Fillos de Gael E-Book

Rodrigo Costoya

• Herausgeber: Ediciones Pàmies
• Kategorie: Gesellschafts- und Liebesromane
• Sprache: Spanisch

Seitenzahl: 530

Veröffentlichungsjahr: 2026

Beschreibung

Os farrapos ciscados do gran pobo celta Xa só o vento visita a chaira senlleira. As pedras milenarias, inmunes aos seus embates, dormen un sono perpetuo. A memoria da vella Armórica resiste a duras penas o paso dos séculos, e só uns poucos conservan a sabedoría antiga dos fillos de Gael. O pobo perdido que, diseminado ao redor dun mar común, arrastra máis de mil anos de exterminio inexorable. Un neno elixido É o inverno de 1397. Nas fonduras máis avesías do bosque de Karnag chega ao mundo Aydan, a última esperanza para o seu pobo. O pequeno nace atado a unha estraña profecía que é, a un tempo, bendición e maleficio. Estender luz sobre as tebras. Cambiar o mundo para sempre. A herdanza das nacións gaélicas acompañarao na súa procura, pois o futuro da humanidade, aínda sen el sabelo, está ligado ao seu destino. A memoria esvaecida Os menhires, testemuñas mudas da súa historia, gardarana ata o abrente no eco da eternidade. Talvez eles poidan responder, algún día, as preguntas que xa ninguén sabe formular. Que aconteceu co pobo perdido? Que foi dos fillos de Gael?

Leseprobe

Primeira edición: febreiro de 2026

Copyright © 2026 de Rodrigo Costoya Santos

© desta edición: 2026, ediciones Pàmies, S. L. C/ Monteverde 28042 Madrid [email protected]

ISBN: 979-13-87787-21-9BIC: FV

Arte de cuberta e mapas: CalderónSTUDIO®Adaptación libre da obra Mont St. Michel, de William Callow (1861)

Quedan rigorosamente prohibidas, sen a autorización escrita dos titulares do Copyright, bai- xo a sanción establecida nas leis, a reprodución parcial ou total desta obra por calquera medio ou procedemento, comprendidos a reprografía e o tratamento informático, e a distri- bución de exemplares da devandita obra mediante aluguer ou empréstamo público..

A Laura, a Myrna e a Breann,

porque as tres son

en verdade

unha soa.

Índice de contenido

Episodio 1

I

II

III

Episodio 2

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

XXII

XXIII

XXIV

XXV

XXVI

XXVII

XXVIII

XXIX

XXX

XXXI

XXXII

XXXIII

XXXIV

XXXV

XXXVI

XXXVII

XXXVIII

XXXIX

XL

XLI

XLII

XLIII

XLIV

XLV

XLVI

XLVII

XLVIII

XLIX

L

LI

Episodio 3

LII

LIII

LIV

LV

LVI

LVII

LVIII

LIX

LX

LXI

LXII

LXIII

LXIV

LXV

LXVI

LXVII

LXVIII

LXIX

LXX

LXXI

LXXII

LXXIII

LXXIV

LXXV

LXXVI

Episodio 4

LXXVII

LXXVIII

LXXIX

LXXX

LXXXI

LXXXII

LXXXIII

LXXXIV

LXXXV

LXXXVI

LXXXVII

LXXXVIII

LXXXIX

XC

XCI

XCII

XCIII

XCIV

XCV

XCVI

XCVII

XCVIII

XCIX

C

CI

CII

CIII

Episodio 5

CIV

CV

CVI

CVII

CVIII

CIX

CX

CXI

CXII

CXIII

CXIV

CXV

CXVI

CXVII

CXVIII

CXIX

CXX

CXXI

CXXII

CXXIII

CXXIV

CXXV

CXXVI

CXXVII

CXXVIII

CXXIX

CXXX

CXXXI

CXXXII

CXXXIII

CXXXIV

CXXXV

CXXXVI

CXXXVII

CXXXVIII

Episodio 6

CXXXIX

CXL

CXLI

CXLII

CXLIII

CXLIV

CXLV

CXLVI

CXLVII

CXLVIII

CXLIX

CL

CLI

CLII

CLIII

Episodio 7

CLIV

CLV

CLVI

CLVII

CLVIII

CLIX

CLX

Epílogo

Agradecementos

Hitos

Página de título

Página de copyright

Dedicatoria

Parte

Capítulo

Epílogo

Agradecimientos

«Am dea delbas do chind codnu.

Coiche nod gleith clochur slébe?

Cia on co tagair aesa éscai?

Cia du i l-laig fuiniud gréne?».

(«Eu son o Deus que acende o desexo.

Quen máis coñece o segredo da pedra sen labrar?

Quen, senón eu, anuncia as idades da lúa?

Quen, senón eu, sabe onde se asenta o solpor?»).

Canción de Amergin, Lebor Gabála Érenn, Anónimo

«Cabaleiro do mar, fun cabaleiro

dun castelo de estrelas desvalidas,

entre cachóns de anemones perdidas

entre cinzas que afloran no salseiro.

Cabaleiro do mar, fun cabaleiro,

na galera de mans esvaecidas,

entre bágoas de sal esmorecidas,

amarrando o puntal do mastroeiro.

Cabaleiro do mar; de pés mollados,

entre alfanxes sombríos, ondulados,

de azagaia sutil e nacarada.

Cabaleiro de soño e de serea.

tombado no devalo da marea

sen pavés, sen loriga e sen espada».

Cabaleiro do mar, Alexandre Nerium

Episodio 1

Fillo da neve

Nacemos sen cadeas. De ninguén

somos. Sen máis vínculo de pertenza

que o amor que nos deron

ou o que habemos dar.

Somos simples herdeiros dun pasado ineludible,

e escultores en xeo do futuro.

I

Bosque de Karnag, 1 de xaneiro de 1397

Fuxir era arriscado, pero ficar supuña desafiar a morte.

A ameaza dun ataque azoroñaba sobre as súas testas. As forzas do conde de Gwened, sen os doce cabaleiros, eran pouco menos que simbólicas. Por iso planeou a fuxida; malia o embarazo da súa dona, ou talvez por esa mesma circunstancia. O caso era que tiña que evacuala antes de que a cidade caese. Se agardaban, non habería escapatoria.

Unha milicia camuflada sairía cara ás terras máis recónditas da vella Armórica. A un lugar seguro, onde a condesa puidese traer ao mundo o seu décimo terceiro fillo. Os espías afirmaban que Vannes ía ser atacada de xeito inminente, e os condes eran o botín máis prezado que os ingleses poderían obter. Sobre todo, se os collían co seu filliño.

Definitivamente, Alix debía fuxir. Xa case non había tempo.

Antes de se decatar, a dama viuse dando choutos no pescante dun carro de leña, camiño ao Penn ar Bed. Ela deixouse ir baixo a nevarada máis grande que endexamais vira. Se Patern consideraba que era o mellor, fose; aínda que as sacudidas lle fixesen presentir que podía poñerse de parto en calquera intre. Alí mesmo podía ser, cavilou con pavor. Alí, baixo aquela xistra que aumentaba por momentos.

Porque ficar, dixera o conde, supuña desafiar a morte.

Non caeu en que esas fuxidas sempre son en balde. A morte é certeira, narra unha lenda antiga, forxada nos albores da Armórica. Se ha de atopar a unha persoa, farao.

Aínda que se agoche no último confín do mundo.

Levaban xa horas de camiño cando a Alix a asaltou un calafrío. Sen saber como, acababa de percibir algo entre a follaxe. Un indicio leve, pero aterrador, que trouxo a vella fábula á súa memoria.

Non estaban sós no bosque.

«A morte sempre atopa», dicía a lenda.

Mesmo nos confíns máis recónditos do vello Penn ar Bed.

II

As ordes do Mestre foran tallantes.

—Vixía todo movemento que teña lugar na Bretaña.

Beadur lembraba as súas palabras con nitidez. A rexión vivía unha guerra soterrada que a Orde non podía ignorar. O poder dos hospitalarios cimentábase na información recadada polos seus espías en cada recuncho da cristiandade. Por iso, o gran señor de Rodas insistira en que debían manter a Armórica baixo control. Con medios limitados, pero sen escatimar esforzos. Unha misión que só uns poucos poderían asumir.

Pasaran meses desde esa conversa, pero Beadur non baixara a garda nin por un intre. Nin baixo o sol abrasador do estío nin baixo aquela nevarada atroz que borraba os camiños. Movéndose sempre como unha sombra. Por algo era alcumado «Pantasma Gris».

O frío traspasáballe os ósos tras varios días de persecución silandeira. Sen durmir. Sen apenas comer. Calquera outro xa tería sucumbido, pero el non. El nunca descansaba. A vixilia permitíralle destapar unha incursión inglesa no chan continental. Manobras secretas que confirmaban as sospeitas do Gran Mestre. Esa era a súa guerra. Rodas, Xerusalén, Constantinopla. Os lugares sacros.

A última defensa da civilización.

Se a organización conservaba sobre o terreo a Beadur Njörðr era porque precisaban da súa información para subsistir. Ardua tarefa. E alí estaba el. Por pura supervivencia.

Agocharse duns asasinos de tan alto nivel era case imposible, pero acadárao. De feito, levaba tres días perseguíndoos entre sombras. Cruzaran toda a Bretaña ás alancadas para se agocharen alí, camuflados entre a maleza, á beira daquel camiño. Agardando por algo que Beadur non daba adiviñado.

Tiña que ser un obxectivo importante para se arriscaren de tal xeito en territorio inimigo. E unha misión así precisaba dun traidor. Tamén el fora advertido da incursión o día previo ao desembarco. Traidores hai en todos os bandos, remoeu. Mesmo no seu.

Ao escoitar o renxer inconfundible dun carro, deslizouse ao longo das súas costas a trenza que un día prometera nunca máis cortar. Dubidou. O que agardaban os ingleses tiña que ser aquel vehículo. Que outra cousa había ser, en semellante lugar?

Emporiso, axiña volveu baixar a cabeza, decepcionado. O que se achegaba non era máis ca un carro de leñadores conducido por un home e unha muller que se gardaban da neve baixo as súas capas. Eses infelices non podían ser o que os mercenarios ingleses esperaban. Non tería sentido atravesar o océano embravecido e toda a Bretaña, de norte a sur, para asaltaren uns simples arrieiros. Nada, logo. Habería que seguir agardando.

Concentrouse en conservar a calor corporal. As condicións eran extremas, pero non había privación que puidese minar o seu ánimo. Para iso fora adestrado nos desertos de Terra Santa, bebendo os seus propios ouriños e cazando serpes coas mans. Unha pouca neve non ía acovardar un gauta.

O problema era pescudar que raio pretendían os mercenarios.

Non tardou en descubrilo. Ante o avance do carro, sete soldados tensaron os pequenos arcos que levaban ocultos baixo as capas. Ao distinguir a calidade das súas armas, Beadur confirmou que non eran uns simples esbirros. Xa llo parecera ao ver a extrema pulcritude dos seus campamentos e a discreción espectral da súa incursión. Porén, agora estaba seguro. Eran forzas de elite. Se non o descubriran fora grazas a que Beadur sabía facerse invisible.

Todos os arcos zoaron no mesmo intre. Sete frechas saíron directas cara aos leñadores sen que nunca chegasen a sabelo. Os proxectís entraron polo ollo dereito de cada un, ata atravesarlles o cranio. Esborralláronse ao unísono sobre a neve, antes inmaculada e agora salpicada de vermello. A muller que ía no pescante ficou paralizada. Xa só quedaba ela.

O carro detívose. Os bois cinguidos ao xugo esperaron por unhas ordes que xa nunca habían recibir. Os sete seteiros cargaron de novo as súas armas, e os seus compañeiros mantivéronse en posición coas espadas na man. Beadur arquexou as cellas. Non tiña sentido que o obxectivo dunha milicia así fosen uns simples leñadores. Á fin, dous homes adiantáronse. A muller, ao velos vir, apeouse con tino. Baixo a capa cuberta de neve percibíase algo estraño nos seus movementos. Algo así como unha rara torpeza.

Un vagar malo de interpretar.

—Escuros son os tempos que vivimos —saudou, cun marcado acento estranxeiro, o home que estaba ao mando—. Tanto como para ver unha condesa vestida de arrieira.

O home que ía canda el era un raparigo duns quince anos. Levaba a espada desenvaiñada, pero amosaba máis dúbidas ca convicción. A muller, ignorando o capitán, atravesou coa mirada o rapaz.

—Tratámoste sempre coma un fillo, Cearbhall —espetoulle.

O mozo chantou a vista no chan.

—Onde ides? —interesouse o militar.

A muller encarouse entón co estranxeiro. Tremía, pero mantiña a cabeza alta.

—Esa pregunta non ten xeito ningún —contestou ela, coa fronte alzada. Talvez cazada, admirouse o gauta, pero non sometida—. Unha condesa non ten por que dar explicacións a ninguén nos seus dominios. De calquera modo, supoño que xa non vou a ningures. Non é?

A palidez da súa face dáballe un aspecto sobrenatural. A nevarada ía a máis por momentos, cubríndolle a capa, xa branca tamén. Toda ela semellaba unha aparición.

—Certo —foi canto respondeu o capitán. E, nunha décima de segundo, asestoulle un golpe brutal á altura do pescozo.

Antes de que ninguén puidese nin prevelo, a cabeza da muller rodou pola neve.

Cearbhall tentou reaccionar ante a súbita acción do seu compañeiro, pero a velocidade á que aconteceu todo fixo que só amagase un movemento instintivo que acabou, case antes de comezar, nun xesto de estupefacción.

—Dreng! —berrou, arrepiado—. Non! Por que?

O mozo caeu ao chan de xeonllos, entre náuseas. Desde o seu acubillo, Beadur contemplou a conduta impasible dos ingleses. Xa sabía quen era o traidor.

—Como coidabas, logo, que iamos cumprir a misión? —riu Dreng.

Despois agarrou polos cabelos a cabeza cernada, levantou a Cearbhall e ordenou retirada. Os soldados desapareceron entre a foresta coma espectros. A xistra aumentaba. As súas pegadas serían borradas en minutos.

Aínda sorprendido, pero xa atando cabos, Beadur deixounos ir. Xa tiña a información que precisaba: un grupo de sicarios chegados de Inglaterra internárase na Bretaña para matar a condesa de Vannes. E acadárano grazas á información proporcionada por un traidor chamado Cearbhall. Porén, había cousas que seguían sen encaixar. Demasiados recursos investidos en liquidar unha muller indefensa que xa fora nai de doce fillos. Nin un rescate, nin unha vitoria militar. Nada. Tan só un asasinato.

Pensativo, fitou o cadáver desde a distancia. A muller debía de estar a piques de dar a luz, pero iso xa nunca había acontecer. Inmóbil, albiscou como o último soldado inglés desaparecía entre a foresta. Non ía obter máis nada deles, pero o corpo mutilado da condesa podía proporcionarlle unha información valiosa. Non había présa. Rexistraría as roupas da muller e tamén o carro. Trataría de atopar algún documento, ou algunha alfaia.

Cando xa se dispoñía a se erguer, detívose sobresaltado. Algo estaba a se mover entre as ramas enriba do cadáver. As sorpresas non remataran aínda. Beadur ficou paralizado ao ver baixar da árbore unha mociña duns doce ou trece anos, que se deixou caer xunto ao corpo da condesa.

Contra todo prognóstico, o máis asombroso estaba por chegar.

Malia todas as atrocidades que presenciara ao longo da súa vida, Beadur Njörðr ficou atónito. Ante a mirada asombrada do gauta, o milagre máis insospeitado tivo lugar.

A luz fíxose da forma máis inesperada xusto onde a morte acababa de esparexer tebras, e unha vella profecía golpeou a súa conciencia coma un mazo de granito. O primeiro verso dun poema esquecido xurdiu no aire, ante os seus ollos, virando con letras de lume.

«Fillo da neve, da morte nacido».

III

A Breann gustáballe a neve.

Lembráballe os invernos en Escocia, cando era unha meniña. Un tempo que se lle antollaba tan remoto como se formase parte dun soño difuso.

Non tiña máis ca doce anos, pero levaba os catro últimos lonxe do seu lar. E as cousas, dende aquela, non saíran como imaxinara. Deixárao todo para adquirir a sabedoría ancestral dos druídas, que perduraba entre as pedras fitas de Karnag. Así o previra o seu pai cando decidira enviala á afastada Bretaña como aprendiza da menciñeira máis sabia de toda a Armórica. «Se non do mundo enteiro», dixera el.

A lendaria Myrna Ménec. A druída de Morbihan.

—Serás a herdeira da sabedoría forxada polo pobo antigo. —O seu pai era o curandeiro de Inverness. Morvern Airdsgainne, chamábanlle. E non cabía en si de orgullo—. Myrna escolleute a ti entre centos de aspirantes, malia provir dun país tan distante.

«O país é o mesmo, Morvern, lembra que todos somos fillos de Gael»; o home lembraba aínda as palabras da anciá.

A pequena ilusionárase por puro contaxio. Unha auténtica druída, a menciñeira máis venerada, aceptara ensinarlle canto sabía. Apócemas secretas, arranxos para enfermidades incurables, segredos ancestrais… O coñecemento milenario dos vellos gaeis íalle ser transmitido a ela. A Breann Airdsgainne, unha cativa da remota Inbhir Nis.

—Eses coñecementos endexamais foron escritos. —A pequena nunca vira o seu pai tan entusiasmado—. Ou os recibes desa muller ou hanse perder para sempre.

O futuro, por boca de Morvern, presentábase coma unha aventura apaixonante. Secasí, ao chegar a Karnag, a decepción de Breann foi proporcional ás expectativas. Myrna resultou ser unha vella tola que tanto podía acariñarche hoxe o cabelo como arrearche mañá un couce sen motivo ningún. Sen mediar palabra nin razón.

Unha demente que tiña a casa ateigada de trebellos. Potas, matraces, alambiques. Breann víaa debuxar símbolos na cinza do fogar, ou ollar o ceo durante horas nas noites de lúa nova. Ata aí alcanzaba a súa suposta sabedoría. Unha vella trastornada coa que non se podía razoar. Máis aló das diferenzas de idioma, pouca cousa, o carácter da anciá imposibilitaba calquera aprendizaxe.

Cando menos, iso lle semellou ao principio.

Porque, malia todo, Breann non tardou en advertir que había algo máis. Algo grande, que se agochaba tras daquela cotiandade decepcionante. Isto foi o único que impediu que regresase ás súas amadas Terras Altas. Si, o regreso a A’ Ghàidhealtachd podía esperar.

Porque ese algomáis acontecía de cando en vez. E era realmente milagroso.

Cando alguén petaba na súa porta afectado dun mal grave, Myrna sabía que facer. Se eran lesións leves, botábaos sen contemplacións. E sempre facendo gala, da forma máis ostentosa posible, das súas teimas de vella tarada. Eles liscaban feitos unha furia e maldicindo aquela piollosa. No entanto, se lles afectaba algún mal que fixese perigar a súa vida, mandábaos pasar e abríaos.

Abríaos, si.

Primeiro durmíaos, dándolles a respirar un pano impregnado nunha misteriosa substancia que a pequena tardou pouco en asociar coa planta da durmideira. «Crom-lus», oíu unha vez. A mesma que as mociñas empezaban a denominar «Poppy flower» alá en Inbhir Nis.

Despois, a vella collía unha navalla tan afiada coma o vento do norte, pasábaa por un líquido que gardaba coma se fose ouro e facía unha incisión na pel. Despois metía pola abertura as mans, tamén empapadas no mesmo fluído, e localizaba o dano.

E arranxaba o que estivese mal.

Finalmente, cosía o corte con fíos de non se sabía que. Así que os doentes acordaban, dáballes algunha apócema sedante, ou facíaos respirar de novo a substancia narcótica. Ao considerar que estaban listos, deixábaos ir tras lles facer xurar que xamais lle contarían a ninguén o sucedido.

Era algo asombroso, pero real. Por iso, Breann decidiu aguantar.

Aquelas persoas, de non ser por Myrna, agonizarían ata morrer dunha maneira lenta e terrible. A anciá non lle explicaba nada, nin lle indicaba que substancias había que empregar en cada caso, pero a nena non perdía ollo. De aí que decidise ficar onda a druída.

Co tempo, a forza de tanto observala, Breann empezou a comprender algunhas cousas. Xa podía identificar as estruturas anatómicas e asociar as funcións que cada unha desempeñaba. As pezas encaixaban. Entón, a menciñeira comezou a encargarlle tarefas sinxelas. Ás veces, pedíalle que lle pasase o instrumental. Outras, que fose apañar plantas das que medraban nos bosques. Árnica, estalotes ou dentabrún. Myrna sabería que facer con elas.

Así foi como aquel día, cando cumpría catro anos lonxe do fogar, a rapariga internouse no bosque de Karnag para recoller visgo branco.

En plena xistra, Breann rubiu entre as ramas dunha aciñeira que medraba á beira do vieiro. Desde aquel lugar, o máis profundo do bosque era un tapiz branco. A pesar da nevarada, alí habería bo visgo. En efecto, non tardou en dar con el.

Sen medo ás alturas, nin á soidade nin á treboada que lle zoaba ao redor, sentou nunha póla. Non levaría alí arriba nin dez minutos, oculta entre a ramaxe, cando se decatou de que uns soldados estaban a tomar posicións baixo a árbore. Quedou petrificada. Cruzarse con soldados nunca era bo asunto, e moito menos para unha aprendiza de bruxa, como lle chamaba algunha veciña. Pero, por sorte, non a seguían a ela. De feito, nin sequera sospeitaban que estivese alí arriba, a espreitalos.

Así a todo, ficou inmóbil. Era mellor agardar a que marchasen antes de baixar. Malia o frío, contivo o alento e calou. Era preferible a cruzarse con homes armados, aínda que non resultase doado… Sobre todo, cando embaixo comezaron a pasar cousas terribles.

Ao cabo dunha garda tensa, os soldados, quen sabe por que, asasinaron a frechazos uns leñadores ante a mirada arrepiada da mociña, que tivo que tapar a boca coas mans cando o capitán do grupo decapitou dun tallo brutal a unha muller que, tal e como ela intuíu, non só estaba grávida, senón a piques de dar a luz.

Despois liscaron, sen máis. Breann, aínda que arrepiada, soubo que tiña que actuar decontado. Os anos que pasara xunta Myrna tiñan que servirlle para tratar, polo menos, de salvar unha vida. Agardou un intre, polo si ou polo non. Non por dúbidas, nin por indecisión. O instinto guiábaa. Finalmente, baixou da árbore. O tempo esgotábase.

O capitán, a quen outro mozo chamara Dreng, levara canda el a cabeza da condesa. Así lle chamaran: «condesa». O corpo, que xa non botaba sangue, estaba cuberto pola neve, que ía tapando a cor vermella coa súa brancura inmaculada. A nena sacou a navalla coa que estivera recollendo o visgo. Sen delicadezas, abriu dun corte rápido a roupa que tapaba o ventre avultado do cadáver. Era estrañamente fina para unha leñadora.

Actuou con rapidez, pois xa non podía facerlle dano ningún. Despois, xa con máis tino pola criatura, que non pola nai, volveu empregar a navalla. Tentando lembrar como era a cavidade abdominal por dentro, fixo un corte curvo e foi penetrando coas mans na barriga. Aínda estaba morna.

Palpando con coidado, deu coa cabeciña do bebé. Meteu a navalla e rompeu a bolsa que o contiña, que de inmediato derramou un líquido aínda quente. O neno estaba ao seu alcance. Guiada pola intuición, colleuno con coidado e sacouno ao exterior. Non sabía se estaba vivo ou morto. A neve caía tamén sobre el. Breann, alarmada, sacudiuno con decisión.

Entón, o cativo deu en chorar.

Aliviada, cortoulle o cordón umbilical e meteuno dentro da súa propia roupa, onda o seu peito, en contacto coa pel. Tiña que chegar á casa canto antes. Calquera opción de que o neno sobrevivise pasaba por atendelo e darlle de comer. Secalo e poñelo a durmir nun lugar morno. E iso, a recado, non había acontecer no medio daquel bosque. Con coidado, pero decidida, abandonou o lugar. Un corpo sen cabeza e unha soidade aterradora foi canto deixou atrás.

Cando menos, iso coidaba ela.

Un guerreiro gauta viuna partir a fume de carozo. Beadur Njörðr, asombrado polo que acababa de presenciar, achegouse ao carro. Aínda tiña que examinar as roupas da condesa. O que atopase podía ser decisivo algún día, pois todo eran incógnitas naquela historia terrible.

Só unha cousa estaba clara.

Un futuro convulso aveciñábase.

Episodio 2

Coa lóxica inabarcable que rexe a eternidade

Non é só unha pedra fita sobre a que un día tallaron unha lenda:

é parte do legado ancestral dos sabios gaeis

que souberon ler na natureza e no ceo

aquilo que forma parte do infinito

que a todos nos envolve.

Do que debe acontecer de novo unha e outra vez;

coma as estacións, coma o día e a noite

e o latexar do corazón.

Coa lóxica inabarcable que rexe a eternidade.

IV

Castelo de Vannes, xuño de 1400

O conde xa levaba tres anos viúvo.

Malia o tempo transcorrido, non lograra sobrepoñerse á desgraza. Patern de Gwened, antes un guerreiro enérxico, non cesaba de remoer o crime cometido no medio dunha tormenta de neve, cando trataba de poñer a salvo á súa dona dun ataque inglés á cidade.

Ataque que, para máis tortura, nunca acabara de se producir.

E a iso había que lle sumar a perda do seu décimo terceiro fillo. Os asasinos non se conformaran con decapitar á malpocada Alix, senón que arrincaran do seu ventre o pequeno Robert. A saber que terían feito aqueles salvaxes co cadáver do bebé.

Tres anos atrás, tras a partida da condesa, chegara unha pomba ao castelo cunha carta anónima. Nela indicábase o lugar exacto onde xacía o seu corpo. Patern saíra a galope, deixando atrás as poucas sentinelas que ficaran en previsión do asalto ás murallas de Vannes.

Os fillos do conde estaban fóra. Os doce cabaleiros de Gwened atopábanse defendendo as costas normandas do desembarco que presuntamente ía invadir todo o norte de Francia. Algo que, finalmente, tampouco tivo lugar. Nin, estrañamente, chegara a consumarse o ataque á vella Gwened que os informadores predixeran, en función da escuadra inglesa que albiscaran. O máis insistente fora Cearbhall Pornichet, o talentoso mozo de familia humilde que Patern acollera como conselleiro para que fose, algún día, mentor do pequeno Robert. Pero iso xa tanto tiña. Asasinaran o meniño antes mesmo de nacer.

Por medo ao ataque, Patern evacuara a Alix, pero o seu destino era un refuxio ao que nunca arribou. Por unha casualidade nefasta, ou por algunha outra razón inexplicable, unha avanzada de soldados ingleses interceptara o carro de leña e acabara con todos os membros da expedición.

—Isto non foi obra duns simples mercenarios, Patern —indicou o alcaide do castelo, Eusèbe Loudéac, ao ver os cadáveres.

Os seus homes foran executados cunha precisión abraiante. Cada un presentaba un frechazo mortal no ollo dereito. De todos os xeitos, as súas palabras non foron escoitadas. O conde estaba devastado. Sen dicir nada, Patern recolleu o cadáver sen cabeza de Alix, conxelado e ríxido, para cargalo canda el no cabalo. Despois galopara, sen parar de saloucar, ata o castelo. Nin a volta dos doce fillos, ao cabo das semanas, nin o de Cearbhall ao día seguinte lle serviran de consolo.

—Meu señor —laiouse o conselleiro, axeonllándose ante el.

—Nin os teus consellos nin as predicións que fixemos son responsables deste vil asasinato —contestoulle entre bágoas o conde, tirando por el para o erguer—. Foi a fatalidade desta guerra atroz que nos arrasa desde hai xa sesenta anos… e a brutalidade deses malnacidos.

Patern sentíase culpable pola nefasta idea do carro de leña. Asegurárase de ser o único en presenciar o ventre aberto do cadáver de Alix antes de envolvelo, roto de dor, nun sudario. Ela non soportaría que a visen nese estado. Por iso el foi o único que tivo constancia de que o bebé fora arrincado do ventre da súa desgraciada nai. Para todos os demais, nai e fillo descansarían por sempre na mesma tumba. E iso que, para o vello Patern, a traxedia era aínda meirande do que cabería sospeitar. Co asasinato do cativo xa nunca había nacer o último cabaleiro da súa casa. Xa nunca había ver cumprido o seu gran devezo.

A mensaxe tallada no menhir de Kermario ía ter que agardar.

A vella profecía non se vería cumprida na súa descendencia. O guerreiro da luz nunca sería un dos fillos do conde Patern de Vannes.

O cabaleiro número trece da casa de Gwened.

O elixido.

V

Casa de Myrna Ménec, Karnag, febreiro de 1400

Breann tiña só quince anos, pero xa levaba tres ao coidado do meniño.

Un rapaciño riseiro que non coñecía un intre de acougo. Nin de día nin de noite.

—Myrna! Viches a Aydan?

—Non, nin á puta que te pariu! —berrou a vella, dende o tallo.

A moza seguiu buscando. Myrna mostraba un carácter cada vez máis ingobernable. Tras uns minutos, deu con el. Aydan gabeara ata o alto dunha maceira que medraba tras da casiña que compartían os tres na linde do bosque, nos arredores de Karnag.

E alí estaba, empolicado, aos seus tres anos e medio.

—Aydan! —reprendeuno Breann, entre bisbos—. Baixa de aí!

O neno mirouna con cara de risa. Ela era a única familia que coñecera ao longo da súa curta vida, á parte de Myrna.

Ao velo alí arriba, Breann lembrou o acontecido aquel día. Como correra sobre a neve co bebé apertado contra o peito, tratando de alcanzar canto antes a calor do fogar.

Daquela, Myrna víraa entrar sen dicir ren. Tampouco abrira a boca cando a rapariga lavou o meniño, nin cando tentou alimentalo mollando a punta dun pano de liño en leite de ovella. Nada, agás unha mirada indescifrable e un silencio desconcertante. Así que o bebé ficou durmido, Breann virouse cara a ela, dubitativa. Supoñía que a anciá esperaba algunha explicación. Pero cando ía comezar a falar, Myrna achegouse, púxolle un dedo sobre os beizos e, por vez primeira, acariñoulle unha fazula. Despois fitouna, cunha mirada transparente e profunda, e marchou durmir. Non asomou ata o día vindeiro.

A mociña, máis tranquila, acabou por ficar durmida co cativo no colo.

Á mañá seguinte, algo estraño sucedeu. Tras saír da alcoba onde facía as curacións, Myrna pousou sobre a mesa uns frascos. Despois colleu un tizón aceso e achegouno á faciana do neno. Breann asustouse, pensando que na súa tolemia o podía queimar, pero a mirada da anciá detívoa en seco. Non só era lúcida, senón que tamén estaba cargada de sabedoría.

Tras dunha inspección pormenorizada, Myrna borboriñou unhas palabras en lingua antiga que Breann alcanzou a comprender. Era o idioma común dos fillos de Gael.

«Fillo da neve, da morte nacido,

guerreiro da luz, cabaleiro do leste,

da casa de Gwened o número trece,

faro entre tebras, coloso elixido».

VI

Westminster Hall, Londres, xaneiro de 1397

—Logo xa non se ha cumprir a profecía —aventurou Richard, rei de Inglaterra.

—Alteza, coido que esta proba avala a miña certeza.

Dreng Straw sinalou co queixo a cabeza cernada da condesa de Vannes. A proba do éxito na misión que lle encomendara o monarca: que non chegase a nacer o décimo terceiro cabaleiro da casa de Gwened.

Richard apartou os ollos do trofeo. A súa tétrica expresión arrepiábao. Sentía unha rara mestura de tranquilidade, ao ver eliminada a ameaza, e de repulsión polo xeito no que o mercenario resolvera aquel asunto.

—Sabes, Dreng?, eu non creo en feitizos. Pero esa condenada sabedoría druídica… Non sei que ten, pero sempre acerta.

—Esta vez non, alteza —rebateu Dreng.

O rei ficou calado. Ao saber que Alix de Gwened estaba encinta de novo, dez anos despois de parir o seu décimo segundo fillo, entrara en pánico. Levaban sesenta anos en guerra con Francia, e o último que necesitaba era que a lenda dos menhires de Karnag cobrase vida. Fose superstición ou non, había infundir nos seus inimigos uns ánimos que non estaba certo de dar resistido.

Mil veces fora advertido sobre a profecía de Kermario. Por iso, asesorado por Dreng Straw, simulou que unha armada ía desembarcar en Normandía. A ameaza provocara que os doce cabaleiros de Gwened foran defender a costa. Tal e como Dreng predixera, morderan o anzol.

—Empreguemos mercantes como navíos de guerra. Pensarán que os imos invadir.

Esa parte do plan fora un éxito. Sen recursos militares, o conde non tería máis remedio que adoptar as medidas que fose preciso con tal de protexer á súa esposa e o fillo que viña en camiño. E aí foi onde entrou en xogo a influencia de Cearbhall sobre Patern. Outra xogada de Dreng. Convenientemente aconsellado, camuflar á dona nun carro de leñadores pareceulle a mellor opción.

«Ficar en Vannes, meu señor, supón desafiar a morte», rumoreáralle o raparigo.

Despois suxeriu a Patern que o máis seguro era enviar a condesa ao Finistère… E indicoulle o lugar idóneo para a emboscada ao comandante Straw.

O rei colleu aire. Dreng executara o encargo. Coa morte de Alix remataba o pesadelo. Xa non chegaría a nacer durante o seu reinado o cabaleiro predestinado a expulsar os invasores de Francia. A vella profecía tería que esperar, como mínimo, outra xeración.

Con iso abondaría.

VII

Karnag, abril de 1403

Breann adoitaba evocar o nacemento de Aydan.

Nos seus soños máis escuros os asasinos executaban a nai do meniño unha e outra vez. Talvez fose porque a súa brutalidade a deixara marcada, ou talvez porque nunca deixara de se preguntar cal podería ser a causa de algo tan atroz. A horrible precisión dos seteiros. A mestría do capitán. O apelativo outorgado á súa vítima antes de executala.

«Condesa».

Seis anos despois, Breann debatíase entre as vellas incógnitas e algunhas novas. A medida que o neno fora medrando, as preguntas multiplicáranse. O cativo era ledo e aleuto; ata aí, todo normal. O raro fora aparecendo despois. Máis ca raro, abraiante.

O meniño despregara unhas capacidades extraordinarias. A unha forza e habilidade fóra do común sumábase que comezara a falar cando aínda non cumprira nin un ano. E non palabras soltas ou expresións inconexas, senón conversas completas. Ademais, para sorpresa de Breann, Myrna asumira a crianza do pequeno cunha cordura inédita. Alimentábao e vestíao, pero tamén razoaba con el e ensináballe os segredos das plantas e dos animais.

Do vento e da choiva.

Os primeiros anos mantivérono en segredo. Xa tiñan fama de meigas, non era cousa de exhibir un rapaz que ninguén sabía de onde puidera vir. A isto axudou que a súa casa estivera afastada das outras. Ao fin, a moza empezou a sacalo de cando en vez. Imitando o que acontecera con ela mesma, presentouno coma o seu irmán. O máis novo da familia, enviado polos seus pais desde Inverness para que se fixesen cargo entre os dous da tía Myrna. Que a súa historia fose crible foi o que levou a Breann a lle poñer un nome escocés: Aydan Sneachd.

«O pequeno lume entre a neve».

Aínda que todo se foi normalizando, Breann nunca logrou esquecer o milagre do seu nacemento, por moito que pasaran xa seis longos anos.

Unha tarde de abril, Myrna e Aydan estaban sentados ante a porta. Chovía, pero o beirado protexíaos das pingueiras. Mentres sinalaba as nubes, a anciá ía explicando o ciclo da auga. Breann, desde a cociña, escoitaba sorprendida. Ninguén diría neses intres que Myrna fose unha vella tola.

—A auga que agora ves caer estivo primeiro no mar. Alí é salgada, e non se pode beber, pero a calor do sol fai que se transforme en vapor e suba cara ao ceo. —O neno escoitaba con atención—. Ao chegar arriba e arrefriar, fórmanse esas nubes. Despois, en función do frío que vaia, cae de novo ao chan. Á fin, dun xeito ou doutro, acabará por voltar ao mar.

—E iso unha e outra vez? —O cativo ollaba a choiva con xesto reflexivo.

Xa albiscaba a conclusión final da lección. Coma o día que sucede á noite, coma o ciclo lunar que volve eternamente, coma as estacións e o propio latexar dos corazóns, todo está condenado a repetirse, pois o tempo é unha magnitude infinita que o noso limitado entendemento non é quen de abarcar.

—A auga pode ser o líquido que bebemos ou o vapor que sae dunha pota. Pode ser o xeo que pendura dos tellados ou a neve que cobre os bosques no inverno —concluíu Myrna—. Pero o seu destino é invariable nesa espiral sen fin.

Breann seguía escoitando dende dentro. A lección sobre a auga desembocara, unha vez máis, na cuestión do futuro predestinado. A moza estaba convencida de que Myrna pretendía modelar a percepción do neno, aínda que non lograba intuír o porqué do seu empeño.

Non coñecía aínda a profecía perdida de Kermario.

Comezaba a pensar que Myrna Ménec estaba menos tola do que facía crer a todo o mundo, pero foi cousa dun intre, pois a momentánea cordura da menciñeira non tardou en marchar tal e como viñera. Estaba en pleno razoamento cando tres nenas que vivían preto pasaron correndo para recolleren a roupa que a nai deixara a clarexo.

Breann viunas a través da xanela. Tres raparigas riseiras, de entre sete e once anos.

—Correde, putas, correde! —vociferou Myrna, nun dos seus ataques de furia inxustificada.

As pequenas asustáronse. Talvez fose certo que era unha bruxa. Por iso ao regreso, vendo que seguía alí sentada, pasaron devagar. Non fose ser que Myrna lles ouvease outra vez. Breann, que aínda non se repuxera da vergoña, case caeu de costas ao oír como a vella lles bradaba, máis indignada que antes.

—Molládevos, putas, molládevos!

Roiba ata a punta dos cabelos, a moza suspirou.

A vella estaba tola. Non tiña remedio.

VIII

Os doce cabaleiros sentaron arredor da mesa.

No salón principal, o alcaide parolaba cos fillos do conde. Un ambiente cordial reinaba no castelo de Vannes; aínda que non para todos. Patern ollaba a ledicia dos seus fillos con xesto abatido. Era a mesma que el tivera antes de que a traxedia o sumise na escuridade.

Ao seu carón, Cearbhall non perdía detalle das conversas; nin sequera das máis despreocupadas. Emporiso, se estaba implicado o máis vello dos cabaleiros, o seu interese disparábase. Waroc’h de Gwened, o primoxénito, era a man dereita do rexente de toda Francia.

Ao fin, Waroc’h, precisamente, alzou un brazo e fitou o seu pai con xesto serio, dando a entender que todos debían calar. O máis vello era un home respectado, e non só no seo da súa familia. O seu carácter firme e a súa rectitude avalábano na mesma corte do rei. Os outros once fillos de Patern escolleran camiños dispares. Algúns, como os xemelgos Jost e Armel, eran xa militares de alta gradación; o segundo, Jean, levaba dez anos como capitán de navío, e Henry era o abade dun mosteiro. O máis novo, Per, só tiña dezaseis anos, pero xa estudaba na escola fundada polo lendario sabio Nicole Oresme. Entre o resto contábanse un diplomático, un físico, un cartógrafo, un astrónomo, un cóengo cuxa fulgurante carreira auguraba que pronto sería bispo e un comerciante, Yann de Gwened, que xa percorrera medio mundo a bordo dos seus mercantes.

Todos se viraron cara ao seu pai, pero Patern ollou a Cearbhall con cara de circunstancias. As reunións que sempre dirixira con decisión, mesmo con entusiasmo, agora desbordábano. Tanto que xa non tiña forzas nin para convocalas. O simple feito de se erguer da cama cada mañá semelláballe un pesadelo.

—Pai, cada un de nós viaxou dende un confín do reino —observou Waroc’h—. Vaiamos cos asuntos que afectan á nosa casa.

Patern suspirou. Sabía que o seu fillo tiña razón, pero non tiña forzas nin ánimo. O alcaide Eusèbe, anticipándose, decidiuse a tomar a palabra. Hai silencios que son unha travesía polo deserto.

—Cabaleiros, o conde anda afectado por unhas febres un tanto teimosas. —Todos sabían que aquilo non era certo. Que a única verdade era que a moral de Patern nunca chegara a recuperarse da perda de Alix—. Reunímosvos, coma sempre, para informarvos acerca da situación do condado.

Tras as palabras do alcaide, un novo silencio apoderouse do salón. O conde seguía sen pronunciar palabra. Por fin tomou a palabra Loïc, o cóengo. Mellor falar de calquera cousa que prolongar o ermo de forma indefinida.

—Que noticias nos traes da corte, Waroc’h? —preguntou, malia que fosen asuntos que nada tiñan que ver co fin da reunión—. Que vai facer o rei respecto a Inglaterra?

Todos ollaron cara ao primoxénito.

—O rei… —titubeou Waroc´h—. En fin, xa coñecedes as súas demencias.

Todos asentiron. A tolemia de Charles era a maior debilidade de Francia no conflito cos ingleses. Por iso o reino estaba gobernado por Louis, o irmán do rei. O gran amigo e valedor de Waroc’h de Gwened na corte real.

—Así que imos seguir agardando que Inglaterra nos invada cando lle pete —apreciou Henry—. E teremos que seguir aguantando de forma indefinida.

Un rumor de indignación estendeuse ao redor da mesa, pero á fin todos calaron, sorprendidos.

Patern dispoñíase a tomar a palabra.

—A desgraza condenou a nosa casa. E tamén a nosa patria. —Con aspecto abatido, o conde ergueuse da cadeira—. O guerreiro número trece da casa de Gwened foi asasinado antes de nacer. Canda el morreu a última esperanza de expulsar o inimigo.

Os doce cabaleiros ollárono con consternación. Cearbhall agarrou polo brazo o seu señor, que amosaba síntomas dunha febleza preocupante, para prever unha caída.

—Pai, esas supersticións non levan a ningures —respondeu Waroc’h—. Debemos ter os pés no chan.

Patern ollouno con impotencia. Os seus fillos, que tanto sabían de leis e ocupaban cargos tan prestixiosos, desprezaban a sabedoría antiga dos fillos de Gael. O coñecemento acuñado durante milenios polos sabios máis excelsos da antigüidade, sempre transmitido oralmente de xeración en xeración. Negou coa cabeza. Eles xamais o entenderían.

—Porén, a profecía de Kermario hase cumprir algún día —apostilou, antes de se virar cara á porta, apoiado en Cearbhall—. Oxalá na descendencia dalgún de vós nazan trece cabaleiros. O último deles podería ser o elixido. Pero iso, meus fillos, xa nunca ha acontecer no meu tempo. Fracasei nese empeño. Talvez o máis importante.

Unha consternación muda estendeuse polo salón, cheo de rostros circunspectos. A pesar das molestias asumidas polos doce para acudir, todo fora en balde.

Patern encamiñouse á saída. Sempre á súa beira, Cearbhall guiábao coa mirada ensombrecida. Só pensaba na maneira de se reunir con Waroc’h sen que ninguén se decatase. O día no que o condado non puidese seguir soportando o declive de Patern estaba preto, e o herdeiro non ía abandonar a corte. Nese intre, alguén tería que facerse cargo de todo. E non podía ser calquera: tería que ser alguén capacitado.

Nas cábalas do conselleiro, ese alguén só podía ser un home.

El mesmo.

IX

Cando un veciño mataba un animal, Myrna sempre acudía.

Se eran exemplares grandes, coma poldros ou becerros, axudaba na matanza a cambio dalgunha peza. Aínda que en todas as casas había quen sabía facer de matachín, todos estaban encantados de lle ceder os coitelos. Era rápida, pulcra e minuciosa. Toda unha mestra na arte da disección.

Ela estaba sempre, fosen gansos ou años, pero onde non faltaba nunca era na mata dos porcos. Aí, ademais, levaba a Breann canda ela. Mentres os homes se recuperaban do esforzo, a anciá ía abrindo con mestría o animal. Ao facelo, íalle explicando polo baixo á moza os segredos da súa anatomía.

—Esta é a tea que pecha os pulmóns e o corazón, nena —murmuraba Myrna, estrañamente cabal—. Esta parede de aquí embaixo é a que fai que os pulmóns se inchen e se desinchen, vela? E estas portiñas son as que abren e pechan os cubículos do corazón e deixan entrar e saír o sangue…

A moza non perdía detalle. Algo lle dicía que as leccións ían máis aló dunha clase práctica sobre vísceras comestibles.

Aydan adoitaba acompañalas. Myrna ordenáralle a Breann que o tivese sempre preto. Tamén o cativo debía coñecer os segredos do corpo. Así foi como a moza e o neno aprenderon de memoria os órganos e as funcións que cada un deles desempeñaba.

Iso si, ao regresar á casa, a menciñeira volvía ignorar á rapaza. Botaba o día enteiro co neno, facéndolle preguntas e obrigándoo a razoar. Sempre xerando dúbidas na súa cabeciña sobre os misterios máis inexplicables.

Así era o día a día de Myrna desde que chegara Aydan.

Faláballe do visgo, das pedras que afloran nos cumes e da altura do sol en función da estación. Dunha sabedoría ancestral.

Do ceo, do tempo e da vida.

X

Beadur era a viva imaxe da exasperación.

A súa misión estancárase nas pavías. Levaba anos illado nun confín do mundo onde nunca acababa de acontecer nada importante. Nunha rutina monótona e interminable.

Cada vez lembraba máis os seus irmáns, que defendían a illa de Rodas. Botaba de menos a vida de guerreiro e, sobre todo, botaba de menos Constantinopla.

O tempo e a distancia adozáranlle os recordos. Dende os suaves outeiros do Pennar Bed era doado esquecer a dureza do adestramento ao que fora sometido durante anos. Pero é mellor sobrevivir a duras penas que non atopar unha razón para vivir, e el pasaba os meses só. Como moito, citábase un par de veces ao ano con Ezra ibn Levy. Unha parola nalgunha taberna discreta dunha vila fronteiriza cada cinco ou seis meses. Iso era todo.

Ezra, sefardí de Toledo, era o mellor guerreiro da Orde. Por iso fora destinado a unha terra en ebulición: Normandía. Iso si era apaixonante, remoía Beadur. Desde que o rei de Inglaterra se empeñara en reconquistala, a rexión era o ollo dun furacán. O gauta sabía da importancia que o Mestre lle outorgaba a ese territorio. Decote imaxinaba o que tiña que ser infiltrarse entre as liñas inimigas.

Admiraba o prestixio do seu compañeiro. Envexábao, de feito. Algún día, Ezra podería asumir algún dos cargos máis importantes da Orde. Custodio do Legado ou, se cadra, mesmo Gran Mestre. Ese era o grande Ezra ibn Levy. Seco coma un pau, pero bo tipo. Ao compararse con el, Beadur sentíase murchar entre o tedio e a intranscendencia.

Así foi, cando menos, ata que na súa vida aconteceu algo insólito. Uns anos atrás, descubrira a acción secreta dun grupo de sicarios enviados pola Coroa inglesa para asasinar a condesa de Vannes e o meniño que estaba a piques de alumar. Só el sabía que a criatura lograra sobrevivir grazas á inverosímil intervención dunha rapariga.

O cómplice da operación fora Cearbhall Pornichet, o home de confianza do conde. Ademais de cicelalo todo na memoria, Beadur gardara un obxecto valioso. Algo que podería servir como proba, chegado o momento. Unha alfaia que a condesa portaba no intre de ser asasinada. E había máis. Que o cativo acabase na casa da druída de Karnag, unha anciá chamada Myrna Ménec, e que a persoa que o rescatara do ventre da súa nai morta fose unha moza das Terras Altas de Escocia, era dobremente estraño. En semellante cadro, xa só faltaban as excepcionais aptitudes do meniño.

Facíase inevitable evocar a profecía perdida.

A lenda fora esculpida en tempos inmemoriais sobre a superficie dun menhir. A pedra de Kermario chamábanlle. A mensaxe referíase a un guerreiro nado da morte que sería o décimo terceiro cabaleiro da casa de Gwened e que, dalgunha maneira, había ser fillo da neve. Referíase tamén a unha terra ameazada por un invasor que sería liberada por ese «elixido».

A insulsa existencia de Beadur centrouse na figura do pequeno Aydan Sneachd. O espía de Rodas comezou a roldar Karnag como unha pantasma. Acotío, Myrna saía a dar un paseo co pequeno. Era algo cotián e, con todo, cada espreita traíalle unha nova sorpresa.

—Así se fai lume con dous paus —dixo a muller, unha tarde luminosa de xuño, no medio do bosque—. Agora proba ti.

O pequeno dedicouse durante unha hora a fregar un pau contra o outro, imitando á menciñeira. Non se rendía, malia a suor que lle escorregaba polo corpo todo e que as súas mans sangraban polas bochas rebentadas. Por fin, e ao ver que nunca se ía dar por vencido, Myrna detívoo. Explicoulle a velocidade e dirección que debían seguir as mans, e como aplicar a forza.

Ao final, Aydan deu prendido un lume sen máis cousa ca un par de poliñas secas.

—Así é a vida —dixo a muller, mentres apagaba as lapas cos pés—. Un par de árbores poden dar un millón de achas, pero un par de achas abondan para facer arder un millón de árbores.

Aydan ficou calado. Non vía onde quería chegar a anciá. Ese tipo de comentarios sempre encerraban un sentido oculto. Ela deixouno cavilar.

—Estás a falar do comportamento das persoas, verdade? —preguntou el, ao cabo dun anaco—. Da confianza, da traizón…

Mentres Beadur abría os ollos entre a follaxe, Myrna sorriu disimuladamente.

—Estou a falar de madeira, sarillo do demo! —bradou, feita unha furia.

Beadur tamén sorriu, desde o seu agocho O neno amosaba unha lucidez que superaba calquera expectativa. E non tiña máis ca seis anos.

O texto ancestral escintilou no seu maxín.

Unha profecía tallada miles de anos atrás.

XI

Un diaño traizoeiro aniñáralle no pelo.

Para Cearbhall, as lembranzas da infancia en Pornichet mesturábanse coa cabeza cernada de Alix de Gwened, a condesa agarimosa que sempre o tratara como un fillo. Xa ían aló seis anos desde que el, con só quince, participara no asalto ao carro no que ela tentara escapulirse.

Cearbhall tamén lembraba cando, tras a reunión frustrada, seguira a Patern ata a súa alcoba. Daquela atopara o señor onda a xanela, a espreitar o horizonte.

—Nin para levar unha xuntanza sirvo xa, fiel amigo. Ningún dos meus doce fillos me comprende —rosmou Patern, con amargura—. A miña existencia xa non ten sentido.

Cearbhall remexeuse, pero mantívose firme.

—A perda da señora Alix foi terrible para todos —obxectou—. Tamén para os vosos fillos.

Patern virouse cara a el.

—Alix era toda a miña vida, sabes? —murmurou—. Con ela fun o home máis feliz do mundo. Primeiro, ao casarmos. Despois, así que me foi dando fillos: un tras doutro, todos homes. Con tal facilidade que cheguei a pensar…

O señor de Vannes, máis envellecido nos seis últimos anos ca nos cincuenta e catro anteriores, calou outra vez. Cearbhall non soubo interpretar se este silencio era debido á emoción ou ás dúbidas. Presentindo algo importante, agardou.

—Na vella Armórica, o coñecemento ancestral é moi respectado —seguiu Patern, e Cearbhall asentiu—. Non é casual: a tradición dos nosos devanceiros sempre foi certeira.

O conde ollou á distancia.

—Decidiron deixar por escrito só unhas pequenas partes dese legado. Aquelas que consideraron transcendentais para a supervivencia do noso pobo, coma a profecía da pedra de Kermario. —A mirada de Patern dirixiuse de novo ao conselleiro—. Sabes de que estou a falar?

Cearbhall púxose en tensión. Soáballe esa lenda, si. Todo o mundo a coñecía por alí. Auguraba a chegada dun guerreiro que había liberar a patria, cousas absurdas sobre un fillo da neve… Fantasías que sempre lle pareceran contos de vellas.

Engurrou o cello. A cousa ía de mal en peor.

—Segundo Alix me foi dando fillos, coidei que ese agoiro, o máis sacro para esta casa, e atreveríame a dicir que para toda a Bretaña, podía verse cumprido na miña descendencia. Esa sería a meirande gloria que o destino me podería reservar, Cearbhall.

O pulso do mozo disparouse. As incógnitas que acompañaban o terrible suceso comezaban a despexarse. Empezaba a albiscar por que o rei de Inglaterra enviara o seu mellor mercenario a executar tan estraña misión.

Que endexamais nacese o décimo terceiro fillo de Patern de Gwened.

Os remorsos polo acontecido no bosque nevado reaviváronse de vez. Non sospeitaba que o que Patern estaba a piques de lle confesar ía esnaquizar a súa conciencia.

—Pero iso xa non vai pasar porque eses bárbaros, ademais de cernarlle a Alix a súa fermosa cabeciña, arrincaron o bebé do seu ventre apenas uns días antes de que o puidese traer ao mundo. Talvez unhas horas.

Cearbhall, a piques de esborrallarse, tivo que apoiarse na parede. Por sorte, o conde enxergaba nese intre o horizonte. O mozo estivera presente na decapitación. Lembrábao todo á perfección, e dende logo ninguén, nin sequera o salvaxe de Dreng, tocara o cadáver. Arrincar o neno da nai morta? Iso non acontecera. Cando menos, mentres el estivo presente.

—Estades seguro diso, meu señor? —preguntou, cunha voz tremente que Patern identificou co horror que había sentir ante tanta barbarie.

—Eu mesmo recollín o seu cadáver. E envolvino nun sudario antes de lle dar sepultura coas miñas propias mans. Non permitín que ninguén vise así a malpocada Alix, sen cabeza e coa barriga aberta por un matachín. Ela non o permitiría.

Cearbhall sentía latexar o sangue nas tempas. Había alguén máis alí? Alguén que sabía que dentro daquela muller aínda vivía un neno? Que fose quen de lle abrir a barriga e sacalo?

—Por iso, meu querido Cearbhall —seguiu o conde, máis abatido ca nunca—, é polo que non me restan xa forzas. A ilusión de toda unha vida esvaeuse xunto con Alix. Xa nunca serei testemuña da chegada do décimo terceiro cabaleiro de Gwened, nin ha nacer na miña descendencia o elixido da profecía.

Cearbhall tivo que se apoiar outra vez na parede. Sentiu náuseas, e todo empezou a dar voltas ao seu redor. Estaba a piques de desfalecer cando unha última pregunta golpeou a súa cabeza coa contundencia dunha pedrada.

Ficaba alí alguén capaz de traer á vida o elixido de Kermario?

XII

«Estimado Cearbhall:

Espero que esteades a gozar do saco de dourado centeo que tiven ocasión de facervos chegar. O meu señor quedou moi satisfeito pola vosa colaboración.

Que fermosa misión completamos, meu amigo… Hai xa anos diso, pero semella que fose onte.

Lembrade que onde había ese saquiño hai máis para os amigos que queiran seguir axudando nesta sementeira de gloria. Ben seguro que os seus froitos han ser doces, malia a amargura dos quefaceres que esixen.

Mais, se, pola contra, a colleita se estragase por algunha indiscreción, lembrade que tan mal sementador ha coñecer un lume xusticeiro nos seus campos.

Sempre con vós

D. S.».

Cada pouco tempo, Cearbhall recibía anónimos inquietantes. Comezaran pouco despois do asasinato de Alix. Cada misiva acentuaba o seu tormento, e desta volta era peor. As confesións de Patern tras da reunión dos cabaleiros retumbaban con forza en cada liña. Unha sospeita aterradora íase transformando en certeza co lento transcorrer dos días.

Se o neno estaba vivo, tiña que dar con el. A verdade era arrepiante, pero estaba obrigado a atopala, e non só porque os remorsos trabasen na súa conciencia. Tiña que o pescudar todo porque a existencia do pequeno Robert supuña a evidencia da súa traizón.

Se o cativo estaba vivo, a vida de Cearbhall penduraba dun fío.

XIII

Un estrondo inesperado rachou a calma da madrugada.

Breann ergueuse dun salto, atordada, arroupou a Aydan, que durmía na mesma cama, e saíu do cuarto. As últimas brasas aínda brillaban na lareira.

Unhas mulleres vociferaban alén da porta. Xa se dispoñía a lles preguntar que era o que querían cando Myrna saíu tamén da súa alcoba. A menciñeira, co pelo crecho, indicoulle por acenos que gardase silencio e achegouse á porta cunha vela acesa.

—Quen vai? —dixo en voz baixa.

—Myrna! Tes que vir! —suplicou unha voz alterada do outro lado—. Maëlle leva horas de parto e o neno non quere saír!

Breann cruzou coa menciñeira unha mirada de terror. Maëlle era unha veciña que sempre tiña un sorriso nos beizos e unha palabra agarimosa. As dúas aledáranse ao saber que estaba por fin encinta, tras anos de intentos infrutuosos. A mociña déralle unha aperta cando Maëlle lle anunciou que por fin lograra ficar grávida. Unha ledicia radiante que as complicacións transformaban agora en pánico.

Secasí, Myrna amosouse reticente.

—Avisade a Nolwenn —respondeu—. Ela é a parteira. Non eu.

—Nolwenn leva horas atendendo o parto, pero non atopa a maneira de facer saír o bebé —replicou a voz, cada vez máis implorante.

Breann negou, alarmada. Nolwenn Legoff, a matrona, era unha ignorante con ínfulas que nunca admitía críticas sobre o seu traballo. Como se non existise meirande eminencia ca ela en materia de embarazos e partos cando, en realidade, e iso era o que arrepiaba a Breann, non era máis ca unha incompetente que todo o baseaba en supersticións.

Lóxico que as cousas se puxeran difíciles.

Myrna ficou ollando a vela. Debatíase entre o desexo de acudir e a prudencia. Se interviña, habería consecuencias. Non tiña medo por ela, senón por Breann.

—Temos que ir —pregou a moza—. Non podemos abandonala con esa inútil.

A anciá, con ese ocasional brillo de lucidez que tanto desconcertaba a Breann, non dubidou máis.

—Axúdame. Ten case corenta anos. Non vai ser doado.

Á volta dun minuto, a menciñeira e a súa discípula corrían atrás das mulleres na escuridade. Segundo ían achegándose á casa, a Breann xeóuselle o sangue. Os alaridos de dor de Maëlle resoaban no silencio da madrugada.

Cando Nolwenn viu entrar a anciá, dirixiulles unha mirada furibunda ás veciñas. Malia non facer máis nada ca beber unha cunca de sidra mentres a parturiente se laiaba de dor, ergueuse decontado para deixar ben claro quen estaba ao cargo da situación.

—Vólvoche dicir que, se non empuxas, non hai nada que facer —amoestou a Maëlle con severidade, aínda coa cunca na man—. Na miña vida vin muller máis testana.

Myrna achegouse ao almadraque e viu que as sabas estaban empapadas en suor. A cama enteira era unha enleada. Era obvio que a súa ocupante levaba xa moitas horas de padecemento. A druída ignorou a presenza da matrona. Nolwenn, tensa, pero resistíndose a ser relegada, mantívose á beira da cama.

—Maëlle, escóitame —indicou Myrna suavemente—. Respira devagar e confía en min.

A muller, máis tranquila, comezou a inspirar do xeito que Myrna lle ía indicando.

—Breann, quero un almadraque no chan cunha saba de liño por riba. Poñede a ferver auga en tres potas, traede cantos panos poidades atopar, sempre que estean limpos, e que saia todo o mundo do cuarto.

As veciñas dispuxéronse a axudar a Breann. Mentres Myrna palpaba o abdome de Maëlle, unhas e outras apresuráronse a cumprir as súas ordes. Así que o cuarto estivo disposto, saíron á cociña.

—Tranquilas, xa está aquí Myrna —indicou unha, obviando que Nolwenn seguía alí—. Xa nada malo pode acontecer.

Á parteira, esas palabras fixéronlle ferver o sangue. A vella era unha especie de meiga á que os rumores acusaban de empregar artes escuras.

Durante horas, a menciñeira puxo en práctica toda a sabedoría que os antigos albeites acuñaran ao longo dos séculos. Manipulou a barriga da muller de distintas maneiras, controloulle as contraccións, púxoa de pé e anicada, deitouna de lado e axudoulle a soportar a dor. Tamén preparou apócemas que debían cumprir diferentes labores: abrir a canle do parto, darlle máis forza cando estaba a piques de desfalecer e, sobre todo, aliviar o sufrimento que a atormentaba. Un martirio que podía chegar mesmo a acabar coa súa vida.

Tan absorta estaba Breann no traballo que nin se decatou de que xa despuntara o día. Myrna suaba case tanto coma Maëlle polo esforzo, e a moza secáballes a fronte ás dúas de cando en vez con panos de liño fervidos. Noutra pota, que seguía burbullando ao lume, daban voltas uns utensilios de metal. A loita continuou sen descanso ata que, chegado un momento, Maëlle perdeu a consciencia. A anciá, tras tomarlle o pulso e facer unhas comprobacións, dirixiuse á súa axudante.

Levaba quince horas traballando en silencio, sometida a unha actividade frenética.

—A cousa está complicada —indicoulle a Breann, con voz serena—. Vai correndo á casa e tráeme a botella do líquido dourado. Hai que sacar o neno abríndolle o ventre á nai.

Breann ficou arrepiada. Na súa mente escintilou, coma unha imaxe doutra vida, o día no que se vira obrigada a lle facer o mesmo a un cadáver sobre a neve. Porén, aquela muller xa estaba morta. Ningún dano lle podía ocasionar.

Maëlle, en troques, estaba viva.

—Non temas —sentenciou a anciá—. Maëlle aínda ten a cabeza pegada ao corpo. Xa me encargo eu de que conserve tamén a vida.

Mentres corría á casa baixo a luz do solpor, Breann non deixaba de preguntarse como diaños se puidera decatar Myrna da historia da nai de Aydan, decapitada nas profundidades solitarias dun bosque nevado.

Como podía saber o xeito no que o cativo viñera ao mundo.

XIV

A’chlach. «A pedra».

Así se chamaba a única taberna de Karnag que se podía considerar merecedora de tal nome. O resto eran simples tugurios. Tal e como lle indicara a Cearbhall un soldado do castelo, oriúndo daquel lugar, todos os homes da vila se achaban alí á tardiña, parolando e rindo diante dunha cunca de sidra.

O conselleiro percibiu, nada máis entrar, que todas as miradas se centraban nel. Era infrecuente ver un descoñecido na taberna. No entanto, así que sentou nunha mesa apartada e pediu un xerro de sidra, os paisanos pareceron esquecer a súa presenza e as conversas renováronse con normalidade.

A animación do local foi medrando a medida que os homes ían bebendo máis e máis. Cearbhall esperou a que os sobrios fosen marchando, e cando só quedaban uns poucos, bébedos abondo para ter a lingua solta, dirixiuse aos dous que ocupaban a mesa contigua.

—Coido que esta xerra vai ser demasiado para min só —observou, coma un viaxeiro solitario que buscase compaña—. Importaríalles axudarme con ela, cabaleiros?

Os labregos mirárono divertidos. Se aquel forasteiro amaneirado non era quen de rematar a súa sidra, por suposto que eles lle botarían unha man. Faltaba máis.

—Un lugar agradable —sorriu Cearbhall, mentres lles servía.

—A’chlach é a mellor taberna de toda a Bretaña, compañeiro —sentenciou con orgullo o home que tiña máis preto, un campesiño que lucía un enorme bigote.

A súa voz deixaba claro que levaba horas bebendo sen parar.

—Alzo a miña cunca por iso, amigos. —O visitante ía preparando o terreo—. Pero por que lle chaman así, «A Pedra»?

Os paisanos quedaron calados un segundo. Despois soltaron unha gargallada.

—É que non sabedes que vos atopades en Karnag? —preguntou o outro, un homiño louro que non ía moi atrasado respecto ao seu compañeiro—. As pedras son a nosa esencia. A alma da nosa terra.

—Referídesvos ás pedras fitas? Vinas antes de chegar —disimulou o forasteiro.

Sabía que os menhires eran venerados por aqueles pailáns. E tamén que un bo feixe de estudosos da sapiencia antiga viaxaban desde todos os países gaélicos cada ano para os ver.

Pero el estaba alí para simular que non tiña idea de nada.