Erhalten Sie Zugang zu diesem und mehr als 300000 Büchern ab EUR 5,99 monatlich.
- Herausgeber: Alfredbooks
- Kategorie: Abenteuer, Thriller, Horror
- Sprache: Niederländisch
Western roman door Neal Chadwick De omvang van dit boek komt overeen met 120 paperback pagina's. Een strak moreel portret uit de tijd van het Wilde Westen - taboeloos en spijkerhard. Jesse Branson's avonturen tussen het kantoor van de marshal en het hoerenhuis. Het duel met de Gunslinger Hollister lijkt onvermijdelijk... Joe Hollister stond op uit het pokerspel dat plaatsvond in de saloonwagen. Het gerammel van de spoorstaven was het enige geluid op dat moment. Hollister sloeg zijn donkere, lange jas opzij. Twee diep gegespte Colts met ivoren handvatten werden zichtbaar. Net als de inkepingen die erop zaten. "Je probeert me voor de gek te houden, lakaap!" snauwde Hollister van onder zijn donkere snor, die zijn lippen verborg. Hij gooide zijn kaarten op tafel. Zijn tegenhanger was een man met een donkere Texaanse hoed in zijn nek geduwd. De vlinderdas was goed gestrikt en het goudkleurige, glinsterende vest deed hem lijken op een saloonleeuw. De man was een professionele speler. Ook hij stond op. Zijn linkerhand ging naar de holster, raakte de Colt-greep aan. De andere spelers keken bevroren. De klootzak gaat ervoor!, dacht Joe Hollister, terwijl hij de smeulende cigarillo uit zijn mondhoek haalde en de rook naar de linkshandige blies. Ook al zou zijn tegenstander eerder tekenen, Hollister was snel en zeker genoeg om de linkshandige te doden. Misschien geen slechte oefening voordat ik achter Jesse Branson aan ga," dacht hij. Een cynische grijns speelde rond zijn lippen.
Sie lesen das E-Book in den Legimi-Apps auf:
Seitenzahl: 115
Veröffentlichungsjahr: 2023
Das E-Book (TTS) können Sie hören im Abo „Legimi Premium” in Legimi-Apps auf:
Ähnliche
Neal Chadwick
Trek, Pistolero! Western
Inhaltsverzeichnis
Trek, Pistolero! Western
Copyright
1
2
3
4
5
6
7
8
9
10
11
12
13
14
15
16
17
18
19
20
21
22
23
24
25
27
Trek, Pistolero! Western
Western roman door Neal Chadwick
De omvang van dit boek komt overeen met 120 paperback pagina's.
Een strak moreel portret uit de tijd van het Wilde Westen - taboeloos en spijkerhard. Jesse Branson's avonturen tussen het kantoor van de marshal en het hoerenhuis. Het duel met de Gunslinger Hollister lijkt onvermijdelijk... Joe Hollister stond op uit het pokerspel dat plaatsvond in de saloonwagen. Het gerammel van de spoorstaven was het enige geluid op dat moment. Hollister sloeg zijn donkere, lange jas opzij. Twee diep gegespte Colts met ivoren handvatten werden zichtbaar. Net als de inkepingen die erop zaten. "Je probeert me voor de gek te houden, lakaap!" snauwde Hollister van onder zijn donkere snor, die zijn lippen verborg. Hij gooide zijn kaarten op tafel. Zijn tegenhanger was een man met een donkere Texaanse hoed in zijn nek geduwd. De vlinderdas was goed gestrikt en het goudkleurige, glinsterende vest deed hem lijken op een saloonleeuw. De man was een professionele speler. Ook hij stond op. Zijn linkerhand ging naar de holster, raakte de Colt-greep aan. De andere spelers keken bevroren. De klootzak gaat ervoor!, dacht Joe Hollister, terwijl hij de smeulende cigarillo uit zijn mondhoek haalde en de rook naar de linkshandige blies. Ook al zou zijn tegenstander eerder tekenen, Hollister was snel en zeker genoeg om de linkshandige te doden. Misschien geen slechte oefening voordat ik achter Jesse Branson aan ga," dacht hij. Een cynische grijns speelde rond zijn lippen.
Copyright
Een boek van CassiopeiaPress: CASSIOPEIAPRESS, UKSAK E-Books, Alfred Bekker, Alfred Bekker presents, Casssiopeia-XXX-press, Alfredbooks, Uksak Special Edition, Cassiopeiapress Extra Edition, Cassiopeiapress/AlfredBooks en BEKKERpublishing zijn imprints van.
Alfred Bekker
© Roman door Auteur
COVER WERNER ÖCKL
Neal Chadwick is een pseudoniem van Alfred Bekker
© van dit nummer 2023 door AlfredBekker/CassiopeiaPress, Lengerich/Westfalen
De verzonnen personen hebben niets te maken met werkelijk levende personen. Overeenkomsten in namen zijn toevallig en niet bedoeld.
Alle rechten voorbehouden.
www.AlfredBekker.de
Volg op Facebook:
https://www.facebook.com/alfred.bekker.758/
Volg op Twitter:
https://twitter.com/BekkerAlfred
Lees het laatste nieuws hier:
https://alfred-bekker-autor.business.site/
Naar de blog van de uitgever!
Blijf op de hoogte van nieuwe publicaties en achtergronden!
https://cassiopeia.press
Alles over fictie!
1
Joe Hollister stond op van het pokerspel dat plaatsvond in de salonwagon. Het gerammel van de spoorbielzen was het enige geluid op dat moment. Hollister sloeg zijn donkere, lange jas opzij. Twee diep gegespte Colts met ivoren handvatten werden zichtbaar.
Ook de inkepingen die erop zaten.
"Je probeert me voor de gek te houden, sukkel!" gromde Hollister van onder zijn donkere snor, die zijn lippen verborg. Hij gooide zijn kaarten op tafel. Zijn tegenhanger was een man met een donkere Texaanse hoed in zijn nek geduwd. De vlinderdas was goed gestrikt en het goudkleurige, glinsterende vest deed hem lijken op een saloonleeuw. De man was een professionele gokker. Ook hij stond op. Zijn linkerhand dwaalde naar de holster, raakte de Colt-greep aan. De andere leden van het spel keken bevroren.
De dope-aap gaat ervoor, dacht Joe Hollister terwijl hij de smeulende cigarillo uit zijn mondhoek haalde en de rook naar de linkshandige blies. Ook al zou zijn tegenstander eerder tekenen, Hollister was snel en zeker genoeg om de linkshandige te doden. Misschien geen slechte oefening voordat ik achter Jesse Branson aan ga," spookte het door zijn hoofd. Een cynische grijns speelde rond zijn lippen.
2
De linkshandige man zag er nerveus uit. Zijn bleke gezicht vertrok. Zijn blik was gericht op de bundels dollars die op de tafel lagen.
"Kunnen we dit niet als heren regelen?" vroeg een van de twee die nog aan tafel zaten. Het was een dikke man met een grijze bolhoed op zijn hoofd.
"Een bedrieger is geen heer!" siste Joe Hollister tussen zijn tanden. De stalen blik van zijn haviksachtige ogen richtte zich op de linkshandige man die op het punt stond een bundel dollars te pakken.
Maar de stem van Joe Hollister veranderde de linkshandige in een zoutpilaar.
"Geen cent neem je, klootzak!"
"Je wilt me beledigen!" De stem van de linkshandige man trilde lichtjes. Zijn onzekerheid was duidelijk. Joe Hollister nam de hoed van zijn hoofd.
Hij gooide het ondersteboven op tafel.
"Stop het er allemaal in voor mij, jij kleine aap! Maar lekker langzaam, zodat ik elke beweging die je maakt kan zien..."
"Neem me niet kwalijk!" riep de man met de bolhoed uit. Zijn gezicht werd rood. De vierde man aan tafel was gekleed als een cowboy. Zijn witblonde haar viel lang over zijn schouders. Hij droeg een volle baard met roodblonde highlights, en een zadeltas vol dollars lag boven zijn knieën. Hij verloor die nooit uit het oog. Het was de opbrengst van een kudde vee die hij naar Kansas had gedreven.
De veehouder hield zich erbuiten en keek gespannen van de ene tegenstander naar de andere.
"Kom op, laten we het snel doen! Ik heb gewonnen en daarom heb ik recht op de dollars," mompelde Joe Hollister. "We tellen je valsspeel hand als niet gespeeld..."
"Wil je vechten?"
"Ik ontwijk hem toch niet, dopey..." Er viel een paar tellen stilte.
Alleen het ritmische gerammel van de dwarsliggers was te horen.
Een monotone achtergrondmuziek.
Het kwam zoals het moest komen.
De linkshandige verloor zijn moed.
Hij greep naar de Colt, trok het pistool uit de holster. Maar verder dan dat kwam hij niet.
Met katachtige elegantie en bijna ongelooflijke snelheid liet Joe Hollister zijn twee revolvers omhoog glijden. Het gebeurde binnen een fractie van een seconde. Hollister haalde de trekker van beide wapens over voordat zijn tegenstander het schot kon afvuren dat op zo'n korte afstand zeker dodelijk zou zijn.
Het lichaam van de linkshandige schokte, teruggetrokken door de kracht van de twee kogels.
Vanaf deze korte afstand drongen de kogels uit Joe Hollister's Colt 45 door het lichaam van de linkshandige man, kwamen uit zijn rug en gingen door de dunne buitenwand van de treinwagon. De linkshandige man botste tegen de wand van de wagon, gleed op de grond en liet een bloederige veeg achter zich.
De meloendrager zag lijkbleek.
En zelfs de veeman was nu zijn kalmte kwijt. Zijn kaak viel, en hij vergat
en sloot haar mond weer.
Joe Hollister draaide de Colts elegant eenmaal rond zijn wijsvingers en schoof ze toen terug in de perfect passende holsters.
"Jullie hebben het gezien, heren!" zei hij toen streng. De veeman was de eerste die zijn kalmte hervond.
"Wat hebben we gezien?"
"Dat de gevlekte aap eerst tekende. Of is iemand het daar niet mee eens?"
Nu was het de meloendrager die als eerste antwoordde. "Natuurlijk hebben we het gezien," hijgde hij haastig. "Zelfverdediging, daar kan geen twijfel over bestaan!" Joe Hollister lachte hard.
"Ik ben blij dat jij er ook zo over denkt!" gromde hij en begon toen de bundels dollars in zijn hoed te stoppen. "Het was een genoegen om met je te spelen," zei hij toen. Tenslotte haalde hij een zakhorloge uit zijn vestzak.
De trein was te laat.
Eigenlijk had hij allang moeten aankomen bij het kleine spoorwegknooppunt bij Lincoln, New Mexico.
Daar had hij een heel bijzondere klus te klaren. Een marshal neerhalen was geen alledaagse klus, zelfs niet voor een moordenaar als Joe Hollister. Vooral niet als de marshal Jesse Branson heette en een legendarische reputatie had als revolverheld.
3
"Trek, Marshal!"
Jesse Branson greep naar de revolverriem, maakte de gesp los en liet hem op de grond glijden.
Naast het grote tweepersoonsbed stond Penny Atkinson, de blonde Hooker Ranch Girl, die het graag had van de in alle opzichten lange marshal.
"Ik neem aan dat je niet mijn Colt bedoelt, Penny!"
"Je kunt je ding noemen wat je wilt, Jesse! Ga gewoon in me zitten!"
"Je voelt je leeg!"
"Hoe empathisch ben je met een vrouw!"
"Nou, ik hoop dat je weet wat je aan me hebt, schatje!"
"Ik weet vooral wat voor ding je hebt!" Een plagerige grijns verscheen op haar gezicht. Er was een uitdagende flits in haar ogen.
Wat een vrouw!, dacht Jesse.
Penny was volledig naakt.
Haar linkerhand lag op haar gebogen heup. Jesse Bransons blik onderzocht haar van boven naar beneden. De mollige borsten, de ronde dijen, het pluizige haar ertussen. Ze gooide haar lange haar naar achteren. Haar borsten zwaaiden daarbij.
Jesse merkte dat haar tepels nu rechtop stonden.
Ze naderde met elegante, bijna katachtige bewegingen, Jesse was er letterlijk door gebiologeerd. Voor haar baan als Hooker Ranch Girl had ze enkele jaren als cowgirl gewerkt. Een feit dat ervoor gezorgd had dat haar onderlichaam uitstekend getraind was. Ze begon aan zijn shirt te prutsen, de ene knoop na de andere losmakend. Uiteindelijk schoof ze het over zijn schouders, waardoor Jesse's krachtige, gespierde bovenlichaam zichtbaar werd.
Op zijn linker bovenarm zat het litteken van een pas genezen schotwond die Jesse Branson nog maar kort geleden had opgelopen toen de bende misdadigers onder leiding van Roy O'Bannon, de nieuwe eigenaar van de Big-B Ranch, hem te lijf was gegaan. Ondertussen lag O'Bannon op de boothill en was het eigendom van de Big-B onduidelijk.
"Doet dat nog pijn?" vroeg Penny.
"Nee."
"Goed om te weten..."
Ze nestelde zich tegen hem aan.
Hij voelde het gewicht van haar boezem tegen hem aandrukken. Hij voelde ook haar ademhaling en haar hartslag. De laatste versnelde merkbaar.
Hij streelde haar haar, haar schouders. Sinds Jesse Branson naar Lincoln was gekomen om de grootste bordeelranch in de omgeving te erven, was de blonde Penny zijn geliefde. En de fascinatie van dit hete meisje voor hem was sindsdien geen jota minder geworden. Een enkele blik op haar perfect gevormde lichaam, soms zelfs een blik op haar naar liefde hunkerende ogen, deed zijn broek zeer strak staan.
Jesse's handen gleden lager, omarmden haar stevige borsten en begonnen met de tepels te spelen. Penny draaide zich om, draaide haar rug naar hem toe en spinde als een kat. Haar ogen waren gesloten. Ze genoot van wat Jesse deed. Zelfs toen een van zijn handen lager gleed en de driehoek haar tussen haar dijen bereikte.
Het was er vochtig. En warm.
"Jesse, niet stoppen! Niet stoppen..." Hij duwde zich tegen haar aan. Ze voelde zijn allang geharde lid door de stof van zijn broek en zijn adem op haar schouder.
Toen draaide ze zich om en begon met behendige, energieke bewegingen zijn broek te openen.
Jesse hielp haar, trok de laatste kleren uit. Behalve de hoed.
Penny glimlachte toen ze dit zag. Maar haar blik maakte duidelijk dat ze zich slechts terloops bewust was van haar omgeving. Een lichte blos had de huid van haar gezicht bedekt. Haar borsten rezen en daalden bij elke ademhaling, alsof ze naar Jesse reikten. Ze zag eruit alsof ze koorts had. Een koorts van pure lust die ook Jesse allang in zijn ban had. Ze trok hem mee. Samen zakten ze op het bed. De veren kreunden. Jesse draaide haar rond, greep haar billen van achteren en trok ze naar zich toe. Met zijn tot barstens toe opgezwollen lid streelde hij tussen haar dijen, maar drong nog niet tot haar door. Hoezeer ze zich ook naar hem uitstrekte.
"Jesse!" hijgde ze.
"Geniet ervan, schat!"
"Wil je me in de maling nemen...ma...?"
"Ja!"
Ze begon harder te hijgen en wilde hem letterlijk vangen met haar vochtige warmte. "Ga niet te ver, Jesse!"
"Maak je geen zorgen schatje! Hij kan veel hebben!" Toen draaide Penny zich om.
De tinteling tussen haar benen werd zo intens dat het bijna ondraaglijk was. Dit vuur moest nu dringend geblust worden! Voor Jesse het wist, had ze haar benen om zijn heupen geslagen en trok ze hem naar zich toe. Jesse kon niet anders dan in haar glijden. Penny maakte een geluid dat klonk als het spinnen van een kat.
Jesse's hoofd zakte omlaag naar haar borsten, die zelfs toen de Hooker Ranch Girl op haar rug lag prachtig uitpuilden. Met zijn tong begon Jesse haar boezem te strelen, afwisselend likkend over de rozige tepels. Hij vermeed nog steeds de tepels zelf te raken.
"Jesse... jij beul," fluisterde ze. Toen begon hij eindelijk haar tepels te strelen, erop te zuigen, er met het puntje van zijn tong langs te strijken. Penny kreunde enthousiast.
Het zweet blonk op haar voorhoofd, op haar opwindende lichaam.
Ze nam zijn hoofd in haar handen en leidde het verder omhoog.
Gepassioneerd, vol consumerende lust, kusten ze elkaar.
Haar handen klauwden naar zijn rug en gleden toen lager. Zo diep mogelijk naar zijn heupen om de ritmische bewegingen die hij maakte te ondersteunen. Steeds weer bracht ze hem dicht bij haar om hem zo diep mogelijk in haar te voelen.
"Ja, ga door!" riep ze. "Berijd me, maarschalk!"
"Met plezier!"
Zijn stoten werden steeds heviger. Het ritme versnelde. Zweet blonk nu ook op zijn voorhoofd.
Samen streefden ze naar een hoogtepunt in een golf van pure lust.
Jesse voelde de intensiteit van de tinteling tussen zijn benen steeds meer toenemen. Tot een punt waarop het bijna ondraaglijk werd.
Toen kwam eindelijk het moment van ontlading. Zijn levensbloed stroomde in haar.
Penny drukte haar benen om zijn heupen en klauwde naar zijn schouders. Ze ademde zo hard dat het klonk als een schreeuw. Maar het kon haar niet schelen hoe ver het gehoord kon worden. En als het de kamers bereikte van de eerbiedwaardige oude vrijster Griffis, die de plaatselijke Bijbelkring in Lincoln leidde en altijd bijzonder sceptisch was geweest over het reilen en zeilen op Hooker Ranch! Op dat moment stond Penny onverschillig tegenover dit alles.
Ze rolden opzij en hielden zich stevig vast.
Geen van hen kon lange tijd een woord uitbrengen.
Woorden waren op dat moment ook overbodig. Hun ogen ontmoetten elkaar.
En ze zeiden alles.
Een geweerschot deed haar even later uit haar roes ontwaken.
"Dat was beneden in de bar!"
"Blijf bij me, Jesse!"
"Ik ben niet verkeerd!"
Jesse stond op en begon zijn kleren aan te trekken. Eerst zijn broek, dan zijn revolverriem. Schoenen en overhemd liet hij achterwege.
"Het is gewoon een vent die laat zien dat hij een pistool kan trekken!" zuchtte Penny, die inmiddels in bed was gaan zitten. Ze begon haar warrige haar weer op orde te brengen. Het was altijd behoorlijk wild met Jesse Branson! Maar dat was precies wat ze zo leuk aan hem vond. Ze keek hem met een tevreden glimlach aan. "Geloof me, ik weet zeker dat James het ook zou kunnen!"
"Hij is een getrainde butler en hij kan goed drankjes mixen, maar..."
"...ook een Spencer karabijn hanteren, Jesse! Kom terug naar bed! Geloof me, je zult er geen spijt van krijgen." Jesse grijnsde en liep toen naar de deur.
Voordat hij naar buiten stapte, gaf hij Penny nog een laatste blik.
"Er is niets wat ik liever zou doen, Penny!" Toen ging hij de gang op.
