lemmy!

Op de een of andere manier hebben ze dat album toen toch afgerond, muzikaal eigenlijk eerder te zien als het eerste onofficiële The Mission-album. Commercieel geen groot succes. Maar als ik nu de nieuwe collectieversie luister, met deels onbekende bonustracks, en daarnaast nog onbekende nummers stream, lijkt deze tijd en dat album ineens in een heel ander licht te staan. Luister bijvoorbeeld naar de bitterzoete Hot Chocolate-cover Emma.

In Nine While Nine verwerkt Eldritch op zo’n beklemmende – mooie manier het einde van zijn relatie met Claire Shearsby, zijn langdurige vriendin uit Leeds. Ze was destijds een populaire DJ die de meest trendy platen draaide, en Andrew Eldritch was altijd van de partij. Hoe meer hij zich stortte op zijn project The Sisters of Mercy, hoe meer hij een rockster werd, hoe meer hij een rockmonster werd, hoe meer hij Andrew Eldritch werd, des te moeilijker werd hun relatie.

Pure wanhoop, pure depressie!

Muzikale perfectie!

„Nine While Nine klinkt als de tranen van een man die niet meer kan huilen.“ (BLACK PLANET, S.317)

Zo breekbaar, zo verscheurd, zo ziek en toch zo helder. Emotioneel naakt.

De leemtes in de tekst.

Alles is gezegd en gedacht en alles voelt zo…

Ik denk aan mijn eigen verbroken relaties.

Meer dan 7 jaar met Bibi.

Met korte pauzes.

Met conflicten, omwegen en dwaalsporen.

Samen moeilijk, maar uit elkaar nog moeilijker.

Ons einde was geen wanhoop, geen vernietiging.

Het was een nieuw begin.

We stapten op treinen naar verschillende bestemmingen.

Met vertraging, maar precies op tijd.

Los van elkaar.

Eindelijk volwassen worden.

Toen het echt slecht met me ging, mijn oog, stelde ik mezelf deze vragen.

Over het leven voor mij.

Over het leven voor mijn gezin.

Over de toekomst.

Waarheen?

Een persoonlijke Zeitenwende.

En nu luister ik naar Nine While Nine in het Rock it.

Het geluid dreunt zo ondraaglijk zacht uit de speakers. Gedempt blauw licht betovert de donkere ruimte.

Ik zou zo graag willen dansen, met alle breekbaarheid van het nummer, van het moment, van mijn leven.

Elke kleine beweging een groot gebaar.

Het liefst helemaal niet bewegen.

Gewoon opnemen, gewoon dromen.

Vier minuten lang verdwijn ik in een andere wereld.

Ride: Paralysed

Het nummer stond begin jaren ’90 op een Bizarre Festivalsampler. Muzikaal gezien de spannendste, meest opwindende, beste tijd ooit. De opkomst van Britpop, grunge, punkrevival, college-rock en nog veel meer ruige, coole bands. Alles alternatief. Alles nieuw.

Fantastisch nummer!

Ken je dat gevoel?

Je wilt opstijgen, maar je blijft kruipen.

De dagen lijken niet vooruit te komen en de nachten willen maar niet eindigen.

Badend in het zweet, op zoek naar een mooiere droom.

De perfecte droom.

En je voelt je gevangen in deze levende nachtmerrie.

Toen?

Misschien bleef je na een zware nacht in bed liggen en liet je het seminar schieten.

Of had je ruzie met je vriendin.

Wat bedoelde ze eigenlijk toen ze klaagde dat het hier te saai, te volwassen, te gewoon, te huiselijk werd?

Of misschien had je favoriete club gisteren verloren.

Weer!

K*tgevoel!

Weekend naar de knoppen!

Wat hadden we het goed in de jaren ’90!

En nu?

Oorlog in Oekraïne.

Oorlog in het Midden-Oosten.

Volgepakte vluchtelingenboten op de Middellandse Zee.

Gevangenissen overvol in Turkije.

Strafkampen vol in Siberië.

Heropvoedingskampen vol in Xinjiang.

Discotheken vol op Mallorca.

Alles voelt zo fout.

Je hoofd vol met niets.

Je hoofd vol volwassen dagelijkse zorgen.

Zo bedreigend vol.

Zo dichtbij, zo dubbel.

Negeer het, leef, heb lief, geniet.

Negeer de raketten, de bommen, de massagraven.

Negeer de boten.

Negeer de bosbranden, de overstromingen.

Leef, heb lief, geniet.

Negeer de volle gevangenissen.

De politiek vervolgden.

De monddood gemaakte journalisten.

Het fake-news.

Leef, heb lief, geniet.

Vier het kampioenschap!

Vier het feestje!

Ignoriere!

Lebe!

Ignoriere!

Liebe!

Ignoriere!

Genieße!

Ignoriere!

Nicht verrückt werden.

Suede: Personality Disorder

Suede!

Mijn indie-bombast-glamrock-britpop-helden uit de jaren ’90! Ze zijn er nog. Na meerdere ‘oké-albums’ in de millenniumjaren brachten ze in 2022 met Autofiction een echt meesterwerk uit.

Een autobiografische tijdreis.

Postpunkrock.

Tussen de vervormde gitaren en geniale melodieën duik ik in intense jeugdherinneringen.

Ver weg en toch ineens zo dichtbij.

De sfeervolle canon.

De wisselende stemmingen.

Moeilijk te filteren, te vatten, te begrijpen.

Wat is er overgebleven?

Van de vrienden?

Van de studiegenoten?

Natuurlijk ook van de vriendinnen?

Van de herinneringen?

Wat zou zij nu doen?

Hoe zou het met haar gaan, hoe leeft ze?

Twee kinderen, een hond, een twee-onder-een-kapwoning?

Organiseert ze nog steeds spelletjesavonden?

Ik zou zo graag nog eens met haar door de collegezaal lopen tijdens het pedagogiek-muziekseminar en in de maat op de tafels kloppen.

We begrepen elkaar zo goed.

Geleefde harmonie.

Alle verschillende paden die we in de jaren zijn ingeslagen.

Ken je dat?

Je hebt iemand al heel lang niet gezien, misschien tientallen jaren. Soms voelt het zo vertrouwd. Je praat met elkaar alsof je elkaar dagelijks ziet.

Bijna beangstigend:

Met jou zou ik echt graag dagelijks samen zijn.

Het voelt niet alleen vertrouwd, maar gewoon goed, gewoon juist, gewoon simpel.

Ken je dat?

Wie is deze persoon?

We waren ooit vrienden!

En nu? Niets te zeggen, geen gemeenschappelijke basis.

In verschillende richtingen ontwikkeld.

Een andere afslag genomen.

Onoverbrugbare afstanden.

Of mensen aan wie je vroeger niets te zeggen had.

En ineens: „Hé, die is eigenlijk hartstikke aardig.“

Zonde dat je elkaar niet vaker ziet.

Wie ben ik?

Ik was rocker en punker.

De jongen met het zweetbandje.

Met de strakke spijkerbroek.

Met de ‘opa-jas’.

Met het leren jack.

Perfect authentiek gestyled.

Ik was ook de jonge voetbaltrainer.

Degene die bleef aanmoedigen, zelfs als zijn F-jeugd al dubbele cijfers voor stond.

Die een extra training organiseerde.

Die met de E-jeugd al een trainingskamp hield.

Niet 100, maar 120 procent.

Maar ook diegene bij wie iedereen graag trainde.

Voor wie ze door het vuur gingen.

Ik was student en aankomend docent.

Die zich tussen al die ‘studiekoppen’ niet altijd op zijn gemak voelde.

Arbeiderskind.

„Kan ik dit wel?“

Die met de zelftwijfels.

Die in de groep niet durfde te spreken.

Die met de toekomstangsten.

Die met de steeds duidelijker wordende droomcontouren.

Na het vierde biertje.

„Ik zal er zijn voor mijn leerlingen.“

„Ik zet niemand voor schut.“

„Ik ben eerlijk.“

„Ik ben ontspannen“

Ik was de oudste broer.

De oudste zoon.

De verstandige.

Degene die helpt als de kleintjes het nodig hebben.

Die de richting wijst.

Ik dans de pogo. Alle obstakels boks ik weg.

Zoveel hindernissen.

Zoveel verhalen.

Zoveel gezichten.

Ze glimlacht naar me. Ze verleidt me. Ze danst naar me toe.

Slechts een kort moment. Ze is alweer weg.

Hij verschijnt uit het niets. Plotseling en onverwacht.

Altijd een beetje gek, een beetje krom.

Altijd luid.

Luid en opvallend en op een sympathieke manier baldadig.

Zo innemend.

Altijd met die lichte zorgeloosheid om zich heen.

Het leven leven.

Hij schenkt me dit moment van zo pijnlijke herinnering aan onze jeugd.

Aan onze kindertijd.

Aan onze gedeelde geschiedenis.

Samen!

Ik pak zijn hand.

Ik wil hem niet loslaten.

We lachen samen.

Om degene die zo gemaakt spreekt. Hochdeutsch.

Natuurlijk, hij is hier nieuw.

Maar toch, het klinkt zo vreemd, zo steriel, zo standaard Duits.

Hij zegt Brötchen in plaats van Weck.

Hij zegt Viertel vor in plaats van dreiviertel.

En altijd maar de nadruk op de -en aan het eind van woorden.

Dat kennen wij niet.

Zo wil ik nooit eindigen!

Samen!

Delen we onze humor.

Met niemand anders kan ik zo lachen als met mijn broer Steffen.

Over de Spaanse gastarbeider, die op het FC-sportfeest zo hartstochtelijk Comment ça va zingt achter zijn keyboard. Eigenlijk bouwvakker, maar daarnaast een echte sfeermaker. De beste 80’s-trash-entertainment.

We halen zijn optreden verbaal helemaal op.

I just called to say I love you beheerst hij blind.

Niet te vergeten Sugar, Honey Honey.

De harten van eenzame, straffeloos verwaarloosde huisvrouwen,

die op zaterdagavond uitzonderlijk hun mannen naar de klaverjasclub begeleiden, vliegen hem massaal toe.

De zoetste verleiding. Schandalen gegarandeerd.

Nu zingt hij boterzacht, met originele Drafi Deutscher-accent, Marmor, Stein und Eisen bricht.

„Doch wir sind uns treu.“

Ik ga stuk. Lachkick.

Mijn broer Steffen

is in 2002 gestorven.

Tijdens een potje voetbal zakte hij in elkaar.

Hij stond niet meer op.

Dood.

Ik mis niemand zo erg als mijn broer.

Hij is weer weg.

Verdwenen.

Een kort moment.

Een korte herinnering.

Ik staar in het donkere niets van de verlaten dansvloer en veeg een traan uit mijn oog.

Tears for Fears: My Demons

Jenny: Mondeling een Drei Minus. Ik weet dat je altijd je best hebt gedaan. Schriftelijk ging niet alles goed. Op je rapport helaas een Vier!

De teleurstelling is duidelijk op haar gezicht te zien. Verward en een beetje ongelovig kijkt ze me aan. Als de leraar het zo zegt, zal het wel kloppen. Maar ze had gerekend op een Drei. Een verdiende Drei. Het was niet eerlijk. Het was onrechtvaardig.

Toch was het rechtvaardig, het cijfer past. Mijn oudere, ervaren collega’s hebben me er bijna toe aangespoord. Wat ik in al die jaren op rapportvergaderingen allemaal heb gehoord of zelf gezegd.

„Ze stoot tegen haar grenzen aan.“

„Daar valt niets meer uit te halen.“

„U-boot.“

Natuurlijk was dat niet altijd serieus bedoeld. Maar als je nieuw bent in het vak, jong en onervaren, dan maakt dat toch indruk. Je wilt niets weggeven. Je wilt niet dat ze denken dat je cijfers te hoog zijn. Je wilt niet opvallen.

„Als ik doorgevraagd had, was er niets meer gekomen.“

Heb ik doorgevraagd? Heb ik extra vragen gesteld? Heb ik de stof verdiept?

Nee! Bij haar niet, bij de anderen niet.

Dat is ook niet de bedoeling. Anders zouden er niet al die goede cijfers zijn. We leven in een „tien-met-een-sterretje“-maatschappij. Alles geweldig! Bij mij, bij jou, bij ons allemaal. Lagere prestaties, lagere cijfers zijn ondenkbaar.

Wie gaat er naar een restaurant dat maar 3,5 van de 5 sterren heeft? Wie slaapt er in een hotel met een 7,5, als 10 de norm is?

Ik ben onderdeel van dit systeem en moet me eraan aanpassen. Maar een Vier is toch niet slecht? Dat was wel prima. Haar andere cijfers waren ook niet beter.

Nee, verdomme! Ze heeft de prestatie geleverd. Ze heeft zich echt ingespannen, goed meegewerkt, alles gedaan wat gevraagd werd. Hoe kan ik motiveren als ik zelfs bij behaalde prestaties het cijfer verlaag? Pedagogische vrijheid?

Laat maar zitten! Wie zijn wij?

Halfgoden in corduroybroeken of zoiets?

Deutsch een Vier in de negende klas. Het rapport dat je gebruikt om te solliciteren. Het was fout. Dat spijt me. Het was een les voor alles wat daarna kwam. Ik wil motiveren, ik wil eerlijk zijn. Me niet laten beïnvloeden door anderen die, als het erop aankomt, zelf tóch dat hogere cijfer geven. Het lukt niet altijd helemaal, zeker de cijfers voor spreekbeurten zijn een soort loterij – kijk uit met wie je in een groep gaat! Maar hoe dan ook: transparant, begrijpelijk, vergelijkbaar moet het zijn. Altijd!

Tears for Fears brachten in 2021 een verrassend gevarieerd comebackalbum uit. My Demons spreekt me het meest aan. Gelukkig sleep ik niet veel innerlijke demonen met me mee, geen lijken in de kast.

We hebben niet eens een kelder!

Maar dat ene cijfer, toen ik nog een beginnend leraar was, dat zit me tot op de dag van vandaag dwars.

Zo wilde ik toch nooit zijn! Een dikke sorry naar Hagen!

Emily Davis And the Murder Police: Same Old World

Emily Davis, dat is die muzikante met die fantastische akoestische covers van Bad Religion op YouTube. Het is lastig om haar complete kunstwerk te bevatten. Aan de ene kant zijn er de diverse YouTube-kanalen, en aan de andere kant haar projecten op streamingplatforms.

Ik hou van haar stem, haar sound, en vooral van deze song: Same Old World.

Op vrijdagavond zijn er in het begin maar weinig Nederlanders in het Rock it. Vooral weinig van die types die naar een oude tijd verlangen en in een oude wereld leven. De blonde model-Nederlanders die doen alsof alles van hen is:

Ooit de koloniën.

Vandaag het vakantiepark, het eiland, het land, het Rock it. De bekrompen VVD-kakkers.

De dwalende Geert Wilders-stemmers.

Elitaire modelburgers zoals uit een glanzend digitaal familiealbum.

Alles perfect gecreëerd.

Geen vlekken, deuken, hoeken of randen.

Geen krassen.

Geen littekens.

Geen gaten in de broek.

Geen rauwe gitaren.

Meer André Hazes in de polonaise dan Anti-Flag in de moshpit. Rijke plaatjes-perfecte burgers, zoals uit de belachelijke Flodders-wijk.

Die niets te maken hebben met het andere Nederland.

En niets te maken willen hebben met de migranten.

Met de achterblijvers. Goed opgevoede weldoeners die anderen iets gunnen zolang ze het hen geen cent kost.

„Verschil moet wezen!“

“Zo doen we dat hier.”

Gelukkig hebben we dat soort mensen niet in Duitsland.

De wereld is veranderd, helaas niet altijd ten goede.

Natuurlijk, als 's morgens in het oosten bij De Cocksdorp de zon boven de duinen opkomt, lijkt het alsof op dit eiland alles bij het oude is gebleven.

Daarom komen zoveel mensen hierheen.

Altijd weer zo mooi, zo vertrouwd, vroeger en nu.

Duinen, Waddenzee, zon en wind.

De vuurtoren.

De viskraam.

Al die kleurrijke beelden in ons hoofd.

Al onze verlangens.

Onze mooie oude wereld,

die eigenlijk niet meer bestaat.

Later op de vrijdagavond, zie je in het Rock it de nieuwe wereld:

Vooral alternatieve studenten, Duitsers en Nederlanders samen. Ze feesten uitbundig op harde electropop-beats, Britpop en alternatieve rockhits.

Jeroen weet precies wat zijn generatie wil horen.

Ik ben altijd weer gefascineerd door de eenvoud van generatie Z. Party people, ze vliegen omhoog en staan toch stevig met beide benen op de harde grond van hun bestaan.

In het Rock it komen generaties samen.

Werelden botsen en proosten samen.

Oud en jong verenigd. Het werkt.

Dit is mijn wereld!

The Mysterines: The Last Dance

Millennium-grunge. Het debuutalbum Reeling van de Mysterines uit Liverpool vind ik ongelooflijk goed. Ik krijg er gewoon geen genoeg van. Het tweede album, Afraid of Tomorrows, is verrassend veelzijdiger, maar ook donkerder – helaas veelzeggend voor onze tijd.

Vorig jaar met Pasen gingen we weer eens op vakantie naar Texel. Eind maart heeft het eiland een groot voordeel: je verwacht niets van het weer. Dus die zonnige 14 graden tussendoor voelden als de hoofdprijs. Na een korte solofietstocht in de avond belandde ik voor een 'afsluitbiertje' in het Rock it. Toen heette het nog anders, De Fiets of zoiets.

Er was weinig te beleven, maar het verse tapbier sprak me aan. Even tijd voor mezelf, en daarna terug naar mijn gezin. Dat was het plan.Ik raakte in gesprek met de barkeeper – een goeie vent, ongeveer mijn leeftijd, met veel verhalen. "Waarom is hier niemand?" vroeg hij.

Hij dacht even na en gaf een logische verklaring: "We hebben hier vooral dagjesmensen. Families, stelletjes. 's Avonds komt er niemand, tenzij je meer eten aanbiedt." "Zonder spareribs geen gasten?" zei ik, en we moesten allebei lachen.

"Nog een Texels biertje graag! Ik ben Achim." "Graag. Ik ben Marko."

We praatten over het eiland, de toeristen, de Duitsers en natuurlijk over voetbal. Marko is AZ-fan. In Alkmaar heeft hij nog twee andere cafés, waardoor hij niet altijd op Texel is.

Het bleef niet bij dat tweede biertje. Dat hier niemand was, bleef maar in mijn hoofd hangen.

"Marko, waarom draait hier geen muziek?"

"Jawel, de radio staat aan." Klopt, ergens op de achtergrond speelde iets heel zacht.

Met Marko kun je over alles praten. Hij is echt gezellig, maar van muziek heeft hij weinig verstand. Niet iedereen deelt mijn passie voor rockmuziek – voor pop, punk, alles wat knalt.

Die avond legden we de basis voor wat nu het Rock it, Texel! is: de geboorte. Er volgden talloze gesprekken. We brainstormden, discussieerden, planden en organiseerden. We ontwikkelden een visie. Het bleek dat Marko precies die puzzelstukjes zocht die ik graag lever: structuur, muziek, sfeer, aanwezigheid.

We begrepen elkaar meteen, zonder veel woorden.

En zo kreeg de kleine muziekkroeg steeds meer vorm. Eindelijk weer eens een nieuw project!

Ik was meteen enthousiast.

Mein kleines Baby.

Mein zweites Zuhause.

Mein zweites Standbein.

Mein neues Leben.

Meine Herzenssache.

Mein Traum.

The Lathums: Lucky Bean

„…Laaaathms! This is fucking awesome!“

Eén van de gasten uit de Engelse groep gaat helemaal uit zijn dak. Terecht - The Lathums zijn ook uitzonderlijk goed. Hun albums? Ongelooflijk goed, echt waanzinnig. Britpop van de nieuwste generatie: super, super. Wat ze nog missen, is dat ene nummer voor de eeuwigheid. Wonderwall, Song 2, Disco 2000—zoiets. Maar dat kan nog komen.

Lucky Bean betovert onze Engelse gasten helemaal. De sfeer in het Rock it komt langzaam op gang. Ik ben tevreden.

Vooral als ik naar rechts kijk.

„Hey, goedenmorgen, dreamer!“

Dat is Lieke, onze serveerster – nee, eigenlijk ons manusje-van-alles.

„Helemaal aanwezig.“ Ze geeft me haar stralende glimlach voordat ze naar de volgende bestelling gaat.

Lieke is studente.

Iets met media en communicatie. Geen idee. Ze regelt al onze social media. En dat doet ze geweldig. Niet alleen dat.

Nu in de zomer werkt ze bijna elke dag in het Rock it.

Lieke is betrouwbaar, professioneel en charmant.

Lieke is geweldig.