Erhalten Sie Zugang zu diesem und mehr als 300000 Büchern ab EUR 5,99 monatlich.
- Herausgeber: Alfredbooks
- Kategorie: Abenteuer, Thriller, Horror
- Sprache: Niederländisch
"Je speelt het verkeerd, hombre!" De blik van de eenogige man was ijzig. Hij had zijn rechterhand nog steeds op de tafel en niet op de holster van het pistool. Rechts en links van hem zaten twee van zijn handlangers, met wie hij 's middags uit de postkoets was gestapt. Net als de eenogige man droegen ze donkere, ietwat versleten pakken. En revolvers. Gunslingers waren het, mannen die zich voor een paar dollar lieten inhuren door iedereen die bereid was voor hun diensten te betalen. De eenogige man gooide zijn kaarten op tafel. Hij spuugde het luidruchtig uit. De vierde man in het spel verbleekte. Het was Saul Jackson, een eenvoudige cowboy uit de buurt. Jackson vernauwde zijn ogen. "Ik heb niet vals gespeeld!" beweerde hij. "Ja, dat heb je wel!" protesteerde de eenogige man. Zijn stem klonk als ijs. Aan de bartafel van Eddie Cameron's saloon zat een andere man die samen met de eenogige man uit de postkoets was gestapt. Hij droeg een pak dat verschillende keren was opgelapt. Onder zijn jasje waren de grepen van zijn twee Colts naar voren gericht te zien. Hij had zijn geweer op de bartafel gelegd. Nu nam hij het, laadde het demonstratief door. Een cynische grijns speelde rond zijn lippen.
Sie lesen das E-Book in den Legimi-Apps auf:
Seitenzahl: 116
Veröffentlichungsjahr: 2023
Das E-Book (TTS) können Sie hören im Abo „Legimi Premium” in Legimi-Apps auf:
Ähnliche
Neal Chadwick
Het hete spel van Dorothy: Western
Inhaltsverzeichnis
Het hete spel van Dorothy: Western
Copyright
1
2
3
4
5
6
7
8
9
10
11
12
13
14
15
16
17
18
19
20
21
22
23
24
25
26
27
28
29
Het hete spel van Dorothy: Western
Western door Neal Chadwick
Het formaat van dit boek komt overeen met 106 paperbackpagina's.
Copyright
Een CassiopeiaPress boek: CASSIOPEIAPRESS, UKSAK E-Books, Alfred Bekker, Alfred Bekker presents, Casssiopeia-XXX-press, Alfredbooks, Uksak Special Edition, Cassiopeiapress Extra Edition, Cassiopeiapress/AlfredBooks en BEKKERpublishing zijn imprints van
Alfred Bekker
© Roman door Auteur
COVER WERNER ÖCKL
Neal Chadwick is een pseudoniem van Alfred Bekker
© van deze uitgave 2023 door AlfredBekker/CassiopeiaPress, Lengerich/Westfalen
De verzonnen personen hebben niets te maken met echt levende personen. Overeenkomsten in namen zijn toevallig en niet bedoeld.
Alle rechten voorbehouden.
www.AlfredBekker.de
Volg me op Facebook:
https://www.facebook.com/alfred.bekker.758/
Volg me op Twitter:
https://twitter.com/BekkerAlfred
Lees het laatste nieuws hier:
https://alfred-bekker-autor.business.site/
Naar de blog van de uitgever!
Blijf op de hoogte van nieuwe publicaties en achtergronden!
https://cassiopeia.press
Alles over fictie!
1
"Je speelt het verkeerd, hombre!"
De blik van de eenogige man was ijzig. Hij had zijn rechterhand nog steeds op de tafel en niet op de holster van het pistool.
Rechts en links van hem zaten twee van zijn handlangers, met wie hij 's middags uit de postkoets was gestapt. Net als de eenogige man droegen ze donkere, ietwat versleten pakken. En revolvers. Gunslingers waren het, mannen die zich voor een paar dollar lieten inhuren door iedereen die bereid was voor hun diensten te betalen.
De eenogige man gooide zijn kaarten op tafel.
Hij spuugde het luidruchtig uit.
De vierde man in het spel verbleekte.
Het was Saul Jackson, een eenvoudige cowboy uit de buurt. Jackson vernauwde zijn ogen.
"Ik heb niet vals gespeeld!" beweerde hij.
"Ja, dat heb je wel!" protesteerde de eenogige man.
Zijn stem klonk als ijs.
Aan de bartafel van Eddie Cameron's saloon zat een andere man die samen met de eenogige man uit de postkoets was gestapt. Hij droeg een pak dat verschillende keren was opgelapt. Onder zijn jasje waren de grepen van zijn twee Colts naar voren gericht te zien. Hij had zijn geweer op de bartafel gelegd.
Nu nam hij het, laadde het demonstratief door.
Een cynische grijns speelde rond zijn lippen.
"Wil je dat ik de bromvlieg neerschiet, Reilly?" vroeg hij, terwijl hij zich tot de eenogige man richtte.
De laatste schudde zijn hoofd.
"Niet voordat de hombre hier zijn schuld heeft betaald!" gromde Reilly. "Ik haat bebloede dollars..."
Reilly leunde achterover. Zijn rechterhand bleef op tafel liggen.
Een spier trilde een paar centimeter onder de vilten flap die zijn rechteroog bedekte.
Zojuist was het nog een drukte van belang in de saloon.
Nu was het stil.
De uitgelaten cowboys hielden hun adem in, net als de smakelijk geklede saloonmeisjes. Zelfs het spel van de pianist was stilgevallen.
Saul Jackson slikte.
"Ik heb nog nooit van mijn leven verkeerd gespeeld!" zei Saul Jackson in de stilte. "Neem dat terug of..."
"Of wat, hombre?"
Reilly grinnikte. Zijn handlangers grijnsden vies. De man met het geweer richtte de loop in Jacksons richting.
Reilly duwde zelfvoldaan zijn stoffige hoed in zijn nek.
"Het is altijd de eerste keer!" lachte hij. "En hoe onhandig je ook was, hombre, ik geloof je op je woord dat dit je eerste poging was!"
"Ik laat me niet beledigen!"
Nu sprak de man met het geweer.
"Wil je een gevecht beginnen, koeienrijder?"
Even was Saul Jackson onzeker.
Toen stond hij op.
Zijn hand was altijd in de buurt van de .45 Peacemaker die uit zijn holster stak. Hij deed zijn Stetson af en wilde het geld verzamelen dat op tafel lag. "Ik neem gewoon mijn dollars en ga," kondigde hij aan.
Binnen een fractie van een seconde hadden de twee mannen van de eenogige man hun Colts van hun riem gerukt en hun pikken gespannen.
Jackson bevroor.
"Laat maar zitten!" grijnsde Reilly.
Jackson leek er even aan te denken om zijn geweer tevoorschijn te halen. Maar hij besefte dat hij geen kans had.
"Ga zitten, koerier!" eiste Reilly. "We spelen nu verder..."
"Ik heb geen geld meer!" zei Jackson.
Reilly gebaarde naar de man met het geweer. Hij dronk eerst zijn biertje op en stapte toen op Jackson af met het geweer in de aanslag. "Beweeg je niet, rat, of je botten rotten weg op de lokale Boothill!" siste hij. Reilly verzamelde ondertussen het geld dat op tafel lag.
"Fouilleer hem, Finn!" siste hij naar de man met het geweer.
Die begon meteen. Drie dollar was alles wat hij uit de zakken van de cowboy kon krijgen. Jackson liet hem ermee wegkomen. Maar zijn woede was zichtbaar. Aan de andere kant, met al zijn opvliegendheid, was hij geen suïcidale man. De loop van het geweer drukte in zijn maag. In een oogwenk kon de man met het geweer zijn leven eruit blazen.
Plotseling trok Finn het geweer rond.
Geheel onverwacht voor zijn slachtoffer sloeg hij de schacht van het pistool in Jacksons maag. De loop raakte Jackson in het gezicht. De cowboy wankelde naar achteren, stootte een stoel om en struikelde toen tegen een nabijgelegen tafel, die onder zijn gewicht bezweek.
"We blijven spelen!" zei de eenogige Reilly.
Finn grijnsde. "Je zou hem dankbaar moeten zijn!" zei hij.
"Normaal gesproken is hij gewend om valsspelers neer te schieten. Hij geeft je nog een kans!" Finn haalde zijn schouders op. "Zal wel een oogje op je hebben..."
Saul Jackson haalde diep adem. Langzaam kwam hij bij van de klappen die hij had gekregen. Er stroomde bloed uit zijn neus waar de loop van het geweer hem had geraakt.
"We spelen door - maar de inzet is deze keer een beetje lastig voor je."
"Wat bedoel je?" kreunde Jackson, die op de grond lag.
Reilly begon de kaarten te schudden en lachte.
"We spelen voor je leven, hombre!"
"Je bent gek!"
"Ik denk eerder dat je gek bent! Normaal durft niemand vals te spelen met John Reilly..." De eenogige man deelde de kaarten. Hij deed dit alles alleen met zijn rechterhand. De linkerhand bleef onder de tafel.
Hij had een behendige rechterhand. Het was ongetwijfeld de hand van een professionele kaartentruc. Het was duidelijk dat hij in het verleden in de braak had gelegen.
De kaarten vlogen gewoon over de tafel.
"Neem je blad, hombre, en zie je lot..."
Saul Jackson haalde diep adem.
Zijn blik dwaalde af.
Van niemand in de saloon kon hij hulp verwachten, dat was hem nu wel duidelijk geworden. En tegen de tijd dat iemand de sheriff zou bellen, zou dit wrede spel waarschijnlijk al voorbij zijn.
"Als je wint, krijg je alles wat hier net op tafel lag," zei de eenogige man.
"En als ik verlies, dan..."
"Dan knalt Finn je kop eraf met het speelgoed in zijn hand!"
Jackson kon er niet meer tegen. Hij had geen schijn van kans, dat wist hij. Maar hij dacht er niet aan om zich zomaar te laten neerschieten. Zijn hand ging naar de holster.
Hij kreeg niet eens de kans om zijn pistool te trekken voordat er een schot klonk.
Een seconde later, een seconde.
Jacksons lichaam schokte en bleef toen roerloos liggen.
Reilly stak zijn linkerhand onder de tafel vandaan. Hij hield er een derringer mee vast, waarvan de loop nog rookte.
Toen stond hij op en haalde kalm twee verse patronen uit zijn pakzak, waarmee hij de derringer herlaadde. Daarna liet hij het kleine wapen in zijn vestzak verdwijnen.
Hij draaide zich om.
Zijn rechterhand bungelde over het handvat van de revolver.
"Jullie hebben het allemaal gezien, mannen!" schreeuwde hij. "De hond wilde zijn revolver trekken! Het was zelfverdediging!"
Even viel er een ongemakkelijke stilte.
Toen sprak een zwartharige man met een donkere snor. Een litteken ontsierde zijn gezicht. Hij was via een zijdeur de gelagkamer binnengestapt. Iedereen in de zaal kende hem. Het was Eddie Cameron, de eigenaar van deze saloon en een van de invloedrijkste zakenlieden in Lincoln, New Mexico.
"Ik denk, dames en heren, dat ieder van u kan getuigen van wat hier gebeurd is..." Hij wendde zich tot de eenogige man. "U treft geen blaam in dit incident, mijnheer Reilly. En het spijt me zeer dat u ongemak heeft ondervonden..."
2
Geweerschoten klonken buiten, op de voortuin van Sundance Ranch, het bordeel aan de rand van Lincoln.
Stadsmaarschalk Clay Braden zat letterlijk in de penarie.
Het enige wat hij droeg was de Stetson op zijn hoofd. De blonde Dorothy, met wie hij in de kussens rolde, was ook naakt. Ze had haar lange benen om het midden van Clay's lichaam geslagen. Daarmee trok ze hem naar zich toe, in haar warmte.
"Laat die kerels daar maar op elkaar schieten!" hijgde ze. "Maar je komt hier nu niet weg..." Haar groene ogen lichtten op. Haar mond zoog aan zijn lippen en ze sloeg haar armen om zijn nek, zodat haar borsten tegen zijn gespierde torso drukten. Hij stootte in een steeds sneller tempo in haar.
Dorothy kreunde van genot. Zweetdruppels stonden op hun voorhoofd.
"Vooruit!" riep ze.
De bedveren piepten.
Op hetzelfde moment klonk buiten het volgende schot.
Een paard neigte luid.
"Verdomme!" gromde Clay.
"Ja, ga door!" riep Dorothy, terwijl ze bijna verrukt op haar onderlip beet.
"Dorothy Willard! Maak je klaar voor je chuck!" riep een luidruchtige mannenstem van buiten. Meer schoten volgden. Toen was het magazijn van de revolver blijkbaar eindelijk leeg.
"Oh, nee!" kreunde Dorothy.
Haar ademhaling versnelde terwijl ze dat deed. Ze wilde niet weggerukt worden uit de wellustige droom die ze beleefde.
Niet nu...
Niet zo dicht bij de top.
"Wie is de dwaas?" vroeg Clay Braden hijgend. Hij voelde zich niet anders.
"A... nogal...aanhankelijke...", Dorothy slaakte een korte, scherpe kreet voordat ze het woord "...klant!" eruit wist te krijgen.
Chuck, de 'plakkerige klant' was nogal verwaand. Even vroeg Clay zich af of het Chuck Summers was, de nieuwe voorman van de LD ranch, maar toen werd hij meegesleurd door passie. Dorothy zette nu een opmerkelijk tempo in. Haar bewegingen werden steeds gewelddadiger. Het was duidelijk dat ze een goed getrainde ex-cowgirl was die elke spier in het gebied tussen haar knieën en heupen onder controle had.
Misschien was dat wat seks met haar iets onvergelijkbaars maakte voor Clay.
"Begin je lijfje los te maken, mooie Dorothy!" riep de uitbundige Chuck. "Als ik bij de deur van je slaapkamer sta, wil ik je in al je schoonheid zien!"
Dorothy en Clay draaiden zich om, verstrengeld. Ze slingerde zich bovenop hem. Hij omklemde haar borsten terwijl ze hem bereed, zoals ze misschien eerder had gedaan op een wilde mustang.
"Ga!" riep ze.
Haar gezicht maakte een volkomen verrukte indruk. Haar borsten dobberden op en neer op de maat van haar bewegingen. Een beat die sneller en sneller en meer en meer verhit werd.
"Ja!" kreunde Clay. Er was een vuur in zijn lendenen. Een vuur dat nu steeds heviger eiste om geblust te worden.
Dorothy ging verder in haar hete liefdesritje. Haar welgevormde lichaam was nat van het zweet. Haar haren dwarrelden door haar gezicht.
Toen werd er op de deur geklopt.
"Doe open, Dorothy-Darling! Ik hoop dat je je Chuck al verwacht!" kraakte een sonore stem aan de andere kant van het bos.
Een heviger kloppen volgde.
Een kloppend gevoel, maar niets vergeleken met wat er op datzelfde moment in Clay Bradens lendenen woedde.
Dorothy perste haar lippen stijf op elkaar om haar kreun te onderdrukken. Ze had haar ogen gesloten. Toen barstte hun lust los in een woedende finale. Ze zakte over hem heen en klampte zich aan hem vast. Hij voelde het gewicht van haar borsten, greep haar billen met zijn handen, klauwde er bijna in. Hij opende zijn mond, zij sloot hem met een kus.
"Dorothy-Darling! Doe open!" riep de man buiten de deur.
Het harde geluid van een teen van een laars die met volle kracht tegen het hout werd getrapt, wekte Clay Braden uit zijn roes van lust.
Het duurde een paar tellen voordat er weer genoeg bloed in zijn hersenen zat om een zinnige gedachte te kunnen vormen.
Dorothy klom van hem af.
"Verdomme, ik sta op het punt de deur in te trappen! Geen enkele vrouw laat een Chuck Summers wachten! Of probeer je me gewoon op te winden!"
Dorothy fluisterde: "Ga door het raam naar buiten, Clay!"
Eerst dacht Clay Braden dat hij het verkeerd gehoord had.
"Wat?" fluisterde hij. "Wil je dat ik als een dief mijn eigen huis verlaat?"
"Alsjeblieft..."
Haar blik was dringend, bijna smekend. Ze knielde op het verfomfaaide bed.
Clay vond dat ze er gewoonweg schattig uitzag in deze pose. Hij had nu echter nauwelijks tijd om ervan te genieten. Want buiten de deur ging een wilde stier tekeer.
"Ik schop die vent eruit als hij scheef op me afkomt," mompelde Clay.
"Ssh!" siste ze. "Clay, hij is zo fucking gevoelig..."
"Mijn God, dat kan niet waar zijn!"
"En hij is een trouwe klant!"
"En bovendien vind je het leuk om hem heet te maken!" merkte Clay op.
Ze trok koket haar wenkbrauwen op.
"Bezwaren?"
"Nee."
"Zou ook verrassend zijn. Het is tenslotte mijn werk en jij verdient er ook aan!"
"Ja, ja..."
"Kom op, niet mokken, Clay, en ga uit de weg door het raam om Chuck redelijk rustig te houden."
Buiten trommelde Chuck met zijn vuisten tegen de deur.
Er viel iets naar beneden, het barstte. Het klonk als een whiskyfles. Blijkbaar had de voorman van de LD ranch ervoor gezorgd dat zijn toch al licht ontvlambare passie nog wat explosiever werd met behulp van een flinke portie vuurwater.
En op het laatst was iemand als Chuck onvoorspelbaar.
Dus Clay sprong op en begon zijn kleren aan te trekken.
Als er een gevecht zou komen, wilde de stadsmaarschalk van Lincoln zichzelf daarbij niet in verlegenheid brengen.
"Ik doe de deur meteen open!" beloofde Dorothy aan haar verhitte klant. "Je moet even geduld hebben..."
Toen viel er een stilte.
Het volgende geluid dat uit de gang kwam was heel stil.
Maar Clay Braden wist het maar al te goed.
Iemand stopte patronen in een revolvertrommel.
Dit zette Clay aan tot nog meer haast.
Hij deed de geweerriem om. De rest van zijn kleren, overhemd, vest enzovoort, nam hij als een bundel onder zijn arm.
Dorothy deed het raam voor hem open.
Het zonlicht streelde haar prachtige lichaam.
Er verscheen een gelukzalige glimlach op haar gezicht.
"Van het dak afklimmen is toch geen probleem voor jou, Clay?"
Clay Braden grijnsde.
"Ik heb de gevaarlijkste acrobatiek al gedaan!" zei hij.
Ze kusten elkaar kort.
Toen zwaaide Clay uit.
Hij liep weg over het dak.
Seconden later vloog de deur opzij. Chuck Summers had hem met een machtige trap geopend. Hij stond daar met zijn benen uit elkaar, de Colt in zijn rechterhand, en liet zijn blik dwalen.
Achterdocht stond op zijn gezicht geschreven. Toen bleef zijn blik hangen op Dorothy.
Zijn gelaatstrekken, die zojuist nogal vervormd waren geweest, verzachtten.
Hij slikte onwillekeurig.
"Mijn hemel," mompelde hij. "Wat een klassevrouw..."
Dorothy deed het raam dicht.
Ze keek hem uitdagend aan.
