Wojna stuletnia E-Book

Marie Fauré

• Herausgeber: 50Minutes.com (PL)
• Kategorie: Geisteswissenschaft
• Sprache: Polnisch

Seitenzahl: 39

Veröffentlichungsjahr: 2023

Beschreibung

Wojna stuletnia była jednym z najważniejszych konfliktów średniowiecza i obejmowała kilka pokoleń. Najbardziej znana ze swojej skali (obejmowała wiele różnych frakcji i pięć pokoleń królów), wojna ta wyznaczyła szczyt i upadek rycerstwa. Wojna wywarła duży wpływ na Europę, wprowadziła europejskie monarchie w wiek nowoczesności i dała początek poczuciu dumy narodowej. W ciągu zaledwie 50 minut odkryjesz, dlaczego wybuchła ta wojna i zrozumiesz jej głęboki wpływ na europejski krajobraz polityczny. Ta prosta i pouczająca książka zawiera dokładne omówienie kluczowych momentów walk, w tym angielskiego odbicia oraz francuskiego odrodzenia i zwycięstwa. Zawiera także pełną biografię głównych bohaterów, w tym Edwarda III angielskiego, Karola VII francuskiego i Bertranda du Guesclin, cenne wprowadzenie do kontekstu politycznego i ocenę konsekwencji wojny, dając Ci wszystkie niezbędne informacje na temat tego krwawego okresu w historii Europy.

Leseprobe

WOJNA STULETNIA

WPROWADZENIE

Wojna stuletnia była jednym z najdłuższych bezpośrednich konfliktów średniowiecznych pomiędzy dwoma wielkimi mocarstwami. W latach 1337-1453 zestawiła ona ze sobą dwie najważniejsze monarchie średniowiecznego Zachodu: Francję i Anglię. Kiedy w 1337 r. król angielski Edward III upomniał się o prawo do korony francuskiej, rozpoczął spór dynastyczny między Plantagenetami a Walezjuszami. Prawdziwy cel był jednak znacznie ważniejszy, gdyż polegał na niczym innym jak na zdobyciu politycznej i gospodarczej dominacji nad Europą Zachodnią. Ponad sto lat później, w ostatecznym oddaniu miasta Bordeaux, co miało miejsce w 1453 roku, rywalizacja ta przybrała formę realnej wojny między dwoma narodami. Jednak armie nie walczyły nieprzerwanie przez 116 lat, ponieważ zdarzały się okresy rozejmu między walczącymi stronami.

O ile poprzednie stulecia były pomyślne, to na początku XIV wieku nieszczęścia zdawały się bezustannie nawiedzać średniowieczny świat. W 1347 roku wielka zaraza i głód spustoszyły ludność, podobnie jak liczne kampanie, które miały miejsce podczas wojny stuletniej. Okazały się one szczególnie destrukcyjne i śmiertelne.

Siły wojowników były, na pierwszy rzut oka nierówne. Francja miała duże wpływy gospodarcze, kulturalne i demograficzne (na początku wieku liczyła 15 mln mieszkańców), natomiast Anglia miała niewielką populację (niecałe 5 mln) i była już zaangażowana w wojnę ze Szkocją. Jednak to Anglia miała przewagę w latach 1337-1360. Francja następnie podbijała swoje terytoria aż do 1415 roku, kiedy to Anglicy odzyskali przewagę. Pojawienie się Joanny d'Arc (francuskiej bohaterki, 1412-1431), sojusz z Burgundią i reforma armii dały ostatecznie Francji przewagę i odniosła ona zwycięstwo w 1453 roku. Anglicy nie mieli już żadnego terytorium na kontynencie, z wyjątkiem Calais.

Wojna stuletnia była pod wieloma względami doniosła, wprowadzając monarchie europejskie w wiek nowoczesności i dając początek nieistniejącemu wcześniej poczuciu narodowemu, wyznaczając punkt zwrotny w historii i rozwoju Europy.

ISTOTNE INFORMACJE

•W jakich latach miało to miejsce? Od 1337 do 1453 r.

•Gdzie? We Francji.

•Kontekst? Król Francji zmarł bez bezpośredniego następcy i tron pozostał nieobsadzony. Przez sto lat trwała długa waśń między Francją a Anglią o zdobycie politycznej i gospodarczej dominacji nad Europą Zachodnią.

•Uczestnicy wojny? Francja kontra Anglia.

•Główni aktorzy ?

°Edward III, król Anglii i książę Gujenny (1312-1377).

°Bertrand du Guesclin, konstabl Francji (1315/1320-1380).

°Karol VII, król Francji (1403-1461).

•Jaki był wynik? Zwycięstwo dla Francji.

•Jaka była liczba ofiar? Liczba ofiar, bezpośrednich i pośrednich, jest trudna do oszacowania.

KONTEKST

KRÓL ANGLII WASAL KRÓLA FRANCJI.

Związki między królestwami Francji i Anglii mają swoje początki w XI wieku. W 1066 roku Wilhelm Zdobywca (ok. 1028-1087) zdobył anglosaską wyspę w bitwie pod Hastings, łącząc tym samym losy obu narodów.

Dopiero w następnym stuleciu pojawiła się jedna z głównych przyczyn sporu między dwoma królestwami: przejęcie księstwa Akwitanii przez królów Anglii. W 1137 r. Eleonora, księżna Akwitanii i hrabina Poitou (ok. 1122-1204), wyszła za mąż za króla Francji Ludwika VII (1120-1180). Niestety stosunki między małżonkami szybko się pogorszyły i Ludwik Młodszy, chcąc ratować swój honor, a także zaradzić brakowi męskiego potomka, wyrzekł się żony, powołując się na zakazany przez Kościół stopień pokrewieństwa. Kilka miesięcy później Eleonora poślubiła Henryka Plantageneta (1133-1189), dziedzica korony angielskiej. W 1154 roku została królową Anglii. Należące do niej księstwo Akwitanii wymknęło się w ten sposób spod francuskiej dominacji. Od tego momentu królowie francuscy próbowali wszelkimi sposobami odzyskać terytoria pod panowaniem Plantagenetów. Królowi Francji Filipowi II Augustowi (1165-1223) udało się, drogą zbrojną i dyplomatyczną, odzyskać większość ziem, z wyjątkiem Gujenny (korupcja słowa Akwitania). Dopiero w 1259 roku traktat paryski, zawarty między Ludwikiem IX (1214/1215-1270), królem Francji, a Henrykiem III (1207-1272), królem Anglii, uregulował przynajmniej na jakiś czas status księstwa. Henryk III zachował wprawdzie tytuł księcia Akwitanii, ale został zmuszony do uiszczania trybutu królowi Francji. W przededniu wojny stuletniej sytuacja była więc szczególnie dwuznaczna: król Anglii znalazł się zarówno suwerenem w swoim królestwie, jak i wasalem króla Francji w kwestii Akwitanii, którą tylko z trudem zaakceptował.

FEUDALNE STOSUNKI DOMINACJI

W średniowieczu władcę i jego wasala łączyły więzi osobiste. Przez ceremonię hołdu wasal przysięga wierność swemu panu i zobowiązuje się mu bezwzględnie służyć, doradzając mu i wspierając go w kwestiach militarnych, co stanowi tę drugą część służby ost. W zamian pan zobowiązuje się do zapewnienia ochrony i sprawiedliwości swojemu wasalowi. Hołd jest osobisty i dlatego musi być odnawiany przy każdej sukcesji jednej z dwóch stron.

Ten stosunek podległości wobec nowego króla Francji, Filipa VI (1293-1350), był dla Edwarda III tym trudniejszy do zaakceptowania, że Walezjusz był tylko synem hrabiego, podczas gdy on był synem króla.

TRON NIE BYŁ OBSADZONY