Unglych E-Book

Ernst Hunziker

• Herausgeber: Books on Demand
• Kategorie: Abenteuer, Thriller, Horror
• Sprache: Deutsch

Seitenzahl: 185

Veröffentlichungsjahr: 2018

Beschreibung

Seebad, es chlyses, idyllisches Dörfli i der Umgäbig vo Interlake, isch eine vo de Schouplätz vo däm Mundart-Krimi. Z Seebad stöh drü Hotel. Zwöi sy i Betrieb, ds Dritte söll nächschtens wider eröffnet wärde. E nächtleche Brand zerstört aber das Gebäud. Isch es Brandstiftig? Sy die beide andere Hoteliers a däm Brand beteiliget? Oder isch Versicherigsbetrug im Spiel? E zuesätzlechi u heikli Ufgab füre Fahnder Flück. Dä hätti eigetlech gnueg eigeti Problem z löse: Eine vo syne Mitarbeiter fallt für lengeri Zyt us u der Ersatz, wo ihm sy Vorgsetzt organisiert het, macht ds Ganze nid eifacher. Zum Glück cha der Fahnder am Aabe für d Tällspieluffüehrige ga probe. Dert chan er i ne anderi Rolle schlüffe, cha abtouche u der Alltag vergässe. Oder doch nid ganz? E spannende Krimi usem Bärner Oberland. Usere Gägend, wo touristischi Schönheite z biete het. Aber o usere Gägend, wo nid geng alls so ruehig u fridlech isch, wie me chönnti vermuete.

Leseprobe

Ernst Hunziker isch im Jahr 1955 z Boltige, im Simetal, gebore. Nachere Lehr als Spängler-Installateur isch er zum Tal us u läbt syt 1980 ufem Bödeli, em Gebiet zwüschem Thuner- u Brienzersee.

Gwärchet het er ufem Flugplatz Interlake als Flugzügspängler u später bi der Gmeind Interlake als Aalage- u Materialwart bi der Füürwehr. Ab 1999 isch er Kommandant vo der regionale Zivilschutzorganisation Jungfrou gsy.

Mittlerwyle isch er pensioniert.

Syt Jahre schrybt er Mundartgschichte, Romän, Krimis u o Volkstheater.

D Büecher sy im Buechhandel erhältlech. D Theater bim Elgg Verlag in Belp.

Wyteri Informatione über e Outor u sys Schaffe stöh uf der Websyte www.ernsthunziker.ch

Das Mail, wo si vo ihm übercho hei, git ne z dänke. Är wölli se gmeinsam informiere, steit dinne. Das isch ussergwöhnlech! Normalerwys göh nämlech d Informatione, nach sträng hirarchischer Vorgab, ds Stägli ab. Also vom Chef vom Polizeiposchte Interlake, em Konrad Hess, ache zum Fahnder Flück. U dä mues de d Informatione a syner Mitarbeiter – im Momänt isch das zwar nume der Polizischt Sepp Grau – wyterleite. Stufengerecht, nennt sech das. Di beide Polizischte hei das Wort a verschidenschte Usbildige meh als einisch ghört. E stuefegrächte Wäg schynt aber für das, wo der Poschtechef mit ihne z bespräche het, nid di richtegi Lösig z sy.

Der Fahnder Flück u der Sepp Grau mache sech geng no ihrer Gedanke. O wo si scho im Büro vom Poschtechef stöh.

«Näht Platz», seit dä, imene fasch gmüetleche Ton.

O öppis, wo di beide vo ihm nid kenne. Gmüetlechkeit het bi der Polizei nüüt z sueche. So heis ömel di zwee Beamte glehrt. U ihre Chef isch normalerwys überzügte Verfächter vo dere Theorie.

Wil si dere Sach nid troue, setze si sech nume ufe vorder Teil vo ihrem Stuehl. Si sy vorsichtig.

«Also», setzt der Konrad Hess zum Gspräch aa u me merkt, dass ne irgendöppis plaget. «Also» – no einisch. Es churzes «chh …» – u de: «… dir wüsset ja, dass öie Kolleg, der Fahnder Müller, syt öppe zwo Wuche chrank isch. Was dir aber nid wüsset isch, dass er üs di nächschte Monet nid wird zur Verfüegig stah. Är het zwar ke gfährlechi Chrankheit, aber e Gnietegi», seit er u me merkt, dass ihm ds Zämebüschele vo dene Sätz schwär fallt.

De beide Zuehörer gseht me aa, dass si ds Glyche dänke: Was cha ömel de o so lang duure, wes nid söll gfährlech sy? Chrebs isch gfährlech, also fallt das – Gottseidank! – afe wäg. Grippe isch wohl gnietig, aber di duuret nid mehreri Monet. Drum warte si gspannt, was der Chef no z säge het.

«Burnout seit me däm Problem, wo der Fahnder Müller het. Usbrönnt syg er, seit sy Arzt. U me chönni zum hüttige Zytpunkt überhoupt nid säge, wenn dass er – wenn überhoupt – wider arbeitsfähig syg. Us däm Grund han i z Bärn e Ersatz für ihn beatreit. U o übercho. Was gar nid eifach isch gsy!», stellt er stolz fescht.

Em Fahnder Flück chrüselets d Äckehaar. Är mags nämlech nid verputze, we sech sy Chef geng wider sälber rüehmt. Dä würdi o gschyder … «… u möchti öich beid informiere, dass dir morn am Morge em achti bereits Versterchig überchömet. I hoffe, dass dir das nöie Mitglied entsprächend wärdet empfa, yfüehre u ysetze. Öij Hilf bringt no wenig Erfahrig mit, het d Polizeischuel vor zwöi Jahr abgschlosse u wott jetze hie erschti Ydrück bi der Fahndig sammle.»

«U das nennt me Ersatz?», platzt der Fahnder Flück sym Chef i ds Wort.

«Ja, das nennt me Ersatz», seit dä sträng, wil er nüüt so hasset, wie we me ihm widerredt. U vilecht o, wil der Fahnder Flück ihm öppe einisch widerredt. Oder ömel ds Mindscht seit, we ihm öppis nid passt.

«Nid glychwärtig. Das isch mir natürlech o klar. Aber mir sy ja o derfür zahlt, dass mir üses Wüsse u üsi Erfahrig, wo mir üs im Polizeidienscht hei dörfe aaeigne, wyter gä. A jungi Arbeitschreft. Wil di eltere Semester sech ja o langsam dermit müesse befasse, vo Jüngere abglöst z wärde. U müesse lehre, dass o jungi Lüt gwüssi Sache guet chöi mache. We nid sogar besser. We mes objektiv würdi betrachte – was gwüssne Lüt öppe einisch chli abgeit.»

Päng! Das isch e gradi Linggi gsy vom Chef, wo gsässe het.

Der Sepp Grau erwartet e Gägeschlag vom Flück. Dä hocket aber uf sym Stuehl, wie we ne das überhoupt nüüt würdi aagah. U schwygt. Sogar der Chef isch liecht irritiert, wil o är e Reaktion erwartet het.

Wil aber nüüt zrugg chunnt, seit er: «Also. Dir heit e Ersatz u mit däm sötts öich müglech sy, öier Arbeite i gwohnter Zueverlässigkeit z erledige.»

«Nei, mir überchöme ke Ersatz, sondern e Stift. U Stifte näme nid Büez ab, sondern gäbe Büez. Aber üser Arbeite erledige mir wyterhin i gwohnter Zueverlässigkeit. So isch es. U nid anders.»

Der Fahnder Flück steit uf, nimmt ds Dossier, won er vermuetet, dass dinne d Personalunderlage vom «Stift» sy, wünscht em Chef no e guete Tag u trappet dezidiert zum Büro us. Was blybt em Polizischt Grau anders übrig, als hindenache z tschalpe. Wie nes folgigs Hündli chunnt er sech vor. U di Rolle passt ihm je lenger je weniger. Drum isch er o nid so unglücklech, dass nid e glychwärtige Ersatz, sondern e no unerfahrne Polizischt aagstellt isch worde.

E Stock töifer tuet der Fahnder d Bürotür uf. Chli schnäller als gwöhnlech. Me merkt, dass ne öppis wurmet. Der Sepp Grau weis nume nid gnau was. Es chönnti sy, dass es ihm stinkt, dass er wider mues e Stift yarbeite. So schlimm cha das aber nid sy. Schliesslech het der Fahnder Flück i syre Karriere scho mängem Polizischt ds Fahndigswäse nächer bracht. U im Kanton Bärn hets einegi Fahnder, wo d Grundschuel bim Flück absolviert hei.

Vilecht isch es aber d Bemerkig über ds Alter gsy, wo sy Kolleg us der Bahn grüehrt het. Eh ja, schliesslech steit der Franz churz vor sym füfzgischte Geburtstag.

U o we der Sepp Grau sech nid ganz cha vorstelle, wiso me da sötti Problem übercho, dänkt er, dass das doch e Grund für di schlächti Luune chönnti sy. Schliesslech isch der Poschtechef ersch füfedrissgi. U we e Füfzgjährige vo so eim under d Nase gribe überchunnt, dass er alt syg, de cha das wahrschynlech scho bysse.

«Was meint dä grossgchotzet Möff eigetlech?», seit der Fahnder u macht der Poschtechef nache: «… müesst lehre, dass o jungi Lüt gwüssi Sache guet chöi mache – seit dä jung Schnüderlig! Was het dä de scho guet gmacht, ussert z Bärn unde z rangge, dass er hie obe Poschtechef wird? Was het dä vorzwyse, ussert ere steile Karriere? I däm Jahr won er hie isch, het er mi mit syne Leischtige ömel no nid überzügt. Chli gross desumeschnure u wichtig tue, chönnt ig ömel o. Ds einzig Positive dranne isch, dass er sech so a allne Orte cha ga wichtig mache. De chan er hoffetlech müglechscht gly e höchere Poschte ynäh – was mir güetigscht wei understütze – wil er drum de so wider gäge Bärn würdi zügle!»

Während dene grobe Sätz knallt der Fahnder ds Dossier ufe Tisch u risst ds Fänschter uf. Dass der Sepp Grau o no im Büro steit, het er gar nid beachtet. U dä het o nüüt gseit. Är kennt der Fahnder. Dä bruchts, jetze chli chönne Luft abzla. Das duuret erfahrigsgmäss nume es paar Sekunde. Chli usrüeffe, chli früschi Luft, chli dürehudle u de wird de dä churzum wider ruehig am Fänschter stah u useluege.

U so isch es o gsy. Der Fahnder steit dert u atmet wider normal. Sy Wuetusbruch isch verby – u o scho vergässe.

Är luegt zum Fänschter us. Vom Poschte vo der Kantonspolizei us gseht me ache ufe Platz vom Oschtbahnhof.

Es isch no gar nid so lang, dass d Polizeiwach i das Geböid het chönne yzieh. Früecher isch d Wach mitts im Zentrum inne gsy u der Fahnder erinneret sech, wie der Polizeiposchte mängisch als Informationsbüro isch missbrucht worde. Si sy dert meh Uskunftspersone, als Polizischte gsy. Ömel denn, won er no nid bi der Fahndig gwärchet u drum als gwöhnleche Polizischt öppe einisch Schalterdienscht het gha.

Glychwohl dänkt er mit e chli Wehmuet a die Zyt zrugg. Es isch e Zyt gsy, wo alls no ruehiger isch zue u här ggange. Un är het mängisch fasch ds Gfüehl, dass es o chli e aaständigeri Zyt isch gsy. Me het meh Respäkt gha enand gägenüber. Hütt schynt ihm alls vil schnäller. Unpersönlecher. Gfüehlloser.

U wen er ache luegt uf dä Platz, wird sy Ydruck nume no verstercht. Zwüschem Ychoufszentrum un em Bahnhof, dert wo d Gmeind Interlake e grosse, schwarze Chlotz het häre gstellt, wo wahrschynlech e moderne Brunne sötti darstelle, loufe d Mönsche fasch Tag u Nacht wie d Ameisi hin u här. Am Morge chöme si mit der Bahn us allne Gägende vo der Schwyz uf Interlake u blybe de vilecht e Tag oder e Wuche.

Vili bruche der Oschtbahnhof aber nume als Umschtigeort für äntwäder i Richtig Meiringe – Luzärn wyter z fahre. Oder si näme d Bärner Oberland Bahne u fahre i d Täler; uf Grindelwald oder uf Luterbrunne. U vo dert us göh nid wenegi ueche. Äntwäder uf ds Schilthorn oder i Richtig Scheidegg u de ueche uf ds Jungfroujoch.

Die Tourischte schyne ihm, so vo obe här betrachtet, wie ne total gstresste Huffe desume z hüehnere. Är fragt sech de mängisch scho, was das äch für Ferie müesse sy, we me so raschtlos mues desume tigeret.

Är stuunet geng wider, was uf däm Platz unde alls ablouft. U scho mängisch het er sech gfragt, was d Mönsche eigetlech tribt, so z «ameisele», wien er däm seit.

Die vile Lüt da unde beyflusse mängisch o d Polizischte. Isch es äch, wils dä Bruef – u grad ganz bsunders der Fahndigsbruef – mit sech bringt, dass me besser beobachtet, als ds gwöhnleche Volk? Oder isch es, wil mänge Polizischt i syre Bruefsblindheit i vilne Mönsche potentielli Verbrächer gseht? U de ds Gfüehl nid los wird, da unde loufi e Huffe vo dene desume? Der Fahnder Flück lächlet.

«Mir sy eigetlech scho armi Irrli», seit er zum Sepp.

«Wie meinsch das?», fragt dä, wil er nid weis, wohi der Fahnder mit syne Gedanke wott.

Das passiert ihm öppe einisch. Bsunders denn, we der Fahnder aafat «philosophiere», wie der Sepp däm seit. De chas sy, dass der Flück e halb Stund lang am Fänschter steit, useluegt u eifach brichtet. Über Gott u d Wält u äbe, über d Mönsche.

«Eh, lueg se doch einisch aa, di Mönschli», seit er. «Dä Japaner zum Bispiel. Dä isch geschter am Morge z Kloten glandet, het aaschliessend e Stadtrundfahrt z Zürich verpasst übercho u isch em Mittag uf der Rigi gstande won er inere Beiz het Zmittag ggässe. Aaschliessend wyter uf Luzern, wo ne wyteri Stadtrundfahrt isch ufem Programm gstande. Nächär no der Bsuech vom Verchehrshuus un am Aabe es Konzärt im KKL. Hütt am Morge früech uf, mit em Zug übere Brünig uf Interlake u jetze de mit der Jungfroubahn uf ds Jungfroujoch. Was hei mer jetze? Nüni. Em halbi zwölfi isch er dert. De öppe drü Dotze Föteli schiesse, irgendöppis i Mage gheie, churz ufe Sphinx ga Alpeluft ynezieh u scho geits wider i Richtig Interlake. Bevor dert d Gschäft zue tüe mues er no schnäll i Chilchemas Souvenierläde ga ychoufe. Eh ja, schliesslech mues er doch e Erinnerig vo däm wältberüemte Ort mitbringe. Morn am Morge früech fahrt er de wyter gäge Zermatt, macht di glychi Üebig ufem Gornergrat – inklusive Fototermin vorem Matterhorn – u stygt am Aabe em sibni z Gänf y für wider hei z flüge. U deheime nimmt er der Beamer füre, knallt syner gschossene Föteli uf d Lynwand u luegt de ds erschte Mal gnau, won er eigetlech während de letschte drei Wuche isch gsy … Säg, isch das nid armseelig?»

Der Polizischt Grau het settegi Gspräch nid gärn. Är weis, dass es vil druf z säge gieb, aber är weis meischtens nid gnau was. Schwyge chan er aber erfahrigsgmäss o nid, wil der Fahnder e Antwort uf sy Frag erwartet.

«Eh, dass sy halt Tourischte. U vo dene läbe ja o mir», seit er drum chli duuche u hoffet, dass der Fahnder wider a Bürotisch hocket, wil er mit ihm lieber über ihri eigetlechi Ufgab möchti rede.

Aber nüüt isch. Der Fahnder fahrt dert wyter, won er ufghört het: «Natürlech. Das isch mir scho klar. I meine ja o nid der Tourischt. I meine der Mönsch an sich. Lueg jetze der Müller aa. Was het dä alls gmacht i sym Läbe? Was het dä alls gmacht i de letschte Jahr? Presidänt vo de Schütze ufem Bödeli. Vizepresidänt vom Curlingverein Bödeli. Mitglied o no vom Grosse Gmeindrat z Interlake. U o no Presidänt vo syre Partei. Näbezueche, ja näbezueche!, het er no e Frou u drü Chind. U alli drü no im schuelpflichtige Alter. Dä het ja gar nid anders chönne, als jahrelang so tue wie dä Japaner da unde. Ständig vom Einte zum Andere. Nie e Pouse. Nie usklinke u d Arme u d Bei la hange. U de Ferie! Denn het er gmeint, är müessi mit syre Famlie o no weis Gott nid was ga mache. Aktivferie seit me däm. Mi nimmt nume Wunder, wiso mir sowiso scho aktive Lüt no sölle Aktivferie bruche. Ömel mys Roseli un ig weis i de Ferie gmüetlech ha u nid o no desumehasne wie gstört.»

«Drum hesch du o kes Burnout, wie der Müller», underbricht ne der Sepp.

«Ja, der Müller!», seit der Fahnder nachdänklech. «Usbrönnt. Fertig. Über Monate wäg vom Fänschter. Fertig Politik. Fertig Schiesse. Fertig Curle. U de d Familie? Hoffetlech blybt die no bi ihm. Me het ja o scho ghört, dass sy Frou …»

«… sötte mer nid langsam?», underbricht der Sepp wider.

Är hets nid gärn, we me über Familieproblem redt. Da wirds ihm geng gschmuech i der Magegägend.

Är weis warum. Sys «Familieproblem» isch, dass er äbe keni het. Weder e Frou, no e Familie. E ledige Maa, im beschte Alter, wie me so schön seit.

Wiso dass er nie zunere Frou isch cho, weis eigetlech niemer. Är isch zwar scho chli e Spezielle. Aber so unmüglech dass ne ke Frou hätti wölle, dünkt er eim doch o nid. Aber äbe. Me gseht nume ane Mönsch häre. Was z innerscht i syre Seel vorgeit, chönnti allefalls öpper erfahre, wo ihm lang ganz nach würdi stah. U was de daderby usechiem – me weis es nid.

We der Fahnder albe uf Beziehigsproblem z rede chunnt, probiert der Sepp ne ufenes anders Wägli z zieh. Über sys Problem mit em Fahnder z rede, wär ds Letschte, won er würdi mache. Schliesslech geit das dä nüüt aa.

«Ja, du hesch rächt. D Mönschheit wird nid besser, we mir über se lamentiere. U der Müller wird wäg mym Glafer o nid gsünder. Also. Was hei mer hüt?»

«Mäntig», seit der Grau wahrheitsgmäss.

«Eh, das weis i dänk o!», meckeret dise. «I meine, was steit hütt aa? Mir göh nes doch afe einisch im Intranet ga informiere, was so gloffe isch über ds Wuchenänd. De dänken i, hesch du no di zwo Aazeige vo letschter Wuche z bearbeite. Gnietige Züg, i weis. Bruchsch bis am Mittag derfür?»

«Das längt ömel nie! I mues no schnäll uf d Gmeind ga abkläre wäge däm Ybruch vo letscht Wuche u de mues i o no schnäll ga luege wäge däm Outo i der Garasch u de sötti schnäll …»

«… vo mir us chasch de o langsam», meint der Fahnder troche u gseht, dass der Sepp Grau zur Tür us trappet.

Ja, trappet. Obwohl der Sepp geng vo schnäll redt, isch er langsam. Wahrschynlech der Langsamscht under de Polizischte uf der Polizeiwach Interlake. U o nid der Zueverlässigscht.

«Irgendwie en arme Cheib. D Intelligänz het er ja nid grad mit Suppelöffle ygflösst übercho.»

Der Fahnder merkt, dass er mit sich sälber redt. Drum lat er syner Gedanke lysli la wyterschweife. Är überleit, wie das für ihn wäri, so ohni Frou. Ohni sys Roseli. Undänkbar!

Aber äbe, me mues o öppis tue derfür. Vo nüüt chunnt nüüt. U der Sepp isch halt e fertige Mürggel. E Pascha oder e Matscho oder so öppis.

Uf jede Fall steit er vo der Gsinnig här zimlech rächts usse. U dert trifft er syner Gsinnigsgnosse, wo o der Meinig sy, d Froue sygi nume derfür da, für de Manne ds Ässe z choche u ne ds Bier näbe Fernseh z stelle. So gseh isch es verständlech, dass der Sepp Grau ke Frou het übercho.

Die hüttige Froue lö sech halt o nümme alls la biete. Zum Glück!

Der Morge isch verby ggange, wie so mänge Mäntig Morge. Läse über Vergangnigs, läse über nöij Rächtserlass, verarbeite vo der Poscht. Läse vo der Tageszytig – das ghört bim Fahnder Flück zur Arbeitszyt u isch e wichtige Teil vo syre Tätigkeit.

Us der Zytig vernimmt er, was dusse geit. Un är het mit syre grosse Erfahrig scho mängs zwüsche de Zyle chönne läse, wo ihm bi der Ufklärig vonere Tat gholfe het.

Es chlopfet. Der Sepp steit zögernd im Türgreis: «Darf i …?», fragt er schüch u wartet.

Är het es gälbs Dossier i der Hand u dütet druf. Dermit söll der Fahnder merke, dass er öppis z frage hätti. Dä lat ne aber chli zable u seit: «I … bi nid sicher …»

«Was heisst das?», fragt der Wartend no schücher.

Das isch das, wo der Fahnder mit syne Wort het wölle erreiche. Är steit uf, nimmt e Stellig y wie ne Schouspieler im Theater u rüeft: «Dem Mutigen hilft Gott!» Derby schwänkt er der rächt Arm vo links nach rächts, wie ne Buur, wo Gwächs sääit.

«Hör doch uf mit dym bölde Theatere», meckeret der Sepp. «Dyner Tällspielsätz chasch de für e Aabe bhalte. Hie inne hei die nüüt z sueche», git er no eine druf.

«Jetz han i gmeint, dyner Gsinnigsgnosse stöhie ufe Täll. Uf ds Rütli. U uf ds Demonstriere, dert», zündet ne der Fahnder aa. Aber der Sepp stygt nid druf y. Är weis, wie heikel das Thema bi sym Vorgsetzte isch.

«Los, i hätti da e Frag zu dere Aazeig», seit er mutz.

U du hocke si beid a rund Tisch. Sachlech hilft der Fahnder em Polizischt Grau syner Problem z löse.

Der Fahnder ginet. Es isch e stränge Tag gsy. Är het zwar rächt vil alte Züg chönne erledige, aber er merkt, dass ihn ds Läse – u das Gläsnige de o no z verstah – je lenger je meh beansprucht. Obwohl er sechs eigetlech nid wott ygestah, schrybt er di langsameri Verarbeitig doch öppe einisch sym Alter zue.

Wil er dänkt, hütt sygi gnue polizeieret, aber wils für Fyrabe z mache no grad chli gar früech isch, reckt er ache zu sym private Mäppli u nimmt e Broschüre use. «Textbuch zu Schillers Wilhelm Tell» steit dert druffe. U de no ds Jahr u der Name vo der Regisseurin. Är bletteret chli drinn ume.

Ds Textbuech het er letscht Samstig übercho. Über ds Wuchenänd isch er nid derzue cho, dry z luege. Drum het ers i ds Büro gno. Är het ghoffet, es ergäbi sech de einisch e Glägeheit, chli drinne z blettere.

«Ja nei, das chas doch nid sy!», rüeft er lut.

U, obwohl gar niemer im Büro isch, wo chönnti zuelose, dopplet er nache: «Was het äch die dänkt? Wahrschynlech nid vil. Süsch hätti si nid usgrächnet mir so vil vo mym Text gstriche.»

Ds Tällspiel het uf di nöij Saison hi e anderi Regie übercho. E Frou.

U wies bi jeder nöie Inszenierig isch, het o die ds Tällspiel umgschribe. Schillers Original cha me nämlech nid so uffüehre, wien ers gschribe het. Das würdi vil z lang duure.

U jedi Regie het Rahmebedingige, wo si yzhalte het. Zum Bispiel d Züglete. Di meischte Zueschouer sy sech gar nid bewusst, dass es nid so eifach isch, düre Summer dür e Buur z finde, wo ne Horde Chüeh über d Tällspielaalag züglet. D Chüeh sy nämlech zu dere Zyt normalerwys z Alp. Aber o vom zytleche Ablouf här isch es geng wider erstuunlech, was da gleischtet wird. We Chüeh underwägs sy, loufe die ihre Trapp. U der Buur mues fasch uf d Sekunde gnau vo deheime chönne wägmarschiere, damit er genau zu der richtige Zyt bi der Uffüehrig isch.

Aber o uf d Zueschouer mues Rücksicht gno wärde. Rächt vili chöme mit der Bahn. Drum mues d Uffüehrig zytlech so fertig wärde, dass es dene no für ufe Zug gäge hei längt.

Es git no meh chlyneri Vorgabe. Aber vom Text här isch d Regie frei.

U ufem Bödeli wartet me jedes Jahr wider gspannt ufe Zytigsbricht vo der Premiere. Dä entscheidet de bi öpperem derna, öb er i däm Jahr ds Tällspiel wott ga luege oder öb er doch de ehnder no es Jahr wott warte.

«Was hesch z futtere?», underbricht öpper ds Textbuechläse vom Fahnder.

«Jetze het doch die my schön Text däwä gchürzt. Da bruchen i ja gar nümme z gah. Nume für di paar wenige Sätzli fürezbrösmele, der ganz Summer opfere …», rüeft er us u merkt nid, dass er gschyder gschwige hätti.

Vor ihm steit nämlech breitbeinig u ärnscht der Konrad Hess! U dä cha sech vilecht scho für ds Tällspiel begeischtere. Aber ganz sicher nid derfür, dass sech syner Mitarbeiter während der Arbeitszyt mit privatem Züg beschäftige.

Drum seit er i strängem Ton: «Es isch erstuunlech, was elteri Fahnder bi üs doch meine mache z dörfe! Darf i di bitte, dy sicher spannendi Lektüre uf d Syte z lege, damit mer öppis zäme chöi bespräche. Oder hättisch ds Bedürfnis, über dys Problem z rede?»

«Giftzwärg!», dänkt der Fahnder. Das Schimpfwort stammt zwar nid vo ihm, aber passe tuets.

Der Poschtechef isch e chlyne, rothaarige, sportlech ussehende Maa. Füfedrissgi. Mit Famile. Über die weis me aber ufem Poschte praktisch nüüt. Der Hess erwähnt se nume denn, we si ihm öppis chönnti nütze.

U das isch äbe genau di Art, wo em Fahnder vo Aafang aa ufe Wecker ggange isch. Dä jung Schnuderi het ihm vo Aafang aa zeigt, dass är der Boss isch. Dass der Fahnder Flück für ihn nume eine isch, wo under ihm wärchet. Dass er nume eine isch, won er cha desumebefäle, ysetze – u o versetze, wes mues sy. Churz: Der Hess u der Flück sy vo der erschte Sekunde aa gsy wie Hund u Chatz.

Natürlech het me das gäge usse nid gmerkt. Daderzue sy si beid scho z lang Polizischte. Aber innerhalb vom Kantonspolizeiposchte het me öppe einisch über di verbale Duell, wo sech di beide gliferet hei, gschmunzlet.

Beliebt isch der Poschtechef eigetlech bi niemerem. U mänge Polizischt, wo sech nid derfür het gha, em Konrad Hess d Stange z ha, isch froh gsy drüber, dass wenigschtens der Fahnder Flück däm Giftzwärg d Stirne bbotte het.

«Wen i de gägenüber dir es Bedürfnis ha, sägen igs de scho. U jetze tue mi entschuldige, i ha Fyrabe u my Frou wartet deheime uf mi», seit der Fahnder u wott d Jagge vom Chleiderständer näh.

«I ha nid gfragt, öb mer öppis chönne bespräche. I fordere di nume uf, dy privati Lektüre uf d Syte z tue, damit mer öppis chöi bespräche.»

Das «damit» chunnt mässerscharf vom Poschtechef här. U dä lat überhoupt kener Zwyfel la ufcho, öb der Fahnder würklech no einisch müessi abhocke, oder nid. Also no nüüt vo Fyrabe!

«Hesch du ds Personaldossier gstudiert?» Me merkt, dass der Hess geng no suur isch.

«Nei», seit der Fahnder mutz.

«Du weisch, dass morn am Morge hie inne öpper Nöis aafat?», chunnts geng no bissig.

«Ja.» Der Fahnder schaltet uf stuur.

«So, fertig grindet. Red, wiso du di nid vorbereitet hesch. Wiso du dyne Ufgabe nid nachechunnsch. Wiso du di myne Ufträg widersetzisch.»