Erhalten Sie Zugang zu diesem und mehr als 300000 Büchern ab EUR 5,99 monatlich.
- Herausgeber: Alfredbooks
- Kategorie: Abenteuer, Thriller, Horror
- Sprache: Niederländisch
Westernroman door Neal Chadwick Het formaat van dit boek komt overeen met 105 paperback pagina's. Wesley Carrington was een man die controverse aantrok zoals vuil vliegen aantrekt. Helaas maakte hij deel uit van mijn drijfteam waarmee ik 3.000 stuks vee naar Mexico.... wilde brengen. En zo ging het lot zijn gang...
Sie lesen das E-Book in den Legimi-Apps auf:
Seitenzahl: 114
Veröffentlichungsjahr: 2023
Das E-Book (TTS) können Sie hören im Abo „Legimi Premium” in Legimi-Apps auf:
Ähnliche
Neal Chadwick
Bloedspoor: Western
Inhaltsverzeichnis
Bloedspoor: Western
Copyright
1
2
3
4
5
6
7
8
9
10
11
12
13
14
15
16
17
18
19
20
21
22
23
24
25
26
27
28
29
30
31
32
33
34
Bloedspoor: Western
Westernroman door Neal Chadwick
Het formaat van dit boek komt overeen met 105 paperback pagina's.
Wesley Carrington was een man die controverse aantrok zoals vuil vliegen aantrekt. Helaas maakte hij deel uit van mijn drijfteam waarmee ik 3.000 stuks vee naar Mexico.... wilde brengen. En zo ging het lot zijn gang...
Copyright
Een boek van CassiopeiaPress: ALFREDBOOKS, CASSIOPEIAPRESS, UKSAK E-Books en BEKKERpublishing zijn imprints van Alfred Bekker.
© door auteur/
omslag Werner Öckl
© van deze uitgave 2023 door AlfredBekker/CassiopeiaPress, Lengerich/Westfalen
www.AlfredBekker.de
1
Ik stond aan de bar van de "Drunken Sinner" saloon in Dodge City en had net mijn whisky op toen de zwaaideuren uit elkaar vlogen.
Drie mannen kwamen binnen.
Ze droegen hun revolvers laag om hun middel.
Een van hen hield een geweer vast.
Het trio draaide zich naar de speeltafel in het midden van de bar. Een magere man met een donkere hoed en een bruin cowboyvest zat daar met drie andere mannen te pokeren.
De man met het geweer stapte naar voren, richtte de loop van het geweer op de uitgemergelde man en schreeuwde: "Tijd voor wraak, Wesley Carrington!"
2
Even was er absolute stilte in de salon.
Je had een speld kunnen horen vallen. De mannen aan de kaarttafel waren bevroren tot zoutpilaren.
Wesley Carrington's handen lagen allebei op tafel.
Hij hield zijn blad in zijn rechterhand.
De man met het geweer vertrok zijn gezicht.
"Nou, je bent verbaasd dat we elkaar zo snel weer ontmoeten, nietwaar?"
Hij wendde zich tot de andere mannen aan tafel. "Deze man is een bedrieger! Hij bedroog mijn vrienden en mij ook!"
Een van de twee andere indringers sprak. Hij was de kleinste van de drie, had een volle zwarte baard en zijn rechterhand op de Colt greep. "Ik had meteen het gevoel dat er iets niet klopte aan ons pokerspel in de Grassland King Saloon in Topeka," zei hij. "Het saloon meisje dat onze kaarten bespioneerde en jou signaleerde was nogal spraakzaam..."
"Wat heb je met Sally gedaan?" spotte Carrington.
"Waarschijnlijk de revolver tegen de tempel gezet..."
"Dat was helemaal niet nodig," antwoordde de man met het geweer.
"Een gouden dollar had hetzelfde effect."
"Als je wilt, kunnen we naar buiten gaan en het uitvechten," stelde Wesley Carrington voor.
Hij wilde opstaan.
De stem van de bebaarde man deed hem verstijven.
"Blijf zitten en beweeg je niet, Carrington," siste de man met de baard. "Eén verkeerde beweging en je hebt een gat in je hoofd."
Carringtons handen balden zich onwillekeurig tot vuisten.
De bebaarde man deed een paar stappen naar rechts.
De derde man, een breedgeschouderde blonde spetter, bleef bij de klapdeuren staan.
Ondertussen wendde de man met het geweer zich tot de mannen die met Carrington aan de pokertafel zaten.
"Jullie kunnen beter weggaan, jongens. Jullie hebben hier niets mee te maken."
De pokerspelers hoefden het geen twee keer te horen. Het waren landarbeiders uit de omgeving. Geen van hen droeg een wapenriem.
Ze waren blij dat ze ongeschonden uit deze hachelijke situatie konden komen.
De drie vreemdelingen hadden precies wat ze wilden. Een vrij schootsveld om Carrington neer te schieten.
Ik wendde me tot de saloonhouder.
"Laat iemand de stadsmaarschalk halen!", zei ik.
"Ik heb de keukenjongen weggestuurd!" mompelde de Wachter.
"Maar vandaag is het zaterdag, Marshal Davis gaat vaak vissen."
"Verdomme!", kreunde ik.
"Sorry, ik kan er niets aan doen!"
Nu hadden de drie vreemdelingen Wesley Carrington omsingeld.
"Misschien kunnen we het probleem op een beschaafde manier oplossen," onderbrak ik.
"Bemoei je er niet mee, meneer!" siste de man met het geweer naar me. "Anders kan ik niets garanderen! God weet hoeveel rechtschapen mensen deze bedrieger al van hun eigendom heeft beroofd! Nu is het tijd om er wat van terug te geven!"
Wesley Carrington's gezicht vertoonde nu een cynische grijns. Ik had deze uitgemergelde man al een tijdje eerder opgemerkt. Hij had verdacht vaak gewonnen.
Een verwaande glimlach speelde rond zijn mondhoeken.
"Als jullie klootzakken geld van me willen, moeten jullie het komen halen, heren!" Hij lachte hard. "Maar ik wed dat jullie daar niet mans genoeg voor zijn!"
Het gezicht van de bebaarde man werd donkerrood.
"Dat mag je hebben!" riep hij.
Hij trok de Colt. Maar Carrington was zo snel dat de bebaarde man niet eens een schot kon lossen.
De man viel neer.
Een oogwenk later ging het geweer van de leider van de groep af.
Carrington had dit voorzien en hurkte zijwaarts op de grond.
De loden lading van het geweer verscheurde de stoel waar Carrington net op had gezeten. Twee omstanders aan aangrenzende tafels kregen wat van het verraderlijke schot in hun benen en schreeuwden het uit.
Carrington rolde in een flits over de grond en schoot terug.
Hij raakte de schutter recht in het voorhoofd.
De man viel in de lengte op de grond. Hij bleef roerloos liggen in een verwrongen houding.
Ondertussen had de blonde hunk bij de klapdeuren zijn revolver al lang in zijn hand.
Maar zijn schot op de aan de grond gelopen Carrington was ondoordacht en slecht gericht. Op een handbreedte van Carringtons rechterschouder ging de kogel in de vloerplanken. Het hout versplinterde.
Carrington's kogel raakte de lange blonde echter in de schouder.
De blonde schreeuwde het uit. Half van woede, half van pijn. Hij wankelde achteruit de saloon uit door de klapdeuren.
Carrington worstelde zich overeind.
Hij deed twee snelle stappen naar de klapdeuren.
Blijkbaar wilde hij achter de blonde aan.
Ik hoorde voetstappen van boven, keek omhoog en zag een man met een Sharps geweer van achter de balustrade verschijnen en op Carrington's rug richten. De schutter moet op de luifel van de salon zijn geklommen en door een van de kamerramen de bovenverdieping zijn binnengekomen.
Hij haalde de trekker over van zijn lange Sharps geweer.
Ik trok de Colt, vuurde op ongeveer hetzelfde moment en raakte de man in de borst. Met een gil zakte hij over de balustrade. Zijn eigen schot was afgeketst en verbrijzelde de kandelaar.
hangend aan het plafond.
De schutter viel op een van de tafels. Zijn massieve lichaam deed de tafelpoten uit de lijm vallen en duwde het blad op de grond. Whiskyglazen vielen op de vloer.
Wesley Carrington draaide zich in een flits om, zijn Colt in zijn vuist.
Het geluid van een galopperend paard was buiten te horen.
De blonde spetter was waarschijnlijk aan het vluchten.
Carrington keek me wrang grijnzend aan. Hij stopte de revolver weg. Ik deed hetzelfde. Nooit eerder had ik een revolverdraaier gezien die het ijzer sneller in de hand had dan Wesley Carrington.
"Dank u, meneer..."
"Burns," zei ik. "Jim Burns."
"No hard feelings. Ik denk dat ik je er nu een schuldig ben!"
Ik wees naar de dode man met het Sharps geweer. "Ik hou er gewoon niet van als mensen iemand van achteren proberen neer te schieten."
Carrington lachte.
"Ik kon drie mannen aan --- maar de vierde zou me zeker afgemaakt hebben. Dat scheelde niet veel."
"Wat voor mannen waren dat?", vroeg ik.
Carrington haalde zijn schouders op en maakte een afwijzend gebaar met zijn hand.
"Ik ken hun namen niet. Ik heb ze vluchtig ontmoet bij een pokerspel in Topeka. Ik denk dat de heren het niet konden verwerken dat ze geen gevoel hebben voor de kaarten in hun vingers..."
"...of dat ze echt bedrogen zijn!" zei een van de anderen.
Carringtons hand gleed onwillekeurig naar zijn heup.
De mijne ook.
We trokken allebei op bijna hetzelfde moment het pistool, behalve dat het zijne gericht was in de richting van de man die de opmerking had laten vallen. De man was midden vijftig, grijsharig en zo verbaasd dat hij zijn Colt niet op tijd uit zijn holster kon halen. Nu stond hij daar volledig bevroren. Trekken tegen een schutter als Carrington als hij de Colt al in zijn hand had, was zelfmoord, dat wist hij.
"Doe het strijkijzer weg!", beval ik.
Carrington haalde diep adem.
Zijn gezicht had een donkerrode kleur gekregen.
"Ik zei toch dat ik je wat schuldig was," keerde hij zich tot mij.
Hij stopte de revolver terug in de holster en kwam bij me zitten aan de bartafel. "U bent zelf ook behoorlijk snel, Mr Burns!"
"Je doet wat je kunt!"
"Wat drink je?"
"Whisky.
"Whisky voor mij en de heer die letterlijk mijn rug had!" riep hij naar de bewaarder, die helemaal bleek was geworden. "Kom op, waar wacht je op?", blafte Carrington hem toe nadat de salooner zich aanvankelijk niet verroerde.
Pas toen brak hij uit zijn verdoving.
"Ik zal je een goede raad geven: blijf met je handen van de kaarten af!", zei ik. "Ze schijnen je alleen maar in de problemen te brengen!"
"Beschuldig je mij ook van fraude?"
"Nee, geen denken aan."
Hij lachte schor. "Als ik iemand zou kunnen vergeven, zou jij het zijn!" Hij dronk zijn whisky in één keer op. "Wat ben je aan het doen, Burns? Je ziet eruit als een cowboy in je met stof bedekte chaps."
"Samen met een partner heb ik een ranch hier in de buurt. We houden vee."
"Oh, dan heb ik je onderschat." Hij bestelde nog een whisky, dronk het glas weer in één keer leeg en voegde er toen aan toe: "De hele dag in het zadel, dat is een rugbrekende baan. Vooral tijdens de ronde."
"Je hebt zoiets eerder gedaan en je weet ervan?"
Carrington knikte. "Het is een paar jaar geleden. Niemand wordt hier rijk van."
"Vertel mij wat!"
"Het zou niets voor mij zijn vandaag, denk ik."
Ik trok mijn wenkbrauwen op. "Jammer, want we zijn op zoek naar mensen.
De spoorwegen betalen zulke goede lonen dat het moeilijk is iemand anders aan te nemen voor een normaal cowboy loon."
"Ik hoor dat de spoorweg door Dodge City gaat."
"Op dit moment leggen ze de bielzen bij Travis.
Het zal wel even duren voordat ze hier in Dodge zijn."
Een van de andere mannen aan de bartafel wendde zich plotseling tot mij.
"Heb ik dat goed gehoord, je bent een veehouder?"
Ik draaide me om en keek in het gezicht van een ronde man van een jaar of veertig. Hij droeg een pak, gilet en vlinderdas, plus een Stetson. "Dat klopt," bekende ik.
"Hoe groot is je kudde?"
"Ongeveer drieduizend stuks vee."
Hij stak zijn hand naar me uit. "Neem me niet kwalijk dat ik me nog niet heb voorgesteld. Mijn naam is Ashton. Phil Ashton. Ik ben een handelsagent en ik wil u een zakelijke deal voorstellen, Mr.
Burns - dat was je naam, toch?"
"Als dat betekent dat u wat vee van me wilt kopen, ben ik een en al oor, Mr Ashton."
"Een paar runderen?" echode hij en lachte. "Ik wil de hele kudde! Voor twee keer de gebruikelijke prijs die ze je nu betalen op de veemarkt in Wichita!"
"Pardon?"
Ik dacht dat ik het verkeerd gehoord had.
"U hebt het goed begrepen, Mr Burns. Trouwens, mijn commissie wordt betaald door de man aan wie u de kudde overdraagt.
Daar heb je niets mee te maken. Zo kun je een klein fortuin verdienen."
"Wat voor klant is dit die zo hard vee nodig heeft?"
"Zijn naam is José Ramirez, hij is half-Mexicaans en woont in Laredo. Dat is ook het addertje. Je moet bereid zijn om je kudde naar Laredo te rijden!"
Ik floot door mijn tanden.
"Een heel pad! En niet zonder gevaar! Met de Indianen kun je meestal onderhandelen, maar dat stuk niemandsland tussen Kansas en Texas baart me zorgen. Er is daar geen wet voor blanken. De Indianen van de zogenaamde beschaafde stammen, wiens grondgebied dit land omvat, hebben hun eigen recht..."
"Mr Burns..."
"Er is veel gespuis in dat gebied. De veedieven wachten daar op een kudde die ze kunnen overnemen! Het is zeker makkelijker dan zelf een kudde te fokken!"
"Als het u te heet onder de voeten wordt, Mr Burns..."
"Dat heb ik niet gezegd!"
"Ik had je eigenlijk ook ingeschat als zijnde van een wat hardere houtsoort!"
Ik grijnsde breed.
"Waarom betaalt deze Ramirez zo'n hoge prijs voor het vee," vroeg ik. "En vooral, waarom koopt hij ze niet in de omgeving van Laredo?"
"Wat betreft het tweede deel van je vraag, ik weet zeker dat je gehoord hebt over de droogte die vorig jaar de Texas chaparral trof?"
"Het was hier in Kansas ook behoorlijk droog," antwoordde ik.
Ashton knikte. "Misschien, maar daar beneden aan de Rio Grande sterft het vee als vliegen. Hele kuddes zijn omgekomen. Ramirez kocht alles op wat hij kon vinden.
Maar dat zal niet genoeg zijn. En verder naar het noorden hebben veel fokkers vaste contracten getekend met dealers in Montana en Wyoming waar ze niet zomaar onderuit kunnen..."
"En wat wil die Ramirez met al dat vee?"
"Hij verkoopt ze door aan Mexico!"
"Ik dacht dat er een oorlog gaande was!" Alles wat men op dit moment uit Mexico hoorde, kwam neer op chaos. Rebellen onder leiding van een zekere Benito Juarez kwamen in opstand tegen het bewind van keizer Maximiliaan. Er waren ook geruchten over Apache hordes die hele regio's onveilig maakten.
"Het vee wordt verkocht aan de Mexicaanse Golfkust. Om de Franse troepen te bevoorraden die daar landen en zonder wie keizer Maximiliaan waarschijnlijk allang niet meer zou regeren!"
"Dus uiteindelijk verkoop ik aan de Mexicaanse regering?"
Ashton bevestigde dat. "Dat klopt."
Ik haalde mijn schouders op. "Zolang ik de kudde niet over Mexicaans grondgebied hoef te drijven, kan het me niet schelen!"
"Dat is gegarandeerd. Je bent van de kudde af in Laredo. Mijn woord!"
Er was niets mis met de deal die Ashton me had voorgesteld.
"Ik denk dat we tot een overeenkomst kunnen komen. Ik moet het nog met mijn partner bespreken, maar ik neem aan dat hij het ook zo ziet!"
"Mits hij kan tellen, dat weet ik zeker! Wanneer laat je het me weten?"
"Zeker vandaag!"
"Goed! Ik ben bereikbaar in Grayson's Hotel, Mr Burns!"
"Je hoort nog van me!", beloofde ik.
Ashton keek op zijn zakhorloge. "Ik heb nog een dringende afspraak. Excuseert u mij."
"Natuurlijk."
"Tot ziens, Mr Burns.
"Leuk je te ontmoeten!"
De handelsagent verliet de salon.
Wesley Carrington had aandachtig naar ons gesprek geluisterd.
"Je ziet eruit alsof je de deal van je leven hebt gemaakt, Mr Burns," merkte hij op.
Ik lachte. "Dat kun je wel zeggen."
Even later verscheen de stadsmaarschalk. Marshal Davis was een lange, breedgeschouderde man met donker haar en diepliggende ogen.
Hij wees naar een van de doden die nog op de grond lag.
"Ik hoorde dat er hier een schietpartij was," merkte hij op.
Hij liet verschillende getuigen beschrijven wat er gebeurd was.
