Gedanke zur Adväntszyt E-Book

Ernst Hunziker

• Herausgeber: Books on Demand
• Kategorie: Gesellschafts- und Liebesromane
• Sprache: Deutsch

Seitenzahl: 144

Veröffentlichungsjahr: 2022

Beschreibung

Mir mache nes dür ds Jahr dür geng öppe Gedanke zur Zyt. U di Gedanke sy ja nid geng nume rosarot. Mängisch chöme si halt o dunkel oder sogar fasch schwarz derhär. I der Adväntszyt ändere sech d Farbe nid. Si sy aber vilich e chli stercher, e chli chreftiger. Wil mer gspüre, dass während dere Zyt öppis uf üs zuechunnt, wo mer nid ganz chöi fasse. I däm Büechli findet dir Gedanke zu dere Zyt. Es sy Gschichte i verschidene Farbe u Forme. Rosaroti u mängisch halt o e chli dunkli.

Leseprobe

Der Ernst (Aschi) Hunziker isch im Jahr 1955 z Boltige, im Simetal, gebore. Nachere Lehr als Spängler-Installateur isch er zum Tal us u läbt syt 1980 uf em Bödeli, em Gebiet zwüschem Thuner- u Brienzersee.

Gwärchet het er uf em Flugplatz Interlake als Flugzügspängler u später bi der Gmeind Interlake als Aalage- u Materialwart bi der Füürwehr. Ab 1999 isch er Kommandant vo der Zivilschutzorganisation Jungfrou gsy.

Mittlerwyle isch er pensioniert.

Syt Jahre schrybt er Mundartgschichte, Romän, Krimis u o Volkstheater.

D Büecher sy im Buechhandel erhältlech.

D Theater bim Elgg Verlag z Belp.

Wyteri Informatione über e Outor u sys Schaffe stöh uf der Websyte www.ernsthunziker.ch

Inhaltsverzeichnis

Oleksandra

Mäntig Morge

Der Wiehnachtskaktus

D Lina u ihre Maa

Päcklipapier

Zimetzucker (1)

Zimetzucker (2)

Zimetzucker (3)

Samichlous

Whatsapp 1 – 5

Crazy Radio

Sperrbildschirm

Wältreis

Flügendi Gedanke

Lesbos

Schwümmli Froueli

Es Knacke

Was blybt?

Frau Himmelreich

Obdachlos

Es wohltuends

erwärmends Gfüel

sötti e Mönsch im Andere

bi jedem Zämesy erwecke.

De wäris schön

uf Gottes Ärdbode.

Jeremias Gotthelf

D Oleksandra

Bi üs im Dorf geit me ihre e chli usem Wäg. Warum eigetlech? Si isch ja nid unpflegt. Klar, si treit nid grad di modernschte Chleider. U d Uswahl, wo ihre zur Verfüegig steit, isch älwä o nid grad allzu gross. Glych bringt si mit dene wenige Chleidigsstück e Wächsel dry, dass me chönnti meine, si heigi geng wider öppis Nöis anne.

D Chleider sy o geng suber. A däm chas also nid lige, dass me der Oleksandra geng e chli usem Wäg geit.

Ja, Oleksandra heisst si. Nid Alexandra, wie bi üs. Si chunnt äbe o nid vo hie. Us der Ukraine chömi si. Ursprünglech. Aber si läbt scho syt Jahrzähnte hie i üser Region u redt o üsi Sprach. We si redt. Si seit aber äbe nie vil u vilich geit me ihre o wäge däm e chli usem Wäg.

Ihres Alter z schetze isch nid eifach. Me weis aber, dass si scho d AHV überchunnt. Öb di Information vom Pöschteler här isch cho, isch zwar nid beleit, aber me chönnti sech das scho no vorstelle. Dä verzellt settigs öppe einisch, obwohl dass ers nid dörfti. Är wott o nid ufschnyde dermit sondern het älwä ds Gfüel, dass grad settigi Informatione doch schön syge u der Gmeinschaft dieni.

D Oleksandra het e Hund. E grosse, helle Labrador. Wär jetze meint, vilich sygi dä der Grund, dass d Lüt nid z vil mit ihre wei z tüe ha, tüscht sech scho wider. Der Oleg – so heisst das Tier – isch pflegt, isch lieb u chas vor allem mit de Chind sehr guet. Är lat sech la strychle u ihm machts o nüüt us, we d Chind mängisch e chli uschaflig mit ihm umgöh. Dä Badi lat sech fasch alls la gfalle. Drum hei d Chind mit der Oleksandra o vil meh Kontakt als di Erwachsene. Si chas mit de Chind o guet. Me munklet, si heigi sogar sälber Chind gha. Gnauers weis me aber o da nid.

Eigetlech weis me vo ihre würklech wenig.

Geschter han i am Wiehnachtsmärit, e chli näbeusse, zumene Füür gluegt, wo für wiehnächtlechi Stimmig het sölle sorge. Für mii albe e bsundere Momänt. Es wärmends Füür vor mer, e chli Glüewygschmack i der Nase u im Hindergrund wiehnächtlechi Musig. Ärdeschön!

«Es isch geng wider schön, öies Wiehnachtsfüür.»

I bi fasch e chli erchlüpft. Du han i umegluegt. Schreg hinder mir isch d Oleksandra gstande. Zäme mit ihrem Hund. U si het chalt gha. Das het me guet gseh. Ihri Jagge isch z dünn gsy für dä byssig u chalt Winteraabe.

«Chömet doch e chli zueche u löt nech la wärme.»

«Gärn. Danke», seit si u steit näbe mi häre. D Händ, wo nid emal i Händsche stecke, streckt si vor sech häre u rybt d Handflächene ganz langsam gägenand. Der Oleg leit sech näbe se.

Rede tüe mer nüüt. Obwohl i eigetlech gärn mit ihre würdi brichte. Gärn würdi frage, wohär si chömi, was si machi, was si gmacht heigi. I würdi se gärn all das frage, wo me i so Situatione eigetlech fragt. Wäri das jetze nid grad e Glägeheit, d Distanz z überwinde, wo ig, so wie vili anderi Bewohner o, gägenüber ihre ha? Aber irgendwie han i ds Gfüel, schwyge sygi für dä Momänt hie besser als rede.

Mir stöh lang da. Störe tuet nes niemer. Mängisch stöh ja rächt vil Lüt um das Füür um. Brichte, lache, löle. Aber jetze chunnt niemer. Isch es äch wäge der Oleksandra? Wär weis?

Zwüschyne legen i es Schytli uf d Gluet. De geits e Momänt u plötzlech zünglet hie u dert ganz es chlyses Flämmli näbem Holzbitz ueche. Macht Bilder, wo im glyche Ougeblick grad wider verschwinde oder sech de zu anderne Bilder verwandle. Knischtere tuets. U zwüschyne o e chli chlöpfe u tätsche. Aber glych fyn. Gmüetlech.

Der Oleg steit uf. Streckt sech u luegt zu der Frou ueche. Si luegt zu ihm ache u strychlet ihm fyn übere Chopf. Du leit sech der Hund wider. Das Mal uf d Füess vo der Oleksandra. Si het d Händ geng no gäge ds Füür grichtet. Bewegigslos steit si da.

Du luege mer wider zäme i ds Füür.

I mir inne breitet sech e töifi Rueh us. I stah da, näbe der Oleksandra u luege eifach nume i ds Füür. I d Flamme. I d Wermi. I ds Liecht. Gspüre e wohltuehendi Schwäri. E dür das Füür liechterfüllti Wiehnachtsschwäri.

I weis nid, wie lang mir eso dagstande sy. Irgendeinisch het sech d Frou langsam aafa bewege u o der Hund isch ufgstande.

«Syt dir am nächschte Wiehnachtsmärit o wider da a däm Füür?», fragt si mi.

«I weis es nid», sägen i. My Stimm chratzet.

«Es würdi mi fröie. Mit öich isch es nämlech sehr schön, hie a däm Füür z stah. Dir säget nüüt. Gspüret nume.»

«Ja, es isch fyrlech gsy.»

«Wüsst er, i ha syt Jahrzähnte lädierti Stimmbänder u cha drum nid lang rede. Cha mi o chuum mit de Lüt vom Dorf underhalte. Das macht einsam. D Lüt chöi halt nid nüüt säge. Si meine, me müessi geng rede. I cha aber nid.» Me ghört, dass ihri Stimm geng chratziger aber o geng lysliger wird. «Drum wei d Lüt nüüt mit mer z tüe ha. I verstah se. Öpperem nüüt säge isch halt schwiriger als mit ihm chönne z rede.»

Si dräit sech vo mir wägg, zieht der Hund näbe sech häre u macht sech parat für z gah.

I schäme mi fasch e chli für üsi Gsellschaft. Mir schliesse d Oleksandra us, wil si nid redt. U das de o no ohni z wüsse, warum si so wenig seit.

I säge zu ihre: «Häbet stilli Feschttage. U we dir dür ds Jahr düür ds Bedürfnis heit, ane Ort häre z stah u nüüt z säge, de chömet zue mer. I wäri derby bim Schwyge.»

Si lächlet mer nume zue, winkt mer churz mit der rächte Hand, chehrt sech um u louft dervo. Der Oleg trappet gmüetlech hindedry.

Meiebluescht u Rosezyt,

beides isch verby.

D Wält, vor Jahre gross u wyt -

ach wie wird si chly!

Ds Läbe füehrt is wider zrügg

der verlornig Wäg.

Über mängi breiti Brügg,

mänge murbe Stäg.

Ds Füür, wo einisch gäih het brönnt,

hütt ischs bloss no Gluet ...

Wenn ders nume zeige chönnt:

ou eso ischs guet!

Ernst Balzli

Mäntig Morge

Im Ychoufzentrum inne steit es Bänkli. Nei, das wäri nid ganz korräkt. Es steit dert e Bank. Nid grad e grosse, aber zumene Bank längts em. U dert druffe sitzt er, der Ferdinand. U wartet.

Gmüetlech luegt er um sech. Momol, si hei sech Müei ggä. Alls isch wiehnächtlech dekoriert. E fasch nid überschoubari Zahl vo Lämpli lüüchte us allne Egge füre. Chriis ligt am Bode un e grosse Wiehnachtsboum steit dert, wo normalerwys e lääre, grosse Platz isch. Es isch schön, warm u fyrlech.

Syner Gedanke wandere wyter. Si blybe nid bi däm Konsumtämpel stah. Nei, är dänkt a sy Frou. A ds Nelly. Ihre würdi di Wiehnachtsbelüüchtig o gfalle. Oh, wie schön wäris doch, we si jetze näbe ihm würdi hocke. We si zäme di liechtvolli Wunderwält chönnte gniesse.

Ach, wie vermisst er se!

Obwohl si scho vor es paar Jahr gstorbe isch, het er geng no Müei dermit, dass si nümme da isch. Het Müei, syner Gedanke im Griff z bhalte. Gedanke, wo ne a ne schöni u gueti Zyt erinnere, wo si zäme hei dörfe verbringe. Eigetlech chönnti är ja dankbar sy. Sötti älwä o. Aber äbe. We mes so lang so guet het gha, wie sii Zwöi, de isch ds Ändi dopplet hert u d Dankbarkeit mag d Truur halt nid geng überdecke. U glych, wen er sechs guet überleit, de darf er zfride sy. Mit sich, mit syre Umgäbig u o mit der länge Zyt, won är mit em Nelly het dörfe verbringe. Är nimmt sech einisch meh vor, d Dankbarkeit la z gwinne. Di guete Gedanke la überhand z näh. U dermit wider hie häre z cho uf dä Bank, won är druffe hocket. U won er wartet.

Syt är eleini isch, mues er sälber ga ychoufe. Was isch ihm o anders übrig bblibe, wen er nid het wölle verhungere. Settigs het ja geng sy Frou gmacht gha un är isch nume öppe albe einisch ga hälfe heitrage, we si gseit het, si heigi de grad e chli vil yzchoufe. Aber sech drum kümmeret, was si alls gchouft het oder sogar gluegt, ab welem Gstell dass si was gno het, het er nie.

Är hätti gschyder!

Das het er du mängisch dänkt, won er elei het müesse all das Züüg ga zämesueche, won är für ds Läbe bruucht het. Es gnietigs Underfange isch es gsy. Ömel am Aafang. Är het sech mängisch müesse e Blössi gä, wen er de wider e Aagstellti het müesse ga frage, wo äch dises oder jenes sygi. Das het er nie gärn gmacht u drum isch er de halt albe wie nes blinds Huehn im Lade desumegsturnet. So lang, bis dass es ne düecht het, är falli doch langsam uuf, wen er geng no i däm Lade desumetschalpi.

Bi de erschte Ychoufsüebige het er albe nid alls hei bracht, won er sech uf em Zedel gnotiert het gha. Eifach wil er ds Gfüel het gha, är sygi jetze scho lang gnue suechend ufgfalle. Drum isch er de albe mit em halbe Ychouf a d Kasse u isch de am nächschte Tag no einisch drahi.

Hütt geit das ordeli besser. Es chunnt sälte meh vor, dass er öpper mues um Hilf ga frage.

Älwä wil er du afe e chli sicherer isch worde, isch ihm du di Frou ufgfalle. Är geit ja geng a de glyche zwee Tag ga ychoufe. Mäntig u Frytig. Geng grad am Morge em achti, we ds Gschäft ufgeit. Da hets geng wenig Lüt. Vorsicht isch ja geng no aagseit, we me dene Virologe wott gloube. Drum trage ja geng no vil Lüt e Maske. O die Frou. Wie mängisch het är äch probiert, sech vorzstelle, was di Frou under dere Maske für nes Gsicht het? Mängisch! Un är isch nie zumene bruuchbare Resultat cho.

Die Frou isch syt Monate am Mäntig, zu der glyche Zyt wien är, ga ychoufe. Das isch ihm scho gly einisch ufgfalle. Mit der Zyt het si du o ihn bemerkt. U si hei sech aafa grüesse. Eifach grüesse. Meh hei si zunenand nid gseit. Nie gseit. Nach es paar Wuche isch du no es Lächle derzue cho. Si hei enand bim Grüesse no aaglächlet. Ömel är het gmeint, ihrne Ouge u de Falte links u rächts dervo aazgseh, dass si lächlet. Nei, är meint das nid. Är isch sicher. Sicher dass si ne bim Grüesse aaglächlet het.

Hütt isch wider Mäntig. Är isch – geng wie geng – ga ychoufe. Het alls, won er ufgschribe het gha, i sy Rucksack packt u wäri eigetlech parat für gäge hei z trappe. Aber är hocket da uf däm Bank u wartet. Wartet uf di Frou, won är wäder weis wie si heisst, no wo si wohnt. Är weis vo ihre nume, dass si ihn grüesst, we si enand gseh u dass si älwä lächlet, we si ne grüesst. Das isch alls.

Es isch jetze der dritt Mäntig, won er se nid gseh het. Un es isch der dritt Mäntig, won er hie hocket, wil er hoffet, dass si sech nume verspätet het. Oder chunnt si nid, wil si chrank oder verunfallt isch? Oder … Är wott dä Gedanke nid z Änd dänke. Obwohl dass es i ihrem Alter ganz normal wäri, we si nie meh i dä Lade chönnti cho. We si ganz eifach gstorbe wäri.

Är verdrängt dä Gedanke!

Aber was söll er de? Är het ja ke Ahnig wär si isch u wo si chönnti sy. Nid emal e Name het er. Är het o scho überleit, öb er e Verchöifere oder e Frou a der Kasse söll ga frage. Wen er sech aber d Frag vorstellt: «Grüessech Kassefrou. Loset, i chume jede Mäntig Morge zu der glyche Zyt cho ychoufe. U syt Monate isch zu der glyche Zyt o ne Frou cho ychoufe, wo mi grüesst u o no aaglächlet het. Syt drei Wuche chunnt si aber nümme. Wüsst dir öppe wie si heisst u wo si wohnt?», de chiem er sech äbe scho blöd vor. Alte Gstabi, dänkt er de albe, was würdi di Kassefrou ömel o über ihn dänke. U kenne täti die di Vermissti ja sicher o nid, bi all dene Lüt, wo jede Mäntig Morge bi de Kasse verby loufe.

Wil er sech nid getrout ga z frage, hocket er jetze da u hoffet, dass si glychwohl wider uftoucht, di Frou, wo ne jede Mäntig Morge ggrüesst u aaglächlet het.

D Mönscheseel glycht em Wasser;

vom Himmel chunnts,

zum Himmel stygts,

u wider ache

zu der Ärde

mues es,

ewig wächselnd.

Johann Wolfgang von Goethe

Der Wiehnachtskaktus

Nei, das chan i nid!

Si steit vor dranne u luegt ne aa. Luegt ne läng aa. So, wie we si ne no nie gseh hätti. Derby steit dä scho syt mängem Jahr i ihrer Stube inne. Uf emene höche Gstel. U lampet über das ache.

Wie lang isch es äch här, syt ihres Mueti ihre dä chly Wiehnachtskaktus i d Hand drückt het? Si weis es nümme genau. Uf all Fäll scho lang.

Was si aber no genau weis isch, dass sech das chlyne Pflänzli syt denn zumene riise grosse Wiehnachtskaktus entwicklet het, wo – prezys zu jedere Wiehnachte – mit ere fasch unändleche Aazahl vo Blüete sy Pracht usgstrahlt het. Es isch jedes Jahr es Wunder gsy wie di Pflanze Blüete bbildet het. Wie die ufggange sy u ihri Stube geng wider hei la erstrahle. Es isch sogar sowyt ggange, dass si sech mängisch gfragt het, öb si eigetlech würklech no e Wiehnachtsboum bruuchti – bi all dere wunderbare Pracht, wo ihre dä Kaktus uf Wiehnachte gschänkt het.

Aber äbe.

Vor zwöi Jahr het er du e chli gmuderet. Är het zwar scho no blüeit. Aber nümme ganz eso wie süsch. Wen er vo Jahr zu Jahr grösser isch worde, we me ne fasch alli paar Jahr i ne grössere Topf het müesse tue, isch er di letschte zwöi Jahr i syre Entwicklig blybe stah.

Si het du zwöi Zweigli vonem gno, het se i ds Wasser gstellt u se später i zwe Töpf gsteckt. Jetze het si zwar geng no e grossi, aber de o zwo chlyni Pflanze. Di Chlyne gedeihe wunderbar u hei o scho di erschte Blüete gmacht. Die sy also uf guetem Wäg.

Aber d Mueterpflanze macht ihre Sorge. Me het ere fasch chönne zueluege, wie si langsam zämegheit isch. Ihrer spezielle Bletter sy vom Spitz här düür worde u sy abgheit. Inne drinne isch si bruun worde u me het däm Kaktus aagseh, dass es ihm nid guet geit. Si het du no mit Dünger probiert. Mit umtopfe. Mit nöiem, speziellem Härd. Aber es het se dünkt das heigi d Situation nume verschlechteret statt verbesseret.

U jetze steit si vor dranne u sötti e Entscheidig fälle. Sachlech gseh wäris klar. Di Stude mues furt. Gschyds wachst da o später nümme. Also wägg dermit. Das wäri vernünftig.

Aber das «wägg dermit» isch halt nid eso liecht.

Si het dä Kaktus vo ihrem Mueti übercho. Als chlyses Pflänzli. Si het ne über all di Jahr i Ehre bhalte. Ds Mueti isch scho lengschte nümme uf der Wält. Aber mit dere Pflanze glychwohl geng no irgendwie da.

U jetze sötti si dä Wiehnachtskaktus entsorge? Wil er alt u zerbrächlech isch? Wil er am Stärbe isch?

Das git ere z dänke. Sii sälber isch zwar no nid zerbrächlech. Alt aber scho. Wetti ihri Aaghörige, wetti ihri Umgäbig se äch o am liebschte entsorge? Gedanke schiesse ihre dür e Chopf. Gedanke, wo si grad sofort wider verschüücht. Schliesslech isch sii e Mönsch. U das da hie isch nume e Pflanze.

Also. Dä Kaktus het usdienet. Punkt. U schliesslech het dä ja zwe Ableger gmacht. Syner Nachkomme sy also i de Startlöcher.

Aber ne furtgheie? Eifach so? Dä, wo ihre a so mänger Wiehnachte Fröid gmacht het?

Es fallt ihre schwär. Enorm schwär.

Bisch doch e Lööl, seits i ihre inne. Das isch nume e Pflanze. U du hesch ja scho Nachschueb. Also wägg dermit. Di sachlechi Syte wäri vernünftig u logisch.

Aber d Gfüelssyte!