Podróż na Operiona E-Book

Aneta Skarżyński

• Herausgeber: Wydawnictwo Psychoskok
• Kategorie: Fantasy und Science-Fiction
• Sprache: Polnisch

Veröffentlichungsjahr: 2017

Beschreibung

„Podróż na Operiona” Anety Skarżyński to książka nader oryginalna, przezabawna, będąca do tego unikatowym przewodnikiem po świecie muzyki poważnej, po świecie opery. Adresowana jest nie tylko do melomanów, czy młodzieży szkolnej, ale do wszystkich zainteresowanych taką tematyką od lat -nastu do lat stu.Przedstawiciel świata o znaczącej nazwie Operion, niejaki Eustachy, co w świecie słuchu nie tylko muzycznego kojarzy się właściwie jednoznacznie, zabiera Annę, córkę artystów operowych, Ziemiankę, w przepiękną podróż, pełną muzycznych światów i muzycznych „planet”, na których poznajemy największych twórców całkowicie ziemskiej (chociaż w wymiarze muzycznym czasami wręcz nieziemskiej) muzyki klasycznej, twórców najsłynniejszych dzieł, najwspanialszych oper. Kogo? Długo by wymieniać, ale może Haendel, Bach, Mozart – jako przykłady – wystarczą… Wszystko apetycznie doprawione anegdotkami, smaczkami wszelakimi, plotkami nawet… i na solidnym podkładzie wiedzy historyczno-muzycznej.

Leseprobe

Aneta Skarżyński

Podróż na Operiona

Wydawnictwo Psychoskok

Aneta Skarżyński „Podróż na Operiona”

Copyright © by Aneta Skarżyński, 2016

Copyright © by Wydawnictwo Psychoskok Sp. z o.o. 2016

Wszelkie prawa zastrzeżone. Żadna część niniejszej publikacji nie

 może być reprodukowana, powielana i udostępniana w 

jakiejkolwiek formie bez pisemnej zgody wydawcy.

Skład: Jacek Antoniewski

Projekt okładki: Jakub Kleczkowski

Korekta: Janusz Sigismund

Ilustracja na okładce: © Alliance – Fotolia.com

ISBN: 978‒83‒7900‒635‒9

Wydawnictwo Psychoskok sp. z o.o.

ul. Spółdzielców 3, pok. 325, 62-510 Konin

tel. [phone], kom. 695-943-706

wydawnictwo.psychoskok.pl e-mail:[email protected]

Obrazy z gatunku realizmu magicznego, stanowiące ilustracje

w powieści są autorstwa Anety Skarżyński.

Przedmowa

Podróż na Operiona dedykuję wszystkim razem ikażdemu zosobna – amatorom lekkiej oraz humorystycznej literatury. Ibez ograniczeń wiekowych. Jednak szczególnie chętnie – anty-entuzjastom opery. Moim celem bowiem jest zachęcenie nieprzychylnych muzyce klasycznej do sięgnięcia ku korzeniom gatunku przez przyjrzenie się dwom światom: nieco napuszonego erudyty Eustachiusza – badacza muzyki klasycznej oraz żywiołowej nastolatki Ani – pyskatej poszukiwaczki mocnych wrażeń. Drogi Czytelniku, cała powieść przesycona sensacjami, aferami, zakulisowymi tajemnicami, nierzadko okryminalnym lub erotycznym zabarwieniu, przeniesie Cię wświat postaci powszechnie znanych zhistorii sztuki. Perypetie ekscentryków iniezdiagnozowanych fenomenów artystycznych sprawią, iż wgeniuszu dostrzeżesz również normalnego człowieka. Mimo iż mijają stulecia, uczucia iludzkie pragnienia, dążenia izachowania wciąż pozostają niezmienne. Io to mi właśnie chodzi, abyś ujrzał niewyidealizowanych muzyków jako zwykłych śmiertelników! Jedno Ci mogę obiecać – już za moment opera zdejmie napudrowane peruki, koturny, pióra, woale, krynoliny, maski iukaże swe prawdziwe, nierzadko zabawne oblicze. Ico Ty na to?

Cześć!

Jestem Eustachy, ale nie przepadam za tą wzdętą inadętą formą. Dlatego dla przyjaciół niech będzie zwyczajnie, Eustasiu.

Zaskakuje cię moje imię, prawda? To sprawka ekscentrycznego odkrywcy, piętnastowiecznego anatoma, niejakiego Bartolomeo Eustachiego! Do niego możesz napisać list protestacyjny. Zezwalam, awręcz popieram! Jeśli tego nie uczynisz, moja zacna rodzina, występująca uprzedstawicieli pięćdziesięciu ośmiu tysięcy ziemskich gatunków bezkręgowców, wtym również ludzi, pozostanie ztym mianem już na zawsze. Ico wtedy powie kolejnych kilkaset miliardów naszych niepocieszonych kuzynów zinnych planet? A, właśnie, czas najwyższy się przyznać skąd pochodzę. Odpowiem dumnie – zOperiona. Operianie stanowią cywilizację międzygalaktyczną, przekraczającą granice znanego ci Wszechświata. Podobnie jak nasi sąsiedzi Violinorianie.

W skład Operiona wchodzi niezliczona liczba mniejszych iwiększych planet, które zZiemi widzisz wpostaci niewielkich punkcików. Jednak wiedz, że każdy znich jest gwiazdą! Tak więc stamtąd przybywam itam zazwyczaj wracam. Nie zawsze sam. Czasem zkimś, kto pragnie doświadczyć radości wnajczystszej postaci.

Ciiii…! Słyszysz? Jak na moje lewe ucho, coś mi się zdaje, że ktoś mnie pilnie poszukuje. Posłucham jeszcze prawym… Tak, na sto procent! Muszę pędzić. Wybacz, obowiązki wzywają! Ale, ale… przypadkiem nie chcesz się zabrać ze mną? Ico, jaka decyzja? Jednoznaczna? Wybornie! Wtakim razie zapraszam do nutona! Tak, tak, chodzi okapsułę znutowym napędem. Nie bój się, wskakuj! Usiądź wygodnie isię rozluźnij. Czeka cię niekrótka podróż, lecz niezwykła. Słowo! Gotów? Uwaga, uwaga, rozpoczynam końcowe odliczanie: c-h-a-g-f-e-d-c… wdrogęęęęęęęęę!!!

MUZYKA SFER(akwarela / papier 41 × 29) Autor: Aneta Skarżyński

GENESIS zcyklu MUZYKA SFER(akwarela / papier 42 × 56) Autor: Aneta Skarżyński

Rozdział 1

Anna zwypiekami na twarzy śledzi każdy ruch trójki głównych bohaterów. Nawet najcichszy dźwięk, najmniejszy gest czy grymas twarzy solistów nie może umknąć jej uwagi, bo oto właśnie Eryk nakazuje dokonać Christine wyboru. Jeśli zostanie znim wpodziemiach paryskiej opery, ocali życie Raoula, ajeżeli podąży za głosem miłości – skaże go na śmierć.

– Och! – Anna zasłania dłonią usta, znad których widać tylko perkaty nosek iszeroko otwarte, błyszczące oczy.

Christine składa subtelny pocałunek na oszpeconym policzku Eryka, anioła muzyki. Powoli dociera do niego, jak nieludzkiego wyboru żąda od kobiety, którą darzy szczerą, choć szaloną miłością. Wściekłość, zazdrość, żądza mordu oraz zemsty ustępują miejsca czułości izrozumieniu. Wakcie desperacji iwbrew sobie otwiera żelazną bramę podziemi, mimo iż zdaje sobie sprawę znieuchronności dalszych zdarzeń. Zakochani są wolni! Anna klaszcze wdłonie, mimo iż nikt zwidowni tego nie czyni.

– Nie teraz – szepcze starsza pani, siedząca tuż obok.

Anna składa dłonie iprzyciska je do serca, które wypełnia bezgraniczna radość. Zupełnie jakby to ona, anie Christine, wracała do świata ze swym ukochanym. Tylko… co się teraz stanie zErykiem? Zniknie wotchłani niebytu, czy też jego dusza uwięźnie wmurach opery na wieki?

Jeszcze przed chwilą opętany nienawiścią Eryk staje przed lustrem iwpatruje się wswą przerażającą twarz. Łapie wieloramienny świecznik, rzuca nim okamienną ścianę, po czym okrywa się cały czarną almawiwą, razem zprzerażająco zdeformowanym obliczem. Na scenie zapada półmrok. Do komnaty wbiega koleżanka Christine, rozgląda się przez chwilę idostrzegłszy błyszczącą pelerynę unosi ją, by znaleźć szkarłatną różę. Jest złamana, jak serce Eryka… Jakże on musi cierpieć! Obraz ten budzi wAnnie nie tyle smutek iwspółczucie, ile przywołuje przykre wspomnienia. Szybko je odgania, by nie utracić ani sekundy ztej czarownej chwili. Końcowe takty melodii roznoszą się wokół potęgą brzmienia całej orkiestry, porywając słuchaczy do innego wymiaru rzeczywistości. Tak mistrzowsko orkiestrę potrafi poprowadzić tylko sam Aleksander Andrejewicz Romanow.

Kurtyna opada, awraz znią wybrzmiewają ostatnie dźwięki musicalu. Widownia porywa się zmiejsc.