Erhalten Sie Zugang zu diesem und mehr als 300000 Büchern ab EUR 5,99 monatlich.
- Herausgeber: Die Keure Publishing
- Kategorie: Fachliteratur
- Sprache: Niederländisch
Dit is een hebbeding. Een mooi vormgegeven boekje dat net niet in je broekzak past. Het is dan ook een beetje tegendraads. In dit hebbeding vertelt auteur Isabel De Clercq jou over het Hybride Werken. Ze spreekt er haar hoop uit. Hoop op een betere toekomst, de toekomst van de kenniswerker. Ze neemt je niet alleen mee in haar droom, maar maakt de toekomst ook concreet aan de hand van 7 voorzichtige suggesties. Laat je meevoeren door Isabels aanstekelijke proza, scherpe pen en frisse inzichten. Isabel hoopt dat je dit boek niet in één ruk uitleest. Lees een suggestie. Sla het boek dicht. Laat de woorden even nazinderen.
OVER DE AUTEUR
Isabel De Clercq (°1968) komt uit een Oost-Vlaams dorpje en woont nu in Antwerpen. Als kind bezocht ze elke zaterdag de plaatselijke bibliotheek. Ze werd er verliefd op taal. Isabel is de auteur van het managementboek
Social Technologies in Business en van de verhalenbundel
Gekruld.
Het hybride werken is haar derde boek. Isabel is oprichter van Connect | Share | Lead en fan van het Hybride Werken omdat het al haar favoriete topics samenbrengt. Levenslang leren door asynchrone kennisdeling, productiviteit door focus en technologie, digitale taal en zelfbeschikking. Het zit er allemaal in.
Sie lesen das E-Book in den Legimi-Apps auf:
Seitenzahl: 58
Veröffentlichungsjahr: 2021
Das E-Book (TTS) können Sie hören im Abo „Legimi Premium” in Legimi-Apps auf:
Ähnliche
Boekomslag
Titel
Het Hybride Werken
≠
Verplicht thuiswerk
≠
Het aaneenrijgen van hybride meetings
≠
Eindeloze flexibiliteit voor het individu
Wat het dan wél is, ontdek je in dit boekje.
INHOUDSTAFEL
Critical thinking without hope is cynicism.
Hope without critical thinking is naïveté.
Maria Popova
PRELUDE
Biefstuk-friet met zelfgedraaide mayonaise. Dat staat bij ons wel vaker op het menu. Wanneer mijn man thuiskomt van kantoor ruilt hij zijn mooie pak in voor een makkelijker outfit en gaat dan aan de slag in de keuken. Hij is een excellente kok. Een dominante kok ook, die geen aanwezigheid van anderen duldt in zijn keuken-koninkrijk.
Toch is er één ding dat we samen doen. We draaien samen mayonaise. Mijn beperkte rol bestaat erin om olie toe te voegen. Volgens zijn strikte instructies. Het is ons vrijdagavondritueel.
We zijn vrijdag 6 maart 2020. Corona beheerst alle conversaties.
‘Zeg Isabel, die lockdown die eraan komt, dat beest dat ons sociaal leven kidnapt, welk effect heeft dat op het gedachtegoed dat jij uitdraagt? Moet je daar niet dringend een tekst over schrijven? ‘
Mijn man scheidt ontspannen de eierdooiers van het eiwit, maar ik schiet mentaal in een kramp. Vier weken daarvoor ben ik gestart met het schrijven van een nieuw boek. Een vervolg op Social Technologies in Business. Voor de titel dacht ik aan Kennis is macht of Deel en Heers. Ik ben er nog niet helemaal uit. Strooit corona roet in het eten?
Onbewust stop ik met het gieten van olie.
‘Ja, maar ik zit nu wel op een ander spoor’, zeg ik aarzelend.
‘Dan is het tijd om van spoor te veranderen’, antwoordt mijn man terwijl hij ei, mosterd en zout samenvoegt en begint te roeren. ‘Wendbaarheid, soepelheid, extern gericht zijn, reageren op prikkels van buitenaf, daar spreek jij toch over? Trouwens, giet eens verder zeg.’
En ineens zie ik het voor me. Hoe alle ingrediënten samenkomen: thuiswerk, asynchroon samenwerken via digitale tools, een verhoogd zelfbewustzijn door het wegvallen van structuren, meer zelfleiderschap, minder aangeleerde hulpeloosheid en dus meer proactiviteit en stilstaan bij het creëren van toegevoegde waarde.
Lang leve corona! Denk ik.
En dan komt langzaam maar zeker een perfect gedraaide mayonaise tevoorschijn.
Diezelfde avond nog lanceer ik de volgende vraag op LinkedIn: leidt de uitbraak van het virus tot de doorbraak van de digitale werkplek? Mijn blog1 is een en al optimisme en hoop op verandering. De afsluitende woorden laten er geen twijfel over bestaan: ‘Digitale tools kunnen een bevrijdend effect hebben. Ze maken ons los van tijd en plaats en daardoor ook van oude gewoontes en spelregels.’
Hoop
We zijn nu april 2021.
Was ik naïef een jaar geleden? Keren we terug naar onze oude gewoontes? En doen we het voorbije jaar af als een kwade droom?
Ja, er zijn mensen die staan te popelen om terug naar kantoor te gaan. Er zijn zelfs stemmen die het digitale werken afdoen als een vergissing. Toch hoop ik dat er iets voorgoed veranderd is. En dat de angst van Paolo Giordano, auteur van het coronaboekje In tijden van besmetting, ongegrond was: ‘Ik ben bang dat als de angst straks weg is, alles bij het oude is gebleven.’2
Vanwaar deze hoop? Ik zie hier en daar signalen, elementen die aangeven dat het nooit meer wordt zoals vroeger.
Zo is er bijvoorbeeld het recente onderzoek van Nicholas Bloom van de Stanford University, de man die in 2014 als eerste onderzoek deed naar de effecten van thuiswerk. In zijn publicatie van december 2020 laat hij er geen twijfel over bestaan. Hij spreekt van een permanente verschuiving. Zijn bevindingen weerklinken luid in de titel Why working from home will stick3.
En ook de Harvard Business Review schenkt aandacht aan het topic. Op de cover van het mei-juninummer staat een man deels in pyjama, deels in kostuum. Een clichébeeld, helaas, maar het oogt wel mooi naast de titel Doing hybrid right4. Het stuk over het Hybride Werken is geschreven door Lynda Gratton van de London Business School. Lynda is toch ook niet de eerste de beste.
En in Vlaanderen is er de beweging Baanbrekende Werkgever, een initiatief van Antwerp Management School, Jobat en De Lijn. Baanbrekende Werkgever heeft al 158 organisaties samengebracht, organisaties die zich blijvend willen engageren voor het Hybride Werken.
Dus jawel, er beweegt iets. Er is hoop.
Van hoop naar twijfel
En toch bekruipt me een zekere twijfel. Een angst wanneer ik zie hoe organisaties krampachtig het werk na de pandemie proberen vast te leggen in strikte regeltjes. Ik hoorde het onlangs nog: ‘We verwachten iedereen twee dagen per week in onze gebouwen in Brussel. Bovendien moeten teams twee dagen per maand samen doorbrengen op kantoor.’
Velen onder ons maken deel uit van verschillende teams. Regels zoals hierboven beschreven riskeren dan ook een pervers neveneffect te hebben. Namelijk dat we binnen de kortste keren met z’n allen fulltime terugkeren naar kantoor.
Van hoop naar twijfel terug naar hoop
Tegelijk ben ik ervan overtuigd dat dit een kantelmoment is. De ideale aanleiding om iets te veranderen. Het is een nu-of-nooitmoment.
Met dit boekje hoop ik jullie een aantal inzichten te geven. Inzichten die helpen om het Hybride Werken alle kansen op slagen te geven.
De tijd zal uitwijzen of de mayonaise pakt.
1https://www.linkedin.com/pulse/leve-het-coronavirus-isabel-de-clercq
2 Paolo Giordano, In tijden van besmetting, De Bezige Bij, 2020.
3https://bfi.uchicago.edu/working-paper/why-working-from-home-will-stick: ‘We provide evidence on five mechanisms behind this persistent shift to working from home: diminished stigma, better-than-expected experiences working from home, investments in physical and human capital enabling working from home, reluctance to return to pre-pandemic activities, and innovation supporting working from home.’
4https://hbr.org/2021/05/how-to-do-hybrid-right
SUGGESTIE 1 Vergeet het Plaats- en Tijdsonafhankelijk Werken
De term ‘working anytime anywhere’ heeft me altijd dwarsgezeten. Er klinkt een zekere achteloosheid in door. Het beeld dat ik ermee associeer is de hippe hipster die ‘s nachts code aan het schrijven is op zijn hightech Mac. Niet meteen een idee dat bedrijfsleiders kan verleiden.
Mijn zoektocht naar een ander woord leidt nergens toe. Verschillende termen passeren de revue. Eerst en vooral ‘Het Nieuwe Werken’. Het lijkt te impliceren dat we allemaal toe zijn aan een stevige afstof beurt. En wat denk je van het ‘Plaats-en Tijdsonafhankelijk Werken’? Het zogenaamde PTOW? Wat een lelijk woord zeg. Steriel ambtenarees. Neen, dat kan me niet verleiden. En tot slot vind ik: ‘Slimmer Werken’. Alsof we vroeger idioten waren.
