Ik ben slechthorend, nou en? E-Book

Renee Iseli - Smits

• Herausgeber: neobooks
• Kategorie: Ratgeber
• Serie: Ik ben slechthorend, nou en
• Sprache: Deutsch

Seitenzahl: 139

Veröffentlichungsjahr: 2017

Beschreibung

Het is mijn hoofddoel, mijn ervaringen met andere gehoorbeperkten te delen in de hoop te laten zien dat ze niet alleen staan. Ook hoop ik dat door het lezen van mijn boek gehoorbeperkten aangemoedigd worden tegenover anderen over hun gehoorbeperking open te zijn. Mijn boek is ook geschikt voor goed horenden en het zou mooi zijn als het een brug zouslaan tussen mensen met een gehoorbeperking en goed horenden. Het gaat mij er vooral om die mensen te bereiken, voor wie mijn boek een helpende hand kan zijn.

Leseprobe

Renee Iseli - Smits

Ik ben slechthorend, nou en?

Het dagelijks leven met een gehoorbeperking

Dieses ebook wurde erstellt bei

Inhaltsverzeichnis

Titel

Ich bin Schwerhörig, na und?

Wat u over mij mag weten

Slechthorend, nou en?

Dialect

Wekker

Fiets

Wintersportvakantie

Eerlijk

Tijd

Artsen

Morgarten

Zijn of niet zijn …

OV

Pardon … ?

Is sport moord?

Theeketel

Net als bij een computer. Als mijn autocorrectie programma meent dat ik „theeketel“ in plaats van waterkoker moet schrijven, dan negeer ik dat ook! Koffie of boodschappen doen?

Aanvankelijk had de chef van mijn cliënte niet zo veel vertrouwen in een verandering ten goede. Terwijl ik mijn cliënte op haar houding en de commentaren van haar collega's aansprak en haar tips gaf om haar houding te veranderen en ik de collega's nog een keer over gehoorbeperking geïnformeerd had, tekende zich echter langzaam een verbetering af. Alle partijen namen de begeleiding serieus en dingen veranderd, mijn cliënte bovenal. Na een half jaar werd de begeleiding afgebouwd en na een jaar kon ik mij met een goed gevoel terugtrekken. Natuurlijk, mijn begeleiding en die van mijn collega's verliep niet altijd zo voorbeeldig, maar ik ben niettemin van mening, dat veel levens rijker zouden kunnen worden wanneer ook het arbeidspotentiaal van mensen met een gehoorbeperking vaker zou worden ingezet. Pas dan zou men met recht goed werk leveren. Dialoog

Verkouden

Onweer

CI Bron: Bron: I, Ydomusch, the copyright holder of this work, hereby publishes it under the following licenses: under the terms of the GNU Free Documentation License

Anders

Statistieken

Ondertiteling Bron: ID 30532863 © Valerii Matviienko | Dreamstime.com Sinds de verslechtering van mijn gehoor in 2007 ben ik bij het televisiekijken meer afhankelijk van ondertiteling geworden. Gelukkig zijn er tegenwoordig steeds meer zenders die hun programma's ondertitelen. Het belangrijkste voor mij is het nieuws en het weerbericht. Omdat de thema's bij het nieuws elkaar snel opvolgen, moet ik erg oppassen om de context niet te verliezen. Dan is ondertiteling erg welkom. Naar mijn mening valt aan de kwaliteit van de ondertiteling nog wel het een en ander te verbeteren. Bij live interviews staat bijvoorbeeld de zin: „deze live ondertiteling kan fouten bevatten“, maar ik denk zo maar dat daar beter kon staan: „deze live ondertiteling zal fouten bevatten“. In veel gevallen is het interview bijna klaar als de ondertiteling begint. En inderdaad vind ik in de ondertiteling veel fouten. Goed, eerlijk is eerlijk, als ik geluid en ondertiteling combineer, dan is dat voor mij meestal wel voldoende en de mensen die voor de ondertiteling zorgen, doen echt hun best. Vaak is toch ondertiteling een vreemd iets. Mijn man en ik hebben een tijdlang op BBC het programma van een britse Stand-Up comedian gevolgd. Vooral bij Stand-Up comedy, waar de comedian meestal erg snel praten, zo in het tempo van Lebbis en Jansen, is goede timing natuurlijk belangrijk. Er was in dit geval wel ondertiteling, maar vaak of te vroeg of te laat. Zo kon het gebeuren dat mijn man, naasst mij op de bank, van het lachen in mijn oor brulde, terwijl ik pas een paar minuten later begon te lachen omdat de grap dan pas was ondertiteld. Ook bij het auto programma op BBC, Top Gear, kon het gebeuren dat de ondertiteling al verscheen voordat de presentatoren hun zinnen hadden uitgesproken. Een beetje verwarrend, niet waar? Als er geen ondertiteling is, wordt het voor mij lastiger. Er zijn buitenlandse zenders, zoals bijvoorbeeld Animal Planet, wij kijken bijvoorbeeld graag de „Kattenfluisteraar“ of de 'Hondenfluisteraar“, waar de orignele stem op de achtergrond nog is te horen als de Duitse synchronisatiestem praat. Van twee dingen een: je verstaat de originele stem niet omdat die te zacht klinkt én je verstaat de Duitse synchronisatiestem nauwelijks, omdat de originele stem op de achtergrond klinkt. In zulke en in gelijke gevallen gebruik ik sinds mijn nieuwe hoortoestellen, inmiddels 4 jaar oud, een hulpmiddel. Dit hulpmiddel, alleen bestemt voor mijn type hoortoestel en niet voor andere merken, natuurlijk, is middels een kastje aan de TV verbonden en met een ontvanger (Streamer) kan ik het geluid van de TV direct in mijn hoortoestellen ontvangen. En meestal functioneert dat goed. Het zij dan dat acteurs of sprekers erg snel en onduidelijk praten, maar dan helpt natuurlijk niets meer. Ik hoop dus dat mijn volgende hoortoestel van hetzelfde merk is als mijn huidige toestellen, zodat ik niet nog een nieuw hulpmiddel hoef aan te schaffen. Omdat ik over mijn huidige toestellen erg tevreden ben, zal dat waarschijnlijk geen probleem zijn. Boeken Bron: ID 16412243 © Jslavy | Dreamstime.com In mijn jeugd heeft mijn moeder mij veel, heel veel voorgelezen. Meestal voor het slapen gaan. En het kon mij niet lang genoeg duren. Mijn moeder vond het leuk en ik bedelde vaak succesvol om nog een verhaaltje. Toen ik zelf met lezen begon, was het met mij en boeken definitief. Al op de lagere school nam ik vaak in de middagpauze een boek mee, wat ik dan s'middags gelezen weer mee terug naar school nam. De leraren wilden aanvankelijk niet geloven dat ik dit boek dan ook echt had gelezen en stelden vragen over de inhoud. Pas nadat ik die vragen had beantwoord, hebben ze mij geloofd. En eigenlijk is het sindsdien altijd zo gebleven. Ik lees nog altijd vrij snel en vooral veel en graag. Mijn voorkeurstijd om te lezen is nog steeds voor het slapen. Het geeft mij rust en afleiding van alles wat er overdag door mijn hoofd is gegaan. Zonder ten minste een paar bladzijden gelezen te hebben, kan ik nauwelijks inslapen. Ik ben, om het in het kort te zeggen, een boekenwurm. Als een boek mij pakt, dan ben ik helemaal van de wereld. Vaak kom ik weer tot bezinning met een rode en een witte wang, puur van de concentratie. Boeken geven mij plezier en het spreekt vanzelf dat ik thuis een paar volle boekenkasten heb. Om een beetje plaats te sparen, anders wordt onze woning echt te klein, heb ik een zogenaamde Reader gekocht. Op deze Reader kan je electronisch boeken lezen. Het heeft weliswaar niet de romantiek van een boek in de hand, maar is minder zwaar en heeft veel opslagcapaciteit. Bovendien is het onderweg en op vakantie makkelijk mee te nemen. Zoals ik hier al eens heb vermeld, lees ik een keer per maand een groep bewoners uit het bejaardenhuis voor. De meesten zien niet goed meer en zijn erg blij met een boek dat hen wordt voorgelezen. Natuurlijk zijn niet alle boeken daar voor geschikt. Het beste zijn korte verhalen, die je in een uur kan voorlezen. Geliefd zijn vooral levensverhalen. Deze levensverhalen zijn erg divers en vaak ook spannend. Meestal probeer ik tijdens of na het voorlezen „mijn groep“ ook een beetje van hun eigen geschiedenis te ontlokken. En dat lukt meestal prima. Er zijn veel herinneringen en de bewoners vertellen graag, zo graag als ik hen voorlees. Een wereld zonder boeken kan ik mij niet voorstellen. Waarschijnlijk zit het in mijn genen: mijn moeder leest graag en ook haar moeder las graag en toen ze later blind werd, luisterde ze graag naar hoorboeken. Mijn historische nieuwsgierigheid speelt zeker ook een rol. Hoe het ook zij: voor mij persoonlijk zijn boeken net zo'n noodzaak als mijn hoortoestellen, of ik de boeken nu zelf lees of aan anderen voorlees. Hoortoestellen

Niet dom

Dromen Bron: http://www.freeimages.com/photo/dream-catcher-1308732 Soms heb ik merkwaardige dromen. De meeste dromen herinner ik mij niet meer, als ik wakker word. De uitzonderlijke keren dat ik mijn droom herinner, dan zeg ik soms tegen mijzelf; dat moet ik mijn man vertellen als hij wakker wordt. Soms lukt dat, soms ben ik de droom dan al weer vergeten. Zoals u vast zelf al eens heeft ervaren, zijn er bepaalde dromen die in allerlei varianten terugkeren. Zo droom ik vaak dat ik een trein moet halen, maar onderweg word opgehouden om uiteindelijk mijn trein te missen. Of dat ik in een winkel iets wil kopen, echter nooit daadwerkelijk tot die aankoop kom. En personen, waar ik naar op weg ben om ze te bezoeken, bereik ik nooit. Zo word ik soms zeer gestresst wakker. Zo ver wat betreft een ontspannen slaap … Er zijn echter ook heel duidelijke dromen. Zo heb ik mij een paar jaar paardrijles gegund. Paard rijden was al heel lang een grote droomwens van mij en toen ik in de gelegenheid was, heb ik deze droom verwezenlijkt. De meeste paarden waren veel groter dan ik en als je al een beetje ouder bent, leer je natuurlijk langzamer. Een goede paardrijdster was ik niet, maar ik vond het geweldig om te doen en ik vond ook de omgang met paarden speciaal. In deze tijd echter, droomde ik soms, hoe kan het ook anders, dat ik van een paard viel. Gewond werd ik nooit, maar in mijn slaap voelde ik letterlijk dat mijn lichaam van het paard afviel. En meestal was dat het moment waarop ik wakker werd. Sommige dromen had ik mij overdag nooit kunnen bedenken. Zo heb ik een keer gedroomd, dat ik mijn neef, die vroeger uiterlijk wel wat op Johan Cruijff leek, en dezelfde Johan Cruiff onderweg heb getroffen. Ze waren op weg naar een museum in de stad. We hebben even staan kletsen en zijn daarna elk ons eigen weg gegaan. Nu moet ik hier wel vermelden dat noch mijn neef, noch ik Johan Cruijff persoonlijk kenden en deze droom in de realiteit nooit en te nimmer had kunnen plaatsvinden. Ik vrees dat een zogenaamde dromenvertaler een harde noot zou hebben te kraken aan mijn dromen. Slechts een ding hebben al mijn dromen gemeenschappelijk: In mijn dromen ben ik nooit gehoorbeperkt. Vraagt u mij niet waarom, want ik heb echt geen idee waarom dat zo is. Ook is mijn gehoorbeperking zelf nooit een thema in mijn dromen. Eigenlijk ben ik wel nieuwsgierig of dit bij andere gehoorbeperkten ook zo is, of dat hun gehoorbeperkte realiteit zich in hun dromen voortzet. Ik nodig u uit, als u wilt, mij dit eens te laten weten. Zonder verdere details, vanzelfsprekend. Gehoortest

Zo vroeg mij laatst iemand, of ik in de vakantie noch naar huis ging. Eerst dacht ik, dat ik de vraag verkeerd had begrepen, maar dan ging er een lichtje branden. De eigenlijke vraag was natuurlijk of ik nog naar Nederland zou gaan, naar mijn moeder (mijn vader is helaas 4 jaar geleden overleden). Nu dringt zich natuurlijk de vraag op: waar is mijn thuis? In nederland had ik voor onze verhuizing naar Zwitserland een geweldige baan, fijne collega's, vrienden, familie en hartelijke buren en ik heb er veel meer auto gereden dan hier. Dat laatste mag u misschien onbelangrijk voorkomen, maar gezien de moeite die ik heb gedaan om dat roze papiertje te „veroveren“ is dit voor mij toch wel een ding. Niettemin, als iemand mij vraagt waar mijn thuis is, dan zeg ik: hier in Zwitserland, omdat ik mij hier ook echt thuis voel. Natuurlijk mis ik mijn familie, vooral mijn moeder en broer, en mijn baan, maar op de een of andere manier is het Zwitserland gelukt mij in te pakken. En terug naar het vlakke land komt voor ons niet meer in aanmerking. Aanvankelijk was het mijn plan om mij in Zwitserland in te leven door vrijwilligerswerk en na een jaar weer werk te gaan zoeken. De ziekte en het overlijden van mijn vader hebben dit plan door elkaar geschud, maar dat is goed zo. Een vergelijkbare baan zoals ik had, als arbeidsconsulente en jobcoach voor mensen met een gehoor- en -spraakbeperking (hen te ondersteunen bij het zoeken naar werk en hen op de werkplek te begeleiden indien nodig om hun werkplek te behouden), was hier sowieso niet mogelijk geweest. In plaats daarvan heb ik mij met vrijwilligerswerk nuttig gemaakt en verveel mij niet in het minst. In tegendeel, soms heb ik het zelfs drukker dan wanneer ik een reguliere baan had gehad. Zo ben ik momenteel bezig om mijn oude baan weer op te pakken, weliswaar vrijwillig, maar toch. Ik zal een of twee gehoorbeperkte mensen bij hun zoektocht naar werk ondersteunen en kan zo mijn werkervaring en kennis in de praktijk omzetten. Omdat het zoeken naar werk voor gehoorbeperkten niet eenvoudig is, zal mij dit wel een tijdje bezighouden en ik beschouw dit werk als een bijzondere uitdaging. Daarom zal het waarschijnlijk niet de laatste keer zijn dat ik over dit thema zal schrijven. U bent vast gewaarschuwd! Vergeetachtigheid

Vergeetachtigheid kan natuurlijk niet helemaal worden vermeden. Het is immers menselijk om te vergeten! En we zijn allemaal mensen.... Nou ja, als ik niet schrijf voor een dag of twee, denk dan alstublieft niet dat ik u ben vergeten! Tocht Bron: http://www.freeimages.com/photo/morning-wind-1506376