Olling, vertell, vertell... - Harri Anholt - E-Book

Olling, vertell, vertell... E-Book

Harri Anholt

0,0
4,99 €

oder
-100%
Sammeln Sie Punkte in unserem Gutscheinprogramm und kaufen Sie E-Books und Hörbücher mit bis zu 100% Rabatt.

Mehr erfahren.
Beschreibung

Söben Strämels up Platt. Ereichnisse, wecker ok nich alle Dach vörkammen. Banniges Gebölk, as Rudi inne Budik mit´mal de Näs so hoch kreech, Bie Öland dat Rauder awreet, Stormflaut inne Düütsche Bucht un orrich wat up de Lumpen geew dat, as de Schwadde Kauh keem. Schikan un Rache bit Läbensgefohr.

Das E-Book können Sie in Legimi-Apps oder einer beliebigen App lesen, die das folgende Format unterstützen:

EPUB

Veröffentlichungsjahr: 2021

Bewertungen
0,0
0
0
0
0
0
Mehr Informationen
Mehr Informationen
Legimi prüft nicht, ob Rezensionen von Nutzern stammen, die den betreffenden Titel tatsächlich gekauft oder gelesen/gehört haben. Wir entfernen aber gefälschte Rezensionen.



Inhaltsverzeichnis

Impressum

Olling, vertell, vertell ...

Dei gräune Schleier

Ganze Tied späder müsst Hein Lebohn sich bann ich einen högen, wenn nich gor Erich lachen, dacht hei roch an disse lütt Geschicht. Dat wie wer oh ´n Bölken inne Baud, als de Lolch dort mit... Doch will ich nich Fürst dat Pierd an´n Start uptöömen. Dorüm wedder back an´n Anfang.

Hein har domols bi Kaptein Harri Zimmer um de „Sirrah“ als tweiterStürmann anmustert. Und so väl künn´n seggen, mit Kaptein Zimmer und ok mit Hanning Klausen, den´n Iersten Stürmann, wie recht gaud uttaukommen. Unner inne Maschin har Rudi Schellich dat Seggen als Chief. Klor, seggenb bruukt hei dor nich väl. Sien Lüüd wüssten dor unner sülben was sei tau daun un tau laten harn. Nu wie dat so, dat Rudi ut Sachsen keem. Dorför künn hei ja nu nix, äwer siene Sprak, die künn hei halt nich verbargen. Tauierst hät hei´t ja noch versöcht, mit Plattdütsch, is äwer nix word´n dormit. Hei hät dat bald wedder laten. So´n richtich gemütlicher Sachs ist Rudi liekers bläben. Soans, als de Lüüd von dor unner äben sind.

Wat nu dat Öller angüng, de Jungs an Burd wier´all so twiscehn twinnich un dörich Johr old. De Utnahm wie Rudi. Die har so sien teigen Johr mihr up´n Puckel. Klor ok, dat de Bengels all achter de Mädens achter an wier´n. Wat bi Rudi allerdings noch n Ticken mihr wie, als bi den annern. Wat sich denn ok bald wiesen süll.

Die Verbinnung twischen de Offiziere an Burd un de Mannschaft stellt ja allemal de Bootsmann her, Karl-Heinz Knaack mit Vör- und Nohnamen. Nu wie ´t äwer so, dat de Lüüd an Budr un ok dew Bootsmann sülben, dissen Namen nich müchten. Hei wie er väl tau lang. Worüm dat nu so kammen wür´, künn achteran keiner seggen. doch so wier´t nu mal: De Bootsmann heit ümmer blot Charly. Kein ein an Burd wüsst intwischen, wurans sein richtich Nam´n woll wie.

Hein Lebohn griente nich man blot, dacht hei an sien Geschicht, em föl ok noch so´n lütt Leed in: „De Käpt´n, de Stürmann, de Bottsmann un ick, jo, wi sünd Kerle.“ Wat em ümmer bannich höchte.

De “Sirrah“ mit Hein Lebohn an Burd wie tau dei Tied inne Trampschipperie in Nurd- un Ostsee unnerwägens. Un unnerwägens wier´s all lang! Denn för gewöhnlich duurte so´ne Reis so üm de drei Wochen. Den wie man weeder in´n Heimathaben. Baben wiern´s intwischen äwer al derort up Devisen erpicht, dat de Reisen ümmer länger wür´n.

„Da könne mir ja kleisch in de Große Fahrt anheuern“, har Rudi mol wedder murrt. Dat har doch nu all väl tau lang duurt, so ganz un gor ohn Fruu! Ohn Fruu wie da Läben äben nix. Da dacht nich blot Rudi sich so. Denn de Sähnsucht nah tau Huus und nah de Fruu nehhm ümmer mier tau, je länger die verdammte Reis duurte. Man blot dor öwer räden? Nee, dat deit´n doch nich! Öwer sowat sprök doch keiner! Dat wie äben so, farich.

Nu ist dat woll so, dat Seelüüd un Elefanten wiede Strecken tröchleggen möten, um an ´t Ziel ehrer Wünsche tau kommen. Obwoll dat Infohr´n von Devisen ja de Hauptupgaw von sone Seereisen sünd, müssten´s von baben doch taulaten, dat unnerwägens Gemüse un Owt tauköfft wür´. Wat wedere Devisen kost, achter dei ´s an wieren, als de Düwel achter de arme Seel. Den´n Scharbock äwer, den´n wulln´s denn doch nich riskier´n. Wurans seech dat denn ok ut! Skorbut inne sozialistischen Seefohrt!

För düchtich Vitamine wie denn ja nu ok sorcht an Burd. Mit männich anner Saken sech dat liekers nich so gaud ut. Tau´n Biespill mit Brot. Un an sein Brot hüng de Düütsche nu mal sier, ob in Ost orrer West. Wat würklich gaud tau verstahn woer, uns dächlich Brot. Äwer int Utland. Himmel, Mors un Twirn! Wat harn die dor blot för´n Brot! Nah´n Osten dor güng´t ja recht gaud. So bie´n Russen un ok bie ´n Polen. Dor harn´s Brot, dor künnst ok noch Brot tau seggen. Dat rök all binah, als tau Huus. Äwer in Skandinovien! Säut, das Brot – al dat ganze Brot wie dor säut! Manning, Manning, säut un witt! Nee, hür mi up un lat mi taufräden mit dat säte un witte Tüch! Ein lütt Zauberwurt harn´s dor denn doch noch – inte söt! Dormit künn´n doch noch eis an´n schwattes Brot kammen. Den Vagel in Saken Brot, den´n schöten de Briten aw! Minschenskinnings, dat da sowat öwerhaupt gäben künn, mücht´n gor nich glöben! Nee, den´n Nam´n Brot verdeinte dat nu würklich nich, wat dei dor als Brot verköfften! Dor wier´t man gaud, dat de Bulleyes dicht wiern. Süss flöch dat dor woll dörch un wech. So licht als Watten wie dat Tüch! Dor wie dat würklich ´n Glück, dat´s dat all in Schieben schnäden harn. Weit de Düwel, wurans die dat bewarkstellicht harn. Un denn versäuk eis ein, dor noch bäten Bodder uptauschern! Nu möt´n äwer ok seggen, sei harn ok Schwartbrot – man blot, äten künnst nich! De reine Suurdeich, kann ick juch seggen! Sowat künn ein äten mit leddern Tung un bleckern Magen!

Duurten de Reisen nu so lang, keem ok noch anner Misslichkeiten tauplatz. Dat duurte nämlich gor nich, dor geew dat nich einen Druppen Bier mier an Burd. Von sowat, har dor nich all Paul Kuhn ´n Leed von sungen? Binah als up Hawaaii keem dich de ein un anner dor all vör. Man blot nich so warm unnerwägens, wennt nich grad eis Sommer wie. Mit eis äwer süll all de Not ehr End fin´n – Nah Emden süll ´t nu rinnergan! Dor süll ´ne Ladung Koks nah Stralsund öwernamm´n war´n.

Fastmakt in Emden, wie da nu all Middernacht worn. De Behörden wier´n all von Burd, man blot de Lots, de bleew noch up´n lütten Köm bie´n Kaptein inne Kammer. All anner güngen noch bäten tau Rauh. Ümmerhän, von lange Duur wier´t mit de Rauh denn doch nich. Bald wiern´s wedder all up de Bein. Frühstück wie ok all vörbie un de Dach löp schwer an. Nah´t Middachäten noch ´ne lütt Siesta. Noch ´ne half Stun´n lang hänsetten, säd Kapptein Zimmer hiern eis. Von lange Duur wier´t mit Siesta ok wedder nich worn – de Bierdöst har sick all wedder eis meld´. Äwer so wiet wier´t hüüt noch lang nich. Hüüt wie nämlich Dunnersdach, Seemannssündach, also. Dor geewt Kaffe un Kauken. Wat sick ok wedder kein ein entgahn laten wull. Bie Kaffee un Kauken wür denn ok verawräd´, den´n Landgang up den´n tiedigen Abend tau verschuben.

Bi´t Abendäten har denn ok kein ein mihr so recht Appetit. Ok Hein Lebohn nich. Hei brummelte so wat för sich hän, dat hüürt sick an als säd hei: „Könichriek för ´ne Buddel Bier.“ Nu seeten´s ja all tauhop inne Messe. Ok Kaptein Zimmer an sien Stirnsiet anne Back. Dor gnurrt hei ok all los: „Möten Sei denn ok ümmer in anner Lüüd Wund´n rümmerstochern, Lebohn? Ich häw Döst als ´ne Barchzääch! Dor möten Sei doch nun nich ok noch...“

„Denn laten´s uns doch an Land gahn, Kaptain“, unnerbrök Heini den´n Kaptein bäten respektlos. Wat Zimmer liekers nich persönlich nehm. In´n Oogenblick jiepert em dat woll bannich nah ´ne Buddel Bier.

„Also gaud, Lebohn“, säd Zimmer nu. „Wecker will denn nu mit?“ Güst in den´n Oogenblick keem Charly den´n Gang entlang un hüürt da, wat Zimmer säd. Un dat keem em grad recht. Furst stök hei de Näs dörch de Dörenritz: „Dor gah ick doch giern mit, Kaptein, wenn´t recht is.“

Kaptein Zimmer har nix dorgegen. Em süll´t recht sien. Worüm ok nich. Hein Lebohn hat ok furst de Gunst der Stun´n nutzt un sick ok meld´. Dor keek Zimmer üm sick – Lebohn also un Charly. Dor dürft de Chief Natürlich ok nich fähl´n. Zimmer schuult nu nah Hanning Klausen – dei wüsst ok furst, wat de Glock schlahn har – hei müsst an Burd blieben, wenn de Kaptein an Land güng. „Äwer ´ne Budel Bier bringt ji mi doch woll mit, wat?“

„Geiht klor, Hanning“, säd Hein Lebohn. „Dor kannst di up verlaten. Is verspraken.“

Harri Zimmer hängegen wie wat upfall´n. Dat keem em mit eis so still för! Hei keek nah links näben sick, wur de Chief sitt. Worüm in drei Düwels Namn, wie Rudi hüüt so still? Dat passt doch ganz un gor nicht tau em! Zimmer kek noch eis genauer hän – die griente doch so unverschämt un stillvergnäucht för sick hän! Dor künn doch wat nich stimm´n! De Kierl, de har doch wat! Un dat wie ok Hein Lebohn intwischen inwor´n. Rudi so still? Kuum tau glöben. Die quasselte doch süss ümmer als so´n Antenmors!

„So´n rechten Döst häst du woll gor nich, wat, Rudi“, fröch Heini bäten archlistich. Dor kreech Rudi denn doch den´n Kopp hoch un grient: „Wisst ihr denn überhaupt, wie weit es von hier aus biss in die Stadt ist?“

Rieklich erstaunt seech Kaptein Zimmer nu sien´n Chief an: „Nu hür man up., Rudi. So wiet kann dat ja nu woll ok wedder nich sien.“

„Na ja, Harri, so an die zehn bis zwölf Kilometer, denke ich. Mehr wird´s wohl nicht sein.“ De Gesichter inne Rund´wür´n ümmer länger! Un Rudi griente öwer alle vier Backen!

„Wat“, röppt Kaptein Zimmer un reet de Oogen up. „Teigen Kilometer? Dat glöwst du doch woll sülben nich, Rudi!“ Manning, Manning, dacht ok Hein Lebohn. Teigen Kilometer sünd nich grad ´n Pappenstähl. Sintemolen man dat Loopen ok nich grad erfun´n har. Zimmer har sick in´n iersten Oogenblick bannich verfiert, nehm sick den doch furdst wedder tauhop un har sick in´n Greiff – disser verdammte Bilschenkräwt äwer ok! Dei griente ümmer noch als so´n Honnichkaukenpierd! Wat Zimmer nu doch bi lütten bäten argern wull. Disser Kaffeesachs! Ierst de Vörfreud up ´n käules Blondes wecken, denn dat mit de teigen Kilometer. Sowat höl doch kein Pierd nich ut!

„Un dorbie häst du doch nu gor kein´n Döst, nich wohr, du Oberheizer?“ Zimmer fröch dat nu doch bäten süürlich. Äwer Rudi bleew all wedder ganz gelaten: „Es gibt aber vielleicht doch noch eine andere Möglichkeit, du Obernautiker.“

„Un wat för ein süll dat nu sien, du in Diesel braden Sachs“, fröch Zimmer nieglich. Dor ded Rudi nu weddere so, als müsst hei orrich scharp nahdenken – un lang dacht hei nah. Siehr lang. In Würklichkeit sünnt sick dat Kamel in sein öwerlägene Urtskenntnisse. Denn alle Oogen anne Back hüng´n nu an seine Lippen.

„Also, Kinder, nun hört mir mal gut zu, ihr großmäuligen Tramps“, füng Rudi nu an. „Ihr seht doch dieses Monstrum von einem Deich dort drüben, nicht wahr? Und dahinter, hinter diesem Deich, da liegt eine Bierbude, sage ich euch. Wenn sie noch da ist. Ist schon bisschen her.“

Dat de Deich ´n Monster wie, dormit har Rudi nu würklich recht. So. n Deich, dat har kein Minsch noch nich beläwt! Dat Diert wie woll an de tei´n Meter hoch! Dor wier´t kein Wunner, dast ´n nich8 seihn künn, wat dor achter leech.

„Ick kiek fuest eis nah, Kaptein“, säd Hein Lebohn. „Wi wull´n doch mal seihn, ob dat woll stimmt mit de Bierbaud.“

Hein stünn up un kladdert nah baben rupp up´t Peildeck. Dat süll doch mit ´n Düwel taugahn, wenn ´n nich dor von baben öwer den´n Deich kieken künn.

As sächt nu ok dan. As ´n Wiesel klabastert Hein na baben, stütt´t sick dor up den´n Peilkompass. De Wind zottelt em üm de Hoor. Har hei sick nich doch leiwer dat Glas mitnammen? Äwer nee, dor wie doch wat! Dor unner inne Grund, dor wie wat, seech ut als ´n Blockhuus in´n wilden Westen – da künn sei sien, Rudis Bierbaud! Man bäten komisch, dor wie keine Minsch tau seihn. Wier die Baud mitunner gor nich open?

Ick täuw leiweer noch ´n lütten Oogenblick, dacht Hein. Dor müsst doch eis ein rutkammen ut de Dör.

Hein luurt, luurt noch poor Minuten – kein Schwien keem ut de Dör! Hein kladdert wedder dal. Wat mücht dat man blot up sick hebben mit de Baud dor unner? Ob dat dor würklich ´n Bier tau kriegen wür? Unner inne Messe würden´s woll all bannich täuben up em.

Hein steech runner, sett sick wedder up sein´n Stauhl: „De Baud steiht dor noch, Kinnings! Tau syeih wie dor allerdings kein Scheanz nich, kann ick juch vertellen. Un ob dat dor Bier giwt, dat weit allein de Herrgot in´n Häben. Ick nich.“

Mit streng´n Blick keek Harri Zimmer don sien´n Chief an: „Wat hät dat nu wedder ta bedüden, du Ölkannenschenker? Uns hier so dat Muul wätrich tau maken un nu ist dor gor kein Druppen Bier tau kriegen?“

Kaptein Zimmer keek nu inne Rund´ un fröch: „Wat maken wie nu mit em? Wecker Straf sall hei kriegen? Wat mein´n jie? Icvk bün för de Bastonnade. Twinnich up de Fautsohlen. Dor löppt hei gaud nah.“

Doch Harri Zimmer hat gor nich so meint in Würklichkeit. Tauletzt klüng dat all wedder recht versöhnlich. Un richtich, Rudi bört mit eis ok all den Hand hoch: „Das Ding ist offen, sage ich euch!“. Reep hei öwertücht. „Darauf gebe ich eich Brief und Siegel.“

As Rudi dat nu sächt har, geew´t nu kein Hallen mihr! De Utsichten up so´n käuhles Blondes wier´n nu mit eis wedder bannich stägen! Dat duurt nich lang, dor makt sick dat Quartett up den ´n Wech. Schlips un Kragen müsstenn dat hüüt nich unbedingtielieker müssten´s orrich un sauber gahn. Man har doch schließlich de Republik in´t Utland tau verträden.

Utland, dacht Hein Lebohn. In ´n Oogenbliick keem em dit Wurt nu doch bäten sonnerbor vör. Wier den Emden würklich all Utland? Doch woll ihrer nich. Äwer in´n Moment dor öwer nahtaudenken, wie woll doch nich de rechte Oogenblick.

„Denn man rupp up de Pierd, Dschigiten“, reep Charly ok all. „Ranner an de Kameltränk.“

Bäten neidisch keek Hanning Klausen de vier achteran. Tau giern wie hei dor ok mitgahn. Doch wat nich geiht da geiht äben nich. Dorför wiere hei nu Kaptein an Burd. Wenn ok man blot vör poor Stun´n.

Buten har Rudi ok furst de Führung öwernammen. As ierster leep hei nu up den´n grugligen Deich tau. Doch wurans dor nu röwerkommen öwer dat Diert? Kein Stiech, kein Trepp un nix tau sehn! Ratlos bleew dat Quartett ierst eis stahn un keek. Keek nah links, keek nah rechts – har´n dei, de da hier eis buucht har´n, gor nich an ´n Öwergang dacht?

Rudi har wedder wat entdeckt! Nee, dei har´n nix vergäten bie dat Buugen von dit Monster. Dor achtern, binah ganz an´t End wie wat. Man künn´t von Wieden gor nich seihn. Nee, ne Trepp wier´t nich. Man blot ´ne lange Ledder, ganz in ´n Deich inlaten. Kein Wunner, dat´n dei nich seihn har. Nu man ranner dor un upentert!

De Deich wie nu erklommen. Nu eis kort nah Luft schnappen. Düsich künn ein´n war´n hier baben. Manning, Manning. Hein Lebohn leet sien´n Blick schweifen – dor unner stünn se ja, dat Objekt der Begierden. Seech tatsächlich ut als ´ne Baud bie de Indsmen, man blot nich ut Holt, sonnern ut Stein.

Nu man wedder dal von den´n Deich. Un dat leet sick noch beschätener an, als dat rupperkladdern! Man gaud, dat nu nich ganz so wiet dalgüng up de Achterkant. So, dat wie nu ok schafft, man har wedder fasten Boden unner de Fäut. Äwer kein Straat, kein Wech nich! Nu ok noch ierst ´n Stiech päden! Glücklicherwies güng bäten rechts ´n lütt Wech bit an de Baud.

Fixer wür´n nu de Schritt. Rudi vöran, makte orrich Tempo! Har em nu de Döst ok bie de Flicken? Ümmer ieliger har Rudi dat mit eis. Man blot noch an de dörich Schritt, dacht Hein Lebohn. Ob die dor woll würklich open wie un wat tau drinken harn?

De Ingang wie erreikt! Rudi rett ok furst de Dör up – luudes Stimmengewirr schlöch em un uns all entgegen – dat Ziel wie nu erreikt, tau´n Griepen wie dat Bier!

Harri Zimmer keem als tweiter rinner, keek sick ierst mal üm. Dat Huus har man blot einen Ruum. Binah de ganze Breid nehm de Tresen in. Dorvör fief Barhockers – all besett! Zimmer keek na rechts, anne Kant von´n Tresen twei Matronen, twischen de beiden wie noch ´n Hocker frie. Un wat passiert? Genau up den´n lerrigen Hocker twischen de beiden Damen stürt Rudi up dahl, bevör noch ein ´n Schritt makt har!

Hein Lebohn wie mit de annern ok stahn bläben, keek sick üm. Rudi har iein´n Platz j all fund´n tw1ischen de beiden Frugenslüüd, doch war süll dit warden? Kein Stauhl, kein Hocken, kein nix nicht! Süll ´n sick hier den Bein in´n Liew stahn? Ok Charly keek all ganz bedeppert. Orrer wier´n dat de Bussens von dei beiden Damen, dei em so beindruckten? De har´n ok bannich Holt vör de Hütt.

Äwer nu keem mmit eis Bewägung in de Wirtin achtern Tres4en! Stäuhl un Hockrs har sei ja nich mihr, doch Bier3 kisten wier´n rieklich dor! Die schlöpt sei nu ranner. Hein Lebohn dit seihn, sprüng hei häntau, nehm ehr weck aw. SUo har nu jeder doch noch ´ne Sittgelägenheit. Ümmerhän, dacht ok Kaptein Zimmer. Leiwer schlecht sitten als gaud stahn.

Man seet nu zwor inne tweite reih, doch dat Bier wie liekers in Reikwied´. So passierte dat nu ok – röwerlangt, de Bierbuddels. Bier ut´t Fatt geew´t woll hier nich.

Manning, Manning, hätt dat woll zischt bie de ierste Buddel Bier! Dat krüste orrich inne Näs! Inne Maach wier´t als wull da Bier fursst al tröch! Hein künn dat grad noch bie sick behallen! Man blot nich so hastich! Bannich Kohlensäure har die in ehr Bier hier in´n Westen! Äwer schmecken ded dat. An ´n Hopfen har´ns ok nich sport. As Öl leep dat nu dörch de Kähl. Manning, wie dat ´m Genuss!

Intwischen har sick Rudi mang de beiden Frugenslüüd inricht. Hein Lebohn luuchte ümmer wedder eis röwer, wat sick dor woll anne Kant von den´n Tresen daun künn. För em wie ´t in´n iersten Oogenblick klor, die beiden, dat wier´n weck von ´t Gewerbe! Dat wie kuum tau öwerseihn. Un dei, wecker nu rechter5 Hand von Rudi seet, magersüchtich wie die nu grad nich. Un de anner, linkerhand, von die künn sicl de Lollo noch ´ne Schiew awschnieden. Ehr Bussen wie würklich nich von schlichten Öllern.

De ierste Buddel Bier, dat wie man blot ´n Druppen up´n heiten Stein. Furst wie dor de tweite fällich. Kaptein Zimmer ächzte vör Genuss. Chaly ok, künn dat Rülpsen eben noch vermeiden. Bald wie man ok al bie de drütte Buddel Bier. Dor wie de gröttste Döst stillt. Nu künn´t denn ok sinniger angahn.

Hein har mitunner all dat Gefäuhl, als leppen em Ameisen dörch sienen Kopp. Dat Bier verfählte woll siene Wirkung nich. Nu keek man sick doch noch eis bäten genauer üm. Ok de iersten Gespräche bahnten sick an. De Lüüd inne ierste Reih an ´n Tresen seegen ut als de Hottentotten, so bruun brennt. All bald stellt sick ruut, dat die mit ´n Tanker unnerwägens wäst wier´n. Von unner ut de Golfregion wiern´s herkammen.

Ümmer wedder eis keek Hein Lebohn mal röwer nah Rudi un seine beiden Fruugenslüüd. Tau seihn wie dor äwer nix Besonneres. Man har mit Bier tau daun, schnackte angerächt. Dor trök mit eis Charly Hein an´n Ärmel un säd: „Manning, Manning, de Lolch de hät poor Titten, dor künn so´n Seeann mit´n Mors up sitten.“

Späder künn kein ein mihr seggen, ob dat nu Awsicht wäst wie orrer nich! Charly sülben wie verfiert, wie dull öwer sienen unbeawsichtichten Riemels. Denn mit´n mol bröck doch ein G/ebölk un gedlächter los, dat man so siene Ort har! Charly trök den´n Kopp twischen de Schullern – pienlich, pienlich! Harn dei drei dor dröben dat etwa ok mitkrägen?

Nee, dornah seech dat nich ut. Dei ganze Klamauk un Gebölk leet ok al bald nah. Nee, nee, Rudi Har den´n Kopp zwor hochkrägen, parlierte äwer allmit de beiden Wiewer, lacht mit ehr. Charly bört ´n Kopp ok all wedder up – nee, dor dröben harn´s woll nix mitkrägen. Dei harn mit sick sülben tau daun.

Intw1ischen wier´t denn doch ruchbor wor´n, dat Kaptein Zimmer un sein Crew ut´n Osten keem´n. Dat wie nu äwer wat för de Westgwermanen! Nu makten´s de Breiftaschen up un tröken de Spendierbüxen an! Manning! De arm Bräuder ut´n Osten, die müsst´n doch bäten helpen! De Schwestern wier´n ja nich dorbie, dacht sick Hein Lebohn. Bäten pienlich wier´t in´n iersten Oogenblicl ja ok. Liekers, ´ne Rund´Kurn von Doornkart hülp dor öwer wech. Bie lütten wür´r nu orrich gemütlich. Ok Kaptein Zimmer schöw noch eis ´ne Rund´Kurn twischen. Hei künn´t sick ja leisten bie sein Repräsentationsfonds. Wi annern müssten man bannich Huushallen mit und poor Kröten an Devisen.

Aw un tau keek Hein Lebohn liekers noch ümmer eis röwer nah Rudi un siene beiden Damen, doch Nieges wie dor nich tau erkennen. De drei parlierten angerächt, keeken ngor nich up. Vörn an´n Tresen wür´n de Ost-West-Gespräche all intensiver. Kaptein Zimmer wie bemäucht, de Politik möglichst ruut tau hollen. Wat em ok ganz orrich tau geling´n schiente. Dat wie sowieso so´n Sak mit de Politik. Meistenndeils keem dat dorbie tau Zank un Striet. Un sowat künn hüüt Abend nu würklich keiner bruuken. Charly un ok Hein Lebohn har´n för sowat ohnhän nix öwrich. Un Rudi dröben? Dei all gor nich. Rudi wie mit de beiden Matronen total utlast.

Hein wie intwischen all bäten nahdenklich wor´n. Dat Bier un de Kurn wirkten. Dor zuppt Charly em mit eis an´n Ärmel – Hein keek em an, Charly wiest mit´n Kopp röwer na Rudi. Hein folcht Charlys Blick, keek Rudi dröben an – wat wie dor los? Rudi kreech doch mit´n Mal den´n Kopp un de Näs hoch, schnuppert links, schnuppert rechts – wat künn em dor denn blot so inne Näs stecken? Rasch stött Hein Kaptein Zimmer an. Die nu wedder den´n Westgermanen, de vör em seet. So stött ein den annern an, dat nu mit eis ganz srill wür´inne Rund. SAll kekken´s nu Rudi un de beiden Damen an. Dor seegens nu all, dat Rudi ümmer noch so schnüffelte, den´n Kopp hoch un wedder dal kreech, sich ümdreihte, nach achterni schnüffelt als son´Hund – wat wie dor los? Un dor keem´t ok all: De Dame an Rudis linke Siet sächt doch mit eis: “Hast du gemerkt, Rudi? Ich habe eben geschissen!“

Wat nu keem, dat wie kein Lachsalv nich, als bie Charly un sein Riemels vörhän! Dat wie ´n Orkan, de nu losbrök! So´n Orkan, de mit brachiale Gewalt dörch dat Lokal bruuste, dat Rung un Rad bäwt! Ruuge Männerkählen johlten, dat ´n dat Uhrensuusen kriegen künn! Groze Hän´n klatschten up de Oberschenkel, dat´t man so kracht. Vörn, inne ierste Reih dor schlögen´mit de Fuust up ´n Tresen, dat de ganzen Gäser upsprüngen! Dor har de Wirtsfruu alle Hän´n tau daun, dat nich allens tau Bruch güng un üm groten Schaden tau vermeiden. Manning, Manning, wie dat ´n Klamauk inne Baud!

Doch als dat nu ümmer so is, ok de grötste Storm flaut eis wedder aw. So ok hüüt un hier. Rudi har sein Rüükorgan intwischen ok wedder unner Kontroll. Noch eis schmeet hei ´n Block achter sick – nee. ´n gräunen Schleier wie dor nich tau seihn. So makt hei dat, wat in disse Situation ümmer noch dat best wie, hei lacht mit de annern all, neehm noch ´n Schluck ut de Buddel. Dat Vertellen güng nu so bie lütten ok all wedder vöran. Intwisschhen wier´t ok all spät wor´n. De höchste Punkt wie an dissen Abend woll doch öwerschräden. So wier´t woll nich verwunnerlich, dat Kaptein Zimmer tau´n Upbruch mahnte. Morgen früh hat ja ok jeder ein in aller Frische an Deck tau stahn. Doch ´n lütten Scheidebecker süll´t doch noch sien. Dornah süll´t den äwer doch losgahn.

Hein Lebohn sch8ickt noch fix eis ´n Blick nah Rudi röwer – ob dei woll doch mit de Lolch – nee, dor spälte sick woll doch nix aw. Rudi stünn ok up! Ganz Genztleman, küst hei de beiden up beide Backen – ach so, up beide Wangen natürlich, üm kein Missverständnis upkammen tau laten.

Koerte Verawschiedung nu vonne Wirtsfruu un de spendablen Westgermanen un los güng de Fohrt wedder an Burd. Un dor geew da unnerwägen noch bannich wat tau lachen! Rudi müsst noch ruutkammen mit de Sprak! Wat för ´ne Duftmark dat den nu wäst is, de em so har tau schaffen makt, dat hei schnüffelt als ´n Polizeihund.

„Und“, fröch Harri Zimmer denn noch bäten scheinheilich. „Wusst du denn nich doch leiwer noch mitgahn mit de ein?“

„I wo“, säd Rudi. „Ich wollte doch nicht noch in einer Gaskammer enden.“ Dormit har Rudi nu wedder de Lacher up siene Siet. Recht har hei ja ok. Bit nah Huus wiern´t nu ja blot noch poor Stun´n. Stun´n blot noch, dat jeder siene Leiwste inne Armo nähmen künn. Dor bruukt dat hüüt keine Amouren mihr.

Dat Rauder

All recht markwürdich, wat ein´n so dörch den´n Kopp gdeiht, wenn ´n satt un taufräden tau Huus in sien´n Sessel sitt. Un in den´n seet hüüt ok Hein Lebohn, wie satt un ok recht taufräden. Urlaub har hei krägen. Endlich, endlich eis wedder Urlaub! Mol wedder tau Huus bie Fruu un Kinner. Bie de Kinne, de ´n süss ja kuum noch tau Gesicht kreech.

Dat ganze Johr unnerwägens. Mol twei Dach tau Huus, dor luurt´n all up dat nächste Telegramm, dat ´n wedder an Buurd müsst.

Nu äwer har Hein würklich eis Glück hat! Von baban bie de Reederie harnsien´n ´s em tatsächlich ´n längeren Urlaub tausichert. Hein schmunzelt vör sick hän in sein´n Sessel. Hüüt har´t Brattüffel gäben. Sein Helena har ´s inne Pann braden, so recht mit Speck und Zwiebel. Doröwer den drei Speigeleier – mie leiw Scholli, dor künn ein´n furst da wader in ´t Muul tauhoplopen! Einfach wunnerbor, de Geschmack! Un all dat Rüüken vörher.

Erklär´n künn sick Hein dast gor nich, worüm em dit einfache Gericht so mun´n dee. Dat eine äwer wüsst hei genau – dorför leet hei Sekt un Kaviat stahn. Un sein Helena, dei wüsst ganz genau, wat em gaud dee.

Siene schöne Helena. So nennt Hein sien Fruu bie sick sülben. Schön wie sei ümmer noch mit ehre sössundörich Johr. Wohrhaftich. ´ne richtige Schönheit wie ´s noch ümmer. Dor har ok de Geburt von de beiden Kinner nix an ännert. Tau´n Glück nich.

Eigentlich süll hei sowat als Brattüffel un Speigeleier tau ´n Abend gor nich äten, har Helena sächt tau em. ´n Schmeerbuuk wür´hei dorvon kriegen. So´n lütten Ansatz har sei dor all bie em seihn.

Sächt har´s dat ok noch eis, als sei beid späder in´t Beer leegen. Mizt ehr lütt Hand har sei em öwer sein´n Buuk sträken. Har sick ok bäten späder noch dorbie nah Süden awirrt. Bannige Schuur´n wiern emo dor dörch dat ganze Liew loopen! Wat´n Glückspilz, wecker so´n Wiew sien eigen nenn´n dörf!

Hein verfiert sick orrich, als mit eis sien Dochter Erika rinnerkeem un fröch: „Du lächelst ja so, Vati. Woran denkst du denn?“

Hein reet de Oogen up. Erika, sien lütt Prinzessin! Wat för ´ne säute Diern, sien Dochter! Mit ehre twölf Johr wie die all ´ne richtige Schönheit. Ganz un gor nah ehr Mudder, keem dat säute Ding.

„Grad häw ick an so´n lütt Scherzleed dacht, mien Säuten“, antert Hein. „So´n lütt Leed, äwer mit iernsten Hinnergrund, mien Diern.“

„Hoffentlich nicht wieder so ein Garn, das die Seeleute so gern spinnen, Vater.“

Markus wier mit eis ok inne Stuuw kammen, har sick ok furst inmischt, as hei dörch de Stubendör keem.

Bäten vörluud, dei Bursch, dacht sick Hein. Doch hei künn den´Bengel nich lang arch sien. Die wie ja süss ganz in Ornung. Dor har ssien Mudder all för sorcht in all de Johrn.

„Is dat nich, Markus“, säd Hein Lebohn. „Dat wier domals all ganz schön knifflich, kann ick juch seggen.“

Hoch upschaten, de Jung, dacht Hein inn´n glieken Oogenblick. Binah all so grot as sein Vadder mit sien viertgein Johr. Dor wier Helena un em all orrich wart gelung´n mit e beiden Kinner. Gaud gelungen wier´n de beiden. Wenn man blot disser Bengel eis ´ned orrige Frisur up´n Kopp har! Die har ´ne Wull up den´n Brägen, dat ´n glöben künn, hei har so´n Kaffeewärmer up ´n Kopp stülpt krägen! Nich mol de Uhren wier´n noch tau seihn. Nich mit antaukieken, sowat!

An´n leiwsten har Hein as Vadder den´n Jung na´n Frisör schickt mit sein´n Kaffeewärmer, em den´n eis orrich awtauschnieden. Äwer dormit wier hei nich dörchkammen. Sie Mudder schlöch sich up Markuss´Siet. Tau argerlich ok, doch dor wiwer nix mihr tau maken. Hei wier demmokrotisch öwerstimmt., har sick dormit awtaufin´n. Hüüt´ndachs wier dat äben so. As wenn dat nu ´n Argument wier! Doch de Kläugere giwwt nah. Man sick ja möglicherwies ok an so´n Kaffeewärmer gewöhn´n. Wenn´t denn unbedingt sien müsst.

„Wir bringen jetzt das Geschirr in die Küche, Kinder und waschen ab“, unnbrök Helena nu Heins Gedanken. „Danach hören wir uns dann Vatis Lied an.“

Furst wier Helena all wedder up ehre schön´Bein. Hein Seech´t mit Wollwullen. Gor nich mol so schlecht, de Markus, leet´n eis den´n Kaffeewärmer biesiet. Hei schucht openbor ok den´n Awwasch nich! Ok, wenn man´n butt bich glöben wull bie den´n Bengel. Doch öwerhaupt de Namn. Dei har doch wat! Har ´n orrigen Klang – Mark Lebohn! Dat har all wat historisches binah. Künn dat woll wat bätres gäben, as so ´ne intakte Familie? Twei gaud geraden Kinner, wat ja ganz allein Helenas Verdeinst wier. All de Johren har sei ganz allein mit de Kinner dorstahn. Har allns allein maken müsst. Allns allein entscheiden. Sich üm jeden Schiet un Schät kümmern müsst. Gor nich hoch nauch künn´n ehr dat anräken.

„Es geht los, Vati“, wür Heini mit eis ut siene Gedanken räten. „Du musst jetzt singen“, reep Erika.

Gorf fix wier´n de drei all wedder tröch ut de Kombüs. Dormit hat Hein noch gor nich räkend. Äwer nu geew dat kein Uträden un ok kein Strüben. Wecker A sächt, die möt ok B seggen.

So richtich stark in´t Singen wier Hein Lebohn nu würklich nich. Tied tau´n Äuben har hei ok lang nich fund´n. Soans keem dat tauierst mol tau so´n Sprekgesang. Un de Stroph mit de Geishas ut Tokio. De leet hei ieerst mol, wech. Denn dat mit de Geisha, de gor nix an´n Liew hat as ´n bäten Watte in´t Uhr, dat wier halt nich ganz Jugendfrie. Also, den man de anner Stroph: Wir fuhr´n unter Volldampf mit der Viermastbark, ho

Von Konstantinopel nach Dänemark, ho

doch plötzlich da kriegte wir alle ´nen Schreck

wir konnten nicht mehr steuern, unser Steuer war weg

Aber ich fand den Fehler sofort

Wir hatten einen Steuereinnehmer an Bord.

Und denn auf See und denn kein Schiff denn auch noch barfuß bei Windstärke zehn

Und den Seesack auf´n Nacken und Frost anne Hacken

Oh Seefahrt, wie bist du so schön.

In´n Verloop von sein Vördrach wier Hein ümmer bäder in Form geraden. Ok mit sien Stimm. Dat flutschte tauletzt man so! Dor klatscht de lütt Priinzessin Erika man so begeistert in ehr lütt Hän´n. Ok Helena makt mit un klatscht inne Hän´n. Man blot Markus nich! Die keek, as wür´hei noch up irgendwat luurn.

„Bravo, Vati! Schön hast du gesungen.“ Erika wull gor nich uphür´n tau klatschen.

„Aber da war doch noch etwas, Vater“, meld sick Marus tau Wurt. „Das war ja ganz lustig mit Konstantinopel und so. Aber du wolltest doch noch etwas sagen, was damit in Zusammenhang steht, nicht wahr? Aber bitte kein Garn!“

Hein Lebohn nickt sein´n Jung nu tau. Nee, dei Geschicht künn in´t Läben nich vergäten, die Geschicht mit dat mallich Rauder.

Hein neehm sick nu vör, die Geschicht so tau vertell´n, as wier´t ´n anner. Dei dor vertellt. Hei müsst sick nu äwer bie lütten bäten beielen. Markus keek al so ungedllich un Erika ok. So füng hei nu an.

Tau dei Tied wie Kaptein Zimmer mit de „Sirrah“ inne Ostsee unnerwägens. De Reederie har Orrer gäben, dat Schipp von Malmö in Ballast nah Mäntyluoto tau versägeln har. In Ballst, weil in Malmö partout kein Fracht för Mäntyluoto tau kriegen wier. Deswägen in Ballst nah Finnland. Wat bedüüt, dat de „Sirrah“ nix in´n Liew hat as dat Wader inne Ballasttanks. Wobie dat Schipp nu wie tut dat Wader keek. De „Sirrah“ wür´nu drieben up de See as ´ne Schwiensblas. Soans har sick Kaptein Zimmer domals urtdrückt.

Hei sülben, Hein Lebohn, wier dohn noch tweiter Stürmann an Burd. Wat heiten süll, dat hei de Hunn´nwach von Klocl twölben bit üm vier und von null bit Klock vier´n har.

De „Sirrah“ wier nu all ´ne ganze Tied up See unnerwägens. Ölands Södra Grund leech all achterut un Hein har de Wach an Ronald, den´n Iersten Stürmann öwergäben. Bäten späder har hei sick denn ok tau Rauh begäben. Obswoll hei baben up de Bröch poor Tassen Kaffee drunken har, wier hei mäud un ok recht bald inschlapen.

Dat wier woll noch gor kein Stun´n vergahn, as dat allwedder anne Dör kloppt! Dat Licht wür anknipst un de Wachmatros reep: „Reise, reise, Stürmann! Ick sall Sei wecken. Sei sall´n na baben kammen.“

Hein schreckt orrch tauhop. Einen Oogenblick müsst hei sick nu doch ierst eis besinn´n. Har hei öwerhaupt all schlapen? Hier stimmte doch wat nich! Wat wier dat man blot? Dorf wier doch wat anner as süss! Hein lauscht – jo, dat wier´t doch! Klor, de Geräusche. Manning, de Hauptmaschin leep doch gor nich! Dat ganze Vibrier´n wier ok wech! Blot de Jockel unner leep un sorcht för Strom!

Nu fixing inne Klamotten! Gor nich grot waschen un putzen. Lütt Kattenwäsch müsst hüüt reiken. Denn äwer rasch nah baben up de Bröch. Weit de Düwel, wat dor los wier. Kuum

Dör achter sick tau, keem em buten up´n Gang ok all Ronald entgegen.

„Wat is denn passiert?“, fröch Hein furst.

„Wenn ick dat man wüsst, Hein!“

„De Maschin löppt nich Ronald.“

„Ich häw nich de geringste Ahnung, Hein. Blot so väl, wi hebben gor kein Rauderwirkung. Weit de Düwel, wat dor los is.“

Nu wier´t intwischen klock söben vörbie. Buten wier dat stickendüster. Ronald har all anwäsen, dat achtern an Backburd de Jakobsledder anböcht wür. De Matrosen har´n dat Fallreep ok all fastmakt. Onald neehm nu de grote Stablamp inne Hand un säd tau Hein: „Die Lamp nähm du nu man un lücht mi, dat ick öweerhaupt war seihn kann dor unner.

---ENDE DER LESEPROBE---