Verloren Bloedband 2 E-Book

Rensje Derriks

• Herausgeber: Bookmundo
• Kategorie: Gesellschafts- und Liebesromane
• Sprache: Niederländisch

Seitenzahl: 325

Veröffentlichungsjahr: 2025

Beschreibung

In deel 1 lazen we hoe de drie zussen elkaar eindelijk hebben gevonden nadat ze bij de geboorte gescheiden waren. De drieling Anna, Caro en Beatrice zijn de zware tijd vergeten waarin ze te maken hadden met Hans Bolhoed, de man die hun moeder vermoord had. De rust is wedergekeerd en alle drie werken ze hard aan een nieuwe toekomst samen. Het afgelopen jaar hebben ze elkaar beter leren kennen en ondanks hun zeer verschillende karakters wordt hun band steeds krachtiger. Toch zijn er soms nog wel steeds kleine irritaties door het verschil van opvattingen, vooral tussen Beatrice en Caro. Beatrice heeft het afgelopen jaar een studie gevolgd en hoopt eindelijk een diploma te halen. Ze heeft haar dakloze leventje vaarwel kunnen zeggen dankzij de hulp van Anna en haar lieve pleegmoeder Dora. Ze geloven dat het leven hen eindelijk toelacht. Maar een jaar na haar moeders begrafenis valt Beatrice in de handen van Hans, die Nederland was ontvlucht. Wie zou haar kunnen redden? Wie zou haar bij kunnen staan in de donkerste momenten van de zwarte nacht?

Leseprobe

VERLOREN BLOEDBAND

Ik ken jou

Rensje Derriks

VERLOREN BLOEDBAND

IK KEN JOU

Rensje Derriks

Cozy Crime Novel

COLOFON

© 2025 Rensje Derriks

Auteur: Rensje Derriks

Uitgeverij: www.bookmundo.com

Omslagontwerp: © 2025 Rensje Derriks

Redactie en binnenwerk:

ISBN 9789403840628

Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar worden gemaakt door middel van druk, fotokopie, geluidsband, elektronisch, AI of op welke wijze dan ook, zonder schriftelijke toestemming van de uitgever.

Website: https://boekschrijver.com

Familie is voor eeuwig verbonden

De ergste zonde in het leven is:

Weten wat goed is

Maar dat niet kiezen.

Maarten Luther King

Waar we werkelijk naar verlangen is menselijk contact

Een rustige aanwezigheid, een zachte aanraking

Deze kleine gebaren zijn de ankers die ons overeind houden wanneer het leven overweldigend aanvoelt.

Ernest Hemingway

VOORWOORD

Anna, Beatrice en Caro zijn blij dat hun leven in rustig vaarwater terecht is gekomen. Na de begrafenis van hun biologische moeder wordt hun band, ondanks hun verschil in karakter, steeds hechter.

Beatrice heeft haar zwerversleven opgegeven en werkt hard om een mooie toekomst op te bouwen.

Ze studeert om haar diploma te halen en helpt daarnaast Anna met haar stichting. Samen met Erik gaat ze een project starten in Zuid-Afrika om minderbedeelden te helpen.

Vergeten zijn de moeilijke tijden waarin een crimineel hun moeder had vermoord en Anna ontvoerd was.

Maar helaas vergeten sommige criminelen niet wie hun leven tot hel heeft gemaakt.

Kunnen de zussen elkaar helpen als iemand wraak op hen neemt? Of komt er hulp uit een onverwachte hoek?

Dit boek heb ik digitaal ingevoerd via bookmundo.nl en bij hen uitgegeven.

Mijn dank gaat uit naar mijn lezers die het eerste deel hebben gekocht en nu ook het tweede deel in handen hebben.

Ook gaat mijn dank uit naar mijn proeflezers. Zij hebben mij geholpen om dit verhaal weer zo goed mogelijk op papier te zetten.

Ik wens u veel leesplezier met mijn derde boek.

Rensje Derriks

Swolgen, 25-01-2025

Inhoudsopgave

Wat vooraf ging

PROLOOG

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

<Epiloog>

Gedicht

Wat vooraf ging

Dit verhaal is het vervolg op Verloren Bloedband: In naam van Johanna.

Heeft u deze niet gelezen? Hieronder het verhaal in het kort.

In deel I van Verloren Bloedband gaat Anna, die vanaf haar geboorte geadopteerd is, op zoek naar haar zus.

Het blijkt dat ze zelfs twee zussen heeft.

Haar hele leven werd op z’n kop gezet toen ze erachter kwam dat haar biologische moeder vermoord was.

Ze werd geconfronteerd met een crimineel die er alles voor over had dat de waarheid niet boven tafel kwam.

Maar Anna was, net als haar moeder, zeer eigengereid en was vastbesloten erachter te komen wat er met haar moeder was gebeurd.

Tijdens het onderzoek is ze haar twee zussen, Caro en Beatrice, tegengekomen. Ondanks hun bloedband staan zij totaal anders in het leven dan Anna.

Maar ondanks de grote verschillen in hun levens en hun karakters, vinden ze uiteindelijk veel steun bij elkaar.

Ze begraven hun moeder en vanaf dat moment willen ze alleen nog maar samen door het leven en moeten ze een manier vinden om hun band te versterken.

Ik wens u veel leesplezier!

PROLOOG

De vrouw onder hem bewoog wild want ze probeerde het drukke ritme van zijn lichaam te volgen.

Maar doordat haar handen, door hem, strak boven haar hoofd werden vastgehouden, kon ze onmogelijk vrij bewegen.

Ze probeerde de Nederlandse man tot bedaren te brengen door hem sussend toe te spreken maar vandaag was ze daar niet toe in staat. Hans was als een getergd dier binnen gekomen en de meeste hoeren waren weggevlucht toen hij door de deur binnen was komen rennen.

Maar deze vrouw was één van de weinige die hem nog binnenliet in haar slaapkamer.

Ook omdat ze wist dat haar collega’s, in dit oudste vak ter wereld, dicht in de buurt waren. Ze hadden dit gezamenlijk afgesproken sinds hij de vorige keer enkele dames te hardhandig had aangepakt.

Hans liet te vaak zijn angst en woede overheersen in het oude dierlijke spel tussen twee mensen. Hij moest zijn emoties kwijt en dit was het enige moment dat hij het gevoel had dat hij nog een beetje macht had over zijn eigen leven. Hij voelde zich nu oppermachtig over degene die zwakker was dan hij.

Vandaag was hij de hele middag opgejaagd geweest door zijn tegenstanders. Zijn collega’s hadden hem ook nog uitgelachen toen hij het in zijn broek had gedaan bij een vuurgevecht met een andere gewelddadige straatbende.

De man naast hem was geraakt en ter aarde gestort. Hij had nog net kunnen vluchten, waarbij diverse kogels hem om zijn oren hadden gevlogen.

Nu moest hij zijn adrenaline zien kwijt te raken.

Hij raakte geïrriteerd toen de vrouw hem niet goed volgde in het ritme, waardoor hij een rauw kreet slaagde van frustratie.

Boos greep hij haar bij de keel en duwde haar verder in het bed.

“Basta! Stop!” Riep ze wanhopig. Maar Hans moest zichzelf legen om de ontspanning terug te krijgen in zijn lichaam dus werd hij nog feller.

Verschrikt om zijn reactie probeerde ze los van hem te komen maar hij verstevigde alleen nog meer zijn greep op haar.

Ze snakte naar adem en was opgelucht toen hij uiteindelijk met een harde schreeuw klaarkwam, haar handen losliet en zich bovenop haar liet vallen.

Ze wist waar hij toe in staat was want één van de andere meiden was al eens bont en blauw geslagen door hem omdat ze niet deed wat hij wilde.

Sussend probeerde ze hem te laten ontspannen terwijl ze met een langzame beweging onder hem vandaan probeerde te komen.

Hij pakte haar echter opnieuw ruw beet en drukte haar terug in het matras en kwam toen een klein stukje overeind.

Hij vernauwde zijn ogen toe hij de blauwe plek tevoorschijn zag komen in haar nek.

“Lo siento. Sorry.” Verontschuldigde hij zich met een schorre stem.

“Lo siento.”

Hierop liet hij haar los en rolde van haar af en bleef op zijn rug liggen staren naar het plafond.

Snel sprong ze van het bed en pakte vliegensvlug haar kleding bijeen terwijl Hans als een foetus, met opgetrokken benen op zijn zij ging liggen.

Bij de deur draaide ze zich om en keek naar de ineengedoken man, die naakt op haar bed lag.

Deze kerel betaalde als de beste maar was ook een gevaarlijk sujet.

De vrouwen op straat hadden het geld nodig om te overleven maar ondanks de armoede waren er al enkelen die weigerden om hem nog toegang te verlenen in hun bed.

Zijn woestheid was de laatste maanden alleen nog maar erger geworden en ze was bang dat er binnenkort nog doden zouden vallen als hij zo doorging.

Ze zuchtte diep en sprak tegen die man:

“Bij mij kun je vanaf vandaag ook niet meer terecht. Jouw gedrag is onacceptabel. Het zal je tot de ondergang leiden als je blijft toegeven aan je dierlijke instinct. Je gedraagt je als een wilde wolf die alleen nog maar blindelings zijn gevoel volgt om te doden.”

Hij reageerde niet op haar woorden dus vervolgde ze waarschuwend:

“Ik voel dat je eigen dood al om je heen hangt.”

Ze hoorde zijn akelige lach achter haar door de gang galmen terwijl ze zich snel voegde bij haar collega’s in de kamer tegenover die van haar.

“Stom wijf. Mijn dood! Wat weet zij daar nou iets van. Stomme heks!”

Maar hij wist niet dat deze vrouw hier in Peru bekend stond als iemand met een vooruitziende blik.

Op het moment dat haar naakte lichaam de zijne had aangeraakt, had ze in een flits zijn toekomst “gezien”.

Hij zou zijn eigen ondergang tegemoet gaan, wist ze.

I

Caro stond gebogen over de eettafel waaraan Beatrice zojuist nog haar huiswerk had gemaakt.

Met een serieus gezicht, waarbij af en toe een diepe frons op haar voorhoofd zichtbaar werd, keek ze het proefexamen na dat Beatrice vanochtend had gemaakt. Haar ogen schoten snel van links naar rechts over de tekst terwijl ze ondertussen zachtjes met haar pen tegen haar kin tikte. Met deze rode pen zette ze soms resoluut een streep onder een fout die ze tegenkwam.

Beatrice keek oogluikend en gespannen toe hoe er af en toe een rode streep op het papier werd gezet.

Onderwijl zette ze een ketel met water op voor de thee zonder haar ogen helemaal van haar zus af te wenden. Beatrice vond dat ze wel een kopje thee verdiend had na het harde werken van vanochtend.

Af en toe schudde Caro haar hoofd of mompelde ze wat in zichzelf maar voor de rest bleef het stil in de keuken van Dora, de pleegmoeder van Anna.

Anna, die aan de andere kant van tafel zat, keek over de rand van haar laptopscherm naar haar twee zussen.

Normaal zou ze aan haar eigen kleine bureautje in de huiskamer gezeten hebben om haar administratie te doen, maar sinds haar zussen hier ook vaak hun werk deden, had ze haar werkplek verruild voor de eettafel.

Het was namelijk veel gezelliger om samen hier te zitten dan alleen in de huiskamer.

Regelmatig schoof Caro bij hen aan om aan deze keukentafel het huiswerk van de schoolkinderen, die zij lesgaf, na te kijken, terwijl Beatrice dan haar eigen huiswerk maakte.

En hoewel Caro een eigen huisje had was ze liever bij haar zussen omdat ze hier de warmte en gezelligheid vond die ze thuis niet had. Haar eigen huisje was niet zo heel groot en was nog niet helemaal zo ingericht dat het gezellig aanvoelde. Ze had nog steeds geen tijd vrijgemaakt om iets leuks van haar huisje te maken. Er stond een kleine bank en een luie stoel maar het ontbrak bijvoorbeeld aan een goede kast. Er stonden in een hoek van de huiskamer enkele dozen met persoonlijke items die nog uitgepakt moesten worden. Binnenkort zou ze beginnen met het uitpakken ervan, had ze zich al enkele keren voorgenomen.

Het huis van Dora was een plek geworden waar iedereen vaak samenkwam.

Agent Andre Veld en Tony Romano waren er vaak te vinden maar ook Tanja Sonsbeck kwam wel eens langs.

Andre werkte nog steeds op het politiebureau maar niet meer zo vaak achter de ontvangstbalie. Hij was door inspecteur Klein gevraagd om hem bij te staan bij enkele politiezaken.

Andre kwam eigenlijk vooral voor Dora, op wie hij vanaf het eerste moment gek was geworden. De laatste maanden was er tussen deze twee iets moois opgebloeid nu Dora ook voor hem was gevallen. Beiden hadden hun eerste liefde verloren en hadden gedacht dat ze nooit meer verliefd zouden worden op hun leeftijd.

Anna gunde het haar pleegmoeder van harte dat ze iemand had gevonden als Andre, die zo lief voor haar was. Ze genoot ervan hoe deze twee verliefde mensen met elkaar omgingen.

Maar ook bij Tony Romano en Anna spatte de verliefdheid ervan af. De twee hadden elkaar ontmoet op het adoptiebureau waar hij Anna had geholpen met het vinden van haar zussen. Voorzichtig had hij haar uitgevraagd toen ze op zijn kantoor was gekomen om hem te bedanken voor zijn hulp. Twee warme ogen hadden haar hart doen smelten en natuurlijk kon ze geen ‘nee’ zeggen.

Tanja Sonsbeck was jaren geleden de hulpverlener van Johanna, de biologische moeder van de drieling, geweest.

Tanja had nu ook Beatrice als hulpverlener bijgestaan.

Ze had Beatrice als eerste geholpen om haar leven financieel op de rit te krijgen, zodat ze nu niet meer als zwerfster hoefde te leven.

Ze kwam regelmatig langs wanneer Beatrice weer vragen had over geld of verzekeringen of iets dergelijks maar ook voor de gezelligheid.

Tanja zelf was alleen en had geen broers of zussen. Haar ouders waren al heel lang geleden overleden.

Omdat Dora wist dat ze vaak alleen thuis zat te eten vroeg ze regelmatig of Tanja mee wilde eten.

Na alles wat ze samen hadden meegemaakt, was er een diepe vriendschap ontstaan tussen Tanja en de familie. Ook zij werd door Dora als een nieuw familielid opgenomen.

Beatrice, die het afgelopen jaar in het tuinhuisje van Dora had mogen wonen, was haar daarvoor verschrikkelijk dankbaar.

Ze mocht er gratis verblijven totdat ze haar leven weer op orde had en ze haar diploma had gehaald, had Dora gezegd.

En in ruil hiervoor hielp ze dan mee in het huishouden. En onderwijl leerde Beatrice ook nog van Dora koken.

Om Beatrice de lessen bij te brengen die ze nodig had om haar diploma te halen, had Caro een collega van haar gevraagd Beatrice te begeleiden.

De keuken in het huis van Dora was het middelpunt van de familie geworden waar de zussen Anna, Caro en Beatrice steeds vaker samen te vinden waren.

In het begin waren er nog wel regelmatig wat aanvaringen geweest tussen de drie. Ze waren zeer verschillend van karakter en hadden alle drie een totaal andere jeugd en achtergrond gehad.

Geen van hen was echter op haar mondje gevallen en daarom hadden ze hun verschil van mening niet onder stoelen of bank gestoken.

Maar in de loop der tijd was er een soort van gemoedelijkheid en een verdraagzaamheid tussen de drie zussen opgetreden.

Caro en Beatrice hadden soms moeite met elkaar omdat ze beiden een zeer sterk zelfstandig karakter hadden, waardoor het vaak botste tussen die twee en het soms tot een ruzie kwam.

Beatrice noemde Caro dan te eigengereid en Caro vond dat Beatrice een veel te grote mond had.

Omdat Caro altijd alleen was geweest, was ze het niet gewend dat andere haar tegenspraken. Ze was van jongs af aan zeer zelfstandig geweest. Ook de kleine kinderen in haar klas durfden juf Caro niet tegen te spreken.

Beatrice deed misschien alsof ze zeer zelfstandig was maar eigenlijk was ze diep van binnen heel onzeker. En door een grote mond op te zetten kon ze dat soms goed verdoezelen.

Tijdens haar leven op straat had ze altijd haar eigen weg gevolgd en om te overleven had ze moeten vechten. Ze had daar nooit haar onzekerheid durven tonen. Want als je onzeker overkwam dan overleefde je gewoon niet tussen de andere zwervers op straat.

Ze keek daarom soms met lichte jaloezie hoe haar zussen vol zelfvertrouwen hun werk deden en hoe goed geschoold ze waren.

Haar achterstand in opleiding en werkervaring bracht Beatrice uit balans en de onzekerheid knaagde aan haar.

Zou zij ooit haar diploma halen en op hetzelfde werk- of denkniveau komen van haar zussen?

Caro’s levenswijsheid kwam vanuit haar vele studies maar Beatrice had het op straat moeten leren wat het leven inhield.

Hierdoor was er vaak een verschil van mening tussen deze twee zussen.

Anna probeerde elke keer weer de strubbelingen tussen haar twee zussen te kalmeren.

Als het de spuigaten uitliep was het Anna die dan tussenbeide kwam.

Ze probeerde dan de twee kibbelaars te sussen want ze hield totaal niet van ruzie. Maar wanneer ze probeerde de discussie in betere banen te leiden dan werden haar zussen weer boos op haar.

Uiteindelijke eindigde het vaak dat Anna boos werd omdat haar zussen boos werden op haar omdat ze vonden dat Anna een te grote, betweterige, bemoeial was.

Dat hadden ze haar al vaak verweten.

Anna wist ook wel dat ze zich er eigenlijk niet mee moest bemoeien. Maar ja, ze wilde zo dolgraag dat ze met z’n drieën een warme, hechte familieband zouden krijgen.

Maar zoiets is niet af te dwingen.

In het jaar na de dood van hun biologische moeder groeiden Anna, Caro en Beatrice, ondanks hun verschil van karakter, toch langzaam naar elkaar toe.

Ze accepteerde steeds meer van elkaar hoewel het er heel af en toe tussen Beatrice en Caro toch nog wel eens heftig aan toe kon gaan. Maar het was niet meer zo vaak en heftig als in het begin.

Of zoals Dora gisteren nog zei: “Jullie leren elkaars sterke karakters steeds meer te accepteren. Het zal jullie grootste kracht worden wanneer jullie gebruik leren maken van elkaars ervaringen en gaan samenwerken.”

Opeens klonk er een pingeltje op de laptop van Anna, wat betekende dat er een mailtje binnen was gekomen.

Verstoord keek Caro even van haar werk op.

Caro hield van rust en regelmaat, helemaal als ze aan het werk was. Elk geluidje haalde haar uit haar concentratie wat een diepe frons teweegbracht op haar voorhoofd.

“Straks blijft je gezicht eeuwig zo staan als de klok twaalf uur slaat.” Pestte Beatrice haar.

Ze ontweek zorgvuldig de boze blik van Caro en zag dat Anna haar stiekem een knipoog gaf.

“Maak jij je maar geen zorgen om mijn gezicht! Ik zou me meer zorgen maken om je taalgebruik in je verslagen. Je moet toch echt veel minder straattaal gebruiken en meer het Algemene Beschaafd Nederlands.”

Beatrice klakte met haar tong.

Caro kon geen grapjes velen en al helemaal niet als het grapje over haar als persoon ging. Ze sprong dan gelijk in de verdediging.

Caro was de meest serieuze van dit drietal en had vaak de neiging om Beatrice te corrigeren wanneer ze foute woorden gebruikte of in de ogen van Caro iets totaal verkeerds deed.

Beatrice was meer de losbol en sprak vaak voordat ze nadacht.

Ze wist ook wel dat ze iets minder haar mondje moest roeren maar het was soms ook gewoon te grappig om haar zus te pesten.

Haar grote mond kwam echter voort uit haar onzekerheid. En deze onzekerheid verbloemde ze door veel en vaak te hard te praten.

Anna begreep wel waarom haar zussen af en toe elkaar de tent uitvochten. Ze waren nu eenmaal alle twee anders. Maar ook begreep ze dat Caro zich een beetje buiten gesloten voelde, nu haar zussen allebei een vriend hadden en daardoor minder tijd voor haar hadden.

Anna was als een blok voor Tony Romano, van het adoptiebureau, gevallen en Beatrice had een lange-afstandsrelatie gekregen met Erik. Deze was teruggegaan naar Zuid-Afrika om zijn ouders bij te staan, nadat zijn vader in het ziekenhuis was beland.

Caro had zich haar leven lang al een buitenstaander gevoeld. Vroeger op school al had ze weinig vriendinnen gehad. Ze hadden haar raar gevonden omdat ze liever met haar neus in de boeken had gezeten. En nu bestond haar leven vooral uit werken en had ze nog steeds geen relatie met iemand. Ze wilde geen vriend omdat ze eigenlijk niets met mannen had. En ze durfde gewoon nog steeds niet toe te geven aan zichzelf dat ze eigenlijk op vrouwen viel. En al helemaal niet aan de anderen…

Anna en Beatrice wisten echter wel dat ze gek was op de lerares van Beatrice, want ze hadden vaak genoeg gezien hoe Caro naar José had gekeken. Maar beiden hadden, na een gesprek zonder Caro, besloten er niets over te zeggen tot hun zus er zelf mee zou komen.

Hoewel Beatrice er soms best wel een grapje over had willen maken hield ze toch wijselijk haar mond. Ook omdat ze Anna, met de hand op haar hart, had beloofd rekening te houden met de onzekere gevoelens van hun zus.

Caro was helemaal nog niet zover om het haar pleegmoeder Lisa te vertellen. Ze durfde niet te zeggen wat ze werkelijk voelde omdat ze wist dat Lisa hier zeer zeker afkeurend op zou reageren.

Ze was er ook nog lang niet aan toe om een stap te zetten in een relatie met een vrouw zolang ze niet wist wat ze werkelijk wilde. En ook door de angst dat haar zussen haar hierdoor niet als gelijke zouden zien en hen hiermee diep teleurstelde…

Lisa hamerde er steeds op dat ze nog steeds alleen was en dat haar zussen beiden al wel een relatie hadden.

En omdat ze niet wist dat Caro eigenlijk op vrouwen viel, kwam ze regelmatig met een man op de proppen die ze dan aan Caro probeerde te koppelen.

Hierdoor werd Caro nog meer onzeker en verloor ze langzaam haar laatste beetje gevoel van eigenwaarde.

Anna had al eens geprobeerd om haar een beetje gerust te stellen dat niemand haar zou veroordelen of haar als minder zou beschouwen als ze überhaupt verliefd zou worden op iemand van hetzelfde geslacht.

Maar Anna had aan het gezicht van Caro gezien dat haar zus zelf nog niet zover was dat ze haar gevoelens wereldwijd bekend maakte. Caro was zelfs daarop ontzettend boos op haar geworden en had uitgeroepen dat ze niet wist waar ze het over had.

Beatrice was al vroeg in haar jeugd op straat beland en had ze haar hele jeugd moeten vechten om te overleven.

In het begin was ze vooral opstandig geweest tegen haar zussen en iedereen die haar wilde helpen. Ze was boos geweest op de hele wereld en had zich verongelijkt gevoeld omdat zij als enige van de drie het zwaar te verduren had gehad en dat ze door dit leven op een achterstand was gekomen.

Maar de laatste maanden was ze veranderd en ook wat rustiger geworden. Ze begreep nu wel, na de vele en urenlange gesprekken met Tanja en Dora, dat je zelf je leven moet creëren door de kansen te pakken die je aangeboden werden. En die kansen kreeg zij nu!

Ze was zeer serieus geworden wat haar opleiding betrof.

Tanja had haar geholpen om een stabiel leven te krijgen.

Ze had haar onder andere begeleid om een basisuitkering aan te vragen zodat ze haar zorgverzekering kon betalen. En deze had ze zeer hard nodig gehad om de tandartskosten te betalen.

Haar tanden waren vol gaatjes door verkeerd voedsel en door een tekort aan vitaminen tijdens haar leven op straat.

Door de gezonde levensstijl die ze nu had, zag haar lichaam er ook meteen een stuk beter uit.

Ze had geen puistjes meer in haar gezicht en haar haar was nu mooi glanzend. Dit was nu op schouderlengte en er was zelfs een mooie natuurlijke krul in gekomen.

Ze had zich altijd erg geschaamd voor haar uiterlijk en had daarom haar hoodie steeds ver over haar voorhoofd getrokken. Maar tegenwoordig droeg ze nette blousjes en gebruikte ze alleen wat lipstick om haar gezicht en mooie tanden te benadrukken.

Beatrice genoot intens van haar leven nu en kon geen spiegel voorbijlopen zonder even erin te kijken. Ze was tevreden met wat ze zag.

Beatrice genoot vooral van de gezelligheid in de keuken, die tegenwoordig gebruikt werd als een soort ontmoetingsplek van de familie.

Hier kon zij soms urenlang in stilte haar lessen voor bereiden terwijl de familie om haar heen zat te kwebbelen of bezig was met het bereiden van het eten.

Maar af en toe kon ze het toch niet laten om een kleine strijd in gang te zetten. En vooral Caro was dan het makkelijkste slachtoffer om mee te vechten. Die ging overal fel tegenin terwijl Anna vooral de ruzies probeerde te ontwijken.

“Caro en Beatrice zijn beiden eigenlijk op zoek naar erkenning om wie ze zijn.” bedacht Anna. “Ze willen allebei geaccepteerd worden maar vinden het ook wel weer moeilijk de ander in haar eigen waarde te laten.”

Anna zuchtte, schudde haar hoofd en probeerde zich weer op haar mails te concentreren. Ze hoorde hoe haar twee zussen aan het bekvechten waren terwijl ze toch ook wel weer gezamenlijk een pot thee aan het zetten waren.

Caro pakte een theezakje uit de kast terwijl Beatrice water in de pot goot.

“Je moet het water pas in de pot gieten als het zakje erin hangt. Niet andersom.”

“Wat maakt het nou uit. Ik doe het zoals ik het wil. Pak jij nu maar de kopjes.” Beatrice bleef haar zus aanstaren terwijl ze opzettelijk het zakje heen en weer bewoog in de pot.

Ze wist dat dat Caro ook irriteerde omdat haar zus vond dat het theezakje in alle rust moest trekken. Caro fronste diep en draaide zich met een ruk om. Ze wist dat Beatrice haar op dit moment gewoon zat te pesten.

Boos pakte ze drie kopjes uit de kast en het liefst had zij ze met een knal op tafel neergezet. Maar dit was niet haar servies maar dat van Dora en een ruzie met Dora durfde zij niet aan te gaan. Dora was altijd zeer zuinig op haar spullen en was in staat om je een standje te geven waardoor je je bijna als een klein kind voelde.

“Gaan ze nu ook al ruzie maken om hoe je een potje thee zet?”

Glimlachend tikte Anna een bericht op haar computer en legde zich maar neer bij het feit dat je mensen niet zomaar kan veranderen.

Zoals die twee tegenwoordig ingespeeld waren in hun dagelijkse bezigheden betekende dat het ooit wel eens goed zou komen.

“Geef het tijd.” Had Dora haar pas geleden nog gezegd toen ze zich had beklaagd over haar twee ruziënde zussen. “Rome was ook niet op één dag gebouwd.”

Anna had schouderophalend Dora aangehoord en was zelfs een beetje boos geworden toen haar adoptiemoeder haar opeens had aangevallen.

“En misschien moet jij je er ook gewoon iets minder mee bemoeien. Doordat jij steeds tussenbeide komt, leren ze nooit met elkaar omgaan.”

“Oh, dus nu heb ik het gedaan!” Had ze kwaad gezegd en was toen boos naar haar kamer gelopen en had gemopperd dat ze gewoon alleen maar probeerde te helpen.

Maar misschien had Dora gelijk gehad, dacht ze terwijl ze op de enter-knop drukte om de mail voor een stukje reclame naar een nieuwsblad te verzenden.

“Hé Anna! Zeg jij hier eens iets van? En zit toch niet zo stom grijnzend naar je scherm te staren.”

“Dus Caro was nu op oorlogspad en had haar pijlen op haar gericht,” dacht Anna.

“Jullie zoeken het maar uit met z’n tweetjes. Ik heb geen zin meer om tussen jullie beiden te komen.” Mompelde Anna geïrriteerd.

Ze klapte haar laptop dicht, pakte hem van de eettafel en liep naar de huiskamer.

Ze ging wel in alle rust aan haar oude bureau verder werken.

Verbaasd keken Caro en Beatrice naar de keukendeur die met een harde knal dicht werd geslagen.

“Oei, die is met haar verkeerde been uit been gestapt.” Zei Beatrice.

“Volgens mij is ze helemaal niet naar bed geweest en heeft ze de hele nacht weer doorgewerkt.” Zei Caro peinzend.

De laatste weken was Anna vaak overdag op het adoptiebureau waar Tony Romano werkt te vinden om hem te helpen.

Op het adoptiebureau waren ze druk bezig om het nieuwe archief beter te organiseren en het oude archief te digitaliseren. En omdat Tony daardoor heel vaak moest overwerken had Anna aangeboden om hem te helpen. Ze had een parttime contract gekregen en was nu 5 halve dagen per week te vinden op het adoptiebureau.

In het begin van hun relatie waren ze nog wel eens uit geweest maar Tony had het de laatste maanden te druk gehad voor een avondje stappen.

Dus om Tony toch regelmatig te kunnen zien had Anna hem haar hulp aangeboden. Maar ook omdat zij zelf had ondervonden dat er vroeger veel fouten waren gemaakt, waardoor ze bijna haar zussen nooit ontmoet zou hebben. (Lees deel 1)

“Naast mijn eigen werk heb ik genoeg vrije tijd over,” had ze Tony gezegd.

Maar nu zat ze met haar eigen werk een beetje in de knel omdat het nieuwe project met Erik, in Zuid-Afrika, extra aandacht vroeg.

Om haar eigen werk af te krijgen werkte ze dus regelmatig door tot in de kleine uurtjes.

Dora stapte, vanuit de tuin, de keuken in en keek verbaasd toen ze één van de drieling niet zag zitten. Ze voelde dat de sfeer anders was dan een half uur geleden, toen ze besloten had om in de tuin te werken. Ze had de drie zussen in een serene rust achtergelaten maar voelde haarfijn aan dat er weer wat was voorgevallen tijdens haar afwezigheid.

Vragend keek ze naar Caro die haar schouder ophaalde, dus liet Dora het maar bij. Nergens mee bemoeien is soms beter.

“We hebben thee gezet. Wilt u een koekje erbij?” Beatrice draaide zich om naar de kast waar de koektrommel stond.

“Je bent al echt helemaal thuis, nietwaar?” Lachend keek Dora haar aan en schoof een stoel naar achteren om haar stramme benen rust te gunnen. Na een half uurtje onkruid wieden in de tuin voelde ze dat ze niet meer de jongste was en dus was ze naar binnen gegaan.

Gezellig keuvelend gingen ze met z’n drieën aan de lange keukentafel zitten, terwijl Beatrice haar huiswerk opzijschoof om plaats te maken voor de theepot en de kopjes die Caro op tafel neer had gezet.

“Je moet straks nog wel even je werk nakijken, hoor!” eiste Caro en keek met een dwingende blik naar haar zus.

“Ja, juf Caro.” zei Beatrice schijnbaar braaf terwijl ze er verschrikkelijk scheel bij keek.

Anna had haar laptop open op haar bureau gelegd en hoorde even later haar zussen hard lachen. Met een grimas op haar gezicht opende ze een mailtje en probeerde zich te concentreren. Maar ze kon haar gedachten echter niet bij haar werk houden omdat haar ogen steeds bijna dichtvielen. Ze was te moe om de tekst te lezen en de woorden dansten voor haar ogen.

Ze had gisteravond weer veel te lang doorgewerkt en was pas tegen drie uur in slaap gevallen. Het vele werken brak haar nu wel een beetje op.

Misschien moest ze gewoon wat meer rust voor zichzelf inplannen.

Haar zussen hadden gelukkig hun gekibbel gestaakt, hoorde ze, dus besloot ze maar om terug te gaan naar de warme keuken voor een theepauze.

Caro en Beatrice hadden hun strijdbijl, voor even, begraven en dat betekende dat het alsnog heel gezellig kon worden.

“Ik moet erop vertrouwen dat er ooit wel een moment komt dat we elkaar beter kunnen velen en dat er veel minder ruzie zal zijn.” dacht Anna.

II

Beatrice zat achter haar bureau in haar kamer en voelde de spanning in haar buik toenemen over de eerste examens die ze in haar leven moest doen. Ze had zich in haar leven nog nooit zo nerveus gevoeld als nu.

In haar jeugd was ze natuurlijk wel naar school geweest maar ze had nooit deelgenomen aan wat voor examen dan ook.

Op haar zestiende was ze weggevlucht van het kindertehuis, net voordat ze naar het examenjaar in zou gaan.

Ze was toch al nooit een gemotiveerde student geweest en had een diploma in die tijd niet echt belangrijk gevonden.

Maar nu had ze een stok achter de deur.

Als ze wilde samenwerken met Erik dan was een diploma toch echt een vereiste, had hij gezegd.

Ze had dus geprobeerde haar lessen zo goed mogelijk voor te bereiden en had daarbij gelukkig veel hulp gehad van haar zussen en van de lieve Dora.

Al deze mensen hadden haar gestimuleerd en bijgestaan als ze wanhopig was geworden omdat ze haar lessen niet in haar eigengereide koppie kreeg. Dat koppie wilde andere dingen doen dan leren en daardoor was ze snel afgeleid.

Hoe zou ze ooit kunnen slagen?

Haar onzekerheid kwam weer even om een hoekje kijken. Kon ze al haar lessen wel onthouden? Zou ze niet dichtslaan op het moment dat ze haar examen moest doen?

Ze wilde wel dolgraag haar diploma halen want dan was ze tenminste weer een stap dichterbij een zelfstandig leven... en een leven met Erik.

De spanning werd ook nog extra gevoed door de wetenschap dat haar familie hoge verwachtingen had van haar prestaties en ze had het gevoel dat ze haar continue nauwlettend in de gaten hielden of ze haar lessen wel goed voorbereidde.

Het afgelopen jaar had ze zich vol energie gestort op haar studie. Maar voor iemand die altijd haar eigen weg had gevolgd en veel vrijheid had gehad was het moeilijk om zich neer te leggen bij de dagelijkse gang van zaken van leren, leren en nog eens leren.

De vrije buitenlucht lonkte haar steeds weer, vooral als de zon uitbundig scheen, dus soms vluchtte ze dan toch even stiekem naar het park of naar het stadscentrum. Uit schuldbesef nam ze dan wel weer haar lesboek mee.

Op zondag gingen haar zussen en hun pleegmoeders vaak een ritje maken naar het strand of naar het bos maar zij had zich deze gezellige uitjes met regelmaat ontzegt om maar niet afgeleid te worden.

Ook moest ze nog steeds wennen aan haar twee zussen, die te vaak in haar nek hijgden als het om haar studie ging, en daarom zat ze liever in haar eentje in haar kamer of ging ze er het liefst alleen op uit.

Helaas waren veel lessen tegenwoordig digitaal en op de computer opgeslagen, dus kon ze niet altijd van haar bureau weg en was ze dan aan huis gebonden.

Toen ze aan haar studie was begonnen had ze van iedereen een deskcomputer cadeau gekregen. Omdat ze nog nooit met zoiets gewerkt had, vond ze het in het begin hartstikke moeilijk om er mee te werken.

Maar Dora en Anna hadden veel geduld met haar gehad en hadden haar wegwijs gemaakt op de computer en op het internet.

Soms voelde zich echt een sufferdje omdat ze helemaal niets wist over computers en het internet terwijl de anderen er zo gemakkelijk mee omgingen. Zelfs Dora, die een generatie ouder was, was er heel goed in thuis.

Maar ja, toen Beatrice nog op straat leefde had ze nooit iets met computers te maken gehad en had ze er ook nooit één nodig gehad.

Haar leven nu was echter zo anders dan een jaar geleden.

Toen zwierf ze op straat en sliep ergens in een park of onder een brug. Het leek in die tijd alsof ze alle vrijheid had gehad maar haar vrije tijd bestond eigenlijk alleen maar uit het dagelijks zoeken naar eten en onderdak. En daar hoefde ze zich nu in ieder geval niet druk meer om te maken. Dat was pas echte vrijheid!

Het zwerversleven leek wel een eeuw geleden, bijna alsof het er nooit was geweest. Maar toch zou ze nooit kunnen vergeten hoe zwaar ze het in die tijd had gehad en hoe ze had moeten vechten om te overleven.

Beatrice voelde zich dankbaar dat ze nu in een hele luxepositie zat omdat ze er een familie bij had gekregen die heel veel voor haar over had en haar bovendien een dak boven haar hoofd had gegeven.

“Heel veel zwervers moeten het in hun leven alleen rooien en moeten elke dag weer vechten voor een maaltijd.” Dacht Beatrice. “Eigenlijk mocht ze dus niet meer mopperen.”

Ze voelde zich diep van binnen ontzettend dankbaar dat ze twee zussen had gekregen die haar nooit denigrerend hadden behandeld.

Anna en Caro hadden maar al te goed begrepen dat zij tweeën wel een kans hadden gehad om in een gezin terecht te komen waar ze zichzelf hadden mogen ontplooien in tegenstelling tot Beatrice.

Dus wilden zij Beatrice deze kans ook geven.

Ze behandelden haar nooit als de mindere van hun drie hoewel Caro haar heel af en toe nog wel kon wijzen op haar achterstand. Ze kon soms behoorlijk vinnig uitvallen als ze haar les niet goed had voorbereid. Maar zo zat Caro nu eenmaal in elkaar. Ze bedoelde het goed.

Een enkele keer spraken ze nog wel eens over hun biologische moeder. Johanna had het met haar leven moeten bekopen toen ze een criminele organisatie had willen aangeven bij de politie.

Beatrice keek opzij naar de foto van hun moeder die boven haar bed hing. Een foto van een jonge Johanna, die ze hadden gevonden in het fotoboek van Johanna. Alle drie hadden een kopie van deze foto en hadden deze boven of naast hun bed geplaatst.

Beatrice had daarnaast de foto van haar pleegmoeder Stephanie opgehangen. Ook stond zij hier met Paulina, de dochter van Stephanie, op.

Helaas had ze Stephanie maar een jaar gekend maar ze zou nooit vergeten hoe gelukkig ze was geweest in dat gezin.

Met Paulina had ze tegenwoordig gelukkig wel weer contact en ook daar was ze dankbaar voor.

Ze liet zich weer afleiden, merkte ze. Ze moest zich buigen over de lessen voor morgen want morgen had ze examens in Engels en Aardrijkskunde. Ze bladerde door de atlas die erop één pagina een beetje beduimeld eruitzag. Dat was de plattegrond van Zuid-Afrika. Verlangend keek ze weer naar het enige land waar ze ooit was geweest.

Voordat ze bij Dora terecht was gekomen was ze nog nooit op vakantie geweest, laat staan dat ze toen ooit in het buitenland was geweest. Als zwerver had je geen vakantie, geen vrije tijd hoewel je wel veel uurtjes vrij over straat rondliep.

Maar afgelopen Kerst was ze samen met haar zussen, met Dora en Lisa naar Zuid-Afrika gevlogen, waar ze op uitnodiging van Erik en zijn ouders verbleven in hun vakantiewoning nabij het Krugerpark.

Wat was ze gespannen geweest voor haar eerste vliegreis.

Tijdens de hele twaalf uur durende vlucht, had ze bijna niet gesproken en had ze van angst op haar nagels gebeten. Gelukkig had iedereen haar met rust gelaten en had ze, om zichzelf af te leiden, alleen maar proberen te denken aan het moment dat ze Erik weer zou zien.

Ze had het een loodzware reis gevonden en was zo ontzettend blij en opgelucht geweest toen het vliegtuig daalde en ze eindelijk haar voeten op de Afrikaanse grond kon zetten.

Erik had hen opgewacht bij de aankomsthal. Wat was ze blij geweest om hem weer in levende lijve te zien.

Erik was oprecht geïnteresseerd geweest in haar studie en hoe haar leven er nu uitzag. Hij was blij voor haar geweest dat ze eindelijk haar leven weer in het gareel had gekregen en zij moest hem stellig beloven dat ze haar studie goed zou afronden.

“Daar zorg ik wel voor.” had Anna toen gezegd. “Want zonder een diploma mag ze niet voor mij werken!”

“Ik help haar met haar huiswerk en ze kan altijd bij mij terecht als ze vragen heeft over haar studie.” zei Caro.

Beatrice was in goede handen en een beetje luieren was er nu echt niet meer bij, helemaal nu de examens voor de deur stonden.

Haar zussen zorgden er wel voor dat ze niet achterover kon gaan leunen.

Zuchtend sloeg ze de atlas dicht en schoof hem naar de hoek van haar bureau.

De vakantie was helaas maar erg kort geweest maar Erik had beloofd dat ze de volgende keer, als ze weer hier naartoe kwamen, wel een safaritocht zouden maken.

“Er zou dus nog een volgende keer zijn,” had Beatrice, met een grote glimlach op haar gezicht, gedacht toen hij dat had gezegd.

En gisteren had ze weer een mail van hem gekregen waarin hij haar eraan herinnerde dat zij, als ze haar diploma had gehaald, naar Zuid-Afrika kon overkomen.

Erik had het afgelopen jaar het bedrijf van zijn vader moeten runnen, doordat deze met een hartstilstand opgenomen was geweest in het ziekenhuis. Hierdoor had Erik niet veel voor Anna kunnen werken en was er minder contact geweest. Toch had hij haar met regelmaat gemaild of gesproken over de telefoon.