Kristalnevel E-Book

Isabelle Noir

• Herausgeber: Isabelle Noir
• Kategorie: Erotik
• Sprache: Niederländisch

Seitenzahl: 38

Veröffentlichungsjahr: 2025

Beschreibung

Duik in de verleidelijke wereld van Kristalnevel, het nieuwste meesterwerk van Isabelle Noir. Lira, een nieuwsgierige cartograaf, ontdekt een verborgen scheur in de wereld die haar naar Elyria leidt een rijk van pulserende nevel en gloeiende kristallen. In het Heiligdom van Toewijding ontmoet ze twee wachters, wier aanrakingen en kristaldraden haar diepste verlangens aanwakkeren. Tussen lichte bondage en magische hallucinaties wordt Lira de meesteres van haar lust maar het Heiligdom eist een prijs. Zal ze zich overgeven of de magie beheersen? Mystieke erotiek ontmoet donkere passie in dit sensuele fantasy-avontuur, dat de grenzen van de verbeelding overschrijdt. Perfect voor lezers die op zoek zijn naar intense verbeelding.

Leseprobe

Kristalnevel

Isabelle Noir

Hoofdstuk 1: De Roep van de Nevel

Lira stond aan de rand van de wereld, waar kaarten ophielden en de realiteit oploste. Elyria was geen plek die ze in haar archieven had gevonden, geen stip die haar kompasnaald kende. Toch was ze hier, omhuld door een nevel die levend leek, pulserend als een hartslag die haar huid kietelde. Haar mantel, zwaar van het vocht, kleefde aan haar schouders, maar het was niet de kou die haar deed trillen. Het was iets anders – iets wat in de lucht hing als een belofte die ze niet kon vastgrijpen.

Ze was cartograaf, verdorie. Een vrouw die bergen en dalen in lijnen ving, oceanen in inktstreken vasthield. Maar Elyria tartte haar regels. Het kompas in haar hand draaide als een dronken danser, de naald een chaotisch spel van noord en nergens. Ze had de scheur in de wereld gevonden – een glinsterende spleet in een rotswand, ontdekt tijdens haar laatste expeditie in de ruïnes van Veyr. Eén stap, één ademhaling, en ze was erdoorheen gestapt, deze wereld van nevel en geheimen in.

De nevel was dicht, een melkachtig gordijn dat zich aan haar vastklampte als een minnaar die te lang weg was geweest. Het rook naar zoete hars, naar mos en iets wilds dat haar zintuigen verscherpte. Lira ademde de lucht in, en haar hart sloeg sneller, een trommel die in haar aderen weergalmde. “Alleen een kaart,” mompelde ze, haar stem een vreemd element in de stilte. Maar het was meer dan dat. Ze voelde het in haar botten, in de manier waarop haar huid tintelde toen de nevel haar streelde.

Het begon met een zucht, nauwelijks merkbaar, als vingertoppen die langs haar nek gleden. Lira verstijfde, haar hand greep instinctief naar de dolk aan haar riem, maar er was niets. Alleen nevel. En toch kwam het weer – een streling, teder en toch dwingend, die over haar ruggengraat gleed en zich diep in haar buik verzamelde. “Wie is daar?” Haar stem brak, opgeslokt door de dichte lucht. Geen antwoord, alleen een zoemen, diep en melodieus, als een lied dat uit de aarde zelf kwam.

Haar vingers trilden terwijl ze de tas aan haar heup opende. Daarin lag de kristal – geen gewone relikwie, maar een platte schijf, doorschijnend als glas, met lijnen die gloeiden als aderen. Ze had het in Veyr gevonden, ingebed in een muur bedekt met oude glyphens. “Schrijn van Toewijding,” had de inscriptie gefluisterd, in een taal die ze half begreep. De kristal was warm in haar hand, pulseerde als een levend ding. Toen ze het ophief, glansde het in saffier en amethist, en de lijnen bewogen, vormden een pad dat dieper de nevel in leidde.

Lira knielde, de grond zacht onder haar knieën. De nevel verdikte voor haar, vormde schimmen die bijna menselijk leken – een omtrek die bewoog, dan weer verdween. Haar huid brandde, niet van pijn, maar van verlangen. Het was absurd, en toch kon ze het niet ontkennen. De nevel wist iets over haar, iets wat ze verborg in haar eenzame nachten, wanneer haar vingers onder de dekens gleden en ze scènes voorstelde die ze nooit hardop zou toegeven. Scènes van handen die haar vasthielden, van lippen die haar pols vonden.

“Laat jezelf zien,” fluisterde ze, half uitdaging, half smeekbede. De nevel antwoordde met een beweging – een werveling die haar heupen streelde, zo intiem dat ze naar adem hapte. Haar knieën knikten, maar ze viel niet. In plaats daarvan voelde ze… hem. Een aanwezigheid die haar omhulde zonder haar aan te raken. Een belofte, geweven uit nevel en verleiding. Haar vingers klemden de kristal steviger vast, en hij gloeide heter, alsof hij haar verlangen weerspiegelde. De lijnen daarop tekenden een duidelijker pad, een weg naar het Schrijn dat in de verte lokte.

Lira stond op, haar adem een zichtbare wolk in de koude lucht. De nevel sloot zich om haar heen als een gordijn, maar ze vreesde het niet meer. Ze wilde het. Wilde wat het haar toonde, wat het haar beloofde. Haar lippen krulden in een glimlach, nerveus maar gretig. “Toon me dan wat je hebt,” zei ze, haar stem vaster dan ze zich voelde. Ze zette de eerste stap, de kristal in haar hand, en de nevel volgde haar, een dansende schaduw die haar niet losliet.