Erhalten Sie Zugang zu diesem und mehr als 300000 Büchern ab EUR 5,99 monatlich.
- Herausgeber: Alfredbooks
- Kategorie: Abenteuer, Thriller, Horror
- Sprache: Niederländisch
Saddleback Jeff Corley in de strijd tegen burgerwachten en bandieten - Aan boord van het rivierstoomschip COLORADO QUEEN wordt het lot van een revolverheld vervuld. Een plotselinge beweging en een zwarte schaduw hoog, bij de rotsachtige pieken .... Een onmenselijke schreeuw bracht de eenzame ruiter uit de lethargie die bijna automatisch kwam wanneer men, zoals hij, urenlang in het zadel had gezeten met de lucht glinsterend van de hitte. Jeff Corley keek naar de steile, grillige rotsen die in de azuurblauwe lucht staken en trok de rand van zijn hoed naar beneden in zijn gezicht. Corley's ogen vernauwden zich terwijl hij zijn ogen dichtkneek tegen de felle zon. Het was een dierlijke kreet die Corley had gehoord. Boven de rotsen zag de ruiter de donkere, schimmige contouren van een grote vogel cirkelen. Een gier!
Sie lesen das E-Book in den Legimi-Apps auf:
Seitenzahl: 92
Veröffentlichungsjahr: 2022
Das E-Book (TTS) können Sie hören im Abo „Legimi Premium” in Legimi-Apps auf:
Ähnliche
Inhaltsverzeichnis
Copyright
Gieren van Sonora
1
2
3
4
5
6
7
8
9
10
11
12
13
14
15
16
17
18
19
20
21
22
23
24
25
26
27
28
29
30
31
32
33
34
35
36
37
Copyright
Een boek van CassiopeiaPress: CASSIOPEIAPRESS, UKSAK E-Books, Alfred Bekker, Alfred Bekker presents, Casssiopeia-XXX-press, Alfredbooks, Uksak Special Edition, Cassiopeiapress Extra Edition, Cassiopeiapress/AlfredBooks en BEKKERpublishing zijn imprints van.
Alfred Bekker
© Roman door Auteur
COVER WERNER ÖCKL
© van deze uitgave 2022 door AlfredBekker/CassiopeiaPress, Lengerich/Westfalen
De verzonnen personen hebben niets te maken met werkelijk levende personen. Overeenkomsten in namen zijn toevallig en niet bedoeld.
Alle rechten voorbehouden.
www.AlfredBekker.de
Volg op Facebook:
https://www.facebook.com/alfred.bekker.758/
Volg op Twitter:
https://twitter.com/BekkerAlfred
Lees het laatste nieuws hier:
https://alfred-bekker-autor.business.site/
Naar de blog van de uitgever!
Blijf op de hoogte van nieuwe publicaties en achtergronden!
https://cassiopeia.press
Alles over fictie!
Gieren van Sonora
Western roman door Neal Chadwick
Saddleback Jeff Corley in de strijd tegen burgerwachten en bandieten - Aan boord van het rivierstoomschip COLORADO QUEEN wordt het lot van een revolverheld vervuld.
1
Een plotselinge beweging en een zwarte schaduw hoog, bij de rotsachtige pieken ....
Een onmenselijke schreeuw bracht de eenzame ruiter uit de lethargie die bijna automatisch kwam wanneer men, zoals hij, urenlang in het zadel had gezeten met de lucht glinsterend van de hitte.
Jeff Corley keek naar de steile, grillige rotsen die in de azuurblauwe lucht staken en trok de rand van zijn hoed naar beneden in zijn gezicht.
Corley's ogen vernauwden zich terwijl hij zijn ogen dichtkneek tegen de felle zon.
Het was een dierlijke kreet die Corley had gehoord. Boven de rotsen zag de ruiter de donkere, schimmige contouren van een grote vogel cirkelen.
Een gier!
Het machtige beest kwaakte weer, en in alle ervaring kon het niet lang duren voordat er meer aaseters werden aangetrokken. Corley liet zijn baai stoppen en dacht even na. Een rondcirkelende gier kan van alles betekenen. Misschien was er ergens een halfwilde koe omgekomen door de droogte of had een poema een prooi gepakt en nu wilden de aaseters hem zijn maaltijd niet geven...
Maar het kan net zo goed zijn dat iemand in een benarde situatie zat en dringend hulp nodig had. Een gewonde, misschien, of iemand wiens paard was gestorven en geen water meer had....
De gieren waren altijd de eersten die het einde van een levend wezen herkenden. Ze hadden er een instinct voor, en ze hadden geduld. Urenlang wachtten ze op hun moment....
Corley wist dat het zijn plicht was om dingen te controleren.
In de wildernis moest iedereen elkaar helpen, dat was een ongeschreven wet - ook al hield lang niet iedereen zich daaraan.
Maar voor Jeff Corley was dit geen vraag en dus duwde hij de baai.
Na korte tijd had hij het grillige rotsmassief omcirkeld. Even later zag hij waar de gier op uit was.
Het was een beeld van horror!
Corley zag een auto waarvan de achteras was gebroken en die nu scheef in het hete zand stond.
Het was een wagen met vier handen. De dissel stak in stukken omhoog.
Corley zag geen teken van de paarden.
Verspreid in het zand lagen de lichamen van acht mannen, sommigen van hen vreemd vervormd. Een snelle blik was genoeg voor Corley om te weten dat hier een moorddadige strijd moet hebben gewoed.
De mannen waren allemaal neergeschoten. Sommigen van hen lagen op hun buik en hun ruggen waren rood van het bloed. Het leek alsof ze in een hinderlaag waren gelopen en van achteren uit het zadel waren geschoten. Anderen leken net de kans te hebben gehad om hun ijzers te trekken.
Maar het had hen niet veel goed gedaan.
Hun ogen waren meestal wijd open en getekend van schrik. Ze hadden de situatie nauwelijks kunnen bevatten en waren al dood, althans zo leek het Corley, die nu van zijn paard afstapte.
Jeff Corley's hand ging instinctief naar het handvat van de revolver die uit zijn holster aan zijn heup stak. Zijn blik gleed over de omgeving, want hij wist dat het gevaar misschien nog niet geweken was.
Wat hier gebeurd was, kon niet lang geleden gebeurd zijn, anders waren de gieren allang op deze prooi afgekomen.
Het gevaar dat een wrede dood had betekend voor de acht mannen die na een korte, hopeloze strijd waren neergeschoten, kon nog steeds aanwezig zijn.
Maar Corley kon nergens iets zien.
Voor de veiligheid bleef Corley's hand met de revolver aan zijn zijde.
Degenen die verantwoordelijk waren voor dit slagveld moeten alle paarden hebben meegenomen en het leek erop dat ze ook enkele van de wapens van hun dode tegenstanders hadden verzameld.
Maar deze beesten konden onmogelijk alleen daarop uit zijn. Om zo'n bloedbad te veroorzaken voor een paar wapens en paarden, dat was op zijn minst ongewoon. En toen, een moment later, zag Corley de echte reden. Aan de andere kant van de wagen lag een kapotte stalen kist. Het was natuurlijk leeg, maar iets verderop in het zand vond Corley toen een papieren bandje dat alles verklaarde.
Het was een van die papieren bandjes die banken gewoonlijk gebruikten om getelde pakjes biljetten te bundelen.
Corley pakte de krant op. Het kwam van een bank in Dutton, Arizona.
Een geldtransport dus, dacht Corley.
En acht gewapende mannen waren niet genoeg om te voorkomen dat een paar gewetenloze bandieten de dollars inpikten!
Corley haalde zijn schouders op.
Hij kon niets meer doen voor deze mannen.
Niets, behalve één ding.
Hij ging terug naar zijn baai en pakte de klapspade die hij achterop zijn zadel had. De doden moesten hun laatste rustplaats vinden en Corley wilde daar zeker van zijn, ook al zou het een hele toer zijn in de genadeloze hitte.
Laat de gieren hun maaltijd elders zoeken!
Maar Corley had de gesp waarmee de klapspade aan het zadel vastzat nog niet losgemaakt toen hij ergens in zijn rug een verklikkend geluid hoorde. Instinctief was het hem vanaf de eerste seconde duidelijk dat noch gieren noch coyotes verantwoordelijk waren voor dit geluid - tenzij het degenen waren die op twee benen liepen. Iets kwam Corley's oren uit verschillende richtingen tegemoet. In zijn ooghoek bespeurde hij een vluchtige beweging tussen de rotsen.
Corley's hand ging nu bijna onmerkbaar iets verder van de opvouwbare spade naar de scubbard, waaruit de kolf van een Winchester geweer stak.
Met een bliksemachtige, beslissende beweging had Jeff Corley het pistool getrokken en geladen. Toen hij zich omdraaide, keek hij in gezichten met een vreselijke haat en een lege revolvermond.
2
Wat er daarna gebeurde was ongelooflijk snel en Jeff Corley wist dat zijn leven aan een zijden draadje hing.
De kraak van de revolvers, de flits van de loopvlammen, Corley voorzag dit alles met een fractie van een seconde en wierp zich opzij toen de kogels rechts en links van hem insloegen.
Zijn paard ging hinnikend opzij, terwijl Corley de Winchester liet kraken terwijl hij viel.
Een dozijn ruiters kwam achter de rotsen vandaan met getrokken wapens en hadden Corley in het vizier. Hij ving de eerste van hen in de arm, waardoor hij een luide kreet slaakte en zijn wapen in het stof viel. Het paard van de man steigerde, hinnikte, en hij had moeite om bovenop te blijven.
Maar de anderen stuurden nu een razende kogelregen op Corley af. Het zand dwarrelde in kleine fonteinen van stof per dozijn toen de jongens in een woedende aanval kwamen.
De ogen van deze mannen flitsten van woede en razernij. Corley had geen idee wie ze waren of wat ze wilden.
Het was gewoon zijn geluk dat ze waarschijnlijk slechts middelmatige schutters waren in hun meerderheid.
Met een duikende sprong vervoerde Corley zich achter de half omgevallen wagen, terwijl het lood door het hout kliefde.
Eerst moest Corley zijn hoofd bukken, zo woedend was het revolvervuur dat op hem neerkwam. Het duurde een paar tellen voordat hij uit zijn dekking durfde te komen en zijn Winchester weer liet spreken.
Corley was een snelle en zekere schutter. Hij haalde een van de mannen uit het zadel met een kort, welgemikt schot.
De man werd in zijn schouder gegrepen en door de kracht van de kogel naar achteren getrokken. Toen hij ruw op de grond landde, bewoog hij nog wel, maar leek niet in staat om te vechten.
Ondertussen had de oprukkende groep zich opgesplitst. De aanvallers waren in een boog rond de wagen gereden en hadden zo Corley praktisch omsingeld.
Een fractie van een seconde nadat Corley uit zijn dekking was gekomen, voelde hij plotseling een onaangename schok.
Instinctief wilde hij de Winchester optillen en opnieuw vuren, maar dat was niet meer mogelijk.
Een lasso had zich om zijn bovenlichaam gewikkeld en spande zich in een flits aan.
Corley werd achteruit getrokken, de Winchester gleed uit zijn hand en toen schraapte hij enkele tientallen meters ruw over de grond. Ze sleepten hem gewoon achter zich aan.
Een deel van de droge grond was hard en gebarsten. Stenen schraapten Corley's huid.
Toen ze eindelijk stopten, keek Corley opnieuw in haatdragende gezichten.
Een van de mannen had de revolver op hem gericht en trok de hamer terug.
"Zo, jij klootzak! Nu is je laatste uur gekomen!"
Het was een man met vier baarden, sproeten en een ruig gezicht die dat zei. En hij ontblootte zijn tanden als een roofdier.
Corley's revolver was tijdens het slijpen uit zijn holster gegleden en dus had hij geen schijn van kans. Hij was hijgend opgestaan en stond nu weerloos voor deze mannen. Flauwtjes balde hij zijn handen tot vuisten. Er was niets wat hij kon doen.
Hij was volledig overgeleverd aan de genade van zijn tegenstanders. Ze konden met hem doen wat ze wilden.
Corley wilde iets zeggen, maar voordat er ook maar één lettergreep over zijn lippen kwam, brak de revolver van de man met het sproetengezicht.
Het schot ging dicht bij Corley's voeten en raakte daar de grond. Droog stof werd opgerakeld.
Een van de andere mannen had zijn paard een stap vooruit laten doen en was in de stoet van de vierkoppige man gereden. Hij had gewoon zijn revolverarm naar beneden geduwd, bijna op het moment dat het schot afging.
De vierkoppige man vloekte luid.
"What the fuck, Justin! Waar denk je verdomme mee bezig te zijn?"
De man, die Justin heette, was ouder dan de anderen. Zijn haar was zilvergrijs, zijn gezicht uitgemergeld. Hij leek een natuurlijke autoriteit te hebben.
"Ik ben hier de baas, Hiram! Niemand hier moet daaraan durven twijfelen!"
Zijn stem was bevelend en zeker, zijn gelaatstrekken hard. Hij wendde zich tot Corley en onderwierp hem aan een kritisch onderzoek.
"Waarom wil je deze hond laten leven! Acht mannen waren op transport voor de bank! En ze zijn allemaal dood! En ben je vergeten hoe brutaal die bende de McQuire ranch aanviel? Zoveel zijn er gedood, en nu hebben we eindelijk een van die verdomde honden.... En verdomme, zo zeker als ik hier sta, wil ik dat hij voor alles betaalt, Justin!"
Hirams stem trilde van opwinding.
Tranen van woede liepen over de wangen van de sproeterige man.
Het begon Corley te dagen dat hier vreselijke dingen gebeurd moesten zijn, waar hij geen idee van had. Maar nu leek het erop dat hij er tot zijn nek in zat - of hij het leuk vond of niet. Justin wees naar de sproeterige man die Hiram heette en wendde zich toen tot Corley.
"Deze man heeft alle reden om je te haten, hombre! Hij zou over een paar weken trouwen! Maar de vrouw die met hem verloofd was, was de dochter van Dan McQuire en zij stierf tijdens die brute overval op haar vaders ranch! Net als bijna iedereen die daar woonde!"
"Daar heb ik niets mee te maken," legde Corley rustig uit. Maar zijn tegenhanger spuugde slechts minachtend.
"Laffe excuses!"
Justin's ogen leken grijs en koud. En onverbiddelijk.
Hij kwam langzaam van zijn paard af en deed een paar stappen in de richting van Corley.
