0,00 €
Mehr erfahren.
- Herausgeber: Helen Conrad
- Kategorie: Gesellschafts- und Liebesromane
- Sprache: Niederländisch
Bay boy Kane is na vele omzwervingen weer thuis op Big Island, Hawaii. Al sinds de middelbare school koestert hij warme gevoelens voor Annie Ventura, maar toen was hij een buitenstaander en zij het populaire meisje. En hij is vastbesloten haar nu met de echte Kane kennis te laten maken. Maar zal hij erin slagen om haar door zijn ruwe bolster heen te laten kijken en Annie te laten zien wat er in zijn hart leeft..?
Das E-Book können Sie in Legimi-Apps oder einer beliebigen App lesen, die das folgende Format unterstützen:
Veröffentlichungsjahr: 2016
Ähnliche
Zinderende liefde
Verboden Dromen, boek 1
Helen Conrad
Zinderende liefde
Copyright
Hoofdstuk Een
Hoofdstuk Twee
Hoofdstuk drie
Hoofdstuk vier
Hoofdstuk Vijf
Alle rechten voorbehouden. Dit is een fictieverhaal en enige overeenkomst tussen namen, personen en gebeurtenissen in dit boek en levende dan wel overleden personen berust geheel op toeval. Niets uit deze uitgave mag worden verveelvuldigd op wat voor wijze dan ook zonder uitdrukkelijke, schriftelijke toestemming van de uitgever.
Copyright © 2016 Helen Conrad
Copyright boekomslag © 2016 DoorKnock Publishing/Dutch Venture Publishing
Vertaling vanuit het Engels: Jen Minkman
Foto’s omslag: Shutterstock.com
Eerste Nederlandse digitale editie 2016, uitgegeven door DoorKnock Publishing
Created with Vellum
Hoofdstuk Een
Heimwee naar vroeger
Gezocht: beveiliger op kleine boerderij in Hawaii. Tijdelijke aanstelling. Salaris in overleg. Contactpersoon: A. Ventura, Kohala District, Big Island
Kane Carrington staarde in gedachten verzonken naar de advertentie, die hij uit een krant in Los Angeles had gescheurd. Zonder deze advertentie was hij niet op het idee gekomen om terug naar Hawaii te komen. En op dit moment vond hij het bijna jammer dat hij de advertentie ooit onder ogen had gekregen.
Met een zucht propte hij het papier in de zak van zijn spijkerbroek en draaide zich langzaam om. Zijn ogen namen de dingen op die op het kleine vliegveld veranderd waren sinds zijn vertrek. Hier had hij leren vliegen, meer dan zeventien jaar geleden.
Al die herinneringen... wie zat erop te wachten?
De mensen die dit vliegveldje beheerden waren blijkbaar niet zo goed van geheugen. Joe Gorman had hem direct na de landing in het oude vliegtuigje waarmee hij gekomen was in het logboek gezet, zonder zelfs maar een wenkbrauw op te trekken toen hij zijn naam zei. Nou waren ze niet bepaald vrienden geweest vroeger; sterker nog, Joe had hem vaak genoeg weggejaagd als hij hier rondhing en vliegtuigen wilde spotten, maar toch. Ergens was het wel pijnlijk dat hij niet eens herkend werd.
‘Verhuurt u ook auto’s?’ vroeg hij aan een oude man achter de infobalie.
De man keek op. Halflang, grijs haar viel in zijn porseleinblauwe ogen toen hij zijn hoofd schudde. ‘Nope. Dit is maar een klein vliegveld hier, hoor. We doen niet aan stadse fratsen.’
Kane hield zijn blik vast in de verwachting dit keer wel herkend te worden. Dit was Bob Albright; deze man had hem nota bene leren vliegen! Maar hij zag geen ‘ken-ik-jou-soms’ blik in de blauwe ogen van zijn oude vlieginstructeur verschijnen.
Kane keek weg. Hij voelde zich deels teleurgesteld en deels opgelucht. Bob herkende hem helemaal niet. En dat was ook niet zo gek; die had natuurlijk een tienerjongen in zijn hoofd die nog enthousiast en hoopvol de wereld in keek. Wie er nu voor hem stond was een totaal ander persoon: een man met zichtbare én onzichtbare wonden. Zijn haar was nog steeds net zo zwart, maar zijn kin en wangen hadden al een etmaal geleden geschoren moeten worden en het litteken dat dwars over zijn wang liep (een souvenir uit Colombia, waar hij vijf jaar geleden was beschoten) was nooit meer helemaal weggetrokken. Zijn eigen zus zou hem zo niet eens herkend hebben.
Dus waarom was hij dan teruggekomen?
Hij moest hier wegwezen, en snel ook. En misschien was het beter om gewoon de cockpit van zijn oude PBY weer in te stappen en de motor op te starten nu het weer nog goed was. Wat wilde hij hier nu eigenlijk komen doen?
‘Dag meneer. Ik ga zo naar het kruispunt. Ik kan u wel een lift geven?’
Hij draaide zich om en stond oog in oog met een tiener die Kane aan zichzelf deed denken, zeventien jaar geleden: dezelfde geinteresseerde blik in de ogen, dezelfde vieze baseballpet, dezelfde gescheurde overalls. Het was duidelijk dat deze tiener hier, net zoals hij vroeger, rondhing in de hoop een paar gratis vlieglessen te scoren en daarvoor in ruil hulp aan te bieden met andere zaken. Het enige verschil was dat deze aspirant-piloot een meisje was.
‘Ik hoef niet helemaal naar het kruispunt. Zet me maar af bij de Ventura-ranch.’
Ze knipperde even met haar donkere ogen alvorens haar hoofd te schudden. ‘Sorry, die ken ik niet.’
‘Nogal een kleine boerderij. Zegt de naam Andy Ventura je iets? Of...’
Heel even aarzelde hij, want de laatste keer dat hij haar had gezien was ze nog niet met Andy getrouwd geweest, en in zijn dromen had die gebeurtenis ook nooit plaatsgevonden.
‘Of zijn vrouw, Annie Ventura?’
‘Oh, ik geloof dat mijn moeder haar wel kent. Maar ik weet nog steeds niet echt waar het is.’
‘Naast het huis van de familie Carlson.’
‘Aha!’ Ze knikte tevreden. Iedereen kende dat gigantische huis. ‘Daar kom ik langs. Kan ik u mooi afzetten.’ Ze grijnsde en haar gezicht deed hem denken aan een soort kruising tussen een wildebras en een pixie-elfje. ‘Tenminste, als u het niet erg vindt om achterop de motor te gaan. Iets anders heb ik niet.’
Achterop de motor, op zijn leeftijd en met het pijnlijke been dat hij had overgehouden aan die noodlanding in de Boliviaanse jungle vorig jaar? Hij wilde al een gezicht trekken en grommen, maar toen zag hij de verwachtingvolle blik in de ogen van het meisje en hij hield zich in. ‘Ja, dat lukt wel,’ zei hij toen maar.
‘Mooi!’ Ze stak een belachelijk kleine hand uit om zijn eeltige hand te schudden. ‘Ik heet Lani Tanaka.’
‘En ik ben Kane.’
Ze knikte. ‘Ik pak even mijn spullen en dan gaan we.’
Hij kreeg weer twijfels toen hij haar zag wegsprinten. Ze was zo jong en zo duidelijk een onderdeel van het heden. En hij.... hij was een deel van het verleden. Hij voelde zich plots stokoud. Niemand wist zelfs meer wie hij was. Annie Ventura zou hem vast ook niet herkennen. Moest hij niet gewoon weg hier? Was het echt nodig om zichzelf hiermee te belasten?
‘Bent u er klaar voor?’ Ze stond weer voor zijn neus, opgetogen en ongeduldig.
‘Niet echt.’ Zijn mond vertrok tot een halve grijns. ‘Maar ik ga er toch maar voor.’
Hij slingerde zijn tas over zijn schouder en volgde haar richting de hoofdweg.
‘Hé, zorgt u goed voor mijn kist?’ riep hij naar de bebrilde monteur die in de hangar bezig was. ‘Ik kom morgen terug.’
De jongeman draaide zich naar hem toe. ‘Bent u de eigenaar van die gerestaureerde PBY?’ zei hij met glanzende ogen. ‘Geen zorgen. Ik kom alleen aan dat prachtding met fluwelen handschoenen.’
‘Dat zou ik op prijs stellen,’ antwoordde Kane en hij knikte, voordat hij verder liep om Lani niet uit het oog te verliezen. Dat vliegtuig was alles wat hij nog had. Of tenminste, het enige waar hij nog om gaf.
Hij hield in toen Lani bij haar ‘motor’ stopte. Hij had niet echt verwacht dat ze een Harley Davidson zou hebben, maar dit ding leek meer op een bromfiets met een paar extra accu’s aan de zijkant bevestigd.
‘Tadaaa,’ zei ze trots.
‘Wat? Deze bak r...’ Hij slikte toen hij de onschuldige, overenthousiaste blik in Lani’s ogen zag. Alleen een bruut zou het in zijn hoofd halen om dit meisje te kwetsen. ‘Deze solide motor?’ maakte hij halfslachtig af. ‘Deze is dus van jou?’
‘Yep. Ik heb d’r zelf opgeknapt.’
Ze trapte het ding aan en hij moest toegeven dat de motor prima klonk. Toch kon hij het idee niet uit zijn hoofd zetten dat hij achterop dit ielige motorfietsje eruit zou zien als zo’n circusbeer op een driewieler.
Ze ging zitten. ‘We gaan,’ zei ze.
‘Ja, laten we gaan,’ bromde hij terwijl hij voorzichtig zichzelf en zijn tas achter haar op de brommer installeerde. Dit was niet echt hoe hij zich zijn aankomst op de Ventura-ranch had voorgesteld. Hier zou Annie vast niet van onder de indruk zijn. Steeds meer kreeg hij het gevoel dat hij beter rechtsomkeert kon maken.
Als hij niet bij aankomst zo overweldigd was geweest door het landschap, had hij dat waarschijnlijk ook gedaan: rechtsomkeert gemaakt. Maar de groene heuvels, de zachte wind die door de bomen ruisde, en de geluiden en geuren die hij zo goed kende maakten hem melancholisch. Anders had Annie hem nooit op die manier kunnen besluipen en verrassen. Hij was tenslotte niet de eerste de beste; hij had al heel wat mannetjes omgelegd die hem hadden willen beroven of verwonden. Hij wist het nodige af van zelfverdediging.
Maar de schoonheid van het landschap dat zich uitstrekte en de geur van tropische bloemen, de zachtheid van de lucht.... emoties die hij zo lang had weggestopt overspoelden hem toen hij het pad vanaf de ingang waar Lani hem had afgezet afliep en op weg ging naar de kleine boerderij, slenterend langs plumeria-bomen en hibiscusstruiken.
Zijn gevoelens waren bij hem vrij heftig, dus koos hij ervoor ze nooit aan de oppervlakte te laten komen. Maar dat was hij heel even vergeten toen hij links en rechts keek en alles in zich opnam: hij herinnerde zich een tijd die nooit terug zou komen, en hij miste die. Hij miste het gevoel van thuis zijn en voelde zelfs wat tranen in zijn ogen prikken.
En dat was het moment dat ze hem onaangenaam verraste.
‘Oké, klootzak. Blijf daar maar staan. Niet bewegen.’
Op hetzelfde moment voelde hij de dubbele loop van een jachtgeweer in zijn rug prikken. Het wapen duwde pijnlijk in zijn onderrug, en hij kreunde ongelovig. Hij had haar niet eens horen aankomen. Meewarig schudde hij zijn hoofd. Misschien was hij echt oud aan het worden.
‘Het lijkt me wel wat om een gaatje in die rug van je te maken. Wat zou je daarvan vinden, griezel?’
‘Hé, wacht nou eens even...’
De loop prikte weer in zijn rug. ‘Mond dicht, eikel. Gewoon netjes rechtsomkeert maken zodat ik je kan escorteren naar de uitgang en de politie kan bellen. En de volgende keer dat je het in je hoofd haalt mijn land op te komen, schiet ik je voor je kop. Duidelijk?’ Ze duwde hem richting de hoofdweg. ‘En je kunt Bart Carlson mooi gaan vertellen dat ik hetzelfde in petto heb voor alle andere soldaatjes die hij hierheen stuurt om mijn leven te verzieken.’
Hij had maar een seconde nodig en één onverwachte draai om haar op haar rug op de grond te hebben. Zijn zware lichaam hield het hare in bedwang en hij had het jachtgeweer uit haar handen getrokken en weggesmeten.
Dat betekende echter niet dat ze zich zomaar gewonnen gaf. Verre van dat. Ze vocht als een wilde kat, klauwend met haar nagels. Ze probeerde hem in zijn gezicht te spugen. Hij had beide handen nodig om die van haar in een stalen greep te houden en zijn hele lichaam om haar te bedwingen.
