Corona in context E-Book

Frank van Dun

• Herausgeber: Books on Demand
• Kategorie: Geisteswissenschaft
• Sprache: Niederländisch

Seitenzahl: 906

Veröffentlichungsjahr: 2022

Beschreibung

Hoe kreeg men de, naar verluidt, hoogopgeleide bevolkingen van de Westerse landen zo gek dat zij wilden meespelen in het verhaal van de coronacrisis die in 2020 begon? Hoe kreeg men hen zo gek dat zij zonder kennis van zaken en schijnbaar vrijwillig erin toestemden proefpersonen te zijn in het grootste en meest riskante medische experiment uit de wereldgeschiedenis? Dat experiment was meteen ook de meest flagrante inbreuk op de Neurenberg Code ter beteugeling van onethisch en onoordeelkundig gebruik van de experimentele methode in de medische wetenschap. Het eerste deel van dit boek belicht de wetenschappelijke en vooral pseudowetenschappelijke uitgangspunten van het coronabeleid. Daarna komen aan bod: 1) De tekenen van beschavingsverval in het Westen (miskenning van rechten en vrijheden, corruptie, censuur, normvervaging in de massamedia, de wetenschap en het onderwijs) die zich manifesteerden in het door grootheidswaanzin, willekeur, terreur en tirannie gekenmerkte beleid. 2) Een filosofische en historische duiding van de fundamentele oorzaak van dat alles: de voortschrijdende vermaatschappelijking (socialisering en bureaucratisering) van nagenoeg alle menselijke relaties en de daarbij horende robotisering die mensen reduceert tot van op afstand bestuurbare maatschappelijke productiefactoren. Kortom, de verdringing van de samenleving in vrijheid en gelijkheid van gesprekvaardige mensen door een maatschappelijke hiërarchie van bevelhebbers en lijdzame horigen.

Leseprobe

Van dezelfde auteur

Het Fundamenteel rechtsbeginsel,

een essay over de grondslagen van het recht

(1983, 2008)

De Utopische verleiding

(1997 – met Hans Crombag)

Mens, burger, fiscus

(2000)

De Utopie van de mensenrechten

(2012)

De auteur doceerde rechtsfilosofie, logica en geschiedenis van politieke en economische ideeën aan de universiteiten van Maastricht (1985-2005) en Gent (1974-2012).

INHOUDSOPGAVE

CORONA: Het WWTT-tijdperk

Verantwoording

DEEL 1HET CORONAJAAR EN HET VACCINATIEJAAR

Inleiding

Politisering van het Wuhanvirus

De Wereldgezondheidsorganisatie neemt het initiatief

Georkestreerde paniek

De critici hebben gelijk, maar het publiek hoeft dat niet te weten

Beleid gebaseerd op drogredenen

Covid19 in het Westen: comorbiditeiten en kwetsbare groepen

Cijfers en realiteitszin

Begrippen

De code van Neurenberg (1947)

Wetenschap en de postulaten van Koch

Virusisolatie en de ontwikkeling van het PCR-testprocedé

Virussen en syndromen

Sarscov2 en covid19

Ziektes, besmettingen en infecties

Medisch-filosofische achtergrond

Het immuunsysteem

Groepsimmuniteit

Serologische en moleculaire tests

RT-PCR-tests

Kwaliteitsbeoordeling

Magie van de cyclusdrempel

Coronapandemie 2020

Absolute sterftecijfers

Oversterfte

Epidemiologische modellen

“Casedemic”

Mondmaskercharade

Nevenschade

Vaccins

mRNA-vaccins

Risico’s en nevenwerkingen

Effectiviteit

Coronapaspoorten

Ten slotte

DEEL 2MAATSCHAPPELIJKE CONTEXT

Establishment, elite, technocratie

Cui bono?

Samenzweringen, de boeman “complottheorie”

Mediacensuur

Gekochte journalisten

Het onderwijs als massamedium

WWW-censuur

Corruptie van de wetenschappen

Wetenschapsbureaucratie

De media als scheidsrechters in wetenschappelijke discussies

Economische vermaatschappelijking en financialisering

Demonetarisering van geld, monetarisering van schuld

Revolutionaire elites: de stakeholder-revolutie

Een “populistische” contrarevolutie?

Een succesrijke staatsgreep?

De “Great Reset” of de nieuwste “Endlösung”

DEEL 3FILOSOFISCHE EN RELIGIEUZE CONTEXT

Vermaatschappelijking en maakbaarheid van de mens

Filosofische kanttekeningen

Problemen en vraagstukken

Politiek, filosofisch beschouwd

Samenleving en maatschappij

Recht en onrecht in samenleving en maatschappij

Verantwoordelijkheid in samenleving en maatschappij

Theologische kanttekeningen

Religie van de macht versus religie van de rede

Angst voor vrijheid

BIJLAGEN

Open brief van Prof. Dr. Sucharit Bhakdi aan Kanselier Merkel

Open brief van Prof. Dr. Ehud Qimron aan de Israëlische regering

Bezettingsgraad bedden in Intensieve Zorg (VK)

Verloop corona-epidemie en beleid

OFFICIËLE CORONA CIJFERS

Europa, 14 november 2020

Europa, 12 februari 2021

EUROMOMO Oversterfte (2017 week 2 – 2019 week 7)

EUROMOMO Oversterfte 2020 (alle oorzaken)

EUROMOMO Oversterfte 2016-2021 (alle oorzaken)

Euromomolanden (Z-scores) van 2016 (week 33) tot 2021 (week 31)

Cumulatieve oversterftecijfers 2020 vs 2021

WORLDOMETERS

ZWEDEN

BELGIË

Vergelijking Zweden - België

DUITSLAND

NEDERLAND

VERENIGD KONINKRIJK

POLEN

OOSTENRIJK

AUSTRALIË

BRAZILIË

CHINA

VERENIGDE STATEN VAN AMERIKA

Covid fatality ratio per leeftijd (1 september 2020 – 11 september 2021)

Verenigde Staten 1900-2020 en Zweden 1835-2020

Sterfterisico, diverse oorzaken, VS, 2019

Covid19-Vaccins vs alle andere vaccins: neveneffecten (VS)

DUITSLAND: RKI – Influenza rapport

INFECTIEZIEKTES (1)

INFECTIEZIEKTES (2)

MASKERS

PCR-TESTS

De Spartacus brief

Bill & Melinda Gates Foundation

Trump, januari 2017 – Biden, januari 2021

Gilbert & Sullivan: Utopia Limited (Finale, Act 1)

Tabellen

Figuren en grafieken

Noten

Index

Verantwoording

Een populair spreekwoord zegt dat een ezel zich geen twee keer aan dezelfde steen stoot. In het Engels luidt dat, “Fool me once, shame on you. Fool me twice, shame on me.” Nu, in januari 2022, zitten we met massa’s medemensen die zich al tweeëntwintig maanden lang keer op keer aan dezelfde steen stoten, zich keer op keer in het ootje laten nemen — en daar vaak ook nog een misplaatst gevoel van morele superioriteit aan overhouden. Sommigen onder hen weigeren chocopasta op hun boterham te smeren, omdat de verpakking te veel ingrediënten met een E-code vermeldt. Maar een injectie met een “vaccin” dat zij niet kennen, waarover zij niets weten of zelfs willen weten, is geen probleem. Wat had hen zo gek, zo verwaand gekregen dat zij een hals-over-kop ingesteld regime van waanzin, willekeur, terreur en tirannie (WWTT) als levensnoodzakelijk gingen beschouwen? Was het schrik voor een levensbedreigende ziekte, covid19, verspreid door een coronavirus, sarscov2, dat zij niet kennen, waarover zij niets weten of zelfs willen weten? Dat antwoord voldoet niet. Het was immers al snel, na een of twee maanden, duidelijk geworden dat covid19 — zoals zo veel andere ziektes — weliswaar voor enkelen levensbedreigend en onbehandelbaar was maar voor de overgrote meerderheid geen of geen uitzonderlijk gevaar opleverde. De covid19-epidemie bleek niet dodelijker te zijn dan een griepepidemie, waar mensen doorgaans als volwassenen, voorzichtig maar zonder paniek, mee omgaan. Hoe zou zij een WWTT-beleid kunnen rechtvaardigen?

Het is niet mijn gewoonte commentaar te geven op de dingen die de krantenrevue passeren. De coronapaniek trof echter oudere mensen in mijn onmiddellijke omgeving en dreigde hun laatste levensjaren te vergallen. Om hen te helpen hun panische angst te overwinnen was het nodig mij goed te informeren. Het werd snel duidelijk dat de berichtgeving in de publieke media (krant, radio, televisie) uiterst onvolledig en misleidend en soms zonder meer leugenachtig was. Ik had van in het begin de indruk dat er georganiseerde krachten aan het werk waren die erop uit waren ervoor te zorgen dat “corona” indruk zou maken en blijven maken. Van 20 maart tot 10 april 2020 heb ik daarom tijd vrijgemaakt om mij te informeren over virussen, hun verspreiding en mogelijk schadelijke effecten. Mijn conclusie in april 2020 was dat de corona-epidemie op haar hoogtepunt was en dat het coronabeleid al meer schade had veroorzaakt dan het virus dat opgeld deed in de media. De hoge sterftepiek in de derde week van april was alleen verrassend wegens het feit dat hij niet overal voorkwam waar het virus nochtans al meer dan een maand rondzwierf. Hij was dus moeilijk te rijmen met de hypothese van een virale pandemie. Ik hoopte dat de paniek snel zou verdwijnen en daarmee ook de grond voor het WWTT-regime dat in maart met allerlei volksgezondheids- en politiemaatregelen (uitstel en afstel van medische behandelingen, lockdowns, quarantaines en reisbeperkingen) was ingevoerd. Het was het moment om nog voor het winterseizoen artsen te informeren over beschikbare behandelingen om hospitalisaties te voorkomen of te verkorten; om covid19-patiënten als zieken te behandelen, niet als excuses om een tirannieke terreurstaat te installeren. Daar kwam weinig van terecht. Integendeel, in de zomer van 2020 kwam de mondmaskerplicht in openbare ruimtes uitvoerig ter sprake. Toen bleek dat de overheden niet van plan waren hun bijzondere volmachten en hapsnap uitgebreide politiebevoegdheden terug te schroeven. In de herfst van 2020 heb ik dan opnieuw tijd vrijgemaakt om te zoeken naar bijkomende informatie. Op het hoofdstuk over vaccins na, is deel 1 van dit boek het verslag van dat onderzoek, met aanvullingen op basis van informatie die pas in 2021 beschikbaar kwam.

De voortrekkers van de coronapaniek hielden er niet mee op ons erop te wijzen dat wij zullen moeten leren leven met hun virus en “dus” ook met hun terreur beleid. Bijna zonder uitzondering beijverden de massamedia zich die boodschap kritiekloos te verspreiden. Weinig mensen hadden in 2020 last van dat virus, maar nog minder mensen bleken enig besef te hebben van de enorme collectieve bewustzijnsvernauwing die de massamedia produceerden. Bewustzijnsvernauwing, bekrompenheid, is op zich een betreurenswaardig verschijnsel. Er bewust op aansturen is zonder meer verwerpelijk. Het ergst van al was dat grote delen van het publiek zich zozeer lieten meeslepen in de van officiële zijde opgeklopte coronapaniek dat zij zich alleen nog veilig voelden onder een schrikbewind. Een groot aantal medemensen bleek plots een massa luie angsthazen te zijn, wel bang maar niet geneigd zich te informeren over wat er eigenlijk aan de hand was. Nochtans leven wij in een informatietijdperk, waarin censuur weliswaar welig tiert maar wie de moeite neemt toch snel relevante informatie kan vinden om een en ander in een verhelderende context te plaatsen. De coronapandemie van 2020 was een zorgwekkend medisch verschijnsel, maar zij was geen ramp van uitzonderlijke omvang die een noodtoestand rechtvaardigde.

Het werd almaar moeilijker te geloven dat er enige wetenschappelijke basis was voor het beleid. Niet alleen deed het beleid meer kwaad dan goed, het was zelfs de vraag of het enig goed deed. Had het andere bedoelingen dan veranderingen in samenlevingen en maatschappijen (in het bijzonder, hun medische, financiële, handels- en arbeidspraktijken) door te drukken onder omstandigheden die geen plaats lieten voor elementaire rechten en vrijheden? Die rechten en vrijheden zijn nochtans de essentiële voorwaarden die publieke debatten, argumentaties en rationele oordeelsvorming mogelijk maken. De rechtsstaat, ooit het uithangbord bij uitstek van de Westerse beschaving, was al lang dood, maar nu werd de twintigste-eeuwse beleidsstaat een onverbloemde politiestaat. Omdat “corona” almaar nadrukkelijker een ethisch, juridisch en politiek probleem werd, besloot ik mijn studie van het verschijnsel ook in 2021 voor te zetten. In dat jaar ging alle aandacht naar de vaccins tegen covid19. Die waren eerst aangekondigd als de panacee tegen de corona-ellende. Zij bleken echter al snel een aanleiding om het WWTT-regime te verlengen en zelfs te verstrengen: coronapaspoorten, vaccinatievereisten, zelfs vaccinatieverplichting.

De belangrijkste vragen waar we na het coronajaar 2020 mee bleven zitten, waren deze: 1) Had het coronabeleid van de overheden een significant effect op het verloop van de coronapandemie? 2) Indien het beleid een significant effect had voor de volksgezondheid (sterftecijfers, hospitalisaties, gezondheidsklachten, en dergelijke), was dat dan een gunstig of veeleer een ongunstig effect? Mijn antwoord op de eerste vraag: “Het beleid had geen significant effect op het verloop van de pandemie.” Mijn antwoord op de tweede vraag: “Er is weinig of niets te merken van een gunstig volksgezondheideffect van het beleid, terwijl er wel sterke aanwijzingen zijn van ongunstige effecten.” Mijn antwoorden berusten op gegevens gepubliceerd in de wetenschappelijke literatuur en in officiële statistieken. Die gegevens werden in de voor het grote publiek bestemde persberichten systematisch genegeerd of verzwegen. Dat deed vragen rijzen over de organisatie van de nu sterk gepolitiseerde en gebureaucratiseerde medische en mediasectoren. De media pretendeerden ons “de feiten” te geven en wisten daarmee ook nog weg te komen, zelfs in het land van Willem Elsschot (Lijmen/Het been, 1938) en René Magritte (Ceci n’est pas une pomme, 1964, en Ceci n’est pas une pipe, 1966). “Mundus vult decipi, ergo decipiatur” (De wereld wil bedrogen worden, laat hem dus bedrogen worden) is een al duizenden jaren bekend maxime. Het werd echter zelden — misschien nooit — zo systematisch op zo grote schaal toegepast als in 2020-2021.

“A little knowledge is a dangerous thing.” Dat besef ik maar al te goed — blijkbaar beter dan de overheidsexperts die de schijn wekken dat het coronabeleid op solide wetenschap berust en met hun beperkte kennis omspringen als de spreekwoordelijke man met een hamer voor wie alles een spijker is. Mijn tekst heeft geen wetenschappelijke pretenties. Mijn dilettantisch gebruik van hun vaktermen en verwaarlozing van in hun kringen gangbare verwijzingsconventies zal specialisten menigmaal de wenkbrauwen doen fronsen. Het zij zo. Ik ben geen medicus, viroloog, epidemioloog, statisticus of ziekenhuisbeheerder. Ik geef geen behandelingsadvies. Ik ben een “geïnteresseerde leek” — een “outsider looking in”, geen “insider speaking out”. Ik laat mij echter niet overdonderen door lieden die alleen maar cijfers en beeldmateriaal zonder context presenteren, dreigen en insinueren, vragen wegwuiven eerder dan ze te beantwoorden en nooit een steekhoudend argument formuleren. Zij zijn de perfecte belichaming van “het verraad der klerken” (Julien Benda), de degradatie van geestesarbeid tot politiek machtsmiddel en van wetenschapsbeoefenaars tot huurlingen van een plutocratische elite. Voor die beroepswetenschappers is wetenschap niet langer een roeping maar een beroep (Max Weber), een broodwinning. Zoals hun werk- en opdrachtgevers deinzen zij er niet voor terug de fundamentele instituties van het samenleven van mensen met hun propaganda en censuur te corrumperen, de vrije wetenschapsbeoefening niet uitgezonderd. Ik heb geen achting voor experts die dat spel meespelen, die het niet de moeite waard vinden zich publiekelijk tegenover hun collega’s in binnen- en buitenland te verantwoorden en zich nooit kanten tegen de censuur die de media en andere instellingen toepassen om hun critici te marginaliseren.

Onwetende politici en journalisten overtuigen, hen reduceren tot buiksprekerpoppen van kapitaalkrachtige drugskartels, is een ding, wetenschap bedrijven een ander. Ik kwam er snel achter dat er op het wetenschappelijke vlak veel meer bewoog dan de overheidsexperts en de media lieten uitschijnen. Ik vond het nodig en nuttig die uit het officiële coronaverhaal geweerde wetenschap naar best vermogen althans voor een deel in kaart te brengen.a Daarmee wil ik niet zeggen dat zij niet voor kritiek vatbaar is of dat alle critici het onderling over alles eens zijn. Het is echter een fundamenteel beginsel van zowel wetenschap als rechtspraak dat alle argumenten en partijen gehoord worden.

De leerling-tovenaars die in 2020 en 2021 het beleid bepaalden, zullen wellicht nooit toegeven dat hen enige schuld treft. Veeleer zullen zij volharden in de boosheid en blijven roepen om meer van hetzelfde falende beleid (de definitie van waanzin) — dus, om meer bevoegdheden, meer willekeur, terreur en tirannie. ‘Leiden’ is het causatief van ‘lijden’ en betekent ‘doen lijden’, ‘leed berokkenen’. Daar horen beleidmakers en hun adviseurs zich bewust van te zijn. Zij horen zich te verantwoorden tegenover hun medemensen. Zij komen hun verantwoordingsplicht niet na door dagelijks “de coronacijfers” voor te lezen en te doen alsof die cijfers het beleid rechtvaardigen.

In de herfst van 2021 hervatte de coronapropaganda met berichten over “de vierde golf” en “een nieuwe variant van het virus”. Op de medische praktijk maakte de nieuwe variant, omikron, geen indruk — hij was wel besmettelijk maar nauwelijks pathogeen, een “verkoudheidsvirus”. Voor de technocratische elite in Washington, Ottawa, Brussel, Londen, Berlijn en Genève was hij echter meer dan welkom.b De covid19-vaccins leken er geen vat op te hebben. In de perverse logica van de elite betekende dat: “Meer vaccinaties zijn nodig om de pandemie te stoppen.” Regelmatig te herhalen verplichte vaccinatie en sociale en financiële repressie van opposanten schoven naar de top van de politieke agenda’s. Die dreigingen hadden onmiddellijk effect. Zoals zij eerder gedaan hadden om zich tegen covid19 te beschermen, zo gingen mensen in de rij staan om zo snel mogelijk hun “booster” (een derde of vierde vaccininjectie) te krijgen. Met de zegen van aanstellerige beleidmakers, de Establishmentmedia en aan niemand verantwoording verschuldigde experts verspreidde een nieuwe drugsverslaving zich in de Westerse wereld. Daarmee vergeleken was de toch al alarmerende verslaving aan pijnstillers en antidepressiva een peulschil. Voor verschillende grote spelers in het coronatheater was de buit binnen: exorbitante winsten voor de farmaceutische industrie, een drastische uitbreiding van de surveillance- en repressie-infrastructuur voor nationale en internationale overheidsinstanties.

Er kwamen echter steeds meer statistieken beschikbaar waaruit bleek dat de vaccins in een jaar al meer kwalijke aandoeningen veroorzaakt hadden dan “het virus” in twee jaar.c Levensverzekeringsmaatschappijen trokken aan de alarmbel. Miljoenen vaccindosissen moesten ongebruikt afgeschreven worden. De Pfizer- en Moderna-aandelen verloren veel van hun waarde — schrik voor gerechtszaken?d Onmiddellijk — bijna twee jaar te laat — lieten tal van landen weten dat de pandemie voorbij was, hoewel zij kort voordien nog ijverig gepoogd hadden de coronapaniek aan te wakkeren. De implosie van “corona” in de tweede helft van februari 2022 was spectaculair. De experts, zelfs Anthony Fauci, verdwenen uit het nieuws. Voor het Westerse politieke Establishment was het tijd een ander excuus voor wereldwijde terreur te activeren: een grootscheepse, internationaal gecoördineerde mobilisatie tegen “het Russische gevaar”.e Dat de pandemie niet langer geloofwaardig of nuttig was, mocht niet het einde betekenen van de goedgeoliede propaganda- en censuurmachines van het WWTT-beleid in de coronajaren.

Ik heb boektitels alleen ter informatie in de voetnoten vermeld, naast verwijzingen naar de persberichten, opiniestukken, interviews, analyses en publicaties in wetenschappelijke tijdschriften die ik online kon raadplegen.f Het zal nog lang duren vooraleer iemand een geschiedenis van de corona-episode kan schrijven die gebaseerd is op gearchiveerde of vrijgegeven data, gerechtelijke dossiers, vertrouwelijke documenten, correspondentie en memoires van de hoofdrolspelers. Wie zich daaraan waagt, zal zich echter goed bewust moeten zijn van de corruptie van de wetenschapsbureaucratie en de massamedia in de twintigste eeuw. De interesse van “de politiek” en “het grote geld” in het propagandistisch gebruik van al dan niet vermeende wetenschappelijke kennis heeft vele wetenschappers rijk gemaakt. Of zij ook de wetenschap heeft verrijkt, is een andere vraag.

Ik dank allen die suggesties gedaan hebben voor de verbetering van de tekst. Zij zijn niet verantwoordelijk voor de onvolkomenheden die nog overblijven. Indien ik ergens een foutieve interpretatie van de ene of de andere wetenschappelijke tekst of een onjuiste weergave van een relevant feit geef dan hoor ik dat graag. Het eerste deel van dit boek is tenslotte een verslag van een studieoefening in een kennisgebied waar ik twintig maanden geleden zo goed als niets van afwist. Maar, zoals men zegt, men is nooit te oud om te leren, zeker wanneer fundamentele waarden, rechten en vrijheden op het spel staan.

Gent, 28 februari 2022

Men think in herds... it will be seen that they go mad in herds, while they only recover their senses slowly, and one by one.g

The public cannot be too earnestly cautioned against lending an eager ear to the imaginary cases which have been attempted to be fastened on their attention, and which will probably be abundantly supplied, from time to time, to pamper a luxurious appetite for the terrible.h

arumble.com/vt62y6-covid-19-a-second-opinion.html (discussie start op minuut 40). De meeste links naar de geciteerde onlinebronnen waren nog actief op 1 oktober 2021. Andere werden nadien gecensureerd door Youtube, Facebook en Twitter, of als onderdeel van de algemene censuur van Russische zenders en Internetkanalen na 24 februari 2022.

bwelt.de/politik/ausland/plus236780035/Omikron-Entdeckerin-Coetzee-Man-wird-mich-nicht-zum-Schweigen-bringen.html (“Dr. Coetzee, de ontdekker van omikron, weigert toe te geven aan de druk van Europese overheden om omikron als een gevaarlijk virus voor te stellen”)

cswprs.org/covid-vaccines-the-next-vioxx/

drumble.com/vwfu7j-edward-dowd-explains-bombshell-fraud-charge-re-pfizer-hiding-deaths-data.html; lifesitenews.com/opinion/us-senator-accuses-cdc-of-refusing-to-answer-questions-about-safety-efficacy-of-covid-jabs/

eamericanthinker.com/articles/2022/02/the_collapsing_covid_narrative_is_being_replaced_with_putin_and_ukraine.html

f Wie geen tijd heeft om te lezen kan een zorgvuldig geproduceerde documentaire bekijken, bijvoorbeeld, planetlockdownfilm.com/documentary/ (15 januari 2022). Interessante bronnen zijn ook de door Reiner Füllmich verzamelde getuigenissen, te zien op grand-jury.net/ en corona-ausschuss.de/sitzungen/ (2020-2022).

g Charles MacKay, Extraordinary Popular Delusions and the Madness of Crowds (1852), p.16, online op gutenberg.org/ebooks/24518

h Bisset Hawkins, M.D., History of the Epidemic Spasmodic Cholera in Russia Including a Copious Account of the Disease Which Has Prevailed in India, and Which Has Travelled, Under That Name, From Asia Into Europe (1831) archive.org/stream/-39002086311710.med.yale.edu/39002086311710.med.yale.edu_djvu.txt

DEEL 1

HET CORONAJAAR EN HET VACCINATIEJAAR

INLEIDING

2020 zal de geschiedenis ingaan als het coronajaar, niet zozeer wegens het verschijnen van een “nieuw virus”, wel wegens de ongeziene reacties daarop van overheden en massamediaconglomeraten, bijna overal ter wereld. Die reacties werden blijkbaar gecoördineerd door of via de Wereldgezondheidsorganisatie (WGO) en andere grote gezondheidbureaucratieën. Volgens hun uitvoerig in de media gerapporteerde waarschuwingen was het nieuwe coronavirus “het dodelijkste virus aller tijden”. Klaarblijkelijk werden de VS zwaarder door de pandemie getroffen dan Europa, en veel zwaarder dan de rest van de wereld. Mijn aandacht gaat daarom vooral naar wat er in de VS en Europa gebeurde. Wegens de organisatie van de dominante media- en entertainmentconglomeraten is de VS de bron van nagenoeg alle opinietrends in het Westen. Over China, waar de pandemie begon, Azië en Zuid-Amerika zal ik weinig zeggen. Ik kan de betrouwbaarheid van berichten uit of over die werelddelen niet beoordelen. Zwart Afrika ondervond gevolgen van de verstoring van de wereldeconomie maar leek nauwelijks last te hebben van het virus, hoewel er bijna geen maatregelen effectief werden toegepast en weinig mensen gevaccineerd.1(i)

Het was hoe dan ook merkwaardig dat de hoogstontwikkelde, rijkste werelddelen, met de beste medische voorzieningen en onderzoeksinstituten, blijkbaar het zwaarst onder de coronapandemie te lijden hadden. Was dat toeval? Of was de covidramp een pervers effect van de institutionalisering van het technocratische maatschappijmodel (pagina →) dat al in de twintigste eeuw in de Westerse wereld was ingevoerd en nu, onder de invloed van Westerse ideologieën (marxisme, neoliberalisme) en door Westerse mogendheden gedomineerde internationale en supranationale instellingen, ook in andere werelddelen voet aan de grond heeft gekregen? Voor mij is de coronacrisis inderdaad veeleer een symptoom van een malaise in de Westerse politieke cultuur dan een effect van het verschijnen van een ongekende ziekteverwekker. Ik verklaar die hypothese in het derde deel (pagina →sqq) van deze tekst. De filosofisch ingestelde lezer kan daar beginnen en wat eraan voorafgaat opvatten als een uitgebreide voetnoot.

Het Amerikaanse coronaverhaal geldt als een “worst-case scenario”: minder dan 4,3% van de wereldbevolking, meer dan 16% van de wereldwijd officieel getelde coronadoden (31 december 30212). Er is geen medische of virologische verklaring voor die manifeste wanverhouding. Zij is ongetwijfeld deels een gevolg van het feit dat coronagevallen niet overal met dezelfde methoden vastgesteld of geteld werden, maar deels ook van wanbeleid, corruptie en incompetentie op hoog niveau — niet alleen in de VS, ook in Europa. De Amerikaanse cijfers impliceren dat, indien er in de VS geen rechtvaardiging was voor een draconisch coronabeleid, er a fortiori geen rechtvaardiging was voor een dergelijk beleid in andere regio’s. Zij impliceren ook dat, zelfs indien een dergelijk beleid met reden werd gevoerd in de VS, andere landen niet noodzakelijk redenen hadden om zich op een gelijkaardig beleidspad te wagen.

Laten we even de grafiek hierboven bekijken. Zij zou, op basis van de officiële cijfers, een beeld zou geven van het verloop van de coronapandemie in de wereld in 2020. Zij lijkt te bevestigen dat de hoogstontwikkelde, rijkste regio’s, de VS en Europa, het ergst onder te pandemie te lijden hadden. Merk op dat de grafiek alleen betrekking heeft op “bevestigde gevallen”, die bovendien ook nog gerapporteerd werden aan de ene of de andere instantie die de meldingen verzamelde. Er is uiteraard geen garantie dat alle landen in alle werelddelen dezelfde methodologie volgden of evenveel middelen hadden of wilden vrijmaken voor het vaststellen, bevestigen, en rapporteren van corona- of covid19-gevallen. Voor wetenschappelijke doeleinden zijn grafieken zoals de bovenstaande bijgevolg vrijwel waardeloos. Toch werden de nationale coronacijfers bijna overal gebruikt ter rechtvaardiging van het gevoerde beleid.

Hoe erg was de situatie in de VS in werkelijkheid? De dagelijks met veel bombarie opgevoerde “nieuwe gevallen” vertelden ons daar nagenoeg niets over. Het ene geval is immers het andere niet. Bovendien is er geen eenvormigheid in de methoden en praktijken om een covid19-geval te onderscheiden van andere gevallen, zelfs bij mensen die worden onderzocht door artsen, eventueel in ziekenhuizen. Medische diagnoses zijn nooit helemaal zeker. Het menselijk lichaam is een uiterst complex ding. De zekerste diagnose is uiteraard “overleden”. Om die reden bieden de sterftecijfers het beste houvast om tot een oordeel te komen, ook wanneer zij gepresenteerd worden als de “officiële covid19-sterftecijfers”. De tabel hieronder geeft die cijfers voor 2020 (voor 2021, zie pagina →) in de VS.

Verenigde Staten van Amerika (1-2-2020 – 23-1-2021)

U.S. Census Bureau, Population Division, 2020 Demographic Analysis, December 2020 release (met updates)

In 2020 waren er ongeveer 235 miljoen Amerikanen jonger dan 55 jaar. Voor die leeftijdscategorie telde men 26.892 covid19-doden. Dat geeft een sterftecijferpercentage van ca 0,0114% (1,14 per tienduizend mensen). Voor de gehele bevolking van de VS (alle leeftijdscategorieën) komt dat percentage uit op 0,11 (ca 11 per tienduizend mensen). Voor de 65+ categorie, waarin velen niet langer economisch actief zijn, stijgt het tot ca 45 per tienduizend. Voor de 75+ categorie, waarin nog slechts weinig mensen economisch actief zijn, wordt dat ca 98 per tienduizend. In de hoogste categorie, 85+, waarin nagenoeg niemand nog economisch actief is, bereikt het ca 190 per tienduizend. Voor mensen jonger dan 65 jaar bedroeg de kans dat zij niet aan de gevolgen van covid19 overlijden 99,99%. Toch werden vooral zij door het beleid geviseerd. Alsof het beleid bedoeld was jongeren en nog actieve mensen te demoraliseren en hun mentale weerstand tegen onderdrukking te breken.

De tabel is gebaseerd op de officiële covid19-cijfers die, zoals zal blijken, het aantal covid19-doden ruim overschatten — en niet alleen de covid19-sterfgevallen maar ook de covid19-hospitalisaties en de covid19-patiënten. Mensen die aan andere ziektes leden of overleden, werden immers zonder veel poespas als covid19-patiënten geteld. Hier nemen we die overschattingen en overdrijvingen voor lief. Ook dan moeten we ons de vraag stellen, hoe men aan de hand van de cijfers een beleid zou kunnen rechtvaardigen dat de normale gezondheidszorg ontredderde, enorme economische en psychische schade veroorzaakte, het dagelijks leven criminaliseerde, politici, politieagenten en ambtenaren een vrijbrief verstrekte voor het terroriseren van de bevolking, en als klap op de vuurpijl, aanstuurde op een algemene vaccinatiecampagne, die miljarden kostte en absoluut niet nodig was. In 2020 waren er immers nagenoeg geen vaccinaties, terwijl het risico van overlijden met het certificaat “covid19” alleen voor de hoogste leeftijdsgroep meer dan 1% bedroeg. Bovendien kunnen we de covid19-doden niet zonder meer als surplussterfgevallen rekenen. We mogen er niet van uitgaan dat mensen die in 2020 aan covid19 zijn gestorven nog in leven zouden zijn op 1 januari 2021, indien er geen coronapandemie geweest was. Ook mogen we er niet van uitgaan dat in 2020 andere doodsoorzaken op dezelfde wijze vastgesteld en geteld werden als in vroegere jaren. Beide aannames zijn onterecht. In 2020 was het coronabeleid in de VS erop gericht 1) echte of vermeende covid19-patiënten niet te behandelen vooraleer zij in aanmerking kwamen voor hospitalisatie en 2) een overlijden te certificeren als een covid19-sterfgeval louter op basis van een vermoeden.

De tabel op pagina → geeft ons de risico’s van overlijden door diverse oorzaken (2019) voor de VS. Het risico op overlijden door covid19, 1 op 1111 (in 2020), is vergelijkbaar met het risico op dood door vergiftiging, 1 op 1115, en verdrinking, 1 op 1128.3 Reden genoeg om iedereen die in de buurt van water komt te verplichten een zwemvest te dragen, zoals redders, zeilers en kajakkers meestal toch al doen?

Het algemene plaatje voor Europa is niet anders. Dat was al vroeg in april van 2020 voorspelbaar. Het werd inderdaad toen al voorspeld door befaamde wetenschappelijke analisten. Hun oordelen werden echter systematisch genegeerd door de media en de zogeheten “overheidsexperts”. De vraag, waarom dat gebeurde, laten we voorlopig rusten. Zij komt in de delen 2 en 3 aan bod. Het stond echter al lang vast dat de medicalisering van de maatschappij zou leiden tot de politisering — en dus corruptie — van de medische wetenschap.4

In discussies over covid19 of de coronapandemie werd vaak geschermd met het begrip “de meest kwetsbare groepen”. Het ging dan over mensen van hoge leeftijd en mensen met een zwakke gezondheid of een deficiënt immuunsysteem. Het is van belang in gedachten te houden dat mensen in die groepen niet alleen voor covid19 maar ook voor nagenoeg alle andere ziektes (specifieke kinderziektes uitgezonderd) het meest kwetsbaar zijn. Elke dag sterven er meer oudere dan jongere mensen. Dat gold niet alleen in 2020, het geldt in alle tijden en overal, met een occasionele uitzondering in oorlogsgebieden en in armtierige omgevingen met hoge kindersterfte. Het ogenschijnlijk paniekerige coronabeleid met betrekking tot ziekenhuizen, geriatrische instellingen en woonzorgcentra gaf de indruk dat oudere mensen uitzonderlijk zwaar getroffen werden, dat de covid19-pandemie van die instellingen slachthuizen maakte. De sterftecijfers (“alle doodsoorzaken”) voor 2020 springen echter niet uit de band, ook niet voor de hogere leeftijdsgroepen. De “oversterfte” waar de media soms gewag van maakten was niet zonder precedenten. Zij was wel hoog — het ging tenslotte om een nieuwe virusvariant waarvoor, in theorie, niemand immuun was. Zij was echter, in historisch perspectief, noch in de VS noch elders van een uitzonderlijke omvang. Waar en wanneer “oversterfte” in de statistieken opdook, kon zij grotendeels verklaard worden door andere factoren, onder meer de door het beleid veroorzaakte ontreddering van de ziekenzorg en het dagelijkse professionele en familiale leven.

Politisering van het Wuhanvirus

In de herfst van 2019 werd in Wuhan, een stad met meer dan 11 miljoen inwoners in de Chinese provincie Hubei, een cluster van “atypische” longontstekingen (met een onzekere oorzaak) geconstateerd. In december werd het verschijnsel toegeschreven aan een “nieuw” type coronavirus dat via de consumptie van gecontamineerd vleermuizenvlees het menselijke ademhalingsstelsel zou aantasten. Het nieuwe virus kreeg het beangstigende epitheton ‘sars’ (severe acute respiratory syndrome) mee. Zo werd een verband gesuggereerd met eerdere sars-coronavirusepidemieën:

Sars (2003). Deze pandemie veroorzaakte wereldwijd, maar vooral in Azië, ongeveer 8.000 geregistreerde ziektegevallen, waarvan ca 10% met een dodelijke afloop — dat wil zeggen, een mortaliteitsgraad of “case fatality rate” (CFR) van 10%. Volgens die cijfers ging het dus om een matig infectueuze maar voor geïnfecteerde en symptomatische patiënten gevaarlijke virale aandoening.5 De pandemie werd toegeschreven aan de verspreiding van een type coronavirus dat de naam ‘sarscov’ kreeg.

Mers (2012). De Wereldgezondheidsorganisatie (WGO) signaleerde nog een nieuw type coronavirus, het Middle Eastern respiratory syndrome corona virus (merscov) en sprak onmiddellijk van een pandemie. Minder dan 3.000 gevallen werden bekend, minder dan 1.000 met dodelijke afloop. Hier ging het blijkbaar om een nauwelijks infectueuze aandoening met een extreem hoge CFR van een dode op drie geregistreerde gevallen (symptomatische patiënten). Zoals tijdens de sars-epidemie, zo werd ook tijdens de mers-epidemie nauwelijks aandacht besteed aan besmette mensen die geen symptomen vertoonden of aan geïnfecteerde patiënten met lichte symptomen die geen dringende zorg in een ziekenhuis nodig hadden.

Het nieuwe virustype uit Wuhan werd dan ook snel, op 11 februari 2020, officieel “SARS-COV-2” genoemd (hierna ‘sarscov2’). Het syndroom van ziektes van de ademhalingswegen die men in verband bracht met het virus kreeg vervolgens de naam COVID-19 (coronavirus disease 2019, covid19).6 Daarmee werd gesuggereerd dat covid19 een unieke ziekte was veroorzaakt door een gevaarlijk type coronavirus. Die suggestie deed velen de wenkbrauwen fronsen. Men mag er immers doorgaans van uitgaan dat een hoge besmettelijkheid gepaard gaat met een laag ziekte- of overlijdensrisico — dit is een implicatie van wat men weet over het menselijke immuunsysteem en het verschijnsel groepsimmuniteit (pagina →sqq) en het feit dat levensgevaarlijke ziekteverwekkers minder kans hebben zich te verspreiden dan andere, omdat zij hun potentiële verspreiders doden of omdat zwaar zieke patiënten weinig contact hebben met andere mensen. Nergens bleek uit de analyse van medische dossiers dat sarscov2 daarop een uitzondering maakte. Naar verluidt maken coronavirussen ongeveer 5 tot 15% van de normale virusbelasting uit in Westerse populaties, die virologisch het meest intensief werden bestudeerd. Overigens zijn covids, ziektes veroorzaakt door coronavirussen, welbekend. De gewone verkoudheid is vaak een covid. Tegen covids was nooit een ook maar enigszins effectief vaccin ontwikkeld. In 2020 lanceerden de WGO, tal van nationale medische bureaucratieën, politici en journalisten echter vrijwel onmiddellijk de mythe dat covid19 uitzonderlijk besmettelijk en dodelijk is en uitsluitend met een vaccin kan worden bestreden — de kern van het 2020-coronaverhaal.

De WGO trok aan de alarmbel toen bleek dat longziektes ook buiten China werden gerapporteerd bij reizigers uit Wuhan of personen die met hen in contact gekomen waren — het ging op dat moment om 83 personen in 18 landen met een gezamenlijke bevolking van ca 6,4 miljard. Een groep Chinese onderzoekers formuleerde de hypothese: “Een nieuw coronavirus, 2019-nCoV, is een factor in de pneumonieuitbraak in Wuhan”.7 De auteurs ondernamen geen poging de hypothese te toetsen of te ontkrachten8 maar beperkten zich ertoe te argumenteren dat zij zinvol was. De studie voldeed niet aan de wetenschappelijke criteria voor de identificatie van een ziekteverwekker (pagina →). Zij leverde echter wel suggestieve argumenten voor de stelling dat een nieuw coronavirus — 2019-nCoV, later ‘sarscov2’ genaamd — betrokken was bij de uitbraak in Wuhan. Anders gezegd, er was al wel een naam maar nog geen virusidentificatie. Maar voor de medische industrie en de pers was een naam meer dan genoeg.

Of sarscov2 een mogelijke oorzaak van de pneumonie-uitbraak was — daarover wist men eigenlijk nog niets; het was een veronderstelling gebaseerd op berichten uit China dat het daar ging om een coronavirusepidemie. Men beschikte niet over zuivere, nietgecontamineerde staaltjes van sarscov2, wel over slijmstalen van gehospitaliseerde patiënten waarin er ook viraal materiaal aanwezig moest zijn. Chinese specialisten maakten prompt een computermodel van het genoom van het veronderstelde virus en stelden het ter beschikking van de Wereldgezondheidsorganisatie (WGO), zodat hun collega’s elders in de wereld het konden downloaden uit de gegevensbank van GISAID9. Het model was gebaseerd op overeenkomsten met het in 2003 gepubliceerde genoom van het sars-coronavirus (sarscov of sarscov1). De 2020-coronavirustrein kon vertrekken.

Pas later geraakten steeds meer artsen ervan overtuigd dat de waargenomen pneumonie een bijverschijnsel was van de vorming van bloedklonters (“multinucleus reuzencellen”10) in de uiterst fijne adertjes van de longen. Zij begonnen te vermoeden dat die klonters een gevolg waren van de uitsteeksels (“spikes”) op het omhulsel van het nieuwe coronavirus. Voor die hypothese hadden het medische Establishment en de media echter geen belangstelling. Zij hadden immers hun zinnen gezet op de ontwikkeling van vaccins die miljarden van die spikes in het lichaam zouden voortbrengen. Het idee dat de spikes zelf toxisch waren, was voor hen een anathema.11 Praktijkartsen ontwikkelden echter al snel protocollen voor vroegtijdige behandeling van covid19. Zij werden genegeerd en uit de media geweerd, zelfs afgeschilderd als “gevaarlijke charlatans”.12 De machten achter het beleid en de berichtgeving hadden blijkbaar liever meer dan minder gevallen met een tragische afloop.

De Chinese autoriteiten waren al lang bezig met het uitwerken van een systeem van omvattende controle van het doen en laten van hun burgers. Nadat zij geprobeerd hadden haar in de doofpot te stoppen, grepen zij de pneumonie-uitbraak in Wuhan aan om een grootscheepse, wereldwijd opzienbarende test van hun civiele bescherming te organiseren, compleet met lockdowns, quarantaines, reisbeperkingen, constructie van tijdelijke noodhospitalen, en smartphone-apps die de verblijfplaatsen en verplaatsingen van individuen registreerden.13

Onmiddellijk werd alom gespeculeerd over de bron van het “nieuwe” virus. Was het ontstaan uit een zeldzame overdracht van de ene naar een andere soort (van vleermuizen naar mensen)14? Was het geproduceerd in een militair virologisch laboratorium in Wuhan waaruit het dan, al dan niet per ongeluk, ontsnapt was?15 Volgens sommige speculaties werd het virus in Amerikaanse militaire farmacologische onderzoekslabo’s ontwikkeld en voor verder onderzoek16 al dan niet heimelijk naar China overgebracht, wegens wettelijke beperkingen op “gain of function”- of “dual use”-virusonderzoek in de Verenigde Staten.17 De versoepeling van de controles op dergelijke experimenten was een van de laatste daden van President Barack Obama in januari 2017.18 Hun betrokkenheid bij dat soort onderzoek was wellicht een motief voor de Chinese autoriteiten om in Wuhan een harde lockdown af te kondigen om buitenlandse verwijten in de kiem te smoren.

Al in 1999 waren patentaanvragen voor coronavirussen in de gegevensbanken opgedoken. Dat was in de context van “gain of function”-onderzoek naar de mogelijkheid virussen van dieren naar mensen over te dragen. Nadat de sarscov-epidemie losbarstte in 2003 en gebleken was hoe “bewerkelijk” coronavirussen zijn, claimden Amerikaanse onderzoekers en de Centers for Disease Control and Prevention (CDC)19 patentrechten20 op [delen van] coronavirussen, methoden om die te bewerken en testkits voor coronavirusonderzoek. Zo verkregen zij een commercieel interessant quasimonopolie op alles wat met coronavirussen te maken had.21 Nochtans zijn natuurlijke virussen niet patenteerbaar en is het patenteren van synthetische schadelijke virussen strijdig met het internationale recht betreffende biochemische wapens.22 De hypothese dat het Wuhanvirus een militair laboratoriumproduct was, voedde uiteraard speculatieve (bewezen noch weerlegde23) verklaringen van niet alleen de paniekerige reacties van topfiguren in het medische Establishment maar ook de snelheid waarmee tests en vaccins werden ontwikkeld. Het virus zou dan immers nooit een onbekend natuurlijk fenomeen geweest zijn.24 Het zou, integendeel, een product zijn waarvan het ontwerp, althans gedeeltelijk, al van in den beginne, aan insiders bekend was. De Chinese autoriteiten waren echter verre van transparant in hun communicaties over de oorsprong van de epidemie in Wuhan. In maart 2021 keerde een delegatie van de WGO terug uit Wuhan met lof over de Chinese gastvrijheid en de mededeling dat zij niets had kunnen achterhalen over de oorsprong van het virus. Dat verbaasde niemand die de woorden ‘virologie’ en ‘militair labo’ in één zin kan samenbrengen. Het is begrijpelijk dat de Chinese autoriteiten niet geneigd waren toe te geven dat het Wuhanvirus al dan niet per ongeluk uit een militair labo in de stad ontsnapt was, zelfs als dat de ware toedracht was. De onwaarschijnlijke spontane of natuurlijke overdracht van het virus van dier naar mens stond centraal in het officiële25 coronaverhaal:

Gezien de hoge prevalentie en brede verspreiding van coronavirussen, de grote genetische diversiteit en frequente recombinatie van hun genen, en de toenemende interactie van mens en dier, zullen er waarschijnlijk periodiek nieuwe coronavirussen opduiken bij mensen als gevolg van frequente soortoverschrijdende infecties en incidentele overloopeffecten.26

Zelfs indien dergelijke overdrachten “waarschijnlijk” zouden zijn dan zegt dat niets over wat er in Wuhan gebeurd was. Niet-gekwantificeerde “waarschijnlijkheden” hebben geen wetenschappelijke waarde. “1 kans op 1000 miljard” is evengoed een waarschijnlijkheid als “99 kansen op 100”.

Andere speculaties gingen ervan uit dat het virus al maanden voor zijn ontdekking de ronde deed. Vergelijkbare varianten van het virus zouden al vroeg in 201927 en zelfs nog eerder gedetecteerd zijn.28 Het virus zou dus nog maar eens een variant of mutatie zijn binnen de familie van coronavirussen die de mensheid al eeuwen last bezorgt (gewone verkoudheden, ook epidemieën die vroeger zonder meer in de restcategorie “griep”29 werden ondergebracht).

Hoe sensationeel hypothesen over vleermuizen en geheime militaire labo’s ook mochten zijn, men moest er rekening mee houden dat het Wuhanvirus zelf snel zou gaan muteren of al gemuteerd was en slechts een tijdelijke impact zou hebben. Virologen gewaagden van “een nauwe genetische verwantschap” van 80 tot 90% met sarscov uit 2003. Als dat waar was dan zou het een verklaring zijn van het feit dat er, op het moment waarop een sarscov2-pandemie werd uitgeroepen, blijkbaar al een gedeeltelijke natuurlijke immuniteit in de bevolking tegen het virus en varianten ervan bestond.30 Het is bekend dat mensen die herstellen van een virale ziekte vaak levenslang immuun zijn:

De [Spaanse] griep van 1918 resulteerde in een zeer beperkt sterftecijfer voor 45-plussers. Men neemt aan dat zij een zekere mate van immuniteit genoten door blootstelling aan een soortgelijk virus dat in de 19e eeuw circuleerde, vóór de pandemie van 1890 (pagina →). Circa 99% van de extra sterfgevallen door griep in 1918 waren mensen jonger dan 65 jaar. De grieppandemie van 1957 had eveneens een beperkte impact op 70-plussers, die in hun jonge jaren, het einde van de 19de eeuw, enige immuniteit verworven hadden.31

Langdurige immuniteit is een plausibele verklaring van het feit dat de coronapandemie van 2020 uiteindelijk niet de ramp werd die ze volgens de mediahype en de reacties van beleidmakers had moeten zijn. Voor hen stond het buiten kijf dat hun WWTT-beleid een grotere ramp had voorkomen — ook al was daar geen enkel bewijs voor.32

De draconische maatregelen tegen de coronavirusepidemie in Wuhan die door het autoritaire regime in Beijing waren genomen, werden al vlug als voorbeeldig aangeprezen en elders in Azië, daarna ook in Europa en Amerika, nageaapt, zij het met aanzienlijke verschillen per land en meestal meteen op nationale en niet, zoals in China, op lokale schaal. Van de ene maand op de andere werd de Chinese Volksrepubliek het nieuwe gidsland — en niet alleen op het gebied van de volksgezondheid. “Bestrijding van het virus” werd de enige prioriteit. Zij verdrong alle andere beleidsdomeinen van de frontpagina’s. De dagelijkse coronacijfers — daar ging het blijkbaar om. Al de rest was bijzaak: werkloosheid, energievoorziening, inflatie, misdaad, corruptie, oorlog, ja ook medische verzorging en de volksgezondheid in de traditionele zin van het woord. “Bestrijding van het virus” betekende politiemaatregelen, boetes, fysieke dwang en permanente intimidatie van mensen. Dat creëerde een wijdverspreid verschijnsel, bekend als het Stockholm-syndroom33: Mensen gingen allerlei “morele” excuses voor het beleid aanvaarden en kritiek op het beleid als irrelevant of zelfs immoreel beschouwen.34 De vraag of een dergelijk beleid een effectieve, laat staan een efficiënte aanpak van een virusepidemie is, werd niet gesteld. Zij mocht niet gesteld worden, omdat het antwoord al te ontluisterend zou zijn. Belangrijker dan de volksgezondheid was het geloof in de zaligmakende eigenschappen van de staatsmacht en de keerzijde daarvan, onvoorwaardelijke gehoorzaamheid van de bevolking aan de willekeurige en tirannieke dictaten van de politieke potentaten van de dag. Ook dat was een element van het kersverse China-syndroom.

De bevolking werd afgescheept met een evidente drogreden: “Coronavirussen verspreiden zich via menselijke contacten. Om hun verspreiding te voorkomen of te verminderen is het daarom nodig menselijke contacten te verbieden of, in elk geval, te miniseren.” Laat dat waar zijn, het is ook waar dat virussen niet de enige dingen zijn die zich via menselijke contacten verspreiden. Hebben menselijke contacten uitsluitend schadelijke gevolgen? “L’Enfer, c’est les autres!” — was dat de essentie van politiekcorrect denken voor het coronatijdperk? Men zou nog enig begrip voor de drogreden kunnen opbrengen, indien vaststond dat het om een uiterst besmettelijk en extreem dodelijk virus zou gaan — maar dat stond niet vast en bleek snel een fabeltje te zijn. Het was echter een fabeltje dat een aantal belanghebbende partijen een goede dekmantel bezorgde voor de verwezenlijking van hun prioritaire doestellingen (pagina →).

In maart, met het einde van het griepseizoen in het vooruitzicht, hadden de Chinese autoriteiten er echter genoeg van. Zij stopten met het rapporteren van testresultaten en sterfgevallen (zie de Chinese coronagrafieken, pagina →). Het totale aantal Chinese coronagevallen gemeld in oktober 2020 lag op ongeveer hetzelfde niveau als in april, ca 85.000; het aantal coronadoden op ca 4.600. Een jaar later, op 17 maart 2021, waren er 90.000 gevallen en 4.636 coronadoden — in een land met bijna anderhalf miljard inwoners. Ter vergelijking, voor België, in oktober 2020, ging het om ca 330.000 gevallen en ca 10.500 doden in een bevolking van 11,6 miljoen. De Chinese aanpak was een eenvoudige maar effectieve tactiek om de coronapaniek te bezweren. “Blijf de bevolking intimideren met hapsnap ingevoerde lokale lockdowns en feliciteer uzelf met de effectiviteit van drastische maatregelen.” Potentaten elders in de wereld interpreteerden de Chinese cijfers als het bewijs van de effectiviteit van een autoritaire, draconische aanpak.

De lockdown van Wuhan, ingesteld op 23 januari, werd opgeheven op 8 april. De angst voor de epidemie eiste echter een grote tol. De lokale bevolking in Wuhan bleef op haar hoede. Als gevolg daarvan kwam de economie in de stad slechts traag weer op gang. De internationale nieuwsmedia hadden vooral aandacht voor dat aspect van het einde van de Chinese lockdown. Al op de dag zelf — in Amerika was het toen nog 7 april — verscheen een verslag in de New York Times onder de titel “China beëindigt Wuhan-lockdown, maar terugkeer naar het normale leven is een verre droom. In de stad waar de uitbraak van het coronavirus voor het eerst werd gemeld, zal de hervatting van uitgaande reizen geen einde maken aan moeilijke tijden, behoedzaamheid of isolement”.35 Op 30 april meldde CNN: “Wuhan laat de wereld zien dat het einde van de lockdown slechts het begin is van de covid19-crisis”.36

Wanneer het over China ging, was “covid19” vooral als een economisch fenomeen interessant. In het Westen zelf, was dat zeker niet het geval. Regeringen en de media trokken de ene viroloog na de andere epidemioloog aan om het paniekvuur37 aan te wakkeren, terwijl zij tegelijkertijd het publiek verzekerden dat al het nodige werd gedaan en dat wetenschappers en farmaceutische bedrijven zo snel mogelijk een effectief vaccin op de markt zouden brengen. Na een sputterende start kwam het oude politieke oplichterspel “Vertrouw ons, of anders...” in een stroomversnelling terecht, met krasse staaltjes van “warm en koud blazen” als onvermijdelijk effect. “De toestand is ernstig maar beheersbaar, althans wanneer u precies doet wat wij zeggen.” Kritische stemmen die wezen op nefaste sociale en economische gevolgen van het beleid werden gesmoord met opmerkingen als “Dat zijn zorgen voor later. Dit gaat om levens, niet om geld”. Praktijkartsen, psychotherapeuten en psychiaters38 mochten van tijd tot tijd wel eens klagen over onbedoelde medische en psychische gevolgen van de genomen maatregelen, maar ook hun klachten waren zorgen voor later. Wie aan tunnelvisie lijdt, heeft geen oog voor de ruimere context. Wie te veel televisie kijkt, verliest elk contact met de werkelijkheid en komt niet meer toe aan denken en nadenken.

In februari kwam het sensationele bericht uit Italië dat het Wuhanvirus daar een ware epidemie van covid19 had veroorzaakt die leidde tot overbelasting in de ziekenhuizen, in het bijzonder in Bergamo.39 Voor de Italiaanse overheid, die chronisch gebukt gaat onder een torenhoge schuldenlast40 en van de ene in de andere politieke crisis sukkelt, was de komst van “het virus” de aanleiding om eerst in de noordelijke provincies en daarna in het hele land een lockdown van het economische, grotendeels ook politieke leven af te kondigen. Dat was een duidelijk signaal voor de internationale kredietinstellingen en schuldeisers: Italië heeft geen geld en niets waarop het nog kan besparen, maar het land rekent wel op internationale solidariteit in haar strijd tegen een virale overmacht. Die Italiaanse crisisrespons kwam er op het hoogtepunt van het griepseizoen dat gekenmerkt werd door de introductie van een nieuw type vaccin.41 Veel Italianen rekenen op thuiszorg voor hun zieken. Die thuiszorg wordt in belangrijke mate geleverd door Centraal- en Oost-Europese verzorgers en verplegers die echter snel naar huis terugkeerden uit angst voor het virus of om tijdig te ontsnappen aan de reisbeperkingen en andere maatregelen van de Italiaanse overheid. Uiteraard veroorzaakte hun overhaaste uittocht een grote belasting van de ziekenhuizen. Het bericht — zelfs maar het gerucht — dat coronapatiënten voorrang krijgen, leidde ertoe dat dokters kwistig gingen omspringen met de diagnose “vermoeden van covid19”.

Volgens de internationale pers was overbelasting van de Italiaanse ziekenhuizen echter een rechtstreeks gevolg van de verspreiding van “het virus”. De pers loofde de Italiaanse overheid om haar doortastende en van “grote politieke moed getuigende” ingrepen. Dat was een signaal naar overheden in andere landen: “Wees even doortastend, indien u het verwijt van gebrek aan politieke moed wilt vermijden. U wilt toch niet bekendstaan als een politieke lafaard.” De media wekten de indruk dat geen enkel hospitaalsysteem ter wereld opgewassen zou zijn tegen het virus. Zij bleven dat doen, ook toen al vlug duidelijk werd dat er van een algemene overrompeling van de ziekenhuizen, althans hun afdelingen “Intensieve zorg”, niet veel te merken was — al werden, uit angst of “voor alle zekerheid”, vermoedelijk patiënten naar de intensieve zorg verwezen die daar eigenlijk niet thuishoorden. Patiënten werden daar onnodig aan heel riskante, spectaculaire televisiebeelden opleverende hogedrukbeademingstoestellen gekoppeld, terwijl zij wellicht beter geholpen zouden zijn met het toedienen van extra zuurstof, een veilige procedure, of met palliatieve zorg.42

De boodschap van de media was en bleef: “Dit is nog maar het begin. Het ergste moet nog komen.” Alle denkbare maatregelen waren daarom goed “to flatten the curve”, dus om het tempo van de verwachte ziekenhuisopnames te vertragen. “Flatten the curve” werd snel het motto van de eerste fase van het internationale coronabeleid. Het kwam erop aan hospitalen te redden, niet zozeer levens. Het virus zou immers hoe dan ook zijn tol eisen — daar was, volgens de autoriteiten, op medisch vlak niets tegen te doen, althans zolang er vaccin beschikbaar was. “Alleen politiemaatregelen kunnen soelaas brengen.” Beschikbare virusremmende middelen of profylactische en therapeutische behandelingen kregen geen ruchtbaarheid.

“De kans op overlijden door covid19 lijkt slechts iets minder dan 0.5% te bedragen, maar door het grote aantal vatbare personen, de snelle verspreiding en door het gebrek aan effectieve geneesmiddelen, leidt covid19 snel tot overbelaste gezondheidssystemen.” Zo viel te lezen op de website van het UZ Leuven. Vatbaar voor besmetting is echter niet hetzelfde als vatbaar voor kwalijke infectie, de snelheid van verspreiding van besmettingen niet hetzelfde als de snelheid van verspreiding van infecties (pagina →). Was er echt een gebrek aan effectieve behandelingen? Ging het niet veeleer om de perceptie van een gebrek? Die perceptie was het gevolg van de snel in elkaar geflanste doctrine dat alles wat men onder de syndroomlabel ‘covid19’ kan schuiven inderdaad veroorzaakt is door een virus, waartegen alleen een vaccin kan helpen. Het is legitiem te vragen, hoe “overbelast” enig gezondheidssysteem in feite was. Hoeveel Bergamo’s waren er eigenlijk? Hoeveel van die eventuele overbelasting was het effect van de coronapaniek op de diagnosepraktijken van artsen? Het is best mogelijk dat de vrijwaring van het ziekenhuissysteem een aantal door de diverse overheden getroffen maatregelen rechtvaardigde. Maar die mogelijkheid brengt ons niet eens in de buurt van een rechtvaardiging van het coronabeleid, dat “flatten the curve” vrijwel onmiddellijk liet opvolgen door “fatten the numbers”. Hoe hoger de coronacijfers, hoe gemakkelijker het was het beleid (“flatten everything”) te verkopen aan een onwetend publiek.43

De Wereldgezondheidsorganisatie neemt het initiatief

Begin maart 2020 schoot de WGO in actie, na geruchten dat er in China een overdracht van een virus van dier naar mens was gesignaleerd en dat het virus zich vanuit China naar andere landen verspreidde. Daarmee was voldaan aan de formele criteria voor het afkondigen van een pandemie.44 Dat kon, omdat de WGO in 2009 de definitie van “pandemie” had gewijzigd, zodat niet langer gewacht moest worden op het verzamelen en analyseren van gegevens over de feitelijke verspreiding, morbiditeit en mortaliteit van een besmettelijke ziekte. Voortaan was een indruk van een zich snel verspreidende ziekte voldoende om de motor van een internationaal gecoördineerd volksgezondheidsbeleid in gang te zetten.

Niet gehinderd door gebrek aan wetenschappelijke analyses hield Tedros Adhanom Ghebreyesus45, de directeur-generaal van de WGO, een persconferentie. Hij verklaarde dat de wereld met een pandemie te maken had en adviseerde landen het virus als een ernstige bedreiging te beschouwen. Op 5 maart liet hij, via Twitter, de wereld weten:

Leiderschap van bovenaf: Wij roepen de leiders van de landen op om hun plannen te mobiliseren en elk onderdeel van de regering te coördineren, niet alleen het ministerie van volksgezondheid — ook veiligheid, diplomatie, financiën, handel, transport, informatie en meer — de hele regering moet erbij worden betrokken.

We zijn bezorgd dat in sommige landen de politieke betrokkenheid en de ingezette middelen niet overeenkomen met het niveau van de dreiging waarmee we allemaal worden geconfronteerd. Dit is

GEEN oefening

NIET de tijd om op te geven

GEEN tijd voor excuses

Dit is een tijd om alles uit de kast te halen.

Dat was paniekzaaierij van de eerste orde. “Vergeet de rest, alleen covid19 is nog van belang.”46 Nochtans had de WGO redenen om voorzichtig te zijn. Tien jaar eerder had zij een pandemie van varkensgriep (ook bekend als Mexicaanse griep, 2009-201047) aangekondigd waarbij uiteindelijk hoogstens evenveel mensen omkwamen als bij een seizoensgriep met een gemiddelde virulentie. Nochtans werd ook toen al veel moeite gedaan om de berichtgeving over de varkensgriep te monopoliseren om te vermijden dat de media “alternatieve bronnen” zouden raadplegen.48 “Laat ze één en niet meer dan één klokje horen — het onze.” Overigens zat er nog een kwalijk geurtje aan die pandemie. Een journaliste van CBS (Columbia Broadcasting System) meldde:

Onze Freedom of Information verzoeken brachten aan het licht dat het CDC stopte met het tellen van gevallen, nadat het had ontdekt dat in bijna geen van de gevallen Mexicaanse griep of enige vorm van griep werd vastgesteld! Een directeur [van CBS] was erg enthousiast over dit verhaal... Maar anderen drongen erop aan het stil te houden [nadat het was vermeld op de CBS News website49]. Uiteindelijk wilde geen enkele CBS nieuwsdienst het uitzenden... Het was een kanjer van een verhaal, eerlijk, nauwkeurig en wettelijk volledig in orde. Omdat het CDC de echte varkensgriepstatistieken geheim hield, namen heel wat mensen een wellicht onnodig en experimenteel vaccin of dienden het toe aan hun kinderen.50

Ondanks de telstop, ging het CDC ermee door tientallen miljoenen doden te voorspellen. Was de varkensgriepepidemie van toen een oefening in paniek zaaien om toch maar vaccins te kunnen verkopen? Werd de oefening herhaald met het ebola- (2014) en het zikavirus (2016)? Velen in de medische industrie zaten inderdaad te wachten op een wereldwijde epidemie. Al in 2009, het jaar van de varkensgriep, had het Duitse weekblad Der Spiegel een artikel gepubliceerd onder de veelzeggende titel “Een hele industrie wacht op een pandemie”.51 De varkensgriep bleek inderdaad een ware goudmijn voor de farmaceutische industrie, die vele miljarden dollar binnenrijfde voor het overhaast ontwikkelen van vaccins, die desalniettemin te laat op de markt kwamen. In tal van gevallen bleken die vaccins echter ernstige nevenwerkingen te hebben. De episode draaide uit op een golf van slechte publiciteit voor de WGO. Om haar gezicht te redden en de financiële bijdragen van de farmaceutische industrie veilig te stellen, kondigde de organisatie in 2012 “het decennium van de vaccins” af. Het “Global Vaccine Action Plan” (GVAP52) was een ambitieus project om nog vóór 2021 de gehele wereldbevolking te kunnen vaccineren tegen een hele resem van aandoeningen. Het Plan was een uitwerking van een suggestie van multimiljardair Bill “Microsoft” Gates in 2010. Zoals zijn vader, zo was Gates een overtuigde fan van eugenetica, het gebruik van medische ingrepen om “de kwaliteit van het menselijke ras te verbeteren” en “het gevaar van overbevolking53 tegen te gaan”. Een jaar eerder, in 2009, had hij sleutelfiguren in het Establishment voor zijn plan gewonnen.54 GAVI, “The Global Alliance for Vaccines and Immunization” (opgericht in 2000) is een quasiautonoom instituut, geassocieerd met de WGO en gefinancierd met bijdragen van overheden en privaatrechtelijke instellingen (o.a. de farmaceutische industrie en aanverwante stichtingen).55 GAVI werd ingeschakeld om het GVAP ten uitvoer te brengen. Volgens de WGO-klokkenluider dr. Astrid Stuckelburger werd het coronabeleid gecoördineerd vanuit de hoofdzetel van GAVI in Genève, “een nest van belangenconflicten, geheimdoenerij en corruptie”.56

In het Leidend Comité van het GVAP zat, naast vertegenwoordigers van UNICEF, WGO, GAVI en de Bill & Melinda Gates Foundation, ook dr. Anthony Fauci.57 Samen met de Belg Peter Piot58 was hij pijlsnel omhooggevallen in de mondiale medische bureaucratie, die in de jaren ’80 halsoverkop uitgebreid was onder de auspiciën van de Verenigde Naties om de AIDS crisis (pagina →) te bestrijden. Fauci had zich opgeworpen als militant verdediger van vaccinatie (toen tegen HIV) en werd nadien de machtigste en invloedrijkste man in de Amerikaanse gezondheidsdienst. Als directeur van het Nationaal Instituut voor Allergieën en Besmettelijke Ziektes (NIAID) was hij tevens de best betaalde ambtenaar in de Amerikaanse overheidsdienst (in 2019: $417.608, in 2020: $434.312).59 Met zijn invloed en zeggenschap over het toedelen van onderzoeksubsidies zat hij in een goede positie om het wetenschappelijke geneeskundig onderzoek in Amerika en elders60 in door hem gewenste richtingen te sturen — en dat deed hij ook.61 Onder zijn bewind zag NIAID het aantal gevallen van besmettelijke ziektes voor het eerst in bijna een eeuw weer toenemen (zie de grafiek op pagina →). Hij was vooral geïnteresseerd in farmaceutische en vaccinpatenten.62 Het was nochtans geweten dat omgevingsfactoren (leefomstandigheden, voeding, sanitaire voorzieningen) een grotere rol spelen bij de verspreiding van infectieziektes dan specifieke ziekteverwekkers (pagina →sqq). Het effect van vele specifieke medische producten, ook vaccins, staat in de wetenschap nog altijd ter discussie. De farmaceutische industrie en de wetenschapsbureaucratie (pagina →) houden die discussies echter liever binnenskamers.

“De industrie die zat te wachten op een epidemie” zat niet stil. Bill Gates, een van de grootste investeerders in die industrie was een gedreven man, en niet zonder invloed. In 2017, toen zijn mannetje, Tedros Adhanom, het hoofd van de WGO werd, kon hij er echt mee beginnen werk te maken van zijn “decennium van de vaccinatie”, dat tot dan toe niet veel had opgebracht.63 In oktober 2019 organiseerde de Johns Hopkins Universiteit (Bloomberg School of Public Health, gefinancierd door multimiljardair Michael Bloomberg)64, in samenwerking met de Bill & Melinda Gates Foundation en het World Economic Forum65, een simulatieoefening, Event 20166, rond de hypothese van een gevaarlijke coronapandemie. Een dergelijke gebeurtenis, zo concludeerden de deelnemers, vereist nauwe samenwerking van industrieën, regeringen en internationale instellingen — kortom, een actieve interventie van een eendrachtig mondiaal Establishment. Een jaar eerder had Johns Hopkins Universiteit een andere simulatie, Clade X67, georganiseerd. Daarvoor, in 2017, had zij een scenario gepubliceerd voor de aanpak van een grote sarscov-crisis, met een bijzondere aandacht voor de manier waarop de autoriteiten hun communicaties, hun propaganda, aan het publiek zouden presenteren.68 Voor het mondiale Establishment was de geest van Joseph Goebbels nog lang niet dood: Beleid vereist propaganda. Toen twee maanden na Event 201 Wuhan het wereldnieuws haalde, stonden de grote lijnen voor beleid op mondiale schaal al op papier. De vaccinatielobby schoot in actie.69

De varkensgrieppandemie van 2009 was een eerste maar mislukte poging om een wereldwijd vaccinatieprogramma tegen snel muterende virussen te lanceren. Infecties door bacteriën en stabiele virussen (pokken70, polio, mazelen71, e.d.) zijn voor vaccinproducenten minder interessant. De vaccins worden verondersteld levenslang bescherming te bieden. “Eén prik volstaat.” Na de ontwikkeling en het testen ervan kan men een vaccin gewoon op grote schaal reproduceren. Bovendien waren de geviseerde ziektes al voor de introductie van vaccins op hun retour of bijna verdwenen. Tegen snel muterende of in wisselende varianten voorkomende virussen (zoals griepvirussen) bieden vaccins geen langdurige bescherming. In principe moeten mensen elk jaar een vaccin kopen. Men dient dus jaarlijks uit te zoeken precies welk vaccin het meest nodig lijkt. Een verkeerde inschatting kan leiden tot de massale productie van een vrijwel nutteloos vaccin dat meer kwaad dan goed doet. Tegenover de schadelijke neveneffecten staat geen preventief effect. Het financiële risico van een verkeerde inschatting ligt echter bij de belastingbetalers in de landen die het vaccin bestellen. Bovendien genieten vaccinmakers onder de Amerikaanse wetgeving vrijstelling van aansprakelijkheid voor de eventuele schadelijke gevolgen van hun product. Deel B (“Aanvullende rechtsmiddelen”) van de National Childhood Vaccine Injury Act van 198672 bepaalt dat vaccinfabrikanten niet aansprakelijk zijn, in een civielrechtelijke procedure, voor schade die voortvloeit uit een letsel, ziekte of overlijden als gevolg van onvermijdelijke bijwerkingen van een vaccin, of doordat de fabrikant geen expliciete waarschuwingen voor schadelijke bijwerkingen heeft gegeven. In 2005 keurde het Amerikaanse Congres de Public Readiness and Emergency Preparedness (PREP) Act goed. De wet verzekerde juridische immuniteit voor de fabrikanten van farmaceutische producten die krachtens een hoogdringendheidsprocedure worden vrijgegeven ter bestrijding van epidemieën, alsook voor de zorgverleners die de producten aan patiënten toedienen.73 Voor schade door een officieel definitief goedgekeurd vaccin kan een slachtoffer de fabrikant wel aansprakelijk stellen, tenzij het product ook goedgekeurd is voor kinderen. Daarom is het voor de fabrikanten zo financieel belangrijk hun vaccins ook voor kinderen te doen goedkeuren.74 Daar hebben zij veel geld voor over. Tenzij er bewijs is van fraude of misdadig opzet zijn de productie en de toediening van vaccins zo goed als vrij van het risico van rechtszaken die worden aangespannen door of namens mensen die schade hebben geleden door vaccinatie.75 De vrijstelling levert niet alleen financieel voordeel op; zij ontmoedigt mensen die anders schadevergoeding zouden eisen. Zij voorkomt aldus de slechte publiciteit die het onvermijdelijke gevolg is van een rechtszaak van een slachtoffer tegen een kapitaalkrachtige onderneming.

Het door de Amerikaanse wetgever verstrekte voordeel werd een standaardbeding in de contracten die de industrie sloot met de overheden van andere landen. Om maar een voorbeeld te noemen: In de jaren 2009-2010 kon het farmabedrijf GSK (Glaxo-SmithKline) grote winsten maken, nadat de Europese Unie Pandemrix had goedgekeurd als vaccin tegen de H1N1A virusstam, een influenzavirus.76 Bijna 31 miljoen mensen zijn ermee gevaccineerd tegen de Mexicaanse griep — nutteloos gevaccineerd, want de met veel bombarie afgekondigde pandemie was voorbij vóór het vaccin klaar was voor gebruik. Na klachten in Zweden moest GSK in 2013 toegeven dat daar 795 ingeënte mensen aan narcolepsie leden als gevolg van een vaccinatie met Pandemrix. Dat had geen gevolgen op het vlak van de financiële aansprakelijkheid van het bedrijf. Beginnend in 2016 betaalde de Zweedse staat aan individuele slachtoffers schadevergoedingen uit tot een bedrag van 1 miljoen euro. De belastingbetalers werden dus belast met de vergoedingen voor de schadelijke gevolgen van het vaccin.77 Eventuele schadevergoedingsregelingen verschilden uiteraard van staat tot staat.

In Europa en grote delen van de VS78 was de corona-epidemie geheel voorbij in het begin van de zomer van 2020. Dat deed de vaccinatiepropaganda echter niet verstommen. Integendeel. Alle middelen werden ingezet om de coronapaniek levendig te houden. Voor diagnostische doeleinden waardeloze PCR-tests (pagina