De zuilen van Jerash E-Book

Ada Rosman-Kleinjan

• Herausgeber: Books on Demand
• Kategorie: Lebensstil
• Sprache: Niederländisch

Seitenzahl: 103

Veröffentlichungsjahr: 2018

Beschreibung

Jordanië: een verre bestemming maar toch dichtbij. Een land met een eeuwenoude geschiedenis en de daarbij behorende ruïnes. Een oase van rust in het roerige Midden-Oosten. Een land met een prima infrastructuur en vrien-delijke en behulpzame mensen. Een land waar je vol bewondering kijkt naar de Treasury van Petra en de rauwe schoonheid van de woestijn van Wadi Rum. Waar je geraakt wordt door het mooie Madaba en de ruïnes van Jerash.Waar de hitte van Aqaba en het zoute water van de Rode Zee de reiziger weer in een andere wereld doen belanden. Met de auto door Jordanië voert de bezoeker door een land met een rijke historische geschiedenis, waar verschillende bevolkings-groepen en religies het tot een kleurrijke land maken.

Leseprobe

Inhoud

Welkom in Jordanië

Naar Jerash

Door de poorten van Hadrianus

Op weg naar Petra

De schatten van Petra

Woeste kastelen en tamme kamelen

Een dromedaris is ook een kameel

Verwarrend Aqaba

Vrachtwagens en waterbuffels

Kasteelheer

Een bijbels landschap

Verklarende woordenlijst

Literatuurlijst

Leer van gister, leef vandaag en droom van morgen.

Arabisch gezegde

Voorwoord

Jordanië: een verre bestemming maar toch dichtbij. Een land met een eeuwenoude geschiedenis en de daarbij behorende ruïnes. Een oase van rust in het roerige Midden-Oosten. Een land met een prima infrastructuur en vriendelijke en behulpzame mensen.

Een land waar je vol bewondering kijkt naar de Treasury van Petra en de rauwe schoonheid van de woestijn van Wadi Rum. Waar je geraakt wordt door het mooie Madaba en de ruïnes van Jerash. Waar de hitte van Aqaba en het zoute water van de Dode Zee de reiziger weer in een andere wereld doen belanden. Met de auto door Jordanië voert de bezoeker door een land met een rijke historische geschiedenis, waar verschillende bevolkingsgroepen en religies het tot een kleurrijk land maken.

Een land waar enkele keren per dag een welgemeend ‘Welkom in Jordanië’ tegen de toerist wordt gezegd.

Stap in en geniet samen met ons van dit koninkrijk in het Midden-Oosten.

Ada Rosman-Kleinjan

Welkom in Jordanië

‘Nee, het apparaat doet het niet,’ zegt de douaneman wanneer ik, met de creditcard in de hand, mij meld bij de balie. ‘Je kunt geld wisselen bij de bank,’ gaat hij verder en wijst naar de bank achter mij.

Wat ben ik blij dat ik altijd een paar honderd euro aan cash geld bij mij heb wanneer wij op reis gaan. Pinnen kan namelijk hier niet bij de douane; ik wissel snel honderd euro en ben er direct al weer vijftig kwijt voor de visa die opmerkelijk snel in onze paspoorten staan.

‘Welkom in Jordanië,’ zegt de vriendelijke taxichauffeur die ons door de nacht naar het Jordan Tower Hotel in het centrum van de oude stad brengt.

‘De tweepersoonskamer die jullie hadden gereserveerd is helaas niet beschikbaar. We hebben problemen met de afvoer. Morgen heb ik een kamer met eigen sanitair voor jullie,’ aldus de man achter de balie.

We krijgen een driepersoonskamer en kunnen gebruik maken van de gemeenschappelijke badkamer aan het eind van de gang, die zo groot als een postzegel is. Het warme water is allang geleden verbruikt en het toilet staat krap in de hoek; maar goed tandenpoetsen lukt prima en ach, van koud water fris je ook beter op.

Midden in de nacht word ik wakker van de muezzin die pal naast mijn oor alle gelovigen oproept tot het gebed. Zijn oproep is niet voor ons bestemd: we zijn hoorbaar in een overwegend islamitisch land en ik draai me nog maar eens om.

Lange tijd was Amman een rustig dorp. Dat veranderde allemaal toen in 1948 de staat Israël werd gevestigd en Amman een stroom aan Palestijnse vluchtelingen te verwerken kreeg. Binnen twee weken verdubbelde het aantal inwoners van de stad. Honderdduizenden Palestijnen hebben de stad voorgoed een ander aanzicht gegeven. Niet dat ik het verschil zie tussen een Palestijn of een Jordaniër. Voor ons zijn het allemaal Jordaniërs. Onwetendheid heeft soms ook zo zijn voordelen.

We lopen de stad in en staan binnen een paar minuten bij de imponerende overblijfselen van wat ooit een Romeins theater is geweest. De pilaren zijn wel acht meter hoog en torenen hoog boven ons uit. Een gezin, vader, moeder en twee kinderen, zitten tegen de eeuwenoude muren te genieten van hun ontbijt. De moeder is zwaar gesluierd. Ze tilt de zwarte doek die bijna haar hele gezicht bedekt omhoog en duwt het brood ergens naar binnen waar ik een mond vermoed. Alleen het kijken naar de in het zwart geklede vrouw maakt mij al warmer. Tevreden kijk ik naar mijn lange, witte rok, bloesje en blote armen. Gelukkig hebben we geen moeite met elkaars kledingkeuze en jaloers ben ik al helemaal niet. Ik hoop dat zij er net zo over denkt.

Het gerestaureerde theater is te overzien. Vaak zijn deze complexen zo groot dat ik het gevoel krijg dat ik alles bij lange na niet kan zien. Dit is een leuke, waar in de goede ouwe tijd toch nog ruimte was voor zesduizend mensen. Het gebouw is in drie delen gebouwd, de nobelen zaten uiteraard op de beste plek, de skybox zouden we dat nu noemen, de militairen kwamen op de tweede plek en het voetvolk, Jan Modaal, zat lekker ver weg van alles op de hoge, bovenste plekken. In 1957 is men begonnen met restaureren. Jammer genoeg had men niet de juiste materialen, zodat het uiteindelijke resultaat niet altijd is zoals het had moeten zijn. Een kniesoor die daar op let.

Momenteel wordt het theater in de zomermaanden weer voor allerlei optredens gebruikt. In een andere reisgids lees ik dat men het pas in 1970 heeft gerestaureerd. Nou ja, als je al eeuwenoud bent, dan maakt twintig jaar niets meer uit, beslis ik en kijk met plezier om me heen. De smurfenblauwe lucht zorgt voor een mooie omlijsting. We kopen een entreekaartje en lopen verder naar binnen. Een aardige gids biedt vriendelijk zijn diensten aan waar wij even vriendelijk voor bedanken. Het hele bouwwerk staat voor een deel gewoon in de stad waar het dagelijkse leven zich omheen afspeelt.

Nieuwsgierig lopen we het bijbehorende Jordan Museum of Populair Traditions binnen waar schitterende oude kledingstukken tentoon worden gesteld. Vroeger wist men ook wel wat mooi was. Zware zilveren sieraden maken de kleding compleet. Sommige jurken hebben exotische namen als hemel en hel jurk; de jurk heeft groene en rode strepen en dat verklaart de naam, aldus het bordje. Een jurk met zo’n naam dat wil toch elk meisje in haar klerenkast hebben, denk ik bij mezelf. Deze jurk is ooit gedragen door een vrouw in centraal-Palestina. Het zijn allemaal donkere jurken met kleurige details en veel sluiers.

De islamitische wereld is bekend om zijn mozaïeken en hier zien we al enkele fraaie voorbeelden. De afbeeldingen zijn duidelijk herkenbaar. In sommige is het swastikateken goed zichtbaar. Een kipschildpad vind ik erg mooi. Tenminste, ik vind het precies op een kip lijken met het huisje van een schildpad op de rug. De sfeer is aangenaam en erg rustig en we vinden dat na een bezoek aan een complex als dit, op een passend terras een lekkere cappuccino gedronken dient te worden. De eigenaar van het Pizza Roma Café klapt gedienstig een parasol open en schuift twee stoelen in de schaduw.

‘Zo kunnen jullie veel beter zitten,’ legt de man uit.

Ook deze man spreekt weer uitstekend Engels. ‘Ik heb jaren in Australië gewoond. Mijn kinderen en verdere familie wonen er nog, maar ik werd te lui en te dik en daarom ben ik terug gekomen,’ gaat hij ongevraagd verder.

Wat het een met het ander heeft te maken is mij niet helemaal duidelijk.

Jonge mannen zijn bezig om de straten schoon te vegen. Met een bezem wordt het vuil in een grote, kartonnen doos geschoven. De overbuurman schrobt zijn stoepje schoon, bij de kapper hangen kleine handdoeken op een houten rek te drogen. Vanaf ons terras kijken we naar een werkende wereld. Fraai beschilderde vrachtwagentjes rijden door de straten en moderne bussen en taxi’s zorgen voor het personenvervoer.

De Australische Jordaniër schrijft in een keurig handschrift het adres van de Jordan Handicraft Producers Association op waar volgens de Lonely Planet veel handgemaakte producten te koop zijn in een gerestaureerd, eeuwenoud gebouw. De onbegrijpelijke lussen, bogen en streepjes waar het Arabisch schrift uit bestaat komt bij mij altijd frivool en sierlijk over.

‘Nee,’ schudt de eerste taxichauffeur, hij heeft werkelijk geen idee waar dat is. In een stad waar bijna drie miljoen mensen wonen en duizenden winkels zijn, kun je natuurlijk niet verwachten dat elke chauffeur alles weet.

‘Ik weet wel waar het is,’ meldt zich een volgende en we stappen bij de man in de auto die op ons verzoek direct de meter aanzet. Jammer genoeg is alles gesloten op vrijdag.

‘Laat ons er hier maar uit,’ wijst Jan, ‘we lopen wel weer terug.’

Al lopend belanden we op een gezellige markt, waar prachtige spullen worden verkocht die door de standhouders zelf zijn gemaakt. De verkopers dringen de bezoekers niets op en doen daardoor goede zaken. Twee mannen, ik heb de indruk dat het broers zijn, verkopen chips in de vorm van een spiraal. Dit moet ik even nader bekijken. Een grote, schoongeboende aardappel wordt door een machine gehaald waarna de grote sliert op een stokje in het frituurvet wordt gelegd.

‘Daar wil ik er wel eentje van,’ zeg ik tegen de jongste broer.

Een paar minuten later heb ik mijn eigen aardappel als een sierlijke slinger op een stokje. Heerlijk. Altijd leuk en vaak ook erg lekker om onbekend eten te proberen. Zolang het in kokend frituurvet gaat, kan er niet zoveel mis gaan. Chips op een prikker. Wie kwam ooit op dit idee?

Het is duidelijk een betere buurt waar we zijn beland. Grote, dure auto’s rijden door de straten, sommige worden bestuurd door vrouwen. Moderne restaurants waar stoelen met dikke kussens klaarstaan, moeten de mensen verleiden om binnen te komen; een verleiding die wij niet kunnen weerstaan. Uit een buis zorgt verneveld water voor verkoeling boven de terrassen en gedruppel in Jan zijn nek.

De eerste indrukken van dit land in het hart van het Midden-Oosten zijn zeer positief.

Jordanië weet zich tot nu toe buiten de verdeeldheid, de onrust en de trammelant van de buurlanden te houden; iets waar de omliggende landen door verscheurd worden. Israël, waar altijd wel wat aan de hand is, Syrië, waar een akelige binnenlandse strijd woedt, Irak, ook een naam met een nare klank, Egypte, waar nog niet zolang geleden de eerste vrije verkiezingen zijn gehouden en het bij vlagen onrustig is. Saoedi-Arabië is ook geen land waar ik als vrouw graag zou willen wonen. Jordanië is een koninkrijk en men zegt dat het koningshuis voor stabiliteit, eensgezindheid en rust zorgt. De officiële naam van het land is dan ook ‘Het Hasjemitische Koninkrijk Jordanië’. Zou het feit dat men in Jordanië niet naar olie boort hier ook iets mee te maken hebben? Het schijnt dat Amerika en Saoedi-Arabië Jordanië betalen om de olie lekker in de grond te laten zitten.

Aan het eind van de dag komt er beweging in de winkels en de mensen. De rolluiken gaan ratelend omhoog en de koopwaar wordt uitgestald. Het is vrijdag en dat is de dag waarop men naar de moskee gaat, de scholen gesloten zijn en veel mensen een dagje vrij nemen. Derdehands schoenen liggen netjes opgepoetst in grote stapels op blote voeten te wachten. Keurig geklede mannen zakken door de knieën en inspecteren zorgvuldig de schoenen, voordat men tot een koop overgaat. Een man met een zeer ernstig misvormd gezicht loopt met twee kleine, zwaar gesluierde meisjes aan de hand door de straten. Opvallend, omdat alle meisjes in gewone westerse kleren lopen en vaak pas op latere leeftijd overgaan tot het dragen van een hoofddoek. Vader draagt zelf de lange gallabiyeh of thoob. In de winter zal vader wel de farwa dragen; een winterse uitvoering van deze jas met een warme voering van schapenwol.

In elke winkel zijn we welkom en worden we binnen genodigd. Bij de banketbakker kopen we verse baklava en andere kleverige zoetigheden die erg lekker smaken.

De onrust in de omliggende landen lijkt verder weg dan thuis.

Naar Jerash

De huurauto is groot en erg luxe. De auto wordt netjes bij het hotel afgeleverd en in de lobby vullen we alle papieren in. De auto hebben we thuis al door het hotel laten regelen. Hoeveel service wil een mens hebben?

‘Jullie kunnen de auto over elf dagen hier weer afleveren dan haal ik hem wel weer op. Jullie kunnen met de Visakaart betalen. Als de auto in goede staat wordt ingeleverd dan pas wordt het geld van jullie creditcard afgeschreven. Het eigen risico is vijfhonderd euro.’

Geen probleem. Ook biedt hij ons nog een Tom-Tom aan. ‘Nee hoor, we hebben een goede kaart en verdwalen vinden we niet erg,’ lacht Jan.