E leidi Gschicht - Ernst Hunziker - E-Book

E leidi Gschicht E-Book

Ernst Hunziker

0,0

Beschreibung

Z Seebad, imene chlyne, idyllisch glägene Dörfli i der Umgäbig vo Interlake, isch gschosse worde. Schynbar hets e Person preicht. So bhouptets ömel e Bewohner vom Cholchosehuus. Nume findet der Fahnder Flück wäder e Täter, no es Opfer. Derfür merkt er, dass i däm Huus nid alli so nätt zunenand sy, wie si ihm vorspile. U won er gspürt, dass di Bewohner o d Lüt vom Nachbarhuus usgränze, wirds füre Fahnder kompliziert u gnietig. Gnietig isch es aber o privat. Sy Frou het Chnörz mit sich sälber. U o bi sym Hobby, em Tällspiel, louft nid alls so, wies der Fahnder gärn hätti. I däm Krimi wird mit Mönsche gspilt. Darf me das? Oder isch das inakzeptabel? Oder isch das sogar fasch ds Einzige, wo ds Läbe läbenswärt macht? Die Frage stelle sech em Fahnder Flück i dere spannende Gschicht, wo zwüschem Thuner- un em Brienzersee spilt.

Sie lesen das E-Book in den Legimi-Apps auf:

Android
iOS
von Legimi
zertifizierten E-Readern

Seitenzahl: 228

Veröffentlichungsjahr: 2018

Das E-Book (TTS) können Sie hören im Abo „Legimi Premium” in Legimi-Apps auf:

Android
iOS
Bewertungen
0,0
0
0
0
0
0
Mehr Informationen
Mehr Informationen
Legimi prüft nicht, ob Rezensionen von Nutzern stammen, die den betreffenden Titel tatsächlich gekauft oder gelesen/gehört haben. Wir entfernen aber gefälschte Rezensionen.



Ernst Hunziker isch im Jahr 1955 z Boltige, im Simetal, gebore. Nachere Lehr als Spängler-Installateur isch er zum Tal us u läbt syt 1980 ufem Bödeli, em Gebiet zwüschem Thuner- u Brienzersee.

Gwärchet het er ufem Flugplatz Interlake als Flugzügspängler u später bi der Gmeind Interlake als Aalage- u Materialwart bi der Füürwehr. Ab 1999 isch er Kommandant vo der regionale Zivilschutzorganisation Jungfrou gsy.

Mittlerwyle isch er pensioniert.

Syt Jahre schrybt er Mundartgschichte, Romän, Krimis u o Volkstheater.

D Büecher sy im Buechhandel erhältlech. D Theater bim Elgg Verlag in Belp.

Wyteri Informatione über e Outor u sys Schaffe stöh uf der Websyte www.ernsthunziker.ch

Es warms Früehligslüftli strycht über Seebad. D Natur erwachet langsam usem Winterschlaf. Di erschte Aprilglogge dränge mit ihrne schmale, grüene Bletter düre Härd ueche u wachse zielsträbig em warme Sunneliecht zue. D Vögel sy o langsam us ihrem Winterquartier zrugg u probiere, mit ihrne no zaghafte Melodie, de Lüt langsam i Erinnerig z rüeffe, dass di chalti Jahreszyt definitiv der Vergangeheit aaghört.

D Natur blüeit uf u ne fridlechi Stimmig leit sech über das heimelige Dörfli am See. Ufem Wasser usse gseht me di erschte Schiff dümple u di warme Sunnestrahle bewege di erschte Lüt zum Wasser. Obwohl dass es no lengeri Zyt winterchalt wird blybe, wärde scho gly di erschte Lüt es chüehls Bad im See wage.

Vor em zwöistöckige, wysse Huus, stöh e Maa u ne Frou. Si stöh aber nid so da, wie we si i de Gartebettli di erschte Früehligsarbeite wette aapacke. Nei. Mit ihrer Aalegi ghörte si älwä ehnder a ne sunnige Mittelmeer-Sandstrand.

Der Maa treit e dünni, graui Trainerhose u nes churzermligs Lybli. Ds Grüen strahlet mit der Natur um d Wett. D Frou het es churzes, für Seebad vilecht sogar es z churzes, knallrots Miniröckli anne. Obedüre treit si es ängaaligends, buchfreis Top. Imene kitschige pink.

D Frou seit: «Hamlet?»

Der Maa drufache: «Nein, Ophelia.»

D Frou zieht d Ougsbraue i d Höchi u macht es erstuunts Gsicht: «So wenig Frühling spürst du?»

Är: «Gefährlich ist's, den Löwen zu wecken.»

Si: «Schillers Lied von der Glocke.»

Der Maa theatralisch: «Wie recht, wie recht. Doch lass uns nun beginnen. Denn: Wer vor der Zeit beginnt, der endigt früh.»

D Frou: «Romeo und Julia. Shakespeare William. Doch nun rüber zu seinem Hamlet.» Dermit setzt si sech ufe wyss Gartestuehl, leit eis Bei über ds Andere, dräit sech ine stolzi Pose u stellt e gebieterischi Ophelia dar.

«Fräulein, soll ich in eurem Schosse liegen?», fragt se der Hamlet.

D Ophelia: «Nein, mein Prinz.»

Är: «Ich meine, den Kopf auf euren Schoss gelehnt?»

«Ja, mein Prinz.»

Dermit hocket sech der Maa näbe d Frou a Bode u lähnt sy Chopf a ihre Oberschänkel.

«Denkt ihr, ich hätte erbauliche Dinge im Sinne?», fragt er mit ere früehligshafte Stimm.

«Ich denke nichts», tönts stolz.

«Ein schöner Gedanke, zwischen den Beinen eines Mädchens zu liegen», stellt er mit schelmischem Grinse fescht.

«Was ist, mein Prinz?»

«Nichts.»

«Ihr seid aufgeräumt», stellt d Ophelia fescht.

Der Hamlet luegt a d Frou ueche u seit erstuunt: «Wer? Ich?»

«Ja, mein Prinz.»

«Oh ich reisse Possen wie kein Anderer. Was kann ein Mensch Besseres tun, als lustig sein? Denn seht nur, wie fröhlich meine Mutter aussieht, und doch starb mein Vatter vor noch nicht zwei Stunden.» Är lachet theatralisch u luegt du wider zu der Ophelia ueche.

Während däm Dialog chöme zwo Persone vo hinde uf di zwöi Spilende zue z loufe. E ganz gwöhnlech aagleite Maa u ne Frou, wo wildi Chrusle ufem Chopf treit.

Der männlech Bsuecher fahrt mit töifer Stimm i däm Dialog wyter mit: «Sein oder Nichtsein, das ist hier di Frage. Obs edler im Gemüt, die Pfeil und Schleudern des wütenden Geschicks erdulden, oder sich waffnend gegen eine See von Plagen durch Widerstand sie enden. Sterben – schlafen – nichts weiter. Ja, da liegts!»

Drufache lachend d Ophelia: «Aber doch noch nicht jetzt sterben. Schlafen vielleicht schon.» Dermit steit si uf u dräit sech de Bsuecher zue.

Der Hamlet steit o uf u meint: «To be or not do be, that is not the question. The question is: Two Beer, or not two Beer?»

D Frou mit em Chruselchopf: «Die Antwort lautet: Two, resptektive for Beer!»

Die Vieri lache enand aa, göh ufenand zue u umarme sech. Si schyne sech scho lenger z kenne. Uf all Fäll bruche si sech nid gägesytig vorzstelle.

«Shakespeares Hamlet im Garten vor dem Haus? Seid ihr immer noch himmelhoch jauchzend – zu Tode betrübt?» Der männlech Bsuecher fragt das der Hamlet.

Dä meint:«Natürlich, Daniel! Egmont der Dritte. Von Goethe ...»

«... war gut!», singt d Bsuecherin d Melodie vom

Rudi Carrell sym Schlager.

«Wehe, wenn Heidi losgelassen», lachet der Daniel.

Ds Heidi drufache: «Warte!» Si macht es strängs Dänkergsicht: «Friedrich Schiller. Das Lied von der Glocke.»

«Wie wohl, wie wohl!», stellt der Hamlet fescht u seit zum Heidi: «Mein schönes Fräulein, darf ich wagen, meinen Arm und Geleit ihr anzutragen?» Derzue bietet er ihre sy Ellboge aa.

Si hänkt bi ihm y u gmüetlech spaziere si übere Rase, der Balkontür zue.

Hinde dry d Ophelia u der Daniel, wo no meint: «Goethes Faust hat zugeschlagen!»

Drufache d Ophelia lachend: «Doch eher sein linker Ellenbogen.»

Im Wohnzimmer inne setze sech d Bsuecher a gross, rund Tisch.

Währenddäm d Ophelia vier Bier reicht – Gleser schyne si kener z bruche – seit der Hamlet: «Schön, dass dirs gschafft heit, zu üs z cho. Syt härzlech willkomme.»

Der Daniel: «Danke vil Mal für d Yladig. Aber mir hei ja versproche, d Cornelia ...»

«Ophelia, bitte!», underbricht ne di rot aagleiti Frou. «Nur Ophelia, bitte!», seit si spitz u spilt churz ihri Rolle vo dusse wyter.

«De zieht dir das also geng no voll düre?», fragt ds Heidi erstuunt.

Der Hamlet u d Ophelia nicke.

«Dir syt scho rächti Spinner!»

Nach em Gsundheit mache vernäh di beide Bsuecher, dass der Hamlet u d Ophelia usserhalb vo de Huswänd nume Hochdütsch rede – i verschidene Dialäkt. Das schueli d Sprach. Usserhalb vo ihrne vier Wänd syge si im Momänt nume der Hamlet u d Ophelia. So chönni si sech i d Rolle vo däm Stück am Beschte yläbe.

Der Hamlet geit öppis Ässbars ga zwäg mache.

D Ophelia rütscht unruehig uf ihrem Stuehl hin u här. Ihri Ungeduld cha si aber nid lang verstecke. Gly scho fragt si: «Heit dirs derby?»

Nachdäm beidi Bsuecher nicke, leit der Daniel es rächt dicks Ringheft ufe Tisch. Säge tuet er nüüt.

«U de?» Me ghört der Ophelia aa, dass si fasch vergiblet vor Gwunder.

«Schonigslos?», fragt ds Heidi mit ehnder chli schüücher Stimm.

«Was söll di Frag?», chunnt di knurrendi Antwort vo der Ophelia. «Wie lang kenne mir üs jetze? Scho fasch syt Jahrzähnte. U syt das mir Vieri mitenand d Schouspielschuel absolviert hei, hei mir enand nume schonigslos verzellt, was mer vonenand halte. Hei enand bi jeder Rolle, wo ds Andere gspilt het, drannume kritisiert. Hei ds Gägenüber aagriffe u dür das erreicht, dass jedes vo üs i syne Rolle gwachse isch. Nume wil i jetze nid schouspilere, sondern schrybe, bruchet dir nid uf ds Mal irgend e Rücksicht füre z chehre. Gäbet em nume. Use mit der Sprach!»

«So stirbt ein Held!», chunnt der Hamlet i ds Wohnzimmer zrugg u leit e grossi Platte mit Fräsalie ufe Tisch.

«Jetze mache sech em Schiller syner Räuber über ds Ässbare här», lachet ds Heidi u gryfft zue.

«Mir Vieri sy scho chli Spinner. Oder nid? Was hesch du vori gseit – Ophelia! – wie lang mir nes scho kenne? Fasch Jahrzähnt? Ja. Lang, ömel. U syt mir üs kenne, zitiere mir geng u geng wider us verschidenschte Schouspiel use so Texte. E wunderbari Müglechkeit, geng wider Bilder us so Stück füre z zoubere – u glychzytig o e super Glägeheit, di Stück nid z verliere. Se warm z bhalte.»

«Wych nid us!», rüeft d Ophelia derzwüsche. «Chömet jetze mit öier Kritik u spannet mi nid no lenger uf d Foltere.»

Ds Heidi nimmt ds Buech i d Hand, bletteret chli drinne, luegts vo der Syte aa u de o no vo hinde. D Ophelia verjättets fasch vor Närvösi.

Ds Heidi macht «hhhchgchhmm ...» für sech ihrer Stimmbänder z putze. Du seits: «Also Ophelia. Mir hei dys Stück guet düregläse u chöme zum Schluss, dass es eifach es Abbild vom Läbe isch. Vom gwöhnleche Läbe. Nüüt meh u nüüt weniger. Aber es isch spielbar. D Rolle sy guet verteilt, der Text isch rächt höch aagsetzt u d Lengi passt o. Aber das längt us üser Sicht nid. Es isch schlicht u eifach gseit, über ds Ganze übere gseh, z längwylig u z gwöhnlech.»

«Aber das isch ja grad der Witz vo der Sach», ergelschteret sech d Ophelia. «Es mues so längwylig sy. Es mues! Es geit ja i däm Stück drum, es Bild vo der Gsellschaft z zeige. Es würklechs Bild. Nid es theatralisches. I ha wölle e Realsatire schrybe. Nid irgend e Krimi. Für mi isch ds Theater ds Läbe. Oder äbe ds Läbe es Theater. Jede spilt sy Rolle drinne. Regie füehrt d Umgäbig. Also ds Umfäld. Der Ort wo me wohnt, d Mitbewohner, di Aaghörige, der Arbeitsplatz, d Mitarbeiter. Jede um eim um füehrt chli Regie u seit eim, was me wie sötti – oder äbe vor allem nid sötti. Über das wott i es Theater schrybe. I wott nid – wie üeblech im Theater – überzeichne. I wott di blutti Realität zeige. I wott ds Läbe zeige. Mit ere Realsatire.»

«D Lüt hei aber i ihrem Läbe Realsatire gnue», meint der Daniel. «Ihri Läbes-Realsatire isch mit all de mediale Yflüss so längwylig worde, dass d Lüt meh wei. Meh bruche. Chli Würzi. Chli öppis, wo si scho lang gärn gmacht hätte – me aber im reale Läbe nid darf. E Mord zum Bispiel. Oder es Yversuchtsdrama. Chli Sex and Crime. Chli Luscht u Bluet. U ds Ganze sötti de o no tragisch ände. Süsch lande d Zueschouer vo dym Theater de wider dert, wo si scho geng si gsy: i der Realität. Un i dänke, di hüttegi Gsellschaft mags nümme verlyde, we me ihre der Spiegel vorhet. U de no so gnadelos eifach u klar, wie dus i dym Stück gmacht hesch.»

«Das isch dütlech. Danke!», meint d Ophelia. Aber nid öppe zerstört, sondern interessiert. Si steit uf, geit füre zum Fänschter u luegt dert übere zum Nachbarhuus. Di andere Drü schwyge. Si wüsse, dass d Ophelia grad e Momänt Zyt brucht, für d Kritik z verdoue. U si kenne se guet gnue für z wüsse, dass es nid lang wird gah, bis si ihne wird mitteile, dass si wüssi, wie si das Stück vorwärts bringi.

U richtig. Si dräit sech zue ne um u meint voller Stolz: «Dir wärdet öie Mord ha. U o chli Luscht. Aber geng no so, wies real äbe o isch. Ja. I wirde e Mord yboue. E spezielle Mord!» Si dräit sech no einisch gäge ds Fänschter u widerholt gnüsslech: «Chli Luscht. U ne Mord. Genau. Es kann der Frömmste nicht in Frieden leben, wenn es dem bösen Nachbarn nicht gefällt ...»

Dermit dräit si sech wider um u sitzt zu de Andere zueche. U wie we das ds Normalschte vo der Wält wäri, wächslet si ds Thema u fragt ds Heidi: «U dir Zwöi? Wien i ghört ha, syt dir im Momänt z Basel mit öiem Programm? Gratuliere zum Erfolg! I mag nechs gönne. Chlykunscht isch halt ...»

«... Chrampfkunscht», fallt ds Heidi der Ophelia i ds Wort. O sii isch nid erstuunt ab däm plötzleche Themawächsel. Di Vieri schyne sech so Sprüng gwanet z sy.

«Es isch hert, uf Chlybühnine z spile», fahrt si wyter. «Jede Tag bisch amene andere Ort. Nume we de Schwein hesch, chasch e Chlybühni für es paar ufenand folgendi Uffüehrige übercho u dür das chli düreschnufe. Süsch tingelisch eifach e ganzi Saison lang dür di ganzi Dütschschwyz u muesch luege, wie de über d Rundi chunnsch.»

«Da hei mirs de scho gäbiger. Grossi Bühni, fescht aagstellt, e feschte Wohnsitz u nes einigermasse greglets Ykomme.»

Si brichte enand wyter über ihrer Brüef, über ihres Privatläbe u über ihrer Sehnsücht.

Der Daniel u ds Heidi erfahre o di aktuellschti Nöijgkeit: D Ophelia u der Hamlet wärde uf Münche zügle, wil si dert im Residenztheater es Engagement hei. Hamlet vom Shakespeare wird gspilt. Di Zwöi fröie sech enorm u verzelle, wo si z Münche wärde wohne u was si dert de alls wölle undernäh.

«De syt dir scho wacker am Probe? Mir heis no fasch vermuetet, wo dir nech als Hamlet u Ophelia aagredt heit. Geng no di alti Masche: Sobald der Vertrag für ds nächschte Engagement underschrybe isch, schlüfet dir i ne anderi Rolle, wo dir – ohni jeglechi Yschränkig – usserhalb vo öine vier Wänd spilet», fasst der Daniel d Situation zäme.

«Richtig», meint der Hamlet. «Mir läbe fasch der ganz Tag i irgend ere Rolle. U we mir einisch ke Zuekunftsrolle hei, de füehre mir irgend es Theater uf. Mängisch es Eigets.»

«Herrlech!», lachet ds Heidi.

«U was heit de dir i Zuekunft im Sinn? Heit dir es nöis Programm im Köcher?» D Ophelia streckt sech im Sässel u lost gspannt uf d Antwort.

«Ja, o mir sy geng chli dranne. Im Momänt sy mer es Narretheater am Probiere. Der Arbeitstitel heisst SpiegeleulentillIn.»

«SpiegeleulentillIn», widerholt der Hamlet gnüsslech u erfahrt du, wie sech di zwöi Künschtler das nöie Programm vorstelle.

Es wird wyter gfachsimplet. U we me no lenger würdi zuelose, würdi me merke, dass da vier hochprofessionelli Lüt am Wärch sy.

Ds Wätter isch himmeltrurig. Der Winter, es schynt eine vo de Wermschte i de letschte Jahrzähnt gsy z sy, isch no einisch zrugg cho u het der Schnee bis wyt ache i d Täler tribe. Der Fahnder Flück u sy Frou, ds Roseli, sitze im Zuug, wo vo Meiringe uf Interlake fahrt. Beidi sy em Wätter entsprächend aagleit. D Frou treit e dunkli Hose u nes roschtigrots Blusli. Der schwarz Mantel hanget hinder ihre am Haagge. Der Fahnder steckt inere schwarze Bchleidig un es isch unschwär z erchenne, dass ihm ds Gravattetrage nid so ligt. Beidi mache es bedrückts Gsicht. Me chönnti meine, si wettyferi mit em Wätter um di schlächteschti Mouggere.

«I chas geng no nid fasse», brösmelet der Fahnder füre. «Da steit eine mitts im Läbe, het Frou u Chind, e Bruef won er no wyt ueche chönnti styge, het verschideni Hobbys, isch aagseh u beliebt – u ändet z Letscht inere Chischte ufem Fridhof.»

«Äbe», brummlet ds Roseli, nid weniger troche.

«Was meinsch mit äbe?» Der Fahnder lüpft der Chopf u luegt sy Frou chli komisch aa.

«Äbe het er verschideni Hobbys gha, isch aagseh u beliebt gsy. Är het ja o alls gmacht, damit er zu däm Aasehe isch cho. U hätti halt vilecht gschyder chli zu syre Gsundheit u zu syre Familie gluegt. Aber äbe. Mir chöi scho säge. Me gseht halt nume a d Lüt häre u nid i se yne.» Mit dere Ussag sänkt d Frou der Chopf u si schwyge enand wider aa.

Ersch nachdäm der Bahnbegleiter ihres GA kontrolliert het gha, näme si ds Gspräch wider uf.

«I cha halt glych geng no nid verstah, dass da niemer öppis dergäge het chönne mache. Der Fahnder Müller isch ja syt lengerer Zyt nümme cho wärche. Wäge mene Burnout. Das schynt är ja aber überwunde gha z ha. Mir hei ömel Bricht übercho, dass mer i de nächschte Monet wider mit ihm hätte chönne rächne. Zwar am Aafang nume zu drissg Prozänt. Aber immerhin. Mir hei üs scho afa fröie, ihn wider i üser Gruppe z ha. – U jetze das. Sälbschtmord. I verstahs nid.» Me merkt em Fahnder aa, dass ne di hüttegi Beärdigung vo sym Arbeitskoleg rächt nachenimmt.

«Wie gseit, me gseht nume ane Mönsch häre. Un i chönnti mer durchus vorstelle, dass grad sy brueflechi Zuekunft mit e Grund isch gsy, dass er sech ds Läbe gno het. Luegs einisch vo dere Syte aa, Franz. Da bisch gsund, erfolgrych, bisch gachtet, hesch alls, wo du dir vorstellsch. U plötzlech – vo eim Tag ufe Ander – bisch wäg vom Fänschter. Bisch niemer meh. Körperlech nümme bruchbar u gsellschaftlech am Ändi. Si päppele di zwar langsam wider uf. Du überchunnsch o wider chli Chraft, wider chli Läbesmuet. U de seit me dir, dass du wider dörfisch ga wärche. Aber nume drissg Prozänt. U de ersch nume i nes Büro. Hesch der scho einisch überleit, wie das für di wäri, we du nume no drei Stund am Tag ufe Polizeiposchte dörftisch? U hesch du dir überleit, wies für di wäri, we du dert nume dörftisch am PC hocke u eifältegi Büez erledige? Weisch wie fruschtrierend das für di wär? Chunnt no derzue, dass der Müller ja o ke Chraft hätti gha, für sämtlechi Ämtli, won er vor syre Chrankheit gha het, wyterhin uszüebe. Dermit hätti är o jede gsellschaftlech Kontakt verlore. Weisch wie das i däm läbige Maa inne usgseh het? Das mues schrecklech si gsy.» Ds Roseli luegt wyt use ufe Brienzersee.

Der Fahnder stieret a Bode. Jedes hanget syne Gedanke nache.

Plötzlech nimmt der Fahnder beid Händ vo syre Frou u leit se uf syner Chnöi: «Ja, das mues für ihn ganz furchbar si gsy. Un är mues i der letschte Zyt – trotz Familie – sehr einsam gläbt ha u sech nutzlos sy vorcho. Hälfe het em niemer chönne. Är het ja Fachlüt um sech um gha. Aber o die hei dä schrecklech Tod nid chönne verhindere.» Är macht e Pouse. «Aber mir wei nes nid la ache zieh vo dere truurige Beärdigung hüt. Mir wei füre luege u probiere, dass mir nie i so ne Situation yne chöme. Mir wei d Lehr drus zieh, dass mir ds Läbe wei gniesse, solang mir chöi. Wär weis, wie lang dass mir Zwöi no so gsund u zwäg u glücklech chöi dür ds Läbe gah?»

Är steit uf u setzt sech näbe sy Frou. Die nimmt ihn obe y u lähnet ihre Chopf a sy Schultere: «Ja, mir wei jede Tag gniesse. U nes a jedem Tag probiere gärn z ha. Elter wärde mer. Das chöi mer nid ändere. I füehle mi ja im Momänt o nid so guet, wil my Körper sech veränderet un i dür das meh als dütlech merke, dass i elter wirde. Ja, dass i als Frou halt ine anderi Funktion yne chume. I cha nümme Mueter wärde. Bi nume no Frou. U das vilecht o nümme ganz. Oder ömel nümme so, wie du das bruchtisch.»

U wider leit sech e Schwäri über die Zwöi, wo no fasch truuriger isch, als ds Wätter dusse.

«Wie meinsch das?», fragt der Maa.

«Wächseljahr sy nüüt Schöns!»

«Das chan i verstah.»

«Nei das chasch nid!», git ihm ds Roseli imene hässige Ton Bscheid.

U da isch wider das, wo em Fahnder syt es paar Monet geng wider e chlyne Stich i ds Härz git. Sys so liebe u verständnisvolle Roseli, sys, syt dass si enand kenne, fasch usnahmslos rücksichtsvolle Froueli, sy usglycheni u starchi Frou, het i der letschte Zyt Aggressione entwicklet, wo si früecher nid aasatzwys gha het. Är probiert di Usbrüch z akzeptiere oder se nid z beachte. Das glingt ihm meischtens. Aber nid geng. U das git de öppe Konflikte, wo si früecher o nid kennt hei.

«Du bisch e Maa u hesch vo all däm ke Ahnig. Un ig bi dy Frou. Un ig cha dir nümme das gä, wo du ds Rächt hättisch derzue. Zu all däm zueche han i no zuegno. Lueg mi doch einisch aa. I bi e feissi Gluggere worde. Nei, es Suppehuehn. Oder nei, nid emal meh das. Es Suppehuehn cha me wenigschtens no suppne. Mi cha me für nümme bruche», wätteret das chlyne Froueli u nuuschet drufache e Naselumpe füre, für sech d Träne abzputze u d Nase z schnütze.

«Luegs positiv a, Röseli», seit der Fahnder zärtlech, wil er weis, dass er syre Frou mit däm Kosewort cha Fröid mache. «Du chasch nümme Mueter wärde. Das stimmt. Aber wette mer de das überhoupt no, Eltere wärde? Doch nid öppe, oder? Mir sy ja scho Grosseltere. U da isch es nume guet, dass d Natur mit ere natürleche Bräms vorgsorget het. U was du seisch wägem Gä: I bi z fride mit däm, won i vo dir überchume u fröie mi, zäme mit dir alt z wärde. Alt u zitterig. U weisch wie de das wird sy, wen ig di wetti strychle u di de statt desse tät chützele, vor luter zittere?» Dermit chräblet er em Roseli mit beidne Händ über d Syte u übere Buuch, so, dass sys Froueli, während em Träne abputze, glychwohl chli mues lache.

Der Fahnder überleit, wie dass er sy Frou wider uf anderi Gedanke chönnti bringe. Churz bevor si z Interlake am Ostbahnhof aachöme, schnydet er es Thema aa, won er weis, dass es o ds Roseli interessiert.

«Han i dir scho vo de Änderige im Tällspiel brichtet?», fragt er, wil o är i der letschte Zyt merkt, dass er elter wird u nümme alls cha bhalte. U o nümme geng weis, was er scho gseit het, u was nid.

Wo ds Roseli interessiert ufluegt u seit, äs wüssti vo nüüt, faat er aafa brichte: «Eh, mir het der Spielleiter aaglüte. Si hei es Problem. Letscht Wuche isch ne dä, wo der Fürst spilt, usgstyge. Är heigi e nöij Stell aagno u müessi drum i d Oschtschwyz ga wohne. Glychzytig isch o d Rolle vom Pfarrer Rösselmann frei worde, wil dä, wo di Rolle hätti sölle spile, Unfall gmacht het u für lengeri Zyt usfallt. U jetze hei si mi ufbotte für cho vorzrede. I weis aber no nid, öb i söll gah.»

«Sicher geisch du!», rüeft ds Roseli begeischteret. «Du hesch ja scho lenger gseit, der Friesshardt, wo du scho so lang spilsch, hangi dir langsam zum Hals us. Das wäri doch jetze grad d Glägeheit, öppis Nöis aazfa. I würdi mi uf all Fäll fröie für di. U zwar – wen igs grad ehrlech darf säge – würd ig di ehnder als Pfarrer, statt als Fürst gseh. Es wäri doch schön, einisch öppis Geischtlechs z spile. Wältlechs hesch ja i dym Bruef meh als gnue, oder?»

«Scho», seit er chli zerknirscht. Me merkt, dass ihm di Feschtstellig vom Roseli nid so passt. «D Rolle vom Fürst würdi mir aber sicher besser lige, als die vom Rösselmann. I bi doch ehnder der Wältmaa. U ds Geischtleche ligt mer nid so.»

«Das meinsch du nume. Leg einisch der Fahnder ab u lueg di aa, Fränzeli. Du bisch doch e fyne, e liebe, e yfüehlsame Maa – we de nid grad am Polizeiere bisch. U drum, i blybe derby: Pfarrer wärsch e Bessere, als e Fürst. Aber schlussäntlech muesch du entscheide, was de möchtisch spile.»

«Nei, nid ganz! Schlussändlech entscheidet d Spielleitig vom Tällspiel, i weler Rolle dass i künftig wirde uf der Bühni stah. Un es het o no ander Aawärter. Vilecht blyben ig Friesshardt. Bis ans Ende meiner Gaunertage», lachet er.

Wil der Zug langsam i Bahnhof yfahrt, stöh di Beide uf u lege ihrer warme Mäntel aa.

«U jetze. Was wei mer mit däm aabrochnige Aabe no aafa?», fragt ds Roseli u nimmt ihre Maa a der Hand.

«Mir chönnte ja ...» hei chli ga schmüüsele, het er wölle säge. Aber är het no rächtzytig gmerkt, dass genau das ds Roseli uf d Palme bringt. Sys gnietige Verlange nach Nechi.

Drum seit er: «Chochen ig, chochisch du oder chochet är?»

«Är», lachet ds Roseli.

U beidi wüsse sofort, was dermit gmeint isch: Si göh zäme i ihri Lieblingsbeiz öppis Feins ga Znacht ässe.

«Mhh!», stellt ds Roseli fescht. «Das isch wider herrlech gsy.»

O der Fahnder ma rüehme.

Si hocke amene Zwöiertischli u heis gmüetlech zäme. D Schwäri vo der Beärdigung, ds Nachdänkleche, ja ds Unfassbare vom Tod vom Fahnder Müller, isch i Hindergrund grückt. Di Zwöi hei während em Ässe us ihrne Brüef brichtet. Der Fahnder über ne gnietige u komplizierte Fall, won er äntleche het chönne abschliesse u ds Roseli über syner Ysätz bi der Spitex.

Wo der Chällner mit em Espresso chunnt, seit ds Roseli: «Han i dir eigetlech scho verzellt, dass d Barbara u der Felix es Huus göh ga aaluege, wen er de wider vo Oustralie zrugg isch?»

«Nei, vo däm wüsst i nüüt», stellt der Fahnder interessiert fescht.

«Oh! I wirde alt! Weis nid emal meh, was i dir scho verzellt ha, u was nid.»

«De hei mer enand ömel nüüt füürzha. Es geit mir ja genau glych. Aber jetze verzell», lachet der Fahnder.

«Vil meh weis i o nid. D Barbara het nume gseit, si heigi im Aazeiger es Huus usgschribe gseh. Eis wo ihne älwä würdi passe. Si wölles eifach afe einisch ga aaluege.»

«U wo wär de das? Hie i der Nechi?»

«Ja. D Barbara het gseit, es sygi nume es paar hundert Meter vo üser Wohnig wäg. U das wäri für si natürlech tiptop, wes z Stand chiem, meint si. De chönnt ig de der Nika ga hüete u si chönni de chli meh ga wärche. Schliesslech müesste si ja de ds Gäld für e Hypothekarzins o ufbringe. Aber es wäri ja kes Problem, wen i gieng ga hüete, oder? De chönntisch ja de o öppe einisch mitcho.» Ds Roseli tönt begeischteret.

Bim Fahnder gseht das scho chli anders us. Obwohl er sech nüüt lat la aamerke – u als Fahnder mues er das ja so quasi brueflech chönne, syner Regige für sich z bhalte – löst di Aachündigung nid nume Fröid us. Är befürchtet nämlech, dass ds Roseli de no meh, als hütt scho, bi der Tochter u ihrem Chind wird sy. Un är de elei mues deheime gruppe. Elei Znacht choche. Elei Znacht ässe. Di Ussicht bedrückt ne, obwohl er ja es ganz guets Verhältnis zu syre Tochter u o ganz bsunders zu sym Grosschind het. Der Nika isch e härzige Stünggel un är möchti ke Minute vo de letschte vier Jahr vermisse, won er mit däm härzige Büebel het chönne zäme sy.

«Warum seisch nüüt?», wott ds Roseli wüsse.

«Eh, i bi am Überlege, weles Huus das chönnti sy. Aber i wüssti ömel grad nüüt, wo zum Verchouf usgschribe wäri», redt er sech use.

«O ne Fahnder weis nid geng alls. U ne alte Fahnder sowiso nid», macht sech ds Roseli luschtig.

«Öppis Anders no», wächslet er ds Thema: «Was hesch du nächscht Wuche a de Aabete alls los?»

Wie uf Kommando näme beidi ihres iPhone füre u teile enand d Yträg vom Kaländer mit. Es zeigt sech, dass der Fahnder, mit Usnahm vom Vorspräche im Tällspiel, süsch nüüt los het, aber ds Roseli rächt vil underwägs isch. Es het Houptversammlig vo der Spitex u geit zwöi Mal ga der Nika hüete. D Barbara heigi drum mit ere Kollegin abgmacht für i Chino ga der nöischt Film vo irgend emene amerikanische Schouspiler z luege. U dass si jedi Wuche einisch i ds Yoga göng, wüss er ja.

O das passt em Fahnder nid so ganz. Är hättis lieber, we sy Frou am Aabe bi ihm wär. Är wetti mit ihre der Aabe chönne gniesse u nid missmuetig müesse i der Stube hocke u müesse druf warte, dass si hei chunnt. Wil er aber d Stimmig a däm Aabe nid wott schlächt mache, seit er nüüt. Wurme tuets ne aber. Wie öppe einisch i der letschte Zyt, füehlt er sech missverstande. Oder ömel z Mindscht nid ganz ärnscht gno. Oder – u das fragt er sech, wo si scho lengschte ufem Wäg gäge hei sy – het äch o är sech i der letschte Zyt veränderet? Chunnt äch o är irgendwie i d Wächseljahr? Oder seit me däm bi de Manne Midlife Crisis? Är weis es nid u beschliesst, däm morn chli nache z gah. Irgendwie het er nämlech syt lengerer Zyt ds Gfüehl, sys Läbe göngi langsam hinde ache. Das Gfüehl bedrückt ne, wil er gspürt, dass da doch no meh sötti sy, weder dass scho isch gsy. Irgendwie pendlet er syt lengerem zwüsche Spätherbscht u Früehlig. Är ma nümme so – u möchti glych no vil. Är wetti nume no deheime sy u blybe u uf der andere Syte wett er ga Böim usrysse u ga Ross stäle. Es komisches Gfüehl. Es Gfüehl, wo belaschtet.

Der Veloständer steit nöierdings i der Tiefgarasch unde. E Massnahm, wo erfolgt isch, nachdäm so Schnuderhünd d Polizeivelo beschädiget hei.

Der Fahnder Flück bschliesst sy Drahtesel u trappet d Stäge uf, sym Büro zue. Är het letscht Nacht erstuunlech guet gschlafe u isch drum o guet druffe. Wil er im Momänt ke aktuelle Fall het, weis er o, dass er i dere Wuche äntleche einisch Zyt wird ha, für all das ufzrume, z erledige u nachezwärche, wo syt Tage, Wuche oder Monet isch blybe lige.

«Guete Morge Svenja», seit er fründlech zu syre Mitarbeitere.

Die hocket bereits vor em Bildschirm u erwideret der Gruess vom Fahnder.

D Svenja het sech i de letschte vier Jahr rächt entwicklet, stellt er fescht. Si isch zwar vo Aafang aa e ufgstellti u starchi Persönlechkeit gsy. Mit ihrem Usgseh, mit ihrer dunkle Hutfarb, het si bi de mehrheitlech männleche Polizischte halt mängs müesse düremache. Als Beatebärger-Tamilin – so wird si schynbar vo de einte oder andere Kollege gnennt – het sis nid geng eifach gha. U o är sälber het ja am Aafang Müei gha z verstah, dass öpper, wo nid usgseht wie Müller u Meier, Gafner cha heisse u Schwyzere cha sy. O är het d Svenja zersch müesse als Polizischtin, als Fahnderin, als Frou, als Yheimischi akzeptiere u merke, dass ds Usgseh äbe nid im Vorder-, sondern – wenn überhoupt – nume im Hindergrund darf e Rolle spile.

Ganz anders het sy ander Mitarbeiter, der Sepp Grau, reagiert. Är, wo ehnder der rächte Syte vo de politische Lager aaghört, wäri älwä no hütt der Meinig, e Fahnder heigi uszgseh, wie zwölfhunderteinenünzg der Täll chönnti usgseh ha. Un är isch älwä no hütt der Meinig, Froue ghöri i d Wohnig u a Chochhärd. U sicher nid ines Polizeicorps.