0,99 €
Mehr erfahren.
- Herausgeber: Helen Conrad
- Kategorie: Gesellschafts- und Liebesromane
- Sprache: Niederländisch
Annie maakt zich zorgen om de gevoelens die ze voor Kane begint te koesteren. Ze heeft hem aangenomen om zichzelf te beschermen tegen haar buurman, maar ze komt erachter dat ze van de regen in de drup is beland. Hoe veiliger ze zich in Kane’s gezelschap want, hoe gevaarlijker hij in feite voor haar is… Wat moet ze doen?
Das E-Book können Sie in Legimi-Apps oder einer beliebigen App lesen, die das folgende Format unterstützen:
Veröffentlichungsjahr: 2016
Ähnliche
Vurige hartstocht
Verboden Dromen, boek 2
Helen Conrad
Vurige hartstocht
Copyright
Hoofdstuk een
Hoofdstuk twee
Hoofdstuk drie
Hoofdstuk vier
Alle rechten voorbehouden. Dit is een fictieverhaal en enige overeenkomst tussen namen, personen en gebeurtenissen in dit boek en levende dan wel overleden personen berust geheel op toeval. Niets uit deze uitgave mag worden verveelvuldigd op wat voor wijze dan ook zonder uitdrukkelijke, schriftelijke toestemming van de uitgever.
Copyright © 2016 Helen Conrad
Copyright boekomslag © 2016 DoorKnock Publishing/Dutch Venture Publishing
Vertaling vanuit het Engels: Jen Minkman
Foto’s omslag: Shutterstock.com
Eerste Nederlandse digitale editie 2016, uitgegeven door DoorKnock Publishing
Created with Vellum
Hoofdstuk een
Alleen
Het was al na middernacht toen Annie wakker schrok. Ze was onmiddellijk klaarwakker en lag roerloos met open ogen in bed. Iets had haar wakker gemaakt. Wat was het geweest? Ze probeerde boven het geluid van haar kloppende hart uit iets te horen, maar er was niets. Ze moest hebben gedroomd.
Langzaam ontspande ze zich, maar ze kon het angstige gevoel dat haar plaagde niet van zich af zetten. En toen wist ze weer waarom.
Kane zou weggaan.
Ze sloot haar ogen en beet op haar lip terwijl ze zich afvroeg waarom dat haar zo veel kon schelen. Een dag geleden was haar leven zonder hem nog prima geweest en had ze in jaren niet aan hem gedacht. Maar nu hij bij haar op de stoep stond en de baan had gekregen zou het ineens van essentieel, emotioneel belang zijn of hij zou blijven of zou weggaan? Dat was toch onzin?
Maar hij ging dus weg. En dat was waarschijnlijk maar goed ook. Ze had hem ingehuurd om Bart Carlson en zijn mannetjes weg te houden, maar het had haar al gelijk duidelijk moeten zijn dat ze het ene probleem had ingewisseld voor een ander. Kane was zelf ook een bedreiging voor haar gemoedsrust, al was het dan van andere aard. Het was goed van hem dat hij had besloten haar niet te helpen of de ranch te beschermen. Ze was beter af zonder hem.
Waarom voelde het dan allemaal zo... pijnlijk?
Een geluid onder haar raam. Ze bevroor. Voetstappen! Er was duidelijk iemand in haar achtertuin aan het rondspoken.
Voorzichtig liet ze zich onder de lakens vandaan glijden en liep langzaam en behoedzaam, zonder een geluid te maken, naar het raam toe. Haar hart klopte in haar keel toen ze de gordijnen opzij schoof om naar buiten te kijken. Een donker silhouet sloop net om de hoek van het huis heen.
Ze twijfelde er niet aan of het was Bart of een van zijn handlangers. Goed, als het idee van een bodyguard op haar terrein niet afschrikwekkend genoeg was, dan moest ze maar wat directer worden. Zo stil en snel mogelijk sloop ze door het huis en ging ze naar de wandkast waar ze haar geweer bewaarde. Met het wapen in haar hand liep ze door de keuken en sloop ze op haar tenen de veranda op als een schim in de nacht.
De lucht voelde koel op haar huid en het zachte briesje dat er stond, blies de witte stof van haar nachthemd tegen haar benen, waardoor ze in haar bewegingen belemmerd werd. Ze besteedde er geen aandacht aan. In plaats daarvan volgde ze de schimmige figuur, die ze in het donker maar net kon ontwaren toen hij naar de stallen liep. Annie bleef op de grassige strook naast het grindpad zodat de persoon haar voetstappen niet zou horen. Toen het pad een bocht maakte, verloor ze hem even uit het oog, maar toen ze die eenmaal om was, stond hij daar, half van haar weggedraaid om over de vallei uit te kijken.
Ze dacht niet na. Ze kwam meteen in actie; voor iets anders was geen tijd. Ze laadde haar geweer met een scherp geluid dat door de nacht weerklonk en riep: ‘Staan blijven of ik schiet.’
De figuur draaide zich om keek haar niet al te gealarmeerd aan.
‘Niet alweer, hè,’ zei de persoon met afkeer in zijn stem.
Annie keek op en staarde naar de schaduw. Nu pas realiseerde ze zich dat die er nogal uitzag als Kane. En ook als hem klonk, bleek nu.
‘Oh,’ zei ze ietwat teleurgesteld. ‘Ben jij het?’
‘Ja, ik ben het. Niet schieten. Je werknemers op zo’n manier te ontslaan is niet zulke beste reclame in bepaalde kringen. Misschien past die waarheid niet in jouw plaatje van harde zakenvrouw, maar zo is het nu eenmaal, beste meid.’
‘Natuurlijk ga ik niet schieten.’ Ze liet de geweerloop zakken en haalde diep adem, wachtend tot de adrenaline weer uit haar lijf zou verdwijnen. Toen viel ze hem verbaal aan. ‘Wat doe jij hier buiten? Ik dacht dat je Bart of een van zijn helpers was.’
Hij haalde zijn schouders op. ‘Ik werd wakker. Het tijdverschil speelt me nog steeds parten. Dat gaat nog wel even duren. Dus ik dacht: als ik toch wakker ben, dan kan ik net zo goed even poolshoogte nemen om te kijken of alles rustig is.’
Hij keek haar aan en zijn blik gleed bewonderend over het dunne nachthemd. Ze zag er uit als een engel in het donker. Het maanlicht speelde met een zilver licht over haar haren, maar hij kon haar ogen nauwelijks zien. Kon hij dat maar wel, dan zou hij de blik in haar ogen kunnen duiden.
‘Ga je echt weg?’ vroeg ze op de man af.
Hij keek haar aan terwijl hij over zijn achterhoofd wreef en grimaste. ‘Wil je dat?’
Ze snoof verachtelijk. ‘Nee, dat heb ik ook nooit gezegd. Jij bent degene die zegt dat zijn gevoelens gekwetst zijn. Jij zei dat je zo nodig weg moest.’
Hij aarzelde. Het zou zo gemakkelijk zijn om naar haar uit te halen. Misschien zou hij zich er tijdelijk beter door voelen als hij iets gemeens terugzei, maar wat had het voor nut? Dingen zouden er echt niet door veranderen. En als hij eerlijk was, wilde hij niet eens weg. Het idee dat hij haar en haar zoontje onbeschermd achter zou laten gaf hem een onbehaaglijk gevoel.
‘Ik wil blijven,’ zei hij zacht. ‘Ik hou er niet van om een klus niet af te maken.’
Ze knikte en haar schouders ontspanden zich. ‘Dat is mooi,’ zei ze.
Toen viel hem iets in en hij fronste. ‘Maar Annie, waarom ben je eigenlijk helemaal alleen achter me aangeslopen? Waarom ging je niet eerst naar mijn kamer om me wakker te maken?’
Ze keek hem schichtig aan en sloeg haar armen om haar bovenlichaam heen. Ze wist niet zo goed wat ze daarop moest zeggen. ‘Geen idee. Ik ben gewoon zo gewend om dingen alleen te moeten doen...’
Hij draaide zich van haar af, want hij geloofde er geen woord van. Ze vertrouwde hem nog steeds niet. Deze vrouw had hem helemaal uit Los Angeles laten overvliegen met het idee in haar hoofd dat haar ingehuurde bodyguard haar vertrouwen zou inboezemen, maar toen ze had ontdekt wie hij was, was dat vertrouwen verdwenen. Wat moest hij in godsnaam doen om die twijfels bij haar weg te nemen? Misschien kon hij dat niet eens, aangezien hij al zo veel jaar met een bepaalde reputatie was opgezadeld. Dat was wellicht te lang; zou hij er de rest van zijn leven mee moeten rondlopen.
‘We moeten wel een soort teken afspreken zodat je me niet per ongeluk ’s nachts neerschiet,’ zei hij rusteloos en hij keek nog eens uit over de vallei. ‘Ik vind je iets te schietgraag, mevrouw de baas.’
Ze moest op haar tong bijten om niet tegen hem uit te vallen. ‘Mevrouw de baas’... dat klonk verschrikkelijk. Maar aan de andere kant: het klopte wel. Het zette de toon. Ze wás ook de baas. En hij haar werknemer.
Bleef de vraag waarom ze hier buiten stond en maar half aangekleed met haar werknemer stond te praten. Het was tijd om naar huis te gaan en deze vreemde ontmoeting af te kappen, dat wist ze. Maar er was iets in zijn houding, de manier waarop zijn schouders naar beneden hingen en de berustende, licht spijtige toon van zijn stem wat haar tegenhield.
