Adväntszyt E-Book

Ernst Hunziker

• Herausgeber: Books on Demand
• Kategorie: Gesellschafts- und Liebesromane
• Sprache: Deutsch

Seitenzahl: 132

Veröffentlichungsjahr: 2018

Beschreibung

Dusse strubussets, es isch fyschter u chalt. Nachdäm me der Novemberblues einigermasse schadlos überstande het, faat eim der bevorstehend Wiehnachtsstress uf ds Gmüet aafa drücke. Was gits dadergäge bessers, als es heisses Tee, Cherzeliecht - u Wiehnachtsgschichte?

Leseprobe

Ernst Hunziker isch im Jahr 1955 z Boltige, im Simetal, gebore. Nachere Lehr als Spängler-Installateur isch er zum Tal us u läbt syt 1980 ufem Bödeli, em Gebiet zwüschem Thuner- u Brienzersee.

Gwärchet het er ufem Flugplatz Interlake als Flugzügspängler u später bi der Gmeind Interlake als Aalage- u Materialwart bi der Füürwehr. Ab 1999 isch er Kommandant vo der regionale Zivilschutzorganisation Jungfrou gsy.

Mittlerwyle isch er pensioniert.

Syt Jahre schrybt er Mundartgschichte, Romän, Krimis u o Volkstheater.

D Büecher sy im Buechhandel erhältlech. D Theater bim Elgg Verlag in Belp.

Wyteri Informatione über e Outor u sys Schaffe stöh uf der Websyte www.ernsthunziker.ch

Inhaltsverzeichnis

D Wiehnachtsgschicht, Lukas Evangelium

(us der Bärndütsche Bibel; Ruth Bietenhard)

E stilli Nacht un es nöis Jahr

Schneehärz

D Jutta

Ds Flöckli

Der Blick vo der Kanzle

Di heilegi Dreifaltigkeit

(vom Dieter Wismann, Liedermacher)

Wiso Wiehnachte?

Wiehnachte z Thailand

Mitarbeitergspräch

Wiehnachtsböimli

Schöni Wiehnachte

Kobi

Liecht u Wermi

Di letschti Wiehnachte

Jüre

Hei cho

Fynheit

D Wiehnachtsgschicht nach em Lukas Evangelium

(Us der Bärndütsche Bibel, übersetzt vo der Ruth Bietenhard)

I dere Zyt het der Cheiser Augustus befole, me söll i sym Rych e Stüür-Schatzig dürefüere. Das isch denn ds erschte Mal passiert, wo der Quirinius isch Landvogt vo Syrie gsy.

Da sy alli uf d Reis, für sech ga la yzschetze, jede a sy Heimatort. O der Josef isch vo Galiläa, us der Stadt Nazaret, nach Judäa gwanderet, i d Davidsstadt, wo Betlehem heisst. Er het drum zu de Nachfahre vom David ghört. Dert het er sech welle la yschetze zäme mit der Maria, syr Brut. Di het es Chind erwartet.

Wo si dert sy aacho, isch d Geburt nache gsy u si het ihren erschte Suhn übercho. Si het ne gwicklet u i ne Chrüpfe gleit. Es het drum für se süsch kei Platz gha i der Herbärge.

I der glyche Gägend sy Hirte ufem Fäld gsy, wo d Nacht düre bi ihrne Tier Wach ghalte hei. Da chunnt en Ängel vo Gott, em Herr, zue ne un e hälle Schyn vo Gott lüchtet um sen ume. Si sy natürlech starch erchlüpft. Aber der Ängel seit zue ne:

«Heit nid Angscht, lueget, ig bringe nech e guete Bricht, e grossi Fröid, wo ds ganze Volk aageit. Hütt isch i der Davids-Stadt öie Retter uf d Wält cho. Es isch Chrischtus, der Herr. U a däm chöit dirs merke: Dir findet das Chindli gwicklet u inere Chrüpfe.»

Uf einisch sy umen Ängel ume grossi Schare vom Himelsheer gsy, die hei Gott globt u gseit: «Ehr für Gott i der Höchi un uf der Ärde Fride für d Mönsche, won är lieb het.»

D Ängel sy wider im Himel verschwunde. D Hirte hei gseit: «Mir wei doch uf Bethehem yne die Sach ga luege, wo da passiert isch u wo nis der Herr het z wüsse ta.»

Si hei pressiert u hei d Maria u der Josef gfunde u ds Chindli i der Chrüpfe. Si hei ihns aagluegt u nächär zäntume erzellt, was ne vo däm Chind isch gseit worde.

U alli, wos hei ghört, hei sech verwunderet über das, wo d Hirte brichtet hei.

D Maria het alls, wo gscheh isch, im Härz bhalte u geng wider drann ume gsinnet.

D Hirte sy wider zrugg zu ihrne Tier u hei Gott globt u grüehmt wäge allem, wo si erläbt hei; es isch gnau so gsy, wie nes der Ängel gseit het gha.

I ha uf ds Liecht gwartet,

aber vilecht isch ds Warte scho ds Liecht.

I ha uf d Erfüllig gwartet,

aber vilecht isch d Sehnsucht scho d Erfüllig.

I ha uf d Fröid gwartet,

aber vilecht sy d Träne scho es Läbeszeiche gsy.

I ha uf Gott gwartet,

un es Chindli isch uf d Wält cho.

Andrea Schwarz

E stilli Nacht un es nöis Jahr

I wünsche Dir e stilli Nacht un es nöis Jahr. Eva

Der Daniel steit vor der Poscht u luegt no einisch uf das Chärtli, won er vori zum Umschlag usegno het. Vore druffe e ganz eifachi Cherze – ja, e lächerlech eifach zeichneti Cherze, dünkts ne. Ufem gfaltete, wysse Blatt en Umriss i schwarz, e Dache mit silberiger Farb. D Flamme i gälb. Nid emal usgfüllt.

«Tüppisch d Evle», mofflet er. «Oberflächlech. Schludrig. Eifach. Ja: billig, sogar! E stilli Nacht un es nöis Jahr.» Är schüttlet ergerlech der Chopf.

Zum Glück chan er jetze sys Poschtfach zuetue. So chunnt er use us syre Grüblerei über das Chärtli. Was söll er jetze? Am Namitag am Drü. Es isch scho fasch fyschter. Un es schiffet.

«Das git so ne richtig verschissne Wiehnachtsaabe», meckeret der Daniel zu sich sälber. Schirm het er kene, drum schlat er der Mantelchrage ueche u zieht der Rissverschluss bis zum Chini zue.

Vo wäge «Stilli Nacht»! Lueg di doch einisch ume: D Bahnhofstrass isch voll vo Outo. D Lüt jufle i d Läde yne, wie we si Angscht müesste ha, es gäbi se nächschts Jahr nümme. Vollpackt stüre si nächär em Fuessgängerstreife zue u näh dert der Chrieg mit de Outofahrer uf. Wüssend, dass si im Rächt sy – ömel so lang si no nid under emene Chare lige …

Der Daniel überleit geng no, was er jetze no söll undernäh. D Beize wärde sech langsam fülle un er wott o a d Wermi. Är steckt das Chärtli i Mantelsack. Luschtlos stapfet er em Stärne zue.

«E Stange bitte», seit er zu der Silvia, wo ne lieb aalächlet.

«Ja, du chasch scho lächle», dänkt er, won er gseht, dass der Erich am Näbetisch hocket. Mängisch geits scho komisch zue u här uf dere Wält. Da het dä Erich e Fründin, läbt es paar Jahr mit ere zäme u plötzlech gsehsch ne i der Beiz am Tisch hocke. Mit verstrublete Haar umene Gring, wie wen er a der eigete Beärdigung wäri gsy. Si heigi ne uf d Strass gsetzt. Si wölli ne nümme. Meh het me nid verno – es isch o nid nötig gsy. Jede vo syne Kollege het meh oder weniger gwüsst, was er dermit meint. U di Unerfahrenere hei z mindscht gseh, wies em Erich z Muet isch.

Es paar Tag später gits e Wächsel i der Servierfrouschaft im Stärne. Ds Portugiesli geit u d Silvia chunnt. D Silvia isch en Yheimischi. Isch e chli rundlech u isch ganz e ufgstellti Frou. Es richtigs Sunneschynli, mitts i dere Männergsellschaft. Der Erich findet sofort Gfalle a ihre – u das Gfüehl schynt gägesytig gsy z sy. Jedefalls isch es nume es paar Tag ggange u der Erich het wider glächlet.

Es bysst der Daniel. Nid so, dass er sech müessti chratze. Nei, es bysst ne innerlech. Der Erich, wo scho nach so churzer Zyt wider a d Wermi cha, un är, der Daniel, wo syt mängem Monet a der Chelti usse steit. O si hei zäme gläbt. D Eva un är. U o si het nümme wölle. Är syg ere z läblos, het si gseit. Si müessi chli meh Gsellschaft u Unterhaltig ha.

Är zündet e Zigarette aa u nimmt e grosse Schluck Bier.

«Was hesch, Dänel?», hout ne jetze der Fränzel aa. «Dänksch a di zweiti Million, nachdäm der di Erschti abverheit isch?», fragt dä wyter. «Oder gspürsch di heilegi Zyt?», chunnt scho di nächschti Frag.

Der Daniel probiert gar nid z antworte. Erschtens, wil er chuum derzue chiem u Zweitens, wil, wen er de öppis würdi säge, der Fränzel sowiso nid würdi zuelose. Aber me kennt ne ja, dä Läbesturbo. Är het e Schnure wie nes Maschinegwehr. U mit syne rotbrune Haar, würkt er dopplet aagriffsluschtig.

Im Momänt schynt er ke Fründin z ha. Bi Fränzel merkt mes guet, we wider eini umen isch. De trinkt er Mineralwasser u würkt vil ruehiger. Wen er de wider solo isch, u das chunnt inere gwüsse Regelmässigkeit vor, wils wahrschynlech keni über lengeri Zyt mit ihm ushaltet, de fat er aafa Biere u mit jedem Schluck nimmt sy Drang z lafere massiv zue. U so chunnts de öppe vor, dass sech der Stammtisch im Stärne läärt, wil ihm kene meh mag zuelose.

Der Daniel het gar ke Luscht, sech uf ene Diskusion mit em Fränzel y z la. Drum wartet er e Phousen ab, für mit em Wali es Gspräch aazfa. Är isch zwar nid eine, wo vo sich us e Diskussion füehrt, aber i so Situatione gits nume die Müglechkeit, dä Laferi los z wärde.

«Heschs schön gha i de Ferie?», fragt der Daniel.

Wali dräit d Zigarette i de Fingere, nimmt e Schluck Rosé – är trinkt nume Rosé, dä aber i rächte Mängine – u seit mit syre ruuche, rouchige Stimm: «S isch einisch meh super gsy!»

U jetze brichtet er vo Sunne, Strand, Ässe u ja – natürlech ghört das bi ihm o derzue – vo Froue. Wie schön, u wie lieb, u wie billig u so.

Der Daniel schyssts aa. Eigetlech hätt er sölle wüsse, was uf sy Frag für ne Antwort chunnt. Aber er het ja schnäll müesse reagiere, für Fränzel los z wärde. U drum isch ihm nüüt Gschyders i Sinn cho. Är tuet derglyche, wie wen er würdi zuelose, nimmt aber nume no Gsprächsfätze uf. Wali merkt das nid. Der Rosé zeigt scho sy Würkig.

U Würkig zeigt bim Daniel jetzte o ds Bier. Är mues ga Wasser löse. Ufem Wäg zu der Toilette begägnet ihm der alt Petschli. Jesses, wie gseht de dä us! E versoffene Gring het er ja scho syt Jahre. U di roti Nase – me weis nid, chunnt si vo syre Aarbeit als Strassewüscher oder vom Alkohol – lüchtet hütt bsunders starch.

«Wie tuets?», isch em Daniel sy Verlägeheitsfrag.

«Wiehnachte!», lallet dä elter Mändel. Meh gits vo ihm nid z ghöre.

Ja, Wiehnachte!

Während der Daniel sy Blase läärt, chunnt ihm ds Chärtli vo der Eva wider i Sinn: I wünsche Dir e stilli Nacht un es nöis Jahr. So eifältig!, dänkt der Daniel wider. E stilli Nacht! Hie bi üs sy d Nächt ja sowiso still. Da gits also nüüt z wünsche. Un es nöis Jahr chunnt ja o outomatisch. Früecher het er albe e «warmi», e «fröhlechi», oder e «bsinnlechi» Wiehnachte gwünscht übercho. Hütt eifach nume e stilli Nacht. U mit de Nöijahrswünsch? «Guet» isch ds Mindschte gsy, won ihm isch gschribe worde. «Glücklech», oder «E guete Rutsch» sy wyteri Wünsch gsy. U jetze eifach: «es nöis Jahr».

«Billig!», fahrts ihm wider düre Chopf. D Evle wünscht ihm eigetlech gar nüüt. Floskle! Eifach e schäbegi Charte, für ds Gwüsse z beruehige.

«Bring mer no ne Stange!», befiehlt er chli ergerlech, won er i d Gaschtstube zrugg chunnt. Är setzt sech wider a sy Platz.

Underdesse isch der Hans a Tisch zueche ghocket. Das het der Daniel gfröit. Der Hans isch ihm e liebe Kolleg, wil dä sy Läbeserfahrig – u de weis Gott nid e eifachi – het i Läbeswysheit umgsetzt. Aber nid dass er dermit würdi ga husiere. Nei, der Hans isch eifach da, we ne öpper brucht. Hilft mit eifache, liebe u verständnisvolle Wort.

«I ha vo der Evle es Chärtli übercho. Di Zwätschge wünscht mer e stilli Nacht un es nöis Jahr. So ne Quatsch!», lat jetze der Daniel bim Hans sy Fruscht use. Dä reagiert e Momänt lang nid, seit du aber: «Hesch es byder?»

Der Daniel chnüblets füre.

Hans muschteret das eifache Chärtli lang u seit du: «Sehr schön het das d Eva gmacht!»

Der Daniel wird unsicher. We ihm öpper Anders di Antwort ggä hätti, hätt er dämjenige gseit, was er für ne Schwachchopf syg. Bim Hans het er das nid chönne, u o nid wölle.

«Hesch nid gmerkt, was si dermit het wölle säge?», fragt der Hans. «Wiehnachte! Eine geweihte Nacht – wärs eigetlech. U was hei mer drus gmacht? Gäld, Stress, Hektik, Hass, Ungeduld u Egoismus. U was het das alls no z tüe mit dere gweihte Nacht? Gar nüüt! I dere Zyt wünsche mir üs gägesytig e gsägneti, e fröhlechi, e warmi, e härzlechi, ja, e fridlechi Wiehnacht. Myr Hüchler! Ds Einzige wo mir üs sötte wünsche – u da het äbe d Eva ganz rächt – isch: e stilli Nacht. Dass mer villicht no es Bitzeli chönnte rette, vom eigetleche Sinn vo dere Nacht. U dä Sinn isch Weihung. Mir wärde ygweiht i dere Nacht. Ygweiht i d Liebi. Ygweiht vo eim, wo isch cho, nid nume für vo Liebi z brichte, sondern Liebi z gä, Liebi z schänke, Liebi z läbe. Wil mir aber zersch müesse lehre üs gärn z ha, bevor mer chöi Liebi gä, bruchtis als Vorussetzig, dass mer ruehig wärde. Dass mer still wärde. Dass mer chöi i üs gah. Ersch denn hei mer d Müglechkeit z empfa u wyter z gä, was mer i dere Nacht hei übercho.

Drum Daniel: D Eva isch ke Zwätschge. Si wünscht dir e stilli Nacht un es nöis Jahr. Das wäri eigetlech alls, wos für die Zyt z wünsche gieb. Nüüt Glänzigs, nüüt Lüchtends, nüüt wo lärmet. Eifach di stilli Nacht.

U die stilli Nacht sötti üs o i ds nöie Jahr begleite. Wil mer o ds nöie Jahr mit Liebi sötte aafa. Nid mit Hektik u Lärme.»

Am Tisch isch es für churzi Zyt still bblibe. Jede wo dert ghocket isch, het meh oder weniger mitübercho, was der Hans gseit het. U de Meischte isch di Red ygfahre. Aber der Lärme vo de Näbetische het du di fasch chli fyrlechi Stimmig aafa überdecke. Fränzel het wider glaferet. Wali het sym Nachbar öppis vo «Thai Food» verzellt u der alt Peter het wyter a sym Bier ume gnüggelet.

U der Daniel?

Dä het zahlt u isch hei zue trappet.

Är isch niemerem begägnet. Das isch o guet gsy so. Ufem Wäg düre Wald dür het er Rueh gfunde. U di Rueh het ne ver-söhnt mit der Eva. Är het uf ds Mal gspürt, dass er hütt am Aabe niene meh häre mues, für ga Wiehnachte z fyre. Wiehnachte isch i ihm inne gsy. Nume öppis het er no wölle erledige: e Telefonaaruef.

«Hallo Eva!», seit er mit trochener Stimm.

«Hallo Dani», erwideret d Eva überrascht.

«Du, i mues der säge, dass mi dys Chärtli sehr, sehr gfröit het. Das isch lieb vo dir», bringt er no über d Lippe.

«Es fröit mi, dass dus verstande hesch», chunnt d Antwort.

«Ja, es het zwar chli öppis brucht, aber jetze weis i, was du dermit gmeint hesch. O i wünsche dir e stilli Nacht – u natürlech o es nöis Jahr.»

Was i dir zum Advänt möchti schänke?

E Orgeleton gäge fyschter Morge,

my Atem gäge Bysluft vom Tag,

Schneeflocke als Stärneverheissig am Aabe.

Un es Wägliecht für e verlornig ggloubt Ängel,

wo üs mitts i der Nacht d Widergeburt

vo der Liebi verchündet.

Christine Busta

Schneehärz

«I mues chli ga schnufe», het d Sonja gseit, wo si ihm erklärt het, dass si mit ihrer Kollegin für vier Tag i Schwarzwald göng. Un är het se verstande. Är het gwüsst, dass d Situation für sy Frou nid eifach isch. Si isch nöi u ungwanet.

Vierzg Jahr lang isch är, Tag us u Tag y, jede Morge ga wärche u isch ersch am Aabe wider hei cho. Als ganz eifache Arbeiter het er i der Molki aagfange. Zersch i der Spedition, de i der Buechhaltig. U dert isch er bblibe. Isch ufgstige bis zum Prokurischt. «Eigetlech isch das e schöni Zyt gsy», dänkt er chli wehmüetig zrugg. Ömel e Gregleti. Är het sälte Überstunde gmacht u isch sälte früecher ga wärche. U het o sälte später ufghört mit wärche. Eigetlech nume denn, we der Abschluss isch nache gsy un är em Diräkter het müesse – oder äch nume wölle? – müglechscht schnäll di aktuellschte Zahle ablifere.