0,49 €
Mehr erfahren.
- Herausgeber: DigiCat
- Kategorie: Gesellschafts- und Liebesromane
- Sprache: Niederländisch
In 'De roman van den schaatsenrijder' verkent Cyriel Buysse de levens van de inwoners van een klein, fictief Vlaams dorp. Deze roman combineert realisme met een poëtische beschrijving van de natuur en menselijke emoties, waarbij de schaatsenrijder als metaforisch figuur staat voor de zoektocht naar vrijheid en de ontsnapping aan de dagelijkse sleur. Buysse's stijl kenmerkt zich door zijn krachtige en beeldende taal, die de lezer uitnodigt om de kille schoonheid van het winterlandschap en de innerlijke strubbelingen van zijn personages te ervaren. Dit werk is een representatieve uiting van het Vlaamse naturalisme van de vroege 20e eeuw, dat de nadruk legt op de sociale omstandigheden en de psychologie van de individuen binnen de samenleving. Cyriel Buysse (1859-1932) was een prominente Vlaamse schrijver die een significante bijdrage heeft geleverd aan de literaire canon van België. Zijn persoonlijke ervaringen, waaronder zijn afkomst uit een arbeidersmilieu en zijn toewijding aan sociale thema's, hebben hem geleerd de realiteit van het leven in al zijn facetten te verbeelden. Met een achtergrond in de journalistiek en een scherp oog voor detail, wist Buysse de complexiteit van menselijke relaties en de invloed van omgeving op gedrag meesterlijk te vangen, waardoor hij zich onderscheidde in zijn tijd. 'Een roman van den schaatsenrijder' biedt een waardevolle blik op de menselijke conditie en is bijzonder aanbevelenswaardig voor lezers die geïnteresseerd zijn in sociologische en psychologische nuances binnen de literatuur. Het boek biedt niet alleen een nostalgische reflectie op een tijd en plaats, maar prikkelt ook de verbeelding en zet aan tot nadenken over de thema's van vrijheid en de zoektocht naar betekenis. Voor zowel literatuurliefhebbers als studenten van het Vlaamse naturalisme is dit boek een onmiskenbare aanrader. In deze verrijkte editie hebben we zorgvuldig extra waarde gecreëerd voor uw leeservaring: - Een beknopte Inleiding plaatst de tijdloze aantrekkingskracht en thema's van het werk in perspectief. - De Synopsis schetst de centrale verhaallijn, waarbij belangrijke ontwikkelingen worden uitgelicht zonder cruciale wendingen te verklappen. - Een uitgebreide Historische context dompelt u onder in de gebeurtenissen en invloeden van die tijd, die de totstandkoming van het werk hebben gevormd. - Een grondige Analyse ontleedt symbolen, motieven en karakterontwikkeling om verborgen betekenissen bloot te leggen. - Reflectievragen nodigen u uit om persoonlijk in te gaan op de boodschappen van het werk en deze te verbinden met het hedendaagse leven. - Zorgvuldig geselecteerde Gedenkwaardige citaten benadrukken momenten van literaire genialiteit. - Interactieve voetnoten verduidelijken ongewone verwijzingen, historische allusies en archaïsche uitdrukkingen voor een soepelere en meer geïnformeerde leeservaring.
Das E-Book können Sie in Legimi-Apps oder einer beliebigen App lesen, die das folgende Format unterstützen:
Veröffentlichungsjahr: 2023
Ähnliche
De roman van den schaatsenrijder
Inhoudsopgave
Inleiding
Op het spiegelgladde ijs meet een mens zijn vrijheid af tegen de dunte van het oppervlak dat hem draagt. In De roman van den schaatsenrijder verkent Cyriel Buysse hoe snelheid, talent en bewondering tegelijk vleugels en boeien kunnen zijn, en hoe een gemeenschap iemand optilt terwijl zij hem vastzet in een rol. Het winterlicht, de lange banen over dichtgevroren water, het zingen van staal onder de voet: het zijn geen decors, maar krachtenvelden waarin karakter en lot elkaar raken. Buysse schrijft zonder overdaad en zonder sentiment, maar met voelbare spanning rond de vraag wie men is wanneer iedereen kijkt.
Deze roman van de Vlaamse auteur Cyriel Buysse situeert zich in het naturalistische proza waarmee hij bekendstaat: concreet, zintuiglijk en maatschappelijk scherpzinnig. De setting is een kleine, landelijke gemeenschap tijdens strenge wintermaanden, waar het ijs niet alleen een speelveld, maar ook een vergrootglas op het sociale leven wordt. De publicatiecontext is die van rond de eeuwwisseling, een periode waarin Buysse zijn plaats als toonaangevende Nederlandstalige schrijver verstevigde. Binnen die literaire omgeving onderzoekt dit boek hoe alledaagse mensen in alledaagse omstandigheden onder druk komen te staan, en hoe de omgeving — natuur én gemeenschap — de koers van een leven mee bepaalt.
De premisse is eenvoudig en krachtig: een begaafde schaatsenrijder groeit uit tot middelpunt van aandacht, verwachting en gerucht in zijn gemeenschap. Zonder het verloop weg te geven, volgt de vertelling hoe een winter van kansen, wedstrijden en ontmoetingen het zelfbeeld van de protagonist vormt en ondergraaft. Buysse’s stem is helder en beheerst; hij observeert van nabij, zonder te moraliseren, en laat de spanning ontstaan uit gebaren, blikken en stiltes. De toon is nuchter en menselijk, met een onderstroom van ironie die nooit hard of cynisch wordt. Het resultaat is een leeservaring die zowel soepel als onontkoombaar aanvoelt.
Thema’s die Buysse ontplooit, zijn de macht van roem op kleine schaal, de druk van de publieke blik, en de fragiele grens tussen aanleg en karakter. Het ijs fungeert als morele proef: het vraagt beheersing, durf en timing, en maakt tegelijk zichtbaar hoe snel grip kan worden verloren. Even belangrijk is het sociale weefsel: familie, buren, liefdes en rivalen vormen een koor dat bewondert, aanspoort en oordeelt. Naturalistisch als hij is, toont Buysse hoe toeval, milieu en gelegenheid elkaar kruisen, zonder de individuele verantwoordelijkheid uit te wissen. Zo ontstaat een fijnzinnige studie van identiteit onder omstandigheden.
Voor hedendaagse lezers blijft dit boek verrassend actueel door de herkenbare dynamiek van prestatiecultuur en publieke profilering. Waar vroeger het dorpsplein en de toeschouwers langs de vaart stonden, heerst vandaag de arena van foto’s, bijval en commentaarstromen. De manier waarop een talent tot symbool wordt verheven — en daarmee tot projectiescherm — resoneert met onze omgang met sport, zichtbaarheid en succes. Ook het lichaam als instrument én kwetsbaar punt blijft herkenbaar: wat het kan, wat het belooft, wat het kost. Buysse nodigt uit om voorbij de glans te kijken en de mens te zien die erin schuilgaat.
Stilistisch overtuigt De roman van den schaatsenrijder door precisie en ritme. Zinnen glijden, versnellen en vertragen als slagen op het ijs; beschrijvingen zijn spaarzaam maar trefzeker, met details die blijven hangen: het blauw van de kou, de ademwolken, het schrapen van messen. De oude spelling in de titel herinnert aan de tijdlaag waarin het werk ontstond en verleent de tekst een eigen klank. Tegelijk is de taal toegankelijk en direct, waardoor de psychologische scherpte des te meer binnenkomt. Buysse bereikt intensiteit zonder retoriek en emotie zonder pathos, wat de vertelling een heldere, duurzame glans geeft.
Wie vandaag De roman van den schaatsenrijder oppakt, krijgt een compacte, geconcentreerde leeservaring die zowel historisch verankerd als tijdloos is. Het boek biedt een uitnodiging om alert te lezen: naar wat gezegd wordt, maar ook naar wat wordt verzwegen; naar de sporen die een gemeenschap achterlaat in iemands tred; naar de momenten waarop snelheid en stilstand elkaar kruisen. Als toegangspoort tot Buysse’s bredere oeuvre laat het zien hoe grootse literatuur zich kan ontrollen uit kleine gebaren. Het is een verhaal dat niet alleen over schaatsen gaat, maar over koers houden — op ijs, in leven en in blik.
Synopsis
De roman van den schaatsenrijder van Cyriel Buysse behoort tot het naturalistische proza waarmee de auteur bekendstaat binnen de Nederlandstalige literatuur rond de eeuwwisseling. In deze korte roman staat een schaatsenrijder centraal, niet enkel als individu maar als prisma waarlangs een hele winterse wereld zichtbaar wordt. Buysse observeert zonder opsmuk hoe een seizoen, een lichaam en een gemeenschap elkaar vormen. Het bevroren water fungeert als podium en proefbank: het trekt menigten aan, schept verwachtingen en onthult grenzen. De toon is ingehouden en nuchter; emotie sijpelt door via concrete handelingen, ritmes en het kille decor dat alles draagt en begrenst.
De aanvang van de vertelling ontvouwt de eerste vorst als een collectieve roep. Het ijs lokt, de geluiden dempen, en de schaatsenrijder herkent in de gladde vlakte een belofte van ruimte en snelheid. Buysse tekent de opbouw van een ritueel: het passen van het staal, de eerste passen, de verkenning van banen en scheuren. Niet de heroïek maar de aandacht voor detail stuurt de scène. De gemeenschap vormt een achtergrondkoor: toekijkend, aanmoedigend, wantrouwig. Zo wordt een spanningsveld gelegd tussen verleiding en voorzichtigheid, tussen het open perspectief van de vlakte en de onderhuidse risico’s die elk glijmoment begeleiden.
Geleidelijk schuift de focus van pure beweging naar de sociale dynamiek rond het ijs. Waar schaatsers samenkomen ontstaan improvisaties van orde en hiërarchie: banen worden gedeeld, uitdagingen geformuleerd, een informeel klassement van durf en vaardigheid groeit. Buysse toont hoe aandacht zich verdicht rond snelheid en stijl, hoe erkenning en roddel elkaar afwisselen. De schaatsenrijder wordt een herkenningspunt binnen dat spel, iemand om naar te wijzen en over te spreken. Economie en gelegenheid mengen zich in het decor: wie regelt, wie kijkt, wie profiteert. Zo verdiept het verhaal de vraag wat prestatie betekent wanneer ze publiek en meetbaar wordt.
Tegelijk ontvouwt zich het private gewicht van keuzes. Buiten het gejoel tekent Buysse de eenzaamheid van voorbereiding, de kalmte van het insmeren, het wegen van motivatie. De schaatsenrijder blijft een figuur van vlees en voorkeuren, met verplichtingen die niet verdwijnen omdat het ijs roept. Verwachtingen van naasten, het ritme van werk en dagelijkse zorg, en de drang om zichzelf te toetsen schuiven over elkaar. De roman onderzoekt hoe een passie verandert zodra ze vergeleken wordt, hoe trots en twijfel elkaar kunnen versterken. De innerlijke cadans spiegelt de regelmaat van slagen over het ijs, maar kent eigen haperingen.
Met het verdikken en vergrijpen van de winter intensiveert de spanning. Snijdende wind, schurend sneeuwdek en onbetrouwbare plekken op het water maken elke uitval een berekende gok. Buysse laat de fysiek voelbare grenzen van spieren, adem en staal onverhuld, zonder het te romantiseren. Er groeit frictie tussen behoedzaamheid en bewijsdrang, tussen collectieve roes en individuele verantwoordelijkheid. Wie aarzelt, riskeert gezichtsverlies; wie versnelt, daagt het toeval uit. Zo verschuift het verhaal van een feestelijke euforie naar een aandachtiger, strakker register, waarin elk geluid in het ijs en elke beslissing met gewicht beladen lijkt.
Naarmate de ronden en dagen verstrijken, breidt de reikwijdte van de vertelling zich uit van het ijsvlak naar de echo’s eromheen. Herinneringen, vertellingen en kleine triomfen of misstappen gaan een eigen leven leiden, vastgelegd in blikken en verhalen. Buysse blijft afstandelijk en precies: hij zet gebeurtenissen neer en laat de lezer het morele saldo wegen. De schaatsenrijder staat daarin tegelijk centraal en uitwisselbaar, een figuur die laat zien wat aandacht en verwachting met een mens doen. Het tempo van de roman volgt het seizoen: langzaam opbouwen, intensiveren, en dan de nasleep waarin de sporen zichtbaar blijven.
In bredere zin biedt De roman van den schaatsenrijder een condens van thema’s die Buysse’s werk blijvend kenmerken: de botsing tussen individu en omgeving, de neutraliteit van natuur tegenover menselijke verlangens, en de fragiele status van erkenning. Het ijs fungeert als metafoor voor kansen die tegelijk dragen en breken kunnen, voor de dunne scheidslijn tussen beheersing en overmoed. Zonder grote uitspraken suggereert het boek hoe snel roem vervliegt en hoe duurzaam kleine observaties kunnen zijn. Daarmee blijft de roman resoneren als een nauwkeurig geobserveerd winterstuk dat vragen stelt over vrijheid, risico en de maat van het menselijke.
Historische context
Cyriel Buysse (1859–1932) schreef De roman van den schaatsenrijder in de context van het fin de siècle in Vlaanderen en Nederland. Buysse, geboren in Nevele (Oost-Vlaanderen), verwierf naam met naturalistische verhalen en romans over het platteland en de kleine burgerij. Zijn werk verscheen veelal in tijdschriften en bereikte een grensoverschrijdend Nederlandstalig lezerspubliek. De maatschappelijke en institutionele omgeving van zijn proza wordt bepaald door dorpsgemeenschappen onder invloed van kerk, notabelen en landbouwbelangen, met steden als Gent en Antwerpen als nabijgelegen centra. In winters met strenge vorst werden de waterwegen publieke ruimtes, wat een herkenbaar decor vormt voor vertellingen waarin schaatsenrijders figureren.
Vanaf de jaren 1870 tot eind 1890s kampte de Vlaamse landbouw met een internationale agrarische depressie, veroorzaakt door goedkope graanimporten uit de Verenigde Staten en Oost-Europa. In Oost- en West-Vlaanderen leidde dit tot dalende prijzen, schulden, en bestaansonzekerheid voor kleine boeren, pachters en landarbeiders. De traditionele vlasnijverheid verloor aan betekenis door mechanisering en wereldmarktconcurrentie, terwijl suikerbietenteelt en melkveehouderij gedeeltelijk opkwamen. Veel plattelandsgezinnen vulden inkomens aan met seizoensarbeid of trokken tijdelijk naar Noord-Frankrijk of stedelijke fabrieken. Deze economische druk vormde het sociale weefsel waarin Buysse observeerde hoe ambitie, sport en vermaak botsen met armoede en afhankelijkheidsrelaties.
Politiek werd België in 1884–1914 gedomineerd door de Katholieke Partij, na de zogenaamde Schoolstrijd (1879–1884) over het onderwijs, waarbij katholieke en liberale netwerken hun instituten uitbouwden. De Belgische Werkliedenpartij (BWP) werd in 1885 opgericht en organiseerde in 1893 een algemene staking die leidde tot algemeen meervoudig stemrecht voor mannen; de eerste verkiezingen onder dat systeem volgden in 1894. Op lokaal niveau bleven notabelen, pastoors en grootgrondbezitters bepalend voor sociale mobiliteit en toegang tot hulpbronnen. Deze verhoudingen bepaalden reputaties, vrijetijdsbesteding en carrières, ook in de sfeer van publieke sportwedstrijden en kermissen die als dorpscollectieven functioneerden.
In dezelfde periode versnelde in Vlaanderen de taalkundige en culturele emancipatie. Reeds in 1873 werd Nederlands in strafrechtspleging ingevoerd in Vlaanderen; in 1878 volgden administratieve toepassingen, en in 1883 kwamen er voorzieningen voor Nederlands in het middelbaar onderwijs. Met de Gelijkheidswet van 1898 kreeg het Nederlands dezelfde wettelijke status als het Frans voor de bekendmaking van wetten. Deze wetgeving versterkte een Nederlandstalige literaire ruimte over de staatsgrens heen. Buysse publiceerde in het Nederlands en bereikte lezers in zowel België als Nederland, wat de circulatie van thema’s, stijlen en referentiekaders bevorderde die ook een verhaal over schaatsenrijden begrijpelijk en actueel maakten.
Literair sloten Buysse’s verhalen aan bij het naturalisme en realisme dat in Europa opgang maakte, met nadruk op erfelijkheid, milieu en sociale determinatie. Hij werkte samen met vernieuwende Vlaamse tijdschriften, in het bijzonder Van Nu en Straks (1893–1901), en stond in dialoog met Nederlandse literaire ontwikkelingen na de Tachtigers. Naturalistische procedés zoals nauwkeurige observatie, dialectgebruik en sociaal-typecasting werden middelen om dorpssamenlevingen, ambitie en publieke roem te ontleden. De opkomst van het feuilleton en het tijdschrift als publicatiekanaal stimuleerde compacte, episodische vertellingen waarin sportieve prestaties en hun sociale echo’s een herkenbare dramaturgie kregen.
Het schaatsen heeft in de Lage Landen een lange geschiedenis; al sinds de vroegmoderne tijd dienden bevroren waterwegen als vervoers- en recreatieruimte. In de negentiende eeuw professionaliseerde het schaatsenrijden geleidelijk met prijzenwedstrijden op natuurijs, lokale kampioenschappen en publieke weddenschappen, vooral in Nederland. De Nederlandsche Schaatsenrijders Bond werd in 1882 opgericht, terwijl in Vlaanderen en Brussel clubs en verenigingen ijsfeesten en wedstrijden organiseerden wanneer de winter streng genoeg was. De beroemde Elfstedentocht ontstond pas in 1909, maar regionale tochten en recordjachten bestonden eerder. Kranten berichtten over winnaars en heldendaden, wat sportieve ambitie sociale zichtbaarheid en inkomen kon geven.
De massapers breidde zich in de late negentiende eeuw snel uit in België en Nederland, met goedkope dagbladen en geïllustreerde tijdschriften die verslag deden van lokaal nieuws, sport en menselijk drama. Verbeterde alfabetisering en een dicht spoorwegnet—België had sinds 1835 een van de vroegste en dichtste netwerken op het continent—maakten mobiliteit en informatiecirculatie alledaags. Voor sportevenementen betekende dit meer toeschouwers, sponsors en regionale bekendheid. Auteurs als Buysse konden deze mediaconjunctuur benutten: korte prozateksten werden actueel door aan te sluiten bij seizoensgebonden gebeurtenissen, zoals vorstperioden en wedstrijden, en door de publieke dimensie van lof, afgunst en roddel te tonen.
Binnen dit historisch kader weerspiegelt De roman van den schaatsenrijder het spanningsveld tussen modernisering en traditionele dorpsmacht. Buysse’s naturalistische aanpak legt bloot hoe economische kwetsbaarheid, kerkelijke en notabeleninvloed, en de logica van de publieke opinie de loopbaan van een schaatsenrijder mede bepalen. Het verhaal gebruikt herkenbare instituties—wedstrijdcommissies, kermisterreinen, cafés, kranten—om te tonen hoe sportieve verdienste prestige kan brengen maar ook afhankelijk blijft van sociale goedkeuring. Daarmee sluit het aan bij Buysse’s bredere kritiek op hypocrisie en machtsongelijkheid in fin-de-siècle Vlaanderen, zonder de historische werkelijkheid van winterse volkscultuur te romantiseren. De intrige blijft ingebed in concreet waarneembare gebruiken en omstandigheden, wat de historische herkenbaarheid vergroot.
De roman van den schaatsenrijder
Eerste Deel
I
Het kleine plekje bij den Lusthof
Ik wil u een en ander vertellen uit het leven van een schaatsenrijder[1q].
Die schaatsenrijder ben ik[2q].
Ik heb zóóveel, in verschillende landen, op schaatsen gereden, dat het schaatsenrijden in mijn leven een stuk leven op zichzelf geworden is.
Ik herinner mij nog die jonge, sterke jaren mijner jeugd, met die lange, saaie winters buiten, waar het ijs dan eensklaps, als onder de macht eener tooverroede, kleur en fleur en beweging in bracht.
Het was er ineens, na eindelooze dagen van grijze eentonigheid; ineens, op een frisschen, prikkelenden morgen: velden en boomen wit-berijpt, de harde grond klinkend onder de voetstappen, de neusgaten der paarden dampend en de zon die nevelig-oranje aan den blauw-wazigen einder oprees met korte, gouden stralen, die alom miljoenen en miljoenen diamanten deden fonkelen.
Even buiten ’t dorp, op korten afstand van ons huis, lag de Lusthof[1]. Die Lusthof heette te zijn het zomerverblijf van den dorpsnotaris[2]. ’n Zonderlinge fantaisie! Een villa-achtig gebouwtje in roode steen met châlet-dak, zoo iets als men ziet afgebeeld op goedkoope chromos en prent-briefkaarten. Het lag aan den voorkant langs den trekweg van ’t kanaal en aan de achterzijde grensde het aan een stuk weiland, dat gedeeltelijk tot lusttuintje was ingericht. Er stonden banken, er waren priëeltjes, er lag een vijvertje met roode vischjes en een fonteintje, dat tusschen rotsblokken van sintels opspoot; en op een grasveldje prijkte een groote, glazen bol, waarin de gansche omgeving zich wanstaltig en gedrochtelijk weerkaatste.
De dorpsnotaris, die in het dorp zelf, op nog geen tien minuten afstands, een prachtig oud huis, met een heerlijken, uitgestrekten tuin bewoonde, kwam ’s zomers, op den Lusthof, af en toe enkele uren doorbrengen. Een onzinnig idee, een dorpsprotserige aberratie, om te kunnen zeggen, dat hij een “binnen” en een “buiten” had. Hij deed er niets; er was ook niets te doen; hij liep een paar keer rondom zijn onnoozel tuintje, keek naar de schaarsche bloemen en deed even het fonteintje spuiten; en ten slotte ging hij zitten op een bank tegen den achtergevel van het huis, waar hij dan nurksch bleef vóór zich uit staren, tot hij er eindelijk genoeg van had en met trage, stramme schreden door de velden naar het dorp terugkeerde. De villa zelve, voor zoover ik weet, is nooit ook maar één enkelen dag bewoond geweest[3q].
Wat voor mij en een paar andere jongens van mijn leeftijd de aantrekkelijkheid van den Lusthof uitmaakte, was het kleine stukje weiland dat achter het tuintje lag en geregeld ’s winters onder water liep. Dat kwam zoo omdat de gekke notaris de eene helft van het stuk weiland, dat hij in lusttuin had herschapen, eenigszins had laten ophoogen en daardoor al het water naar het laag-liggend gedeelte had gedreven. Het vormde daar een soort plasje van niet meer dan een paar honderd vierkante meters oppervlakte en zóó ondiep, dat het dadelijk bevroor en zonder eenig gevaar kon bereden worden, terwijl er op de grootere wateren nog in de verste verte maar geen sprake was van schaatsenrijden.
Daar, op dat plekje, heb ik als jonge jongen mijn eerste schaatsenschreden gewaagd. O, dat eerste komen op het maagdelijk ijs, het donker ijs, donker als water, met het gras dat er nog groen doorheen schijnt, als door een schoonen, breeden spiegel! Zal het reeds dragen, na die slechts een of twee nachten vorst, of zal het kraken en breken, met modderig-opspattend water, over den mooien, gladden spiegel? Een voet gewaagd en eens gedrukt. Het kraakt, er komen sterren in, maar het schijnt toch te kunnen dragen. Jawel, het draagt, het draagt; het kraakt al minder een eind verder; ik schuif er glijdend overheen; ik voel mijn hart popelen en mijn oogen stralen; ik keer terug naar den kant en bind met hijgende haast mijn schaatsen aan. Ik ben alweer de eerste, de éérste; ik geef het mooie voorbeeld, dat straks met uitgelaten vreugde door de verraste schooljongens nagevolgd zal worden. Ik sta op mijn schaatsen op het maagdelijk donker ijs, ik rijd er overheen, ik voel mij zweven als een vogel, een dolle blijheid zweept mij op, er bestaat niets meer voor mij op de wereld behalve het verrukkelijk genot van ’t schaatsenrijden!
De zachte zon rijst hooger aan den einder en glinstert over de wonderschoone tooverwereld van zilveren rijp en fonkelende diamanten. Daar ligt het dorpje stil te baden in die heerlijkheid, met de cijfers en de wijzers van de uurplaat op den kerktoren die tintelen als goud; daar staat de oude, houten molen droomerig op zijn berm, als een sterke, kalme reus, die met gekruiste armen in starende bespiegeling van al zijn vroegere vermoeienis schijnt uit te rusten; daar komen in de verte reeds de schooljongens, die nog niets vermoeden, die mij nog niet zien en als een troepje uitgelaten vogels klepperen en snateren, de kragen opgetrokken, de schouders huiverend, de verkleumde handjes in hun dikke, wollen wanten. Maar eensklaps hebben zij mij ontdekt en zij komen gevlogen; en in een oogwenk is het ijsveldje vol van hun drukte; en zij rennen, glijden, struikelen, buitelen en vallen, terwijl het alom luid opdreunt van hun dolle, wilde, uitbundige pret.
